Барбара Смит: Афроамерикалық феминист және әлеуметтанушының өмірбаяны

Кіріспе

Американдық белсенді және ғалым (1946 жылы туған)

Барбара Смит (16 қараша 1946 жылы туған) – американдық лесбиянка феминисті және социалисті, АҚШ-тағы қара феминизмнің дамуына зор үлес қосты. 1970 жылдардың басынан бері ол ғалым, белсенді, сыншы, лекция оқып жүргізуші, автор және қара феминистік ой-пікірлерді жариялаушы ретінде белсенділік танытып келеді. Сонымен қатар, ол 25 жыл бойы көптеген колледждер мен университеттерде оқытумен айналысты. Смиттың очерктері, рецензиялары, мақалалары, әңгімелері және әдеби сын-пікірлері The New York Times Book Review, The Black Scholar, Ms., Gay Community News, The Guardian, The Village Voice, Conditions және The Nation сияқты көптеген басылымдарда жарияланды. Оның егіз әпкесі Беверли Смит – ол да лесбиянка феминисті және жазушы.

Балалық шақ

Барбара Смит және оның егіз қарындасы Беверли 1946 жылғы 16 қарашада Огайо штатының Кливленд қаласында Хилда Билл Смит отбасында дүниеге келді. Анасы қайтыс болғаннан кейін қыздар әжесі, әпкелері, ағалары және туыстарымен бір үйдің екі бөлігінде тұрды. Смит отбасының қаржылық жағдайы аса жақсы болмаса да, әжесі, әпкелері мен анасы өте білімді болды, әсіресе 1940-1950 жылдары қара нәсілді әйелдерге қол жетімді білім деңгейі үшін. Оның әжесі мен үлкен әжелері солтүстікке көшуден бұрын оңтүстіктегі бөлек мектептерде сабақ берді, бірақ анасы ғана отбасының ішінде Форт-Вэлли мемлекеттік университетінен (бұрынғы Форт-Вэлли мемлекеттік колледжі) білім беру саласындағы ғылым бакалавры дипломын алды. Барбараның отбасы мектепте де, одан тыс жерлерде де білімге баса назар аударған белсенді оқырмандар еді. Барбара өмірінің көп бөлігінде әкесі Гартрелл Смит туралы аз білді, ол егіздер дүниеге келмес бұрын Хилдадан ажырасып кеткен. Барбараның анасының туысы, «тәте» Изабелдің айтуынша, Хилда мен Гартрелл Хилданың ата-анасы олардың некесіне қарсы болғаннан кейін қашып кетіп үйленген. Сонымен қатар, ол солтүстікті де нәсілдік кемсітуден босата алмайды, өзі мен қарындасы бастан өткерген бірнеше қара нәсілділерге қарсы оқиғаларды сипаттайды. Мұндай оқиғалардың бірінде ол мен қарындасы өз қолдарымен жасаған печеньелерін жазғы француз тілі сабағына алып келді, оны ашық нәсілшіл әйел оқытты. Сабақтағы ақ нәсілді балалар печеньелерді жемеді. Бірақ, нәсілдік кемсітуге қарамастан, Барбара мен Беверли екеуі де оқуда жақсы нәтижелер көрсетті.

Білім

Барбара Смит пен оның әпкесі бастауыш білімдерін Болтон бастауыш мектебінде бастады және 1-сыныпта Роберт Фултон бастауыш мектебіне ауысты. Смит өзінің алғашқы академиялық жетістіктерін ол білім алған мемлекеттік мектептердің жоғары сапасына байланысты есептейді. Төртінші сыныпта ол және оның әпкесі қабілеті жоғары балаларға арналған арнайы мектепке іріктелгенімен, анасының қайтысынан кейін қыздардың мектебін осылай тез ауыстыру туралы отбасы шешім қабылдамады. Барбара мен Беверли Александр Гамильтон орта мектебінде, содан кейін Джон Адамс орта мектебінде оқыды. Орта мектепте Смит жоғары деңгейдегі және AP сабақтарында өте жақсы оқыды және PSAT-те жоғары ұпай жинады. Оның бағалары мен емтихан нәтижелері 1965 жылы Маунт-Холиоке колледжіне қабылдануына мүмкіндік берді, бірақ колледждегі нәсілдік арандатудан шаршап, ол Нью-Йорктегі Әлеуметтік зерттеулер мектебіне ауысты, онда бір жыл бойы әлеуметтік ғылымдарды оқыды. Ол Маунт-Холиокке соңғы курсына оралып, 1969 жылы бітірді. 1969 жылы Маунт-Холиоке колледжін бітіргеннен кейін Смит Питтсбург университетінде әдебиет бойынша магистр дәрежесін алып, 1971 жылы бітірді. Питтсбургте ол әйелдер қозғалысына және гомосексуалдар бостандығы қозғалысына белсенді түрде қатыса бастады. 1981 жылы Смит Коннектикут университетінде докторлық диссертациясын қорғаудан басқа барлық талаптарды орындады. Ол кезде ол афроамерикалықтар, феминистер және ЛГБТҚ+ мәселелерінің танымал жақтасы болды. 2015 жылы Олбани университеті Смитке құрметті докторлық дәрежесін берді.

Ертедегі белсенділігі

Ол терең сегрегацияланған қоғамда өскендіктен, Смит жас кезінен саяси сананы қалыптастырды. Жоғары сынып оқушысы кезінде ол және оның әпкесі мектептегі нәсілдік бөліністі жоюға бағытталған азаматтық құқықтарға қарсы наразылық акцияларына қатысты. Осы кезеңде Смит Нәсілдік теңдік конгресінің (CORE) Кливленд бөлімінде ерікті болып жұмыс істеді. Ол белсенді және дін қызметкері Брюс Кландердің қазасын Кливленд қозғалысына қатысуының ынталандырғыш күші ретінде сипаттайды. Ол Мартин Лютер Кингтің бірнеше сөйлемін тыңдап, азаматтық құқық қорғаушысы Фанни Лу Хамермен кездесті. 1965 жылы Смит Маунт-Холиок колледжіне түсті, онда ол қара нәсілді студенттердің саналы аз бөлігінің бірі болды. Ол тез арада Азаматтық әрекеттер тобына қосылды, ол Вьетнам соғысына қарсы ұйымдастыру ісімен қатар басқа да мәселелермен айналысты. Маунт-Холиок кампусында Студенттер демократиялық қоғамының (SDS) бөлімшесі болмаса да, Смит және басқа Маунт-Холиок студенттері осы топтың күш-жігеріне қызығушылықпен қарап, олардан үлгі алды. Жаңа әлеуметтік зерттеулер мектебінде оқыған жылы Смит Чикагоға сапар шегіп, Демократиялық ұлттық конвентке қарсы өткен наразылықтарға қатысты. Бір кезде ол академиялық ортада жұмыс істеу арқылы нәсілдік әділеттілікті ілгерілетуге көмектесе аламын деп ойлады. Бірақ Ұлттық қара нәсілді феминисттік ұйымның (NBFO) жиналысына қатысқаннан кейін ол қайтадан белсенділікке қайтып, көптеген белгілі түсті әйелдермен ынтымақтастыққа түсті. Смит Питтсбург университетінен әдебиет бойынша магистр дәрежесін алғаннан кейін Бостон қаласына қоныстанды. Оның әпкесі Беверлидің "Ms." журналындағы қызметтік лауазымы Беверлиге маңызды байланыстарды орнатуға мүмкіндік берді, ал осы басылым арқылы Барбара NBFO-ның негізін қалаушысы Маргарет Слоанмен танысты. 1974 жылы NBFO-ның Шығыс аймақтық конференциясына қатысуға шақырылған Смит Бостон аймағындағы әйелдермен кездесіп, Бостон NBFO бөлімін құру үшін байланыстар жасады. 1975 жылы Беверли және Чикаголық белсенді Демита Фрейзермен бірге Смит Бостон NBFO бөлімін құрды. Ұлттық ұйымнан нақты бағыт болмағандықтан, Бостон бөлімі тәуелсіздікке ие болды және топ ретінде Бостонның кедей және жұмысшы табына көмектесетін сананы арттыру және халықтық ұйымдастыруға баса назар аударды. Бұл топтың мақсаттарын көрсетеді, сонымен қатар оны сыныптық саналы, сексуалдық бағытты қолдайтын қара феминистік ұйым ретінде анықтайды. Лесбияндықты заңды ұғым ретінде мойындау қара феминизм және жалпы әйелдер қозғалысы ішіндегі пікірталасты күшейтті. Социалистік қара феминистік ұйым ретінде ұжым афроамерикандықтар мен басқа да түсті әйелдердің өміріндегі нәсілдік, гендерлік, гетеросексуалдық және таптық қысымның өзара байланысын атап өтті. Сол кездегі басқа қара феминистік ұйымдар сияқты, Комбахи "қара әйелдерге тән көптеген мәселелерді, ақ әйелдермен кездесуі және үйленуі үшін қара еркектерге наразылық білдіруден бастап, тері түсі, шаштың құрылымы және бет пішіні бойынша ішкі қайшылықтарға дейін, ақ және қара әйелдердің қозғалыс мүмкіндіктері арасындағы айырмашылықтарға дейін, қара нәсілді әйелдер туралы мифтерге және танымал мәдениеттегі стереотиптік бейнелерге қарсы күресті". Ұжым сондай-ақ "репродуктивтік құқықтар, зорлау, түрме реформасы, стерилизация, әйелдерге қатысты зорлық-зомбылық, денсаулық сақтау және ақ әйелдер қозғалысы ішіндегі нәсілшілдік" сияқты мәселелер бойынша жұмыс істеді. Ол иерархияны болдырмау және мүшелеріне теңдік сезімін сыйлау үшін әдейі құрылды; Смит осы құрылымды қара феминизмнің "радикалды қозғалыс ретінде" аман қалуын қамтамасыз ету үшін маңызды деп атады. Combahee мүшелері Санаттамадағы мәселелерді, қара феминизмді қара әйелдердің санасына қалай енгізудің жолдарын және өз қауымдастықтарындағы өзекті мәселелерді талқылау үшін семинарлар ұйымдастырды. Алайда лесбияндық және білім берудің дамуы туралы әңгімелер кейбір мүшелерді алаңдатып, ұйымның күші әлсіреген. Басшылықтың келіспеушілігі мен жеке даулардың нәтижесінде Комбахи мүшелерінің саны азайды. Ұйымның соңғы жиналысы 1980 жылдың ақпан айында өтті.

Because she grew up in a deeply segregated society, Smith developed a political consciousness from a young age. As high school students, she and her sister participated in civil rights protests that centered on school desegregation. During this time, Smith was a volunteer for the Cleveland chapter of the Congress of Racial Equality (CORE). She describes the murder of Bruce Klunder, an activist and minister, as a catalytic force behind her involvement with the Cleveland movement. She attended several speeches by Martin Luther King Jr., and met civil rights activist Fannie Lou Hamer. In 1965, Smith matriculated at Mount Holyoke College, where she was one of the few Black students. She quickly became involved with the Civil Actions Group, which, among other issues, was involved in organizing against the Vietnam War. Although Mount Holyoke did not have a Students for Democratic Society (SDS) chapter on campus, Smith and other Mount Holyoke students admired and imitated the group's efforts. During her year at the New School for Social Research, Smith traveled to Chicago and participated in the protests accompanying the Democratic National Convention. For a time, she reasoned that she could help advance racial justice by working within the academy. But after attending a meeting of the National Black Feminist Organization (NBFO), she reentered the sphere of activism and began collaborating with many notable women of color. Smith settled in Boston after receiving an MA in literature from the University of Pittsburgh. Her sister Beverly's staff position at Ms. Magazine allowed Beverly to obtain critical contacts, and through the publication, Barbara met Margaret Sloan, a founder of the NBFO. Intrigued by the call for attendance to the NBFO's Eastern Regional Conference in 1974, Smith caucused with women from the Boston area and made contacts in order to establish a Boston NBFO chapter. In 1975, with Beverly and Demita Frazier, a Chicago activist, Smith established a Boston NBFO chapter. Due to lack of direction from the national organization, the Boston chapter had an independent nature, deciding as a group to focus on consciousness raising and grassroots organizing that assisted Boston's poor and working classes. outlines the group's objectives, but also identifies it as a class conscious, sexuality affirming Black feminist organization. Recognizing lesbianism as a legitimate identity reinforced the debate within Black feminism and the larger women's movement. As a socialist Black feminist organization, the collective emphasized the intersections of racial, gender, heterosexist, and class oppression in the lives of African Americans and other women of color. Like other Black feminist organizations at the time, Combahee articulated "many of the concerns specific to Black women, from anger with Black men for dating and marrying white women, to internal conflict over skin color, hair texture, and facial features, to the differences between the mobility of white and Black women also attacking the myth of Black matriarch and stereotypical portrayals of Black women in popular culture." The collective also worked on issues such as "reproductive rights, rape, prison reform, sterilization abuse, violence against women, health care, and racism within the white women's movement." It was deliberately structured to avoid hierarchy and give members a sense of equality; Smith cited this structure as essential to ensuring that Black feminism survived "as a radical movement." Combahee members organized retreats to discuss issues within the Statement, ways to incorporate Black feminism into Black women's consciousness, and pressing issues in their own communities. But the organization lost momentum as conversations about lesbianism and educational advancement alienated some members. As a result of leadership conflict and interpersonal disputes, Combahee's membership declined. The last meeting was in February 1980.

Асхана үстелі: Түсті әйелдер

Америка әдебиеті мен жазу өнеріне құштар Смит өзінің білім алу кезеңінде ағылшын тілін оқыды. Джеймс Болдуиннің «Гораға хабарла» («Go Tell It on the Mountain») романына тәнті болғаннан кейін ол эмигрант-жазушы болуға бекінді, бірақ 1960-шы жылдардағы әлеуметтік қозғалыстарға қызығушылығынан кейін, өз елінде әдебиетті зерттеуге бет бұрды. Ол түсті терілі әйел жазушыларды табу үшін әдебиет бойынша аспирантураны бітірді, бірақ американдық әдеби канонында қара нәсілді әйелдердің жоқ екенін түсінді. «Ms.» журналында Элис Уокер афроамерикалық әйел жазушыларға арналған курс оқитыны туралы оқығаннан кейін, Смит өзі оқытқанда түсті терілі әйел жазушыларды оқытуға ант берді. Ол 1973 жылы Эмерсон колледжінде осылай істей бастады. 1980 жылы Бостонда құрылған «Kitchen Table» 1981 жылы Нью-Йоркке көшірілді. Лорд, Черри Морага, Хэтти Госсетт, Сьюзан Л. Юнг, Джун Джордан және Глория Анзальдуамен бірлесіп, Смит этнографиялық, әйелдерді зерттеу, квир-теория және қара нәсілділерді зерттеу бағдарламаларында қолданылған бірнеше памфлеттер мен кітаптарды жариялады, мысалы, «Үй қыздары: қара феминистік антологиясы», «Осы көпір менің артымнан», «Cuentos: Латина әйелдерінің әңгімелері» және «Мен сенің қарындасыңмын: әртүрлі сексуалдық бағытталған қара нәсілді әйелдердің ұйымдасуы». Смит «Kitchen Table»-дың мұрасы қазіргі заманғы баспа ісінде жатыр дейді, өйткені Уолкер және Тони Моррисон сияқты түсті терілі жазушылар американдық әдеби канонына енді, сондай-ақ феминистік зерттеулерге де әсер етіп, қиылыс теориясын зерттеу құралы ретінде енгізді. «Маңызды» және «жаңашыл» деп бағаланған Смит қара нәсілді әйелдер туралы үш ірі жинақты редакциялады: «Шарттар 5: қара нәсілді әйелдер мәселесі» (1979, Лорейн Бетелмен бірге); «Барлық әйелдер ақ, барлық қаралар ерлер, бірақ біздің кейбіреулеріміз батыл: қара нәсілді әйелдерді зерттеу» (1982, Глория Т. Халлмен және Патрисия Белл Скоттпен бірге); және «Үй қыздары: қара феминистік антологиясы» (бірінші басылым, «Kitchen Table: Women of Color Press», 1983; екінші басылым, «Rutgers University Press», 2000). Смит содан бері өзінің әртүрлі жазбаларын «The Truth That Never Hurts: Writings on Race, Gender, and Freedom» (1998) антологиясында жинақтады.

An enthusiast of American literature and writing, Smith pursued English study throughout her education. After being enthralled by James Baldwin's novel Go Tell It on the Mountain she resolved to become an expatriate writer, but due to her interest in social movements in the 1960s, she resigned herself to literature studies at home. She pursued graduate study in literature in an attempt to seek out women writers of color, but came to terms with the fact that the American literary canon did not include Black women. After reading in a Ms. article that Alice Walker would be teaching a course on African American women writers, Smith enrolled and vowed to teach women writers of color whenever she taught. She began doing so at Emerson College in 1973. Established in 1980 in Boston, Kitchen Table relocated to New York in 1981. In collaboration with Lorde, Cherríe Moraga, Hattie Gossett, Susan L. Yung, June Jordan, and Gloria Anzaldúa, Smith published several pamphlets and books that came to be embraced in ethnic studies, women's studies, queer studies, and Black studies programs, such as Home Girls: A Black Feminist Anthology, This Bridge Called My Back, Cuentos: Stories by Latinas, and I Am Your Sister: Black Women Organizing Across Sexualities. Smith has said that Kitchen Table's legacy lies in contemporary publishing, as women of color writers such as Walker and Toni Morrison have entered the American literary canon, as well as influencing feminist studies to incorporate intersectionality as a lens of inquiry. as "pivotal", and as "groundbreaking", Smith has edited three major collections about Black women: Conditions 5: The Black Women's Issue (1979, with Lorraine Bethel); All the Women Are White, All the Blacks Are Men, But Some of Us Are Brave: Black Women's Studies (1982, with Gloria T. Hull and Patricia Bell Scott); and Home Girls: A Black Feminist Anthology (first edition, Kitchen Table: Women of Color Press, 1983; second edition, Rutgers University Press, 2000). Smith has since collected her various writings in the anthology The Truth That Never Hurts: Writings on Race, Gender, and Freedom (1998).

Феминизм

Смит "таныстық саясаты" терминін тұңғыш рет қолданған ғалым болды, ол оны түрлі түсті әйелдерге, әсіресе қара нәсілді лесбиян әйелдерге қатысты қанаудың ерекше формаларын тудыратын сәйкестік тәсілдерін сипаттау үшін пайдаланды. Осы тұжырымдамадан Кимберле Креншоу соңғы 20 жылда танымалдыққа ие болған интерсекционалдық идеяны дамытты. Смит екінші толқын феминизмін жиі қара әйелдердің тәжірибесін елемегені және кейде қасақана шеттетуі үшін сынады. Егер феминизм барлық әйелдерді қамтымаса, ол "әйелдердің өзін-өзі дәріптеуі" ғана емес, феминизм де емес деп мәлімдеді. Смит таныстық саясатымен бірге қара феминистік сынды қалыптастырды. "Қара феминистік сынға қарай" атты мақаласында Смит Америкадағы афроамерикалық әйелдердің бай әдеби дәстүрін анықтады. Оның сөзіне қарағанда, бұл қара нәсілді әйел авторлар әдебиет тарихында көбінесе назарсыз қалған. Назарсыз қалмаған жағдайларда да, олардың еңбегін төмендетіп, саяси және феминистік мағынасынан айырған. Қара феминизмінің саяси қозғалысы болмағандықтан, қара әйелдердің еңбегі афроамерикалық әдебиетке жатқызылып, жыныстық немесе гендерлік тұрғысынан талданбады. Сол кездегі "феминизмді" анықтаған барлық еңбектер оны ақ әйелдердің тәжірибесімен байланыстырды. Қара әйелдердің әдебиетін бағалау үшін теориялық база құрумен қатар, Смит Элис Уокер, Тони Моррисон, Эми Тан және басқа да түрлі түсті әйел авторларды "Ас үй үстелі: Түсті әйелдер баспасы" арқылы танымал етудегі ең ықпалды тұлға болды. Лесбиянка ретінде Смиттің феминизмге қатысты интерсекционалдық көзқарасы нәсіл мен жыныстан асып, сексуалдыққа дейін жетті. Ол қара нәсілді лесбиян феминистік әдебиеттің алғашқы ғалымы болды, бірақ лесбияндықты саяси ұғымнан бөліп қарады. 1970-ші, 1980-ші және 1990-шы жылдары Смит ЛГБТ құқықтары үшін күресте белсенділік танытты, бірақ қозғалыстың жеткіліксіз күрделілігіне көңілі қалды, ол гомосексуалистік неке және "жұлдыздар мәдениеті" сияқты жекелеген мәселелерге тоқталып қалды. Басты назарда ақ гейлердің тәжірибесі болды, ал түрлі түсті гейлердің күшейте түсетін қанауларына немқұрайлылық танытты. Осыдан кейін Смит көпмәселелі ЛГБТ белсенділігін басымдыққа қойды, ол қоғамда ең маргиналданған топтардың қанауын қамтиды.

Smith was the first scholar to coin the term "identity politics", which she used to describe the intersecting modes of identity that create unique forms of oppression for women of color, especially Black lesbian women. From that conception of identity politics, Kimberlé Crenshaw developed the idea of intersectionality that has gained popularity and recognition in the last 20 years. Smith was critical of second wave feminism for often neglecting and sometimes intentionally excluding Black women's experiences. If feminism did not include all women, she claimed, it was not feminism so much as "female self aggrandizement". In conjunction with identity politics, Smith created Black feminist criticism. In her groundbreaking piece "Toward a Black Feminist Criticism," Smith identifies the rich literary tradition of Afro descended women in America. She claims that these Black female authors have been largely ignored in literary history. When they have not been overtly ignored, they have been devalued and stripped of political and feminist meaning. Because there was no political movement for Black feminism, Black women's work was relegated to African American literature and stripped of an analysis of sex or gender, meaning that all the works that defined "feminism" at that time related it only to white women's experience. Along with providing a theoretical framework by which to evaluate literature by Black women, Smith was also perhaps the most influential force in popularizing authors like Alice Walker, Toni Morrison, Amy Tan, and other female authors of color through her Kitchen Table: Women of Color Press. As a lesbian, Smith's intersectional approach to feminism extended beyond race and gender into sexuality. She was the first scholar to identify a Black lesbian feminist body of literature, although she separated lesbianism from a political identity. During the 1970s, 1980s, and 1990s, Smith was active in LGBT rights movements, but became disillusioned by the movement's lack of complexity, which she felt revolved around single issues like gay marriage and "celebrity culture." Mainstream LGBT movements centered the experience of white gays while ignoring the compounded oppression faced by queer people of color. Since then, Smith has preferred multi issue LGBT activism that addresses the oppression faced those who are most marginalized in society.

Мемлекеттік қызмет

Өзінің қоғамдық ұйымдастырушы қызметін жалғастыра отырып, Смит 2005 жылы Нью-Йорк штатының Албань қалалық кеңесіне (қалалық кеңес) 4-ші округтен сайланды және 2009 жылы қайта сайланды. Ол сонымен қатар бұл кезеңде Дэвид Качинскимен бірге «Өлім жазасына баламалар іздеуші Нью-Йорктіктер» ұйымында зорлық қылмыстарына жаңашыл шешімдер табу бойынша жұмыс істеді. Албань қалалық кеңесінде өткен екі мерзімінде Смит жастарды дамыту, зорлық-зомбылықтың алдын алу және кедей, аз ұлтты және жетіспейтін мүмкіндіктерге тап болған адамдарға білім беру мүмкіндіктері мәселелерімен белсенді айналысты. Ол 2013 жылы қайта сайлануға түспеді. Смит қазір Албань мэрінің кеңсесімен бірлесіп экономикалық, нәсілдік және әлеуметтік теңсіздіктерді жоюға бағытталған бастамаларды жетекшілік етеді.

Жетістіктер

Смит лекция оқуын және сөз сөйлеуін жалғастырды. Ол өзінің құжаттарын Бруклиндегі Лесбиян тарихы мұражайына (Lesbian Herstory Archives) сыйға берді және өмірінің ауызша тарихын Колумбия университеті мен Смит колледжіне жеткізді. Ол Марлон Риггстің 1994 жылғы "Black Is Black Ain't" және 2013 жылғы PBS және AOL телеарналарының "Makers: Women Who Make America" деректі фильмдерінде пайда болды. 2017 жылдың 2 ақпанында ол "Claiming Williams" іс-шарасында сөз сөйледі, бұл "кампус қоғамдастығының нәсіл, гендер, жеке сәйкестік, дін және қоғам мәселелерін талқылау үшін жиналатын жылдық шара" еді. "Claiming Williams" Уильямс колледжінде "әдептілік батырлығы күні" ретінде белгіленеді. Смит "биік тұру, адал болу және объективті түрде қорқынышты нәрсе жасауға шешім қабылдау" адамгершілік батырлығының негізгі компоненттері екенін айтты. Ол 2000 жылы Church Women United ұйымының Адам құқықтары сыйлығын алды және 2005 жылы Нобель бейбітшілік сыйлығына үміткер болды. 2015 жылдың 14 қарашасында Албани қалалық кітапхана қоры Смитке "ӘДЕБИЕТТЕГІ КӨШБАСШЫ" атағын берді, сондай-ақ Албани тумасы Грегори Магуайрға (Wicked: The Life and Times of the Wicked Witch of the West кітабының авторы) де сыйлық табыс етті. Смит исламофобияға қарсы белсенді. Ол иммигранттар мен босқындарға қолдау көрсету мақсатында "Stop Islamophobia" веб-сайтын құрды. Ол "United States of All" деген слоганы бар нақыш жасады және 2016 жылдың қараша және желтоқсан айларында шерулер ұйымдастырды. 2019 жылы жарық көрген "Making Gay History" подкастының 6-шы маусымы, 3-ші бөлімі Смит туралы болды. 2020 жылдың ақпан айында Смит Демократиялық партиясының ішкі сайлауында Берни Сандерсті президенттікке қолдады. 2020 жылдың маусым айында алғашқы ЛГБТК Прайд шеруінің 50 жылдығына арналған шарада Queerty оны "барлық адамдарға теңдік, қабылдау және қадір-қасиетке бастап бара жатқан 50 батырдың" қатарына қосты.

Смит қамқорлық тобы

Өзі сөзін іспен дәлелдейтін және "өмір бойы еңбек етіп, күресуге" міндеттенген Смит дәстүрлі зейнетақы қорына қол жеткізе алмайды. Қара феминистік этиканың ұжымдық күтім дәстүрін жалғастыра отырып, Смит пен оның жұмысын қолдайтын Қамқорлық шеңбері құрылған. Көмектесу үшін ай сайын жарна төлеуге болады.

Ешкімнің мені бұрып жіберуіне жол бермеймін

2014 жылы SUNY Press баспасы «Мені ешкім бұрғысы келмейді: Барбара Смитпен қозғалыстың қырқ жылдық құрылысы» атты кітабын жарыққа шығарды, ол төрт онжылдық белсенділік тарихына шолу жасайтын ойлы әңгіме. Редакторлар Алетия Джонс және Вирджиния Юбанкс Смитпен бірлесіп, оның бала кезінен бастап, сайланған лауазымдағы тұлға ретіндегі соңғы жұмысына дейінгі өмірін зерттеді. Табу қиын тарихи құжаттарды және белсенділер мен ғалымдардың жаңа, жарияланбаған сұхбаттарын үйлестіру арқылы кітап, бүгінгі «топтық саясаттың» және «қиылыстықтың» терең тамырларын ашады, сонымен қатар ынтымақтастық пен қарсылықты іс жүзінде қолдануға арналған нұсқаулық ретінде қызмет етеді. Кітапқа Робин Д. Г. Келли алғы сөз жазған.