Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық саясаткер (1606–1662)
English politician (1606–1662)
Полковник Джон Оки (24 тамыз 1606 – 19 сәуір 1662) – Үш патшалық соғысы кезінде парламенттік армияда қызмет еткен саяси және діни радикал. 1649 жылы I Чарльздың өлім жазасына кесілуіне қолдау көрсеткен патша өлтіруші, ол 1660 жылғы Стюарттардың қайта орналасуынан кейін Голландия Республикасына қашып кетті, бірақ Англияға қайтарылып, 19 сәуір 1662 жылы өлім жазасына кесілді.
Colonel John Okey (24 August 1606 – 19 April 1662) was a political and religious radical who served in the Parliamentarian army during the Wars of the Three Kingdoms. A regicide who approved the Execution of Charles I in 1649, he escaped to the Dutch Republic after the 1660 Stuart Restoration, but was brought back to England and executed on 19 April 1662.
Жеке мәліметтер
Джон Оки 1606 жылы 24 тамызда Лондондағы Сент-Джайлз-ин-Филдс шіркеуінде крещениеден өтті. Ол Уильям Оки мен оның әйелі Маргарет Уитлидің алтыншы баласы еді. Оки Лондонда мүлігі мен гербі бар көрнекті отбасыдан шыққан. 1630 жылы 21 қаңтарда Джон Оки Сюзанна Пирсонға үйленді. 1640 жылға қарай Оки кеме жасаушылар бизнесінің иесі болды. Окидің бірінші әйелі Сусанна қайтыс болды, ал ол кейін 1658 жылы Мэри Блэкуэллге қайта үйленді. Оки, тағы 80-ге жуық адаммен бірге (барлығы патша өлтірушілер деп танылу қаупінде болған), осы іске белсенді қатысып, сот отырыстарының көп бөлігіне қатысты. Сонымен қатар, Оки корольдің өлім жазасына қол қойған 59 адамның бірі болды және Карл I-нің өлім жазасын орындауға байланысты әрекеттердің заңдылығын сақтаумен де жүктелді.
John Okey was baptised at St Giles in the Fields in London on 24 August 1606, sixth child of William Okey and his wife, Margaret Whetherly. Okey came from a prominent family which had property in London as well as a coat of arms. On 21 January 1630, John Okey married Susanna Pearson. Okey became a proprietor of a ships' chandler's business by 1640. Okey's first wife, Susanna, died and he later remarried to Mary Blackwell in 1658. Okey, along with about 80 others (all of whom were at risk of being labelled as regicides), was actively involved in the case and was present for most of the court's sittings. Moreover, Okey was one of 59 who signed the king's death warrant, and was also charged with upholding the validity of the actions surrounding the execution of Charles I.
Үш полковниктің өтініштері
1654 жылы Оки ливеллер және республикашыл Джон Уайлдман, полковниктер Томас Сондерс және Мэтью Алурдпен бірлесіп жасаған үш полковниктің петициясына қол қойды, онда Оливер Кромвель мен Протекторат сынға алынған болатын. Петиция нәтижесіз аяқталды, және тек Алуред қамауға алынса, үшеуі де Жаңа үлгідегі армиядан шеттетілді. Оки Бедфордширге зейнетке шықты, онда ол жерге көп инвестиция салған еді, және 1659 жылғы Үшінші Протекторат Парламентіне Бедфордширден депутат болып сайланды.
In 1654, Okey signed the petition of the three colonels, drafted by the Leveller and republican John Wildman, along with colonels Thomas Saunders, and Matthew Alured which criticised Oliver Cromwell and the Protectorate. It was unsuccessful and although only Alured was imprisoned, all three were cashiered from the New Model Army. Okey retired to Bedfordshire, where he had invested heavily in land, and was elected MP for Bedfordshire in the Third Protectorate Parliament of 1659.
Тұтқындау және өлтіру
Интеррегнумның соңында монархияны қайта орнатуға мүмкіндік берген саяси келісімнің бір бөлігі ретінде Парламент Тегін және Жалпы Кешірім, Өтемақы және Ұмыту туралы акт қабылдады. Осы акті бойынша көптеген адамдар азаматтық соғыс және интеррегнум кезеңінде жасаған қылмыстары үшін жалпы кешірім алды. Дегенмен, жиырма адам осы кешірімнен тыс қалды. Кісі өлтіру (патша немесе Парламент рұқсатысыз), қарақшылық, зина, зорлау және колдовство сияқты белгілі бір қылмыстар, сондай-ақ актіде аталған, Карл I патшаны өлтіруге қатысқан адамдар кешірім алған жоқ. Жалпы кешірімге кірмейтініне сенгендердің кейбіреуі, корольдік жазадан қашу үшін шетелге қашты. Оки, Джон Баркстедпен бірге Германияға кетті. Шетелге қашу арқылы ол өз қылмыстары бойынша сотталу құқығынан айырылып, заңнан тыс деп жарияланды. Бірақ 1662 жылы Нидерландта Оки, Баркстед және Майлз Корбет Голландия сарайындағы ағылшын елшісі сэр Джордж Даунингтің ұстауына түсті. Үш тұтқын дереу Англияға жіберілді, және олар бұрыннан заңнан тыс есептелгендіктен, олардың соты толығымен жеке басын анықтау мәселесіне айналды. Оки және оның серіктері 1662 жылдың 19 сәуірінде Тауэр-Хиллде атқыланды; олар асылып, кесіліп, төрт бөлікке бөлінуге үкімшілік болғанмен, олар 20 минуттан астам асылып тұрды, демек төрт бөлікке бөлінуден бұрын қайтыс болғандықтарын жорамалдауға болады. Окиге отбасысымен бірге Степниде бірінші әйелінің қасына жерленуге рұқсат берілді, бірақ көптеген адамдар құрмет көрсету үшін жиналды және ол Лондон мұнарасына жерленді.
As part of the political compromise that allowed for the restoration of the monarchy at the end of the interregnum, Parliament passed the Act of Free and General Pardon, Indemnity, and Oblivion. Under this act most people were granted a general pardon for any crimes that they had committed during the civil war and during the interregnum. However two score of people were exempted from this pardon. The exceptions of certain crimes such as murder (without a licence granted by King or Parliament), piracy, buggery, rape and witchcraft, and people named in the act such as those involved in the regicide of Charles I. Some of those who had reason to believe that they would not be included in the general pardon, fled abroad in an attempt to escape royalist retribution. Okey, with John Barkstead, went to Germany. In fleeing abroad, he forfeited the right to a trial for his alleged crimes and was declared an outlaw. In 1662, however, while in the Netherlands, Okey was arrested along with Barkstead and Miles Corbet by Sir George Downing, the English ambassador to the Dutch court. The three prisoners were immediately sent to England, and, as they had been previously outlawed, their trial turned entirely on the question of identity. Okey and his companions were executed at Tower Hill on 19 April 1662; although condemned to be hanged, drawn and quartered, they were left hanging for more than 20 minutes and thus were almost certainly dead before being quartered. Permission had been granted for Okey to be buried by his family in Stepney next to his first wife, but a large crowd had gathered to pay their respects and he was interred within the Tower of London.