1640 жылдардағы Англиялық «Теңдестірушілер» қозғалысы

Кіріспе

1640 жылдардағы ағылшын саяси қозғалысы – саяси қозғалыс.

Левеллерлер – Үш патшалық соғысы кезінде белсенді болған саяси қозғалыс. Олар халық егемендігіне, сайлау құқығының кеңейтілуіне, заң алдындағы теңдікке және діни төзімділікке ұмтылған. Левеллерлердің ой-санасының ерекшелігі – олардың популизмі, бұл тең табиғи құқықтарға баса назар аударуларында және памфлеттер, петициялар мен көпшілік алдында сөз сөйлеу арқылы халыққа үндеу жасау тәжірибелерінде көрінді. Левеллерлер Бірінші ағылшын азамат соғысының (1642–1646) соңында танымал болды және Екінші азамат соғысының (1648–49) басталуына дейін ең ықпалды болды. Левеллерлердің көзқарастары мен қолдаушыларын Лондон қаласының халқы мен Жаңа үлгідегі армияның кейбір полктерінде кездестіруге болады. Олардың идеялары "Халық келісімі" атты манифестінде жазылған. Қазбашылардан (Диггерлерден) айырмашылығы, Левеллерлер мүліктің иелерінің өзара келісімі болмаса, ортақ меншікке қарсы болды. Олар ұлттық деңгейде ұйымдастырылды, Лондонның көптеген қонақ үйлері мен таверналарында кеңселер ашты, мысалы, Ислингтондағы "Розмари бұтағы", оның аты Левеллерлердің сәйкестендіру белгісі ретінде шляпаларына тағатын розмари бұтақтарынан алынған. Олар киімдеріне теңіз жасыл лента тағып, өзін таныстырды. 1648 жылдың шілдесінен 1649 жылдың қыркүйегіне дейін "The Moderate" газетін шығарды және саяси мақсаттар үшін петициялар мен памфлеттерді пайдаланудың алғашқыларын жасады. Лондонның баспа және кітап сату саудасы осы қозғалыс үшін маңызды рөл атқарды. Прайдтің тазалауынан және Карл I-нің өлім жазасынан кейін билік Армиядағы Грандилердің (және шамалы дәрежеде Румп Парламентінің) қолына өтті. Левеллерлер, басқа барлық оппозициялық топтармен бірге, биліктегілер тарапынан ығыстырылды және олардың ықпалы әлсіреп кетті. 1650 жылға қарай, олар енді орнаған тәртіпке күдік тудырмады.

Атаудың шығу тегі

"Лейвлер" термині 17 ғасырдағы Англияда ауылдық бүлікшілерді қаралау үшін қолданылған. 1607 жылғы Мидленд көтерілісінде бұл атау қоршаулар кезінде тікенектер мен қабырғаларды бұзғандарға қатысты айтылды. Саяси қозғалыс ретінде бұл термин алғаш рет Англия королі I Чарльзды өлтіруге қатысты деп айыпталған Жаңа үлгідегі армия агитаторлары мен олардың лондондық қолдаушыларына қатысты қолданылды. Бірақ бұл термин біртіндеп Джон Лилберн, Ричард Овертон және Уильям Уолвин мен олардың "тобына" жатқызылды. 1647–1648 жылдары жарық көрген кітаптар көбінесе осы терминологиялық беймәлімдікті көрсетеді. Бұл терминнің қоғамда танылуына Марчэмонт Нидхэмнің, "Меркурий прагматикус" газетінің авторының, жала жабуы ықпал етті. Лилберн, Джон Уайлдман және Ричард Бакстер кейін Оливер Кромвелл мен Генри Айретонның 1647 жылдың соңындағы Путни пікірсайыстары кезінде бұл терминді Лилберннің тобына қолданғанын ойлады. Лилберн бұл терминді қарапайым емес деп санады және өзінің жақтастарын "демеушілер" деп атады, ал "агитаторлар" деп атауды ұнатты. Бұл термин "демеушілердің" барлығын ең төменгі деңгейге түсіруді көздегенін білдірді. Көшбасшылар "тегістеу" деген айыптаманы қатаң түрде жоққа шығарды, бірақ көпшілік оларды осылай білгендіктен бұл атауды қабылдады. 1649 жылы тұтқындалып, түрмеге қамалғаннан кейін "демеушілердің" төрт көшбасшысы – Уолвин, Овертон, Лилберн және Томас Принс – өздерін демеушілер деп атаған манифестке қол қойды. Алғашқы идеологиялық сәйкестендіру Томас Эдвардсқа қатысты, ол өзінің "Gangraena" (1646) еңбегінде демеушілердің көзқарастарын қорытындылап, конституцияға құрмет көрсетпеген радикалды саяси теңдігіне шабуыл жасады. Оның еңбегінің III бөлігіндегі басты нысаналар демеушілер партиясының көшбасшылары ретінде танылатын адамдар болды. Оксфорд ағылшын сөздігі бұл терминді саяси қозғалысқа қатысты алғаш рет 1644 жылы Марчэмонт Нидхэмнің "Англияның одақтастығы туралы мәселесі" атты памфлетінде қолданылғанын көрсетеді, бірақ ол 1650 жылы жазылған. OED терминнің 1647 жылдың 1 қарашасындағы хатта да қолданылғанын атап өтеді. XIX ғасыр тарихшысы С.Р. Гардинер бұл атау осы күнге дейін лақап есім ретінде қолданылғанын болжайды. Бұл тақырыпта соңғы жариялаған тарихшы Блэр Уорден 1 қарашадағы хатта бұл терминнің алғаш рет қолданылғанын анықтады. Хатта Армияның агитаторлары арасындағы экстремистер туралы айтылған: "Олар өздеріне жаңа атау берді, атап айтқанда, демеушілер. Олар барлық нәрсені түзетіп, корольдікте теңдік пен ортақ иелік құруды көздейді". Уорден бұл термин алғаш рет I Чарльздың "Ең мейірімді патшалық жарлығы" деп аталатын кітабында пайда болғанын көрсетеді. Бұл трактат Лордтар палатасында 1647 жылдың 11 қарашасында оқылған хаттың басылымы еді. Джордж Томассон бұл трактаттың күнін көрсетпеген, бірақ құжаттың ішіндегі соңғы күн 1647 жылдың 13 қарашасы, сенбі күні болған, бұл 15 қараша 1647 жылы жарияланғанын білдіреді.

The term "leveller" had been used in 17th century England as a term of abuse for rural rebels. In the Midland Revolt of 1607, the name was used to refer to those who levelled hedges and walls in enclosure riots. As a political movement, the term first referred to a faction of New Model Army Agitators and their London supporters who were allegedly plotting to assassinate Charles I of England. But the term was gradually attached to John Lilburne, Richard Overton, and William Walwyn and their "faction". Books published in 1647–1648 often reflect this terminological uncertainty. The public "identification" was largely due to the aspersions by Marchamont Needham, the author of the newspaper Mercurius Pragmaticus. Lilburne, John Wildman and Richard Baxter later thought that Oliver Cromwell and Henry Ireton had applied the term to Lilburne's group during the Putney Debates of late 1647. Lilburne considered the term pejorative and called his supporters "Levellers so called" and preferred "Agitators". The term suggested that the "Levellers" aimed to bring all down to the lowest common level. The leaders vehemently denied the charge of "levelling", but adopted the name because it was how they were known to the majority of people. After their arrest and imprisonment in 1649, four of the "Leveller" leaders – Walwyn, Overton, Lilburne and Thomas Prince – signed a manifesto in which they called themselves Levellers. The first ideological identification was due to Thomas Edwards, who, in his work Gangraena (1646), summed up Levellers' views and attacked their radical political egalitarianism that showed no respect for the constitution. The prime targets in part III of his work were the men who were to be recognized as the leaders of the Leveller party. The Oxford English Dictionary dates the first written use of the term for a political movement to 1644, in Marchamont Needham's pamphlet The Case for the Commonwealth of England Stated which however dates from 1650. The OED notes the term was also used in a letter of 1 November 1647. The 19th century historian S. R. Gardiner suggested that it existed as a nickname before this date. Blair Worden, the most recent historian to publish on the subject, concluded that the 1 November letter was the first recorded use of the term. The letter referred to extremists among the Army agitators: "They have given themselves a new name, viz. Levellers, for they intend to sett all things straight, and rayse a parity and community in the kingdom". Worden shows that the term first appeared in print in a book by Charles I called His Majesties Most Gracious Declaration. This tract was a printing of a letter that had been read in the House of Lords on 11 November 1647. Although George Thomason did not date this tract, the last date internal to the document was Saturday 13 November 1647, suggesting a publication date of 15 November 1647.

Саяси мақсаттар

Levellers-тің күн тәртібі Бірінші Азамат соғысынан кейін Жаңа үлгідегі армия ішіндегі наразылықпен бірге дамыды. Халық келісімінің алғашқы нұсқалары армиялық орталардан шығып, 1647 жылдың қазан және қараша айларында өткен Путни дебаттарынан бұрын пайда болды. Ал соңғы нұсқасы 1649 жылдың мамырында көрнекті Levellers – лейтенант-полковник Лилбурн, Уолвин, Овертон және Принстің есімдерімен қоса тіркеліп жарияланды. Онда сайлау құқығын ересек ер адамдардың барлығына (бірақ төменде айтылатын себептерге байланысты жалақылы жұмыс істейтіндерді қоспағанда) кеңейту, сайлау реформасы, екі жылда бір рет сайлау, діни бостандық және қарыз үшін түрмеге жабуды тоқтату талап етілді. Олар парламенттік және сот жүйесіндегі жемқорлықты жоюға, діни ұстанымдарға төзімділік танытуға, заңды қарапайым халыққа түсінікті тілге аударуға және, мүмкін, қазіргі демократияның алғашқы нысанына ұмтылды – қазіргі демократиялық идеялардың саяси қозғалыста ресми түрде қалыптастырылып, қабылдануының алғашқы мысалы. Кейбір зерттеушілер Levellers-тің демократияға қарсы бейімділіктері болғанын айтады, себебі олар үй қызметшілерін және қайырымдылыққа мұқтаж адамдарды сайлау құқығынан шеттетуге тырысты, өйткені Levellers кедей, тәуелді адамдардың өздерінің қожайындарының қалауынша дауыс беретінінен қорқыды. Бұл әйелдерді де сайлаудан шеттетуі мүмкін еді, өйткені көптеген ересек әйелдер үйленген және әйел ретінде заңды және қаржылық жағынан күйеулеріне тәуелді болды. Лилбурн сияқты Levellers-тердің кейбіреулері ағылшын ортақ құқығының, әсіресе Магна Картының ағылшын құқықтары мен бостандықтарының негізі екенін айтты, бірақ Уильям Уолвин сияқты басқалары Магна Картаны "бір табақ сорпаға" теңеді. Лилбурн өзінің жазбаларында ағылшын халқына таңылған нормандық игіліктен айрылу туралы түсінікке тоқталып, ағылшындар жаулап алудан бұрынғы құқықтарын қайтаруға ұмтылып жатқанын мәлімдеді. Levellers «табиғи құқықтар» ұғымына берік ұстанып, Азамат соғысында (1642–1651) король тарапынан бұзылғанын айтты. 1647 жылғы Путни дебаттарында полковник Томас Рейнсборо табиғи құқықтарды Құдайдың Киелі кітапта жазылған заңынан туындайтынын қорғады. Ричард Овертон бостандықты әрбір адамның туа біткен қасиеті деп есептеді. Майкл Мендл Генри Паркер сияқты адамдардың ойларынан Levellers идеяларының қалыптасуын көрсетті. Джордж Сабиннің сөзіне сүйенсек, Levellers «өкілдерді таңдауда қатысу арқылы келісім туралы доктринаны» ұстанды.

The Levellers' agenda developed in tandem with growing dissent within the New Model Army in the wake of the First Civil War. Early drafts of the Agreement of the People emanated from army circles and appeared before the Putney Debates of October and November 1647, and a final version, appended and issued in the names of prominent Levellers Lt. Col. Lilburne, Walwyn, Overton and Prince appeared in May 1649. It called for an extension of suffrage to include almost all the adult male population (but excluding wage earners, for reasons mentioned below), electoral reform, biennial elections, religious freedom, and an end to imprisonment for debt. They were committed broadly to the abolition of corruption within the parliamentary and judicial process, toleration of religious differences, the translation of law into the common tongue and, arguably, something that could be considered democracy in its modern form – arguably the first time contemporary democratic ideas had been formally framed and adopted by a political movement. The Levellers have been seen as having undemocratic tendencies by some as they excluded household servants and those dependent upon charitable handouts from suffrage as Levellers feared that poor, dependent men would simply vote as their masters wished. It would also have excluded women; most adult women were married and, as wives, were legally and financially dependent on their husbands. Some Levellers like Lilburne argued that the English Common law, particularly the Magna Carta, was the foundation of English rights and liberties, but others, like William Walwyn, compared the Magna Carta to a "mess of potage". Lilburne also harked back in his writing to the notion of a Norman yoke that has been imposed on the English people and to some extent argued that the English were simply seeking to reclaim those rights they had enjoyed before the Conquest. Levellers tended to hold fast to a notion of "natural rights" that had been violated by the King's side in the Civil Wars (1642–1651). At the Putney Debates in 1647, Colonel Thomas Rainsborough defended natural rights as coming from the law of God expressed in the Bible. Richard Overton considered that liberty was an innate property of every person. Michael Mendle has demonstrated the development of Leveller ideas from elements of early parliamentarian thought as expressed by men such as Henry Parker. According to George Sabine, Levellers held to "the doctrine of consent by participation in the choice of representatives".

Уақыт шкаласы

1645 жылдың шілдесінде Джон Лилберн парламенттік мақсат үшін күресіп, қайтыс болған қарапайым сарбаздардың жағдайына немқұрайлы қараған парламент мүшелерін айыптағандықтан түрмеге қамалды. Оның қылмысы – Уильям Лентхоллға, ол патшалық жақтастармен хат алысып отыр деген жала жапқан, Палата спикеріне қарақалдық жасауы болды. Ол 1645 жылдың қазанында 2000-нан астам көрнекті лондондықтардың қол қойған босату туралы петициясы Төменгі палатаға ұсынылғаннан кейін босатылды. 1646 жылдың шілдесінде Лилберн бұрынғы армия қолбасшысы Манчестер графының патшалық жақтас екенін айыптап, ол сатқындықпен айыпталған офицерді қорғағаны үшін қайтадан тұтқындалды. Лилбернді түрмеден босату үшін жүргізілген науқандар "Теңдестірушілер" (Levellers) қозғалысын тудырды. Ричард Овертон 1646 жылдың тамызында Лордтар палатасына шабуыл жасаған памфлет жариялағаны үшін тұтқындалды. Түрмеде отырған кезінде ол "Барлық тирандар мен тирандыққа қарсы жебе" атты ықпалды Теңдестірушілер манифестін жазды. Жаңа үлгідегі армия сарбаздары әр полкінен өздерінің өкілдерін – "Агитаторларды" сайлады. Бұл Агитаторлар армия қолбасшылары тарапынан мойындалды және Бас кеңесте орын алды. Алайда 1647 жылдың қыркүйегіне қарай кем дегенде бес атты полк жаңа бейресми Агитаторларды сайлап, "Армияның жағдайы шын мәнінде айтылды" деп аталатын памфлет шығарды. Бұл 1647 жылдың 18 қазанында бас қолбасшы сэр Томас Фэрфаксқа ұсынылды. Онда олар бір жыл ішінде Парламентті тарату және болашақ Парламенттердің конституциясын түбегейлі өзгертуді талап етті, олар өзгермейтін "жоғары заңмен" реттелуі тиіс еді. Бұл манифест, өзінің түпкілікті республикалық және демократиялық сипатымен, шілдеде Бас кеңес бекіткен "Ұсыныстар басшылары" атты келісім шарттарына қайшы келетін сияқты көрінді. "Ұсыныстар басшылары" әлеуметтік әділдікке бағытталған көптеген талаптарды қамтиды, бірақ Патшаның оларға келісіп, Парламент актілері арқылы заңға айналдыруын талап етті. Патшаға сенімсіздік танытқан жаңа Агитаторлар Англияны "жоғарыдан төменге" емес, "төменнен жоғарыға" қарай реттеуді талап етті, барлық ересек ерлерге дауыс беру құқығын беру арқылы. Талқылаулар Парламенттік тараптың жақтастары қай салада келіскенін, қайсысында келіспегенін анықтауға көмектесті. Мысалы, Иретон Келісімдегі "тұрғындардың санына сәйкес" деген сөз тіркесі Англияға жаңадан келген және мүліктік меншікте тұратын шетелдікке дауыс беру құқығын бере ме деп сұрады. Ол дауыс беруге құқығы бар адам "осы патшалықтың тұрақты мүддесіне" ие болуы керек екенін, ал "тұрақты мүдде" дегеніміз – мүлікті иелену, бұл жерде ол мен Теңдестірушілер келіспеді. Қазіргі заманғы көзқараспен қарасақ, бұл пікірталастарда кейбір негізгі принциптерді негіздеу үшін Киелі кітапқа көп сілтеме жасалады. Бұл Реформациядан кейінгі діни толқулар әлі де жалғасып жатқан заманда, әсіресе жауынгерлер діни құлшыныстары үшін таңдалған армияда күтілуі керек. Джон Уайлдмен діни тілге қарсы тұрды, оның айтуынша, Киелі кітапта азаматтық үкіметке арналған үлгі жоқ және кез келген болашақ келісімнің негізі ақыл-ойы болуы керек. 1647 жылдың 17 қарашасында Коркбуш өрісі кездесуі Путни пікірсайысында келісілгендей өтетін үш кездесудің біріншісі болды. Армияның командирлері Томас Фэрфакс пен Кромвель армиядағы Теңдестірушілерге қолдаудың күшеюіне алаңдады, сондықтан олар Теңдестірушілердің "Халық келісімі" орнына "Ұсыныстар басшыларын" армияның манифесті ретінде қолдануға шешім қабылдады. Кейбіреулер мұны қабылдамағанда (себебі олар армияның Теңдестірушілер құжатын қабылдауын қалаған), олар тұтқындалды және топ жетекшілерінің бірі, Ричард Арнольд, өлім жазасына кесілді. Қалған екі кездесуде шақырылған әскерлер манифестке қарсылық білдірместен келісті. "Ағылшынның құрметті ортақ палатасына" деп аталатын Теңдестірушілердің ең үлкен өтініші 1648 жылдың 11 қыркүйегінде Лондон тұрғындарының үштен бір бөлігін қоса алғанда, қол қоюшылар жиналғаннан кейін Парламентке ұсынылды. 1648 жылдың 30 қазанында Путни дебаттарында сөйлеген парламент мүшесі және Теңдестірушілер көшбасшысы Томас Рейнсборо оны ұрлау әрекеті кезінде қаза тапты. Оның жерлеу рәсімі Лондонда Теңдестірушілер бастаған үлкен демонстрацияға себеп болды, онда мыңдаған аза тұтушылар теңіз жасыл түсті ленталар киіп, шапқырында естеріне қою үшін розмарин буындарымен болды. 1649 жылдың 20 қаңтарында 1647 жылы қазанда Армия кеңесіне арналған және кейіннен өзгертілген "Халық келісімі" нұсқасы Палатаға ұсынылды. 1649 жылдың қаңтар айының соңында Англияның Карл I-і халыққа опасыздық жасады деп сотталып, өлім жазасына кесілді. Ақпан айында Грандеелер парламенттегі әскерилердің петицияларын тыйым салды. Наурыз айында сегіз Теңдестіруші әскері Жаңа үлгідегі армияның бас қолбасшысы Томас Фэрфаксқа барып, петиция құқығын қайтаруды талап етті. Олардың бесеуі армиядан шығарылды. Сәуір айында полковник Джон Хьюсонның полкінің 300 жұмыскері, Теңдестірушілер бағдарламасы іске асырылғанша Ирландияда қызмет етпейтінін мәлімдеп, арнайы жалақысыз армиядан шығарылды. Бұл Коркбуш өрісі кездесуіндегі бүліктерді басу үшін қолданылған қауіп болды. Кейін сол айда, Бишопсгейт бүлігінде полковник Эдвард Уоллінің полкінің сарбаздары, Бишопсгейт Лондонында орналасқан, Хьюсон полкінің сарбаздары сияқты талаптар қойды; олар Лондондан шығарылуға бұйрық берілді. Олар барудан бас тартқанда 15 сарбаз тұтқындалды және әскери сотқа берілді. Олардың алтауы өлім жазасына кесілді. Олардың ішінде бесеуі кейіннен кешірілді, ал Роберт Локьер (немесе Локиер), бұрынғы Теңдестірушілер агитаторы 1649 жылдың 27 сәуірінде дарға асылды. "Оның жерлеу рәсімінде мыңдаған адамдар қатарласып, сәулеттің алдынан өтті, ол қанға малынған розмарин буындарымен әшекейленген; әр жағынан үш түркиш тартылды, ал артынан қаралы киіммен жабылған әскердің аты жетеледі, мыңдаған ер адамдар мен әйелдер бастарына және кеуделеріне қара және жасыл ленталар тағып, Лондон мен Вестминстер тұрғындарының көпшілігімен қабірде қарсы алынды." 1649 жылы лейтенант-полковник Джон Лилберн, Уильям Уолвин, Томас Принс және Ричард Овертон Мемлекеттік кеңес тарапынан Лондон мұнарасына қамалды. Теңдестірушілердің көшбасшылары мұнарада отырғанда, олар Теңдестірушілердің қалаған реформаларының жоспарын "Англияның еркіндік халықтарының келісімі" атты памфлетте жазды (1 мамыр 1649 ж. жазылған). Онда Англияда заңға айналған, мысалы, үнсіздік құқығы және заңға айналмаған, мысалы, сайланған сот жүйесі сияқты реформалар бар. Содан кейін Кромвель "Банбери бүлікшілеріне" шабуыл жасады, 400 атты әскер Теңдестірушілерді қолдады және капитан Уильям Томпсон басқарды. Көптеген бүлікшілер шайқаста қаза тапты. Капитан Томпсон қашып құтылды, бірақ бірнеше күннен кейін Уэллингборо қаласының жанындағы Диггерлер қауымдастығына жақын жерде тағы бір шайқаста қаза тапты. Басқа үш көшбасшы – Уильям Томпсонның інісі, сержант Перкинс және Джон Черч 17 мамыр 1649 ж. атылып өлтірілді. Бұл Жаңа үлгідегі армиядағы Теңдестірушілердің қолдау базасын жойды, ол сол кезде елдегі басты күш болды. Уолвин мен Овертон мұнарадан босатылса, Лилберн сотталып ақталды, бірақ Теңдестірушілердің ісі тиімді түрде басылды.

In July 1645, John Lilburne was imprisoned for denouncing Members of Parliament who lived in comfort while the common soldiers fought and died for the Parliamentary cause. His offence was slandering William Lenthall, the Speaker of the House of Commons, whom he accused of corresponding with Royalists. He was freed in October 1645 after a petition requesting his release, signed by over 2,000 leading London citizens, was presented to the House of Commons. In July 1646, Lilburne was imprisoned again, this time in the Tower of London, for denouncing his former army commander, the Earl of Manchester, as a Royalist sympathiser because he had protected an officer who had been charged with treason. It was the campaigns to free Lilburne from prison that spawned the movement known as the Levellers. Richard Overton was arrested in August 1646 for publishing a pamphlet attacking the House of Lords. During his imprisonment, he wrote an influential Leveller manifesto, "An Arrow Against All Tyrants and Tyranny". The soldiers in the New Model Army elected "Agitators" from each regiment to represent them. These Agitators were recognised by the Army's commanders and had a seat on the General Council. However, by September 1647, at least five regiments of cavalry had elected new unofficial agitators and produced a pamphlet called "The Case of the Army truly stated". This was presented to the commander in chief, Sir Thomas Fairfax, on 18 October 1647. In this, they demanded a dissolution of Parliament within a year and substantial changes to the constitution of future Parliaments that were to be regulated by an unalterable "law paramount". This manifesto, which was inherently republican and democratic, appeared to conflict with the terms of settlement that had already been endorsed by the General Council in July entitled "The Heads of the Proposals" The "Heads of the Proposals" contained many demands that looked towards social justice but relied upon the King to agree to them and bring them into law through acts of Parliament. The new Agitators, who distrusted the King, demanded that England be settled from "the bottom up" rather than the "top down" by giving the vote to most adult males. The debates help to throw light on the areas on which supporters of the Parliamentarian side agreed and those on which they differed. For example, Ireton asked whether the phrase in the Agreement "according to the number of the inhabitants" gave a foreigner just arrived in England and resident in a property the right to vote. He argued that a person must have a "permanent interest of this kingdom" to be entitled to vote, and that "permanent interest" means owning property, which is where he and the Levellers disagreed. To modern eyes, the debates seem to draw heavily on the Bible to lay out certain basic principles. This is to be expected in an age still racked by religious upheavals in the aftermath of the Reformation and particularly in an army where soldiers were, in part, selected for their religious zeal. It is notable that John Wildman resisted religious language, arguing that the Bible produced no model for civil government and that reason should be the basis of any future settlement. The Corkbush Field rendezvous on 17 November 1647, was the first of three meetings to take place as agreed in the Putney Debates. The Army commanders Thomas Fairfax and Cromwell were worried by the strength of support for Levellers in the Army, so they decided to impose "The Heads of the Proposals" as the army's manifesto instead of the Levellers' "Agreement of the People". When some refused to accept this (because they wanted the army to adopt the Levellers' document), they were arrested and one of the ringleaders, Private Richard Arnold, was executed. At the other two meetings, the troops who were summoned agreed to the manifesto without further protest. The Levellers' largest petition, titled "To The Right Honourable The Commons Of England", was presented to Parliament on 11 September 1648 after amassing signatories including about a third of all Londoners. On 30 October 1648, Thomas Rainsborough, a Member of Parliament and Leveller leader who had spoken at the Putney Debates, was killed during an attempt to abduct him. His funeral was the occasion for a large Leveller led demonstration in London, with thousands of mourners wearing the Levellers' ribbons of sea green and bunches of rosemary for remembrance in their hats. On 20 January 1649, a version of the "Agreement of the People" that had been drawn up in October 1647 for the Army Council and subsequently modified was presented to the House of Commons. At the end of January 1649, Charles I of England was tried and executed for treason against the people. In February, the Grandees banned petitions to Parliament by soldiers. In March, eight Leveller troopers went to the commander in chief of the New Model Army, Thomas Fairfax, and demanded the restoration of the right to petition. Five of them were cashiered out of the army. In April, 300 infantrymen of Colonel John Hewson's regiment, who declared that they would not serve in Ireland until the Levellers' programme had been realised, were cashiered without arrears of pay. This was the threat that had been used to quell the mutiny at the Corkbush Field rendezvous. Later that month, in the Bishopsgate mutiny, soldiers of the regiment of Colonel Edward Whalley stationed in Bishopsgate London made demands similar to those of Hewson's regiment; they were ordered out of London. When they refused to go, 15 soldiers were arrested and court martialed. Six of their number were sentenced to death. Of these, five were later pardoned, while Robert Lockyer (or Lockier), a former Levellers agitator, was hanged on 27 April 1649. "At his burial a thousand men, in files, preceded the corpse, which was adorned with bunches of rosemary dipped in blood; on each side rode three trumpeters, and behind was led the trooper’s horse, covered with mourning; some thousands of men and women followed with black and green ribbons on their heads and breasts, and were received at the grave by a numerous crowd of the inhabitants of London and Westminster." In 1649, Lieutenant Colonel John Lilburne, William Walwyn, Thomas Prince, and Richard Overton were imprisoned in the Tower of London by the Council of State (see above). It was while the leaders of the Levellers were being held in the Tower that they wrote an outline of the reforms the Levellers wanted, in a pamphlet entitled "An Agreement Of The Free People Of England" (written on 1 May 1649). It includes reforms that have since been made law in England, such as the right to silence, and others that have not been, such as an elected judiciary. Shortly afterwards, Cromwell attacked the "Banbury mutineers", 400 troopers who supported the Levellers and who were commanded by Captain William Thompson. Several mutineers were killed in the skirmish. Captain Thompson escaped only to be killed a few days later in another skirmish near the Diggers community at Wellingborough. The three other leaders – William Thompson's brother, Corporal Perkins, and John Church – were shot on 17 May 1649. This destroyed the Levellers' support base in the New Model Army, which by then was the major power in the land. Although Walwyn and Overton were released from the Tower, and Lilburne tried and acquitted, the Leveller cause had effectively been crushed.

Орташалық

"Модерат" – 1648 жылдың шілдесінен 1649 жылдың қыркүйегіне дейін "Еңбекшілер" тобы тарапынан жарық көрген газет. Олар алғаш рет Келтон-Хиллдегі жыл сайынғы ат жәрмеңкесінде бас қосты. Олар алты драгун отрядымен бетпе-бет келді, содан кейін түнгі шабуылдар алты айға созылды, бұл 18 ғасырдағы Шотландиядағы ең ірі ауылдық қозғалысқа айналды. Осы "Еңбекшілердің" ең белсенділері жаза ретінде Солтүстік Америка плантацияларына жер аударылды. Бұл термин 18 ғасырда Ирландияда "Ақ жігіттерге" ұқсас құпия революциялық ұйымды сипаттау үшін де қолданылды.