Кіріспе

1958 жылы Роберт Лоуэллдің «Скунк сағаты» поэмасы – Роберт Лоуэллдің ең көп жинаққа енгізілетін өлеңдерінің бірі. Ол өзінің революциялық «Life Studies» өлеңдер жинағында жарияланды және Конфессиялық поэзияның маңызды алғашқы мысалы саналады.

Құрамы

"Скунк сағаты" – "Өмірді зерттеу" кітабындағы соңғы өлең болғанымен, бірінші аяқталған өлең еді. Лоуэлл осы өлеңді 1957 жылдың тамызында жаза бастады, ал ол алғаш рет 1958 жылдың қаңтар айындағы Partisan Review журналында "Man and Wife" және "West Street және Lepke естеліктері" өлеңдерімен бірге жарияланды. Ол оны жазу процесін былай сипаттайды: "Мен жаңа стильде өлең жолдарын жаза бастадым. Алайда, ешбір өлең аяқталған жоқ, мен оны тоқтатып, басымды ауыртып, бәрін ұмытуға тырыстым. "Скунк сағаты" өлеңін жаза бастағанда, жазу туралы білгенімнің көп бөлігі кедергі келтіретінін сезіндім. Осы өлеңді Элизабет Бишопқа арнадым, себебі оның өлеңдерін қайта оқығанда ескі стильімнен шығудың жолын таптым". Өлеңнің бір бөлігі Бишоптың "Армадилло" өлеңіне негізделген, және Лоуэлл "оның ырғақтары, тілдік ерекшеліктері, бейнелері және строфалық құрылымы кейінгі ғасырға тәндей көрінеді. "Скунк сағаты" және "Армадилло" екеуі де қысқа жолдардан тұратын строфаларды пайдаланады, бастапқыда ағысып жатқан сипаттамамен және бір жануармен аяқталады". Сол эсседе Лоуэлл оқиға орнын "Мэн теңізіндегі құлдырап бара жатқан шағын қалашық" деп сипаттайды. "Мен мұхиттан ішкі аймақтарға қарай жылжимын".

Интерпретация

1963 жылғы Гуггенхайм оқуында Лоуэлл өлеңдегі скунстардың соңғы бейнесіне қатысты әртүрлі түсініктері бар екенін айтады. Ол: "Ричард Уилбур [скунстарды] ғажайып жаратылыстар деп атады. Ал Джон Берримен жазған. . [скунстардың] қатты қорқынышты, кататониялық жаратылыстар екенін" деді. Лоуэлл "екі түсінік те дұрыс болуы мүмкін" деген қорытындыға келеді. Лоуэлл өлеңнің құрылымын, сондай-ақ шығарманың қараңғы тонға ие болу себебін түсіндіреді: "Бірінші төрт шумақ Мэннің құлдырап бара жатқан теңіз қалашығының көңілді, аздап сүйкімді суретін беруге арналған. Мен мұхиттан ішкі жаққа қарай жылжимын. Стерильность пейзаж арқылы айқайлайды, бірақ мен қайғылы жағдайға төзімділік, юмор және кездейсоқтық сезімімен қарауға тырысамын. Композиция айналып, бағыты табиғат пен шірудің кездейсоқ, мүмкіндіктерге толы орналасуларына көзден жоғалып сіңіп кетеді. Содан кейін V және VI шумақтарда бәрі тіріледі. Бұл – қараңғы түн. Мен оқырмандарымның Әулие Иоанн Крестінің өлеңін есіне түсіретініне үміттендім. Менің түнім ізгі емес, секулярлық, пуритандық және агностикалық. Экзистенциалистік түн."