Жұмыс беруші мен жұмыскер қатынастарын реттеу заңдары
Master and Servant Act
Еңбек құқығы: 18-19 ғасырлардағы жұмыс беруші-жұмыскер қатынастарын реттеген заңдар. Бұл заңдар жұмыс берушілерге басымдық беріп, кәсіби одақтарды шектеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жұмыс берушілер мен қызметкерлер арасындағы қатынасты реттейтін заңдар.
Laws regulating the relations between employers and employees
Қожайындар мен қызметшілер туралы заңдар немесе Қожайындар мен жұмысшылар туралы заңдар 18 және 19 ғасырларда жұмыс берушілер мен қызметкерлер арасындағы қатынасты реттеу мақсатымен жасалған заңдар еді. 1823 жылғы Ұлыбритания заңы оның мақсатын "қызметшілер, еңбекшілер және жұмыс істейтіндерді жақсырақ реттеу" деп сипаттады. Бұл заң АҚШ, Австралия (1845 жылғы заң), Канада (1847), Жаңа Зеландия (1856) және Оңтүстік Африка (1856) елдеріндегі еңбек қатынастары мен еңбек құқығына зор әсер етті. Бұл заңдар көбінесе жұмыс берушілерге басымдық берген, қызметкерлерді тәртіпке келтіруге және кәсіподақтардағы жұмысшылардың "бірлесуін" басуға бағытталған деп есептеледі. Заң қызметкерлерден өз келісімшарттары бойынша жұмыс берушілеріне бағыну және адалдық танытуын талап етті, ал келісімшартты бұзу сотта жазаланды, көбінесе қатаң еңбекпен түрмеге қамауға алып келді. Бұл заң жұмысшылар жағдайын жақсарту үшін ұйымдасқандарына қарсы, 1871 жылы Ұлыбританиядағы алғашқы кәсіподақ заңы қабылданғанға дейін, кәсіподақтардың заңдық статусын қамтамасыз еткенге дейін қолданылып келді. Осыған дейін кәсіподақтар "сауданы шектеуге" байланысты заңсыз деп танылуы мүмкін еді. 2013 жылғы зерттеу "Қожайындар мен қызметшілер туралы заң жұмысшыларға еңбек нарығының тәуекелдерінен сақтандыруға мүмкіндік берді, оларға жоғары сыртқы жалақыға қарамастан, жұмыс берушімен қалуға сенімді міндеттеме беруге мүмкіндік берді. Егер қызметкерлер жоғары жалақыға үміттене отырып келісімшарттарын бұзса, жұмыс берушілер еңбек күшін сақтап қалу үшін қудалауды пайдаланды. 1875 жылы келісімшартты бұзу үшін жазалау санкцияларын жою қысқа мерзімді келісімшарттармен және жоғарырақ, бірақ тұрақсыз жалақымен байланысты болды."
Master and Servant Acts or Masters and Servants Acts were laws designed to regulate relations between employers and employees during the 18th and 19th centuries. An 1823 United Kingdom Act described its purpose as "the better regulations of servants, labourers and work people". This particular Act greatly influenced industrial relations and employment law in the United States, Australia (an 1845 Act), Canada (1847), New Zealand (1856) and South Africa (1856). These Acts are generally regarded as heavily biased towards employers, designed to discipline employees and repress the "combination" of workers in trade unions. The law required the obedience and loyalty from servants to their contracted employer, with infringements of the contract punishable before a court of law, often with a jail sentence of hard labour. It was used against workers organising for better conditions from its inception until well after the first United Kingdom Trade Union Act 1871 was implemented, which secured the legal status of trade unions. Until then, a trade union could be regarded as illegal because of being "in restraint of trade". A 2013 study found evidence suggesting that "Master and Servant law allowed workers to insure themselves against labor market risk by allowing them to credibly commit to stay with an employer despite a higher outside wage; when employees did breach their contracts in hope of higher wages, employers used prosecution to retain labor. The elimination of penal sanctions for breach of contract in 1875 was associated with shorter contracts and higher, but more volatile, wages."
Австралияда қолдану
Тәуелсіз жұмысшының бір сағаттық рұқсатсыз қанасы түрмеге қамауға немесе жазалау машинасына (тредмилл) жіберуге әкелуі мүмкін еді. 1840 жылы Австралияда жұмыстан рұқсатсыз кеткен қызметкерлерді «Бусхраңгерлер туралы» заң бойынша іздеуге алып, қудалауға ұшырады. Мельбурн ауданында 1835 және 1845 жылдар аралығында, еңбек тапшылығының өте күшті болған кезеңде, түрмедегі тұтқындардың 20% астамы 1823 жылғы Жаңа Оңтүстік Уэльс заңы бойынша жұмыс орнын рұқсатсыз тастап кету және қонақүйлерде табылған сияқты құқық бұзушылықтар үшін сотталды. 1902 жылы 1823 жылғы заңға түзетулер енгізіліп, егер жұмыс келісімшарты (жазбаша немесе ауызша) орындалмаса, жалақысы алынып тасталатын болды. Жұмыс орнынан қанау үш айға дейін бас бостандығынан айырумен, қатаң еңбекпен немесе қатаң еңбексіз жазаланды. «Келісімшартта» көзделген міндеттерін орындамаған немесе қашып кеткен «қызметкерді» (яғни жұмысшыны) бағып-қағуға, жасыруға немесе қайта жұмысқа алуға тырысқандарға 10 фунт стерлингке дейін айыппұл салынды. 1823 жылғы заң Австралия тарихында кеңінен еске алынбайды (дегенмен, Виктория дәуірімен жұмысшыларды жөнсіз пайдалану туралы жалпы түсінік бар). 2006 жылы кәсіби одақтар тобы Хауард үкіметінің «WorkChoices» еңбек қатынастары саясатын сынағанда 1823 жылғы заңға сілтеме жасап, «Жұмысшы ретіндегі құқығымыз 1800 жылдардың басында болған деңгейге қайта оралды – енді тек Қожайын-қызметкер заңы ғана жетіспейді» деді. Осыған ұқсас салыстыруларды әлеуметтік комментаторлар, кәсіби одақтар мен саясаткерлер де жасады.
As little as one hour's absence by a free servant without permission could precipitate a punishment of prison or the treadmill. In 1840, employees in Australia who left their employment without permission were subject to being hunted down under the Bushrangers Act. In the Melbourne jurisdiction, between 1835 and 1845, when labour shortages were acute, over 20% of prison inmates had been convicted under the New South Wales Act of 1823 for offences including leaving place of work without permission and being found in hotels. By 1902, the 1823 Act had been modified to include forfeit of wages if the written or unwritten contract for work was unfulfilled. Absence from place of work was punishable by imprisonment of up to three months with or without hard labour. There were also penalties of up to 10 pounds for anyone who harboured, concealed or re employed a 'servant' (i. e. worker) who had deserted or absconded or absented himself from his duty implied in the 'contract'. The 1823 Act is not a widely remembered part of Australian political history (although there is a more general association of unacceptable exploitation of workers with the Victorian period). In 2006 a group of trade unionists referred to the 1823 Act in their criticism of the "WorkChoices" industrial relations policies of the Howard government, claiming that "Our rights as workers are back where they were in the early 1800s the only thing now missing is a Master Servants Act." Similar comparisons have been made by social commentators, unionists and politicians.