Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1949 жылғы Лозанна конференциясы БҰҰ-ның Палестина жөніндегі бітімгершілік комиссиясы (БҰҰТКК) тарапынан 1949 жылдың 27 сәуірінен 12 қыркүйегіне дейін Швейцарияның Лозанна қаласында өткізілді. Израиль, Мысыр, Иордания, Ливан және Сирия араб мемлекеттерінің, Араб Жоғары Комитетінің және көптеген босқындар делегацияларының өкілдері 1948 жылғы Араб-Израиль соғысының нәтижесінде туындаған дауларды, атап айтқанда 194 және 181 қаулылармен байланысты босқындар мен аумақтар мәселелерін шешу үшін қатысты.
The Lausanne Conference of 1949 was convened by the United Nations Conciliation Commission for Palestine (UNCCP) from 27 April to 12 September 1949 in Lausanne, Switzerland. Representatives of Israel, the Arab states Egypt, Jordan, Lebanon and Syria, and the Arab Higher Committee and a number of refugee delegations were in attendance to resolve disputes arising from the 1948 Arab–Israeli War, mainly about refugees and territories in connection with Resolution 194 and Resolution 181.
Өмірбаян
БҰҰ-ның Бөлу жоспары қабылдалып, Британ мандаты аяқталғаннан кейін, Ишув (Палестинадағы сионистік қоныстану) Израиль мемлекетін жариялады. 1947-1948 жылдардағы мандаттық Палестинадағы Азамат соғысы және одан кейінгі 1948 жылғы Араб-Израиль соғысы барысында шамамен 700 000 палестиналық араб қашып кетті немесе Израиль айналған аумақтан қуылды. 1948 жылғы соғыс кезінде 500-ден астам араб ауылы, сондай-ақ шамамен он еврей ауылы мен елді мекендері құлдырады. Палестина үшін келісім комиссиясы 1948 жылдың 11 желтоқсанында БҰҰ-ның 194 қаулысымен құрылды. Лозанна конференциясына бір ай қалғанда, 1949 жылдың 29 наурызында Сирияда әскери төңкеріс болды. 1949 жылдың 6 қаңтары мен 3 сәуірі аралығында Израиль, Египет, Ливан және Иордания қару тоқтату туралы келісімдерге қол қойды. 1949 жылдың 20 шілдесінде Сириямен қару тоқтату туралы келісімге қол қойылды. Конференция кезінде, 11 мамырда Израиль Біріккен Ұлттар Ұйымының мүшесі болып қабылданды.
After the adoption of the UN Partition Plan and the end of the British Mandate, the Yishuv (Zionist settlement in Palestine) proclaimed the State of Israel. During the 1947 1948 Civil War in Mandatory Palestine and the 1948 Arab–Israeli War that followed, around 700,000 Palestinian Arabs fled or were expelled from the area that became Israel. More than 500 Arab villages, and about ten Jewish villages and neighborhoods, were depopulated during the 1948 war. The Conciliation Commission for Palestine was established on 11 December 1948 by UN resolution 194. One month before the Lausanne Conference, on 29 March 1949, a military coup took place in Syria. Between 6 January and 3 April 1949, armistice agreements were signed by Israel, Egypt, Lebanon and Jordan. On 20 July 1949, an armistice agreement with Syria was signed. During the Conference, on 11 May, Israel was admitted as member of the United Nations.
Келіссөздердің тақырыбы
Талқыланған мәселелердің ішінде аумақтық мәселелер мен мойындалған шекараларды орнату, Иерусалим мәселесі, босқындарды қайтару (және бұл мәселені жалпы араб-израиль қақтығысынан бөлек талқылауға бола ма), Израильдің соғыс салдарынан келген зиянды өтеу туралы қарсы талаптары, араб босқындарына тиесілі апельсин бақшаларының және Израильде тоқтатылған олардың банк шоттарының тағдыры қарастырылды.
Amongst the issues discussed were territorial questions and the establishment of recognized borders, the question of Jerusalem, the repatriation of refugees (and whether the issue could be discussed separately from the overall Arab–Israeli conflict), Israeli counter claims for war damages, the fate of orange groves belonging to Arab refugees and of their bank accounts blocked in Israel.
Лозанна хаттамасы
1949 жылғы 12 мамырда тараптар Лозанна хаттамасына қол қойды. Хаттамаға 181-ші қаулының бөлісу картасының көшірмесі қоса берілді. БҰҰКК-нің үшінші есебінде карта талқылау негізі болуы керек екені, бірақ оның шекараларын өзгерту ұсынылуы мүмкін екені айтылды. Израильдің хаттамаға қол қоюы көп ұзамай дау тудырды. Израиль бұл хаттаманың тек "процедуралық шара" екенін және оған қол қою 1947 жылғы бөліс шекараларын қабылдауды білдірмейтінін мәлімдеді. Араб көшбасшылары керісінше, олай екенін айтты. Хаттамаға ізраилдық қол қоюшы Уолтер Эйан кейіннен ол құжатқа қысыммен қол қойғанын жеткізді.
On 12 May 1949, the parties signed the Lausanne Protocol. Annexed to the protocol was a copy of the partition map of Resolution 181. The UNCCP's third progress reports states that while the map was to form the basis for discussion, adjustments of its boundaries could be proposed. Israel's signature on the protocol soon became a bone of contention. Israel argued that the protocol was merely a "procedural device" and that its signature did not imply an acceptance of the 1947 partition borders. Arab leaders, on the other hand, argued that it did. Walter Eyan, the protocol's Israeli signatory, later claimed that he had signed the document under duress.
Негізгі позициялар
Келіссөздер жүргізу шарттары күрделі болды, себебі босқындар және аумақтар мәселелері тығыз байланысты еді. Араб тарапы тек біртұтас күш ретінде әрекет етуге ниеттенді. Израиль жеке мемлекеттермен келіссөздер жүргізуді қалады. Араб делегациялары Израильмен тікелей әңгімелесуден бас тартқандықтан, Татуластыру комиссиясы тараптар арасында мәміле жасау үшін алға-артқа жүгіріп тұрды. Израиль да кез келген мәселе бойынша бөлек келіссөздерге бармады; ол барлық мәселелерді бірден, жалпы келісім аясында шешуді қалаған. Израильдің позициясы былай сипатталды: «Негізгі екі даулы мәселе – босқындар мен аумақтар. Босқындар мәселесінде Израильдің ұстанымы анық және қатаң болды: араб мемлекеттері босқындар мәселесіне жауапты, демек, оны шешу міндеті де солардың үстіне жүктеледі. Израиль осы мәселені шешуге шамалы қаржылық үлес қосуға дайын еді, бірақ тек қанағаттанарлық келісімнің бір бөлігі ретінде және босқындар араб елдеріне қоныстанған жағдайда ғана. Екінші мәселеде Израильдің ұстанымы – өзі мен көршілері арасындағы тұрақты шекаралар атысты тоқтату желілеріне негізделуі керек, тек шағын түзетулермен». Арабтар БҰҰ-ның 194 және 181 қаулылары негізінде келіссөздер жүргізуді талап етті. Олар Израильдің «қайта оралу құқығын» алдымен қабылдауын қалады. Израиль 194-ші қаулыда баяндалған «босқындарды елге қайтару және жоғалған немесе зақымдалған мүліктері үшін, сондай-ақ қайтуға ниеті жоқтардың мүлігі үшін тиісті өтемақы төлеу» принципін қабылдамады және шектеулі сандағы босқындарды қайтару үшін үлкен аумақтарды талап етті. Арабтар Бөлісу жоспары бойынша оларға бөлінген аумақтарды мойындауды және Израиль басып алған аймақтардан келген босқындарды дереу қайтаруды қалады. Президент 1949 жылдың 28 мамырында Израиль премьер-министрі Давид Бен-Гурионға нота жіберіп, «Палестинадағы аумақтарға қатысты Израильдің шамадан тыс талаптары» және оның «1948 жылдың 11 желтоқсанында Бас Ассамблея қабылдаған қаулының негізгі принциптерін қабылдамауы» туралы «қатты алаңдаушылық» білдірді. АҚШ-тың позициясы бойынша, Израиль БҰҰ-ның 1947 жылғы 29 қарашадағы қаулысында белгіленген шекарадан тысқары әрбір аумақ үшін аумақтық өтемақы ұсынуы керек еді. АҚШ Израильдің Лозаннадағы осы уақытқа дейінгі позициясы «өз келіссөздерін бұзуға әкелуіне сөзсіз» екенін ескертті және «Израиль үкіметінің қатал позициясынан туындаған бұзуылына сол үкімет пен халық жауапкершілік тартады» деді. АҚШ Израильмен қарым-қатынасын қайта қарау туралы ескертті. АҚШ елшісі келесі күні телеграмманы Бен-Гурионға тапсырғанда, ол АҚШ пен БҰҰ 29 қарашадағы қаулыны орындауға және араб агрессиясын тоқтатуға күш жеткізбегенін мәлімдеді. Ол Израильдің қаулы негізінде емес, сәтті қорғаныс соғысының нәтижесінде құрылғанын айтты. Араб мемлекеттері бейбітшілікке келіспегендіктен, ол босқындарды Израильдің болашақ жауы деп қарады.
The conditions for negotiation were complex, as the questions of refugees and of territories were closely linked. The Arab participants only wanted to act en bloc. Israel only wanted to negotiate with separate states. As the Arab delegations refused to talk directly with Israel, the Conciliation Commission shuttled back and forth between the parties. Israel also refused to negotiate on any point separately; it wanted to settle all problems at once within the framework of a general settlement. Israel's positions have been described as follows: "the two main bones of contention were refuguees and territory. Israel's position on the former was clear and emphatic: the Arab states were responsible for the refugee problem, so responsibility for solving it rested with them. Israel was willing to make a modest financial contribution toward the resolution of this problem but only as part of an overall settlement of the conflict and only if the refugees were to be resettled in Arab countries. On the second issue Israel's position was that the permanent borders between itself and its neighbors should be based on the cease fire lines, with only minor adjustments." The Arabs wanted to negotiate on the basis of UN resolutions 194 and 181. They wanted Israel to accept first the "right to return". Israel rejected the principle of "repatriation of the refugees and payment of due compensation for their lost or damaged property, as well as for the property of those who do not wish to return" as formulated in Resolution 194, and asked large amounts of land in exchange for return of a limited number of refugees. The Arabs wanted recognition of the areas allotted to them by the Partition Plan and immediate return of the refugees coming from the areas that were conquered by Israel. The President sent on 28 May 1949 a note to Israeli Prime Minister David Ben Gurion, expressing that he was "seriously disturbed" with the "excessive Israeli claims to further territory within Palestine" and its "rejection of the basic principles of the Resolution set forth by the GA on 11 December 1948". The U. S. position was that Israel should offer territorial compensation for any territory it had acquired outside the boundaries set forth in the UN resolution of 29 November 1947. The United States warned that the Israeli attitude thus far at Lausanne "must inevitably lead to a rupture in those conversations" "and that a rupture arising out of the rigid attitude of the Government of Israel would place a heavy responsibility upon that Government and people". The United States warned for a revision of its relation with Israel. When the U. S. ambassador the next day handed over the telegram to Ben Gurion, the latter reacted by saying that the United States and UN had been unable to enforce 29 November resolution and to prevent the Arab aggression. He stated that Israel was not established on the basis of the resolution but on that of a successful war of defence. Because the Arab states refused to make peace, he regarded refugees as potential enemies of Israel.
Израиль АҚШ-қа жауап береді
8 маусымда Израиль 28 мамырдағы нотаға жауап берді. Ол Израильдің келіссөздерге дайындығы және Татуластыру комиссиясымен толық ынтымақтастығы 194-қаулының негізгі принциптерін қабылдамағанын көрсетпейді, керісінше дәлелдейді деп мәлімдеді. Қақтығысқа түсудің толық себебі араб мемлекеттерінің көзқарасынан туындады. Израиль БҰҰ-ға қабылдануы, комитет алдында Қаулыға қатысты Израильдің пікірлерін баяндағаннан кейін, БҰҰ оларды қанағаттанарлық деп есептейтінін білдірді; АҚШ үкіметі бұл мәлімдемені күшті түрде жоққа шығарды.
On 8 June, Israel replied to the 28 May note. It stated that the willingness of Israel to negotiate and its full cooperation with the Conciliation Commission proved that it did not reject the basic principles of Resolution 194. The stalemate was entirely due to the attitude of the Arab states. Israel stated that its admission to UN membership, after setting forth Israel's views regarding the Resolution before the committee, meant that the UN considered them satisfactory; a contention the U. S. government strongly rejected.
Шекаралары
Израильдің шекаралар жөніндегі ұстанымы 1949 жылғы қару тоқтату желісіне (жасыл желіге) негізделуі керек еді, шағын түзетулермен, және "1947 жылғы бөлу жоспарының желісіне қайта оралудан түбегейлі бас тартты". Израиль Келісім комиссиясына өзінің даму схемасына қажетті, бірақ жедел бейбітшілік үшін әзірге талап етілмейтін Оңтүстік-Шығыс Ливанның бір бөлігін де қалағанын жеткізді. Израильге қарсы тұрған, аннексияланған Газаның (қазіргі Газа секторынан бірнеше есе үлкен) тұрғындары мен босқындары депортациялануы керек. Израильдің пікірінше, ешбір араб мемлекетінің Палестина аумағына құқығы жоқ. Израильдің даму схемасына негізделген аумақтарға қатысты тағы да көп талаптары болды. Израиль оккупацияланған Негевтен бас тартпайтын, өйткені оны дамытуға болады, ал арабтарға мұндай мүмкіндік жоқ еді. Сонымен қатар, одан бас тарту "психологиялық себептерге" байланысты мүмкін емес еді, себебі бұл "көзсіз арабтарға емес, британдықтарға жасалған жеңілдік болар еді". Яффа, Лидда және Рамле жай ғана сақталып қалу керек еді. Соңғысы иммигранттармен толып кеткен, арабтарға орын қалмады. Израиль мен "орталық аймақ" (яғни Батыс жағалау) арасындағы шекара 1949 жылғы қару тоқтату желісі болар еді, екі тараптың мүдделерін ескере отырып, белгілі бір түзетулермен, осылайша Батыс жағалаудың, соның ішінде Батыс Иерусалимнің үлкен аудандарын Израильге аннексиялау. Израиль Палестинаның орталық аймағына қатысты ешқандай ниеті жоқ екенін мәлімдеді.) Бөлу жоспарында бұрын бөлінген аумаққа қоса, Израильдің құрамына кіретін еді. Арабтар болса, кез келген келісімнің Лозанна хаттамасына сәйкес, қажетті аумақтық түзетулермен, Бөлу жоспарының негізінде шешілуін қатысты. Израиль сондай-ақ Өлі теңіздің бүкіл батыс жағалауын қалаған. Израиль бұл ұсынысты қабылдамады, оның орнына Иерусалимді еврей және араб аймақтарына бөлуді, ал қасиетті орындар мен нысандарды тек халықаралық бақылауға және қорғауға ұсынды. Конференция кезінде Израиль үкіметі өзінің кеңселерін Батыс Иерусалимге көшіре бастады, бұл араб мемлекеттерін ашуландырды, олар комиссияға "1948 жылғы 11 желтоқсандағы қаулыны ескермейтін осы қалада орнатылған әкімшілік және қызметтер" туралы ресми шағым түсірді.
Israel's position on borders was that they should be based on the 1949 Armistice Line (the Green Line), with minor modifications, and "flatly refused to return to the line of the 1947 partition plan." Israel made clear to the Conciliation Commission, that she also wanted a slice of Southeastern Lebanon, necessary to her development scheme, but not yet demanded in favor of a quick peace. Residents and refugees of annexed Gaza (an area several times the size of the present Gaza Strip) who were hostile towards Israel should be deported. According to Israel, no Arab state had a right to any territory in Palestine. Israel had "of course" more demands as to territory, based upon its development scheme. Israel would not give up the occupied Negev, because she could develop it and the Arabs were not able to. Moreover, it was impossible to give it up because of "psychological reasons" and because it "would obviously be a concession to the British, not to the Arabs". Jaffa, Lydda and Ramle were simply to be kept. The latter had been filled up with immigrants and there was no place for Arabs. The border between Israel and the "central area" (that is the West Bank) would be the 1949 Armistice Line, subject to certain modifications in the interests of both parties, thus with Israeli annexation of large areas along the present West Bank, including West Jerusalem. Israel declared that it had no ambitions as regards the central area of Palestine.) would become part of Israel, in addition to the territory already allocated in the Partition Plan. The Arabs on the other hand, insisted that any deal had to be resolved on the basis of the Partition Plan, with territorial adjustments necessary pursuant to the Lausanne Protocol. Israel also wanted the entire western shore of the Dead Sea. Israel rejected this and instead preferred a division of Jerusalem into a Jewish and an Arab zone, and international control and protection only for Holy Places and sites. During the conference, the Israeli government began moving its offices into West Jerusalem which angered the Arab states, who submitted a formal complaint to the commission with respect to the "administration and services which have been installed in this city in contempt of the resolution of 11th December 1948."
Босқындар
700 мыңға жуық босқындардың кем дегенде жартысы. Біріншіден, араб мемлекеттері осы босқындардың оралуын талап етті. 1949 жылдың мамыр және маусым айларында Израиль делегациясы араб босқындарын басқа мемлекеттерге орналастыру қажеттігін, ал Израильдің олардың шектеулі санынан басқа Израильге оралуына рұқсат етпейтінін мәлімдеді. 31 тамызда бұл көзқарас Келісу комиссиясы алдында қайталанды. Алайда, Израиль босқындардың қандай шарттарда оралуы мүмкін екенін нақтыламады, ал Мысыр оларды Негев шөлінің аймағына тастап кетеді деп қорқып отырды. Газа ұсынысы келіссөздердегі маңызды мәселеге айналды.
At least half of the estimated 700,000 refugees First, the Arab states demanded the return of those refugees. In May and June 1949, the Israeli delegation expressed Israel's standpoint that Arab refugees should be settled in other states and Israel would not allow their return to Israel apart from a limited number. On 31 August, this view was repeated before the Conciliation Commission. Israel had, however, failed to stipulate under what conditions refugees could return and Egypt was afraid they would be dropped in the desert area of the Negev. The Gaza proposal became an important issue in the negotiations.
"100 000 босқын ұсынысы"
Келіссөздер тұйыққа тірелген кезде Израильден жақсы ниет білдіріп, "мұзды қатар" етуі сұралды. Израиль қашқан мүліктері үшін босқындарға өтемақы төлейтінін жариялады. Алайда, АҚШ Израильді кем дегенде белгілі бір мөлшерде босқындарды қабылдауға көндірді. Кейде бұл жоспар "100 мыңдық ұсыныс" деп аталады. Осы шектеулі босқындарды қайта оралуына жауап ретінде Израиль 1949 жылғы келісімге дейін басып алған барлық аумақтарды аннексиялауды талап етті. Босқындар емес, барлық арабтардың саны "экономикалық және қауіпсіздік себептерімен" 250 мыңнан аспауы тиіс болды.
While the negotiations were in an impasse, Israel was asked to "break the ice" by making a goodwill gesture. Israel then announced that it would pay compensation to refugees for their abandoned properties. The United States, however, persuaded Israel to accept at least a certain number of refugees. Sometimes this plan is referred to as "the 100,000 offer". In return for repatriation of this limited number of refugees, Israel asked the annexation of all territories it had conquered until the 1949 Armistice Agreements, The total number of Arabs, including the non refugees, were "for economic and security reasons" not to exceed 250,000,
Басқа мәселелер
Израиль мен араб мемлекеттерінің делегацияларынан басқа, босқындарды өкілдік ететін үш делегация болды. Олардың ішінде 1949 жылғы наурыз айында Рамаллада құрылған Жалпы босқындар конгресінің мүшелері де бар еді. Басқа да белгілі өкілдер Яффа және аудан тұрғындары комитетінің мүшелері болды. Лозаннада талқыланған негізгі мәселе босқындардың тағдыры болды, сонымен қатар босқындардың мүлкіне қатысты бірқатар мәселелер де қарастырылды. Израильдік тарап "жоқ болған мүліктің сақтаушысының қызметін түсіндірді". Талқылау мүлік мәселесін жалпы араб-израиль қақтығысынан бөлек қарастыру мүмкіндігін, Израильдің соғыс салдарынан келген зиянды өтеу туралы қарсы талаптарын, босқындардың апельсин бақтарының тағдырын және Израильде тоқтатылған босқындардың банк шоттарының тағдырын қамтыды. Израиль босқындар мен мүлік мәселесін бүкіл қақтығысты шешудің бір бөлігі ретінде талқылауды қалады, ал арабтар босқындар мәселесін жеке қарастыруды және олардың өз елдеріне қайта оралуын талап етті.
Besides the delegations representing Israel and the Arab states, there were three delegations representing the refugees. Included were members of the General Refugee Congress that had been formed in Ramallah in March 1949. Other notable representatives were members of the Jaffa and District Inhabitants Committee. While the main issue discussed at Lausanne was the fate of the refugees, also some of the issues relating to refugee property were discussed. The Israelis "explained the activities of the Custodian of Absentee Property". The discussion covered whether property issues could be addressed separately from the overall Arab–Israeli conflict, Israeli counter claims for war damages, the fate of the refugee orange groves, and the fate of refugee bank accounts blocked in Israel. Israel insisted on discussing the refugee and the property issue only as a part of the resolution of the entire conflict, while the Arabs insisted on dealing with the refugee issues separately, on their repatriation.
Израиль БҰҰ-ға мүше болып қабылданды
Лозанна конференциясына бір ай қалғанда БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесі Бас Ассамблеяға Израильді Біріккен Ұлттар Ұйымына мүше ретінде қабылдауды ұсынды, Израильдің бейбітшілік сүйгіш мемлекет екенін және БҰҰ Хартасында қамтылған міндеттемелерді орындауға қабілетті және дайын екенін шешіп, тұрақты мүше Ұлыбритания дауыс беруден бас тартты. Израиль шекаралар мен босқындар мәселелері бойынша талқылаулар қабылдану процесін кешіктіруі мүмкін деп қорқып, Палестинаны татуластыру комиссиясын БҰҰ-да осы мәселелерді өтініш процедурасы аяқталғанша талқыламауға көндіруге тырысты. 11 мамырда, Израиль Лозанна хаттамасына қол қоюдың алдында, Бас Ассамблея 181 және 194 қарарларына сілтеме жасап, Израильдің мүшелігін бекітті. Қарар 37 дауысқа қарсы 12 дауыспен қабылданды. БҰҰ-ның Палестинаны бөлу жоспарында араб мемлекетіне бөлінген, Хайфа және Яффа порттары, Галилея және Батыс жағалаудағы, соның ішінде Батыс Иерусалимді қамтитын аумақтарды Израильдің үнсіз аннексиялауына қарамастан, мүшелік мақұлданды. БҰҰ Израильдің Харта мен 181 және 194 қарарларын сақтау арқылы Таяу Шығыста бейбітшілікті нығайтуға көмектесетініне үміттенді. 1949 жылдың 26 сәуірінде Израиль президенті Вейцман АҚШ президенті Трумэнға: «Менің ойымша, Израильдің Біріккен Ұлттар Ұйымына жылдам қабылдануы Таяу Шығысты бейбіттендіруге ең көп үлес қосады» деп хат жазды. Бұл қадам араб елдерінің Израильдің бар екенін жоққа шығару әрекеттеріне қарсы тұруға тиіс болды. Жарты жылдан сәл бұрын ұсынылған ұқсас өтініш қабылданбаған еді. Бұл өтініш Бас Ассамблеяның 194-қарары қабылдануымен, Татуластыру комиссиясын құрумен алмастырылды. Қауіпсіздік Кеңесі Палестина мәселесі бойынша келіссөздерге мүшелік берудің пайдалы болатыны және Израиль қабылдамаған, бірақ Бөлу жоспарында белгіленген шекаралар туралы мәселеде екіге бөлінді. Израиль БҰҰ-ға қабылдануы халықаралық қауымдастықтың 194-қарар бойынша Израильдің ұстанымын қабылдағанын білдіретінін мәлімдеді, бірақ АҚШ үкіметі бұл пікірмен келіспеді.
In the month before the Lausanne Conference, the UN Security Council recommended the General Assembly to admit Israel as a member of the United Nations, deciding that Israel was a peace loving state and was able and willing to carry out the obligations contained in the UN Charter, with Permanent Member Great Britain abstaining from voting. Israel was afraid that the discussions on borders and refugees would delay its admission and tried to persuade the Palestine Conciliation Commission to prevent debate on the issues in the UN pending the application procedure. On 11 May, the day before Israel signed the Lausanne Protocol, the General Assembly approved Israel's admission, referring to the Resolutions 181 and 194. The resolution was adopted with 37 votes to 12. The admission was approved despite the quiet annexation of large parts of territory, which in the UN Partition Plan had been assigned to the Arab state, including the ports of Haifa and Jaffa, Galilee, and the areas around the West Bank, including West Jerusalem. The UN hoped that Israel as member would abide the Charter and the Resolutions 181 and 194, thus helping foster peace in the Middle East. On 26 April 1949, Israeli president Weizmann had written to U. S. president Truman: "No single act, in my judgment, will contribute so much to pacification of the Middle East, as the speedy admission of Israel to the United Nations". The admission should also counter the denial by Arab countries of the existence of Israel. Less than a half year earlier, a similar application had been denied. That application was passed over by the adoption of General Assembly Resolution 194, which created the Conciliation Commission. The Security Council was divided about whether or not admission would benefit the negotiations on Palestine and also about the borders, defined in the Partition Plan, but not accepted by Israel. Israel contended that its admission to the UN implied that the international community had agreed with Israel's attitude regarding Resolution 194, an argument the US government strongly rejected.