Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джесси Морен Бадер (1886–1963) 20 ғасырдағы уағызшы және экуменист болған. Ол евангелистік қозғалыстың белгілі қайраткері және Мәсіхшілер шіркеулерінің әлемдік конгресін құруға үлес қосты.
Jesse Moren Bader (1886–1963) was a 20th century evangelist and ecumenist. He was an evangelical leader who played a role in the establishment of the World Convention of Churches of Christ.
Жастық шақ
Джесси Бадер 1886 жылдың 15 сәуірінде Иллинойс штатының Бадер қаласында дүниеге келген. Оның отбасы Бадердегі Христиан шіркеуіне (Дисиплдер) белсенді қатысты. Бадер төрт жасқа толғанда, оның отбасы Канзас штатының Коффи округіне көшіп, ол он тоғыз жасқа дейін сонда тұрды. 1897 жылы Клара Х. Хейзелригг дін қызметкері болып тағайындалды, және кейіннен ол Бадерді сенімге келтірген пастор болды. 1905 жылы ол медицинаны оқымақ ниетпен Канзас университетіне түсті, бірақ оның орнына, қызмет етуге шақырылды, бұл жақын маңдағы Перри қаласындағы студент-пасторлық қызметінің нәтижесінде болды. Екі жыл оқығаннан кейін ол Айова штатының Дес-Мойн қаласындағы Дрейк университетіне ауысты. Дрейк университеті тарихи тұрғыдан Христиан шіркеуімен байланысты принциптерге негізделген және оған дін қызметіне дайындалу бойынша білімін жалғастыруға мүмкіндік берді.
Jesse Bader was born on April 15, 1886 in Bader, Illinois. His family was actively involved in the Christian Church (Disciples) in Bader. When Bader was four years old, his family moved to Coffey County, Kansas, where he lived until he was nineteen. In 1897, Clara H. Hazelrigg was ordained and she subsequently was the pastor who converted Bader. In 1905, he enrolled at the University of Kansas with plans to study medicine, but he instead found a calling to ministry, partly as a result of his role as a student minister in the nearby town of Perry. After two years of study, he moved to Drake University in Des Moines, Iowa. Drake University was founded in principles historically affiliated with the Christian Church, and allowed him to pursue studies in preparation for ministry.
Неке
Дрейк университетінде Бадер Голда Мод Бадермен (қызметтік аты Елам) танысты. Олар 1911 жылы Бадердің Дрейкте оқитын соңғы жылында үйленді және елу жылдан астам бірге өмір сүрді. Ол 1885 жылдың 6 қыркүйегінде Эдвард Э. Элам мен Лилли Эламның (қызметтік аты Джонс) отбасында дүниеге келді және 1981 жылдың ақпанында қайтыс болды. Голда Мод Бадер Біріккен шіркеу әйелдері (қазіргі Шіркеу әйелдерінің біріккен лигасы) және Протестанттық кино кеңесінің белсенді мүшесі болды. Ол сондай-ақ Жапония халықаралық христиан университеті мен Америка Библия қоғамымен байланыста болды. Бадердің әйелі, Елам дін қызметкері болып дайындалған және Бадерлер мүше болып табылатын екі шіркеуде көмекші пастор болып қызмет еткен.
At Drake University, Bader met Golda Maud Bader (née Elam). They got married in 1911 during Bader's last year at Drake, and they remained married for more than fifty years. She was born September 6, 1885 to Edward E. Elam and Lillie Elam (née Jones), and died in February of 1981. Golda Maud Bader was a leader in the United Church Women (now Church Women United) and the Protestant Motion Picture Council. She was also involved with Japan International Christian University and the American Bible Society. Bader née Elam was an ordained minister and held associate pastor positions in two of the churches that the Baders belonged to.
Алғашқы қызметі
Бадердің алғашқы толық уақытты қызметі Канзас штатының Атчисон қаласындағы Бірінші христиан шіркеуінде болды. Ол жерде жеті жыл қызмет еткен кезеңде, шіркеу мүшелерінің саны 300-ден 1400-ге дейін өсті. Бадер евангелизмдегі қарапайым адамдардың рөлін "Әрқайсысы бірін жеңіп әкелсін" деген ұранмен баса көрсетті. Атчисон қаласында ол №5 Вашингтон ложасының масондық мүшесі болды. (Вильям Денслоудың "10 000 танымал масон", "Макой баспасы және масондық жабдықтау компаниясы", Ричмонд, Вирджиния, 1957 ж.). 1917 жылы АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде, Бадер күн сайын бір мүше қосып жатқан Атчисон шіркеуіндегі қызметінен кетіп, қарулы күштерде YMCA хатшысы болды. 1918-1919 жылдары ол Франциядағы 35-дивизияда қызмет етті, соғыс аяқталғаннан кейін Германиядағы американдық әскерлер арасында уағыз тарату миссиясына қатысқан бірнеше адамның ішінде болды.
Bader's first full time ministry was at First Christian Church, in Atchison, Kansas. During his seven years there, the membership grew from around 300 to 1400. Bader emphasized the role of lay people in evangelism with the slogan, "Each one win one". In Atchison, he was a member of the masonic Washington Lodge no.5. (see William Denslow 10,000 Famous Freemasons, Macoy Publishing & Masonic Supply Co., Richmond, Virginia, 1957). He resigned from the church in Atchison in 1917, which was at the time adding a member each day, when the USA entered World War I, to become a YMCA secretary with the armed forces. From 1918 to 1919 he served with the 35th Division in France, and at the end of the war, he was one of several selected for a preaching mission among the American forces in Germany.
Джексон даңғылындағы христиан шіркеуі
1920 жылы АҚШ-қа оралғаннан кейін Бадер Канзас-Ситидегі (Миссури штаты) Джексон-авеню христиан шіркеуінің пасторы болды, ол қайтыс болғаннан кейін Бадер еске алу христиан шіркеуі деп аталды. Осы қызметінің басталған кезінде ол бес жылдық миссионерлік бағдарламаның жобасын жасады, ол "Миллион жеңіңіз" деп аталды және оны Христиандардың шәкірттерінің халықаралық конвенциясына ұсынды, сол кезде АҚШ және Канададағы христиан шіркеулерінің ұлттық жиналысы болған. Өзінің жазбаларында Бадер шіркеу қызметінде миссионерліктің орталық рөлін және маңыздылығын қатты қалайтынын айтты, сондай-ақ ол белгілі бір сөзінде: "Құдай бірінші деп санаған нәрсені екінші орынға түсіруге бізге құқық жоқ" деді.
After his return to the United States in 1920, Bader became the pastor of Jackson Avenue Christian Church in Kansas City, Missouri, which after his death was renamed Bader Memorial Christian Church. Coinciding with the beginning of this ministry, he drafted a proposal for a five year evangelistic program, titled 'Win a Million', for the International Convention of Disciples of Christ, the national assembly of Christian Churches in the USA and Canada at that time. According to his writings, Bader had developed a passion for the centrality and prioritization of evangelism in the ministry of the church, saying in a well known quote, 'What the Lord made primary, we have no right to make secondary.'
Евангелизмнің бақылаушысы
1920 жылы Бейдер жаңа құрылған Біріккен христиан миссионерлік қоғамында евангелизм жөніндегі басшы болып тағайындалды және келесі он екі жыл бойы осы қызметті атқарды. Ол АҚШ және Канададағы христиан шіркеуі (Шәкірттер) қауымдастықтарында саяхаттап, шіркеулерге көмектесті. Сонымен қатар ол UCMS-тің ірі "жергілікті миссионерлік" бағдарламасын басқарды.
In 1920, Bader became Superintendent of Evangelism in the newly established United Christian Missionary Society, a position he held for the next twelve years. He travelled throughout the Christian Church (Disciples) family in the United States and Canada, contributing to the church communities. He also became the head of the major UCMS 'home missionary' program.
Мәсіх шіркеулерінің дүниежүзілік конгресі
Бэйдер UCMS-де жұмыс істеп жүрген кезде, оның «Стон Кемпбелл отбасы» мүшелігіне жататын Христиандық әлемдік қауымдастыққа деген қызығушылығы артып жатты. Бұл әлемдік отбасында «Христиан шіркеулері», «Мәсіх шіркеулері» немесе «Мәсіх шәкірттері» деген аттарды қолданатын, ортақ тарихы мен дәстүрі бар шіркеулер болды. Баптистер, конгрегационалистер, лютерандар, методистер және пресвитериандар әлемдік конвенцияларды және жаһандық ынтымақтастық немесе бірлескен әрекет ету жолдарын құрған болатын. Бадер 1925 жылы Баптистердің әлемдік альянсының мәжілісіне қатысты және жазбаларында айтқанынша, осы идеяны өзінің «Стон Кемпбелл отбасы» үшін қалай дамытуға болатынын ойлай бастады. Ол Австралия, Канада, Жаңа Зеландия және Ұлыбритания сияқты бірнеше елдің жетекшілерінен ұсыныстар сұрады және олардан зор қолдау алды. 1930 жылдың қазан айында Вашингтонда (АҚШ) бүкіл әлемнен келгендердің қатысуымен Мәсіх шіркеулерінің бірінші әлемдік конвенциясы өтті. Шараға 10 000-ға жуық адам қатысты, сондай-ақ бағдарламада Президент Герберт Гувер мен бірінші ханымның Ақ үйінде ұйымдастырған шай кеші болды. «Әлемдік конвенция» бекітілді. Бадер алғашқы президент (1930–1935) болды және сонымен қатар бірінші бас хатшы болып тағайындалды, ол өмірінің соңына дейін осы лауазымда қызмет етті, зейнеткерлікке шыққанға дейін жартылай уақыт жұмыс істеді, содан кейін толық уақытқа көшті. Конвенциялар 1970 жылға дейін бес жылда бір рет өткізіліп келді, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс салдарынан бұл үрдіс тоқтап қалды, қазіргі таңда төрт жылда бір рет жалғасуда. Осы мәселе бойынша Бадер 1930 жылы былай деп жазды: «Біздің шіркеулеріміз әлем бойынша басқаларға бірлік туралы уағыздап жүрсе де, өзінің арасындағы бірлікті сақтауға және жақын қарым-қатынасты дамытуға көбінесе немқұрайлы қарады».
While Bader was working with the UCMS, his interest was growing in the Christian World Communion that he belonged to the 'Stone Campbell family'. This global family had churches with the same origins and traditions using the names 'Christian Churches', 'Churches of Christ', or 'Disciples of Christ'. Baptists, Congregationalists, Lutherans, Methodists and Presbyterians had all established global conventions and a means of cooperating or acting globally. Bader attended the meeting of the Baptist World Alliance in 1925, and, according to his writings, began to consider how this concept might develop for his Stone Campbell family. He canvassed suggestions amongst leaders in several countries, including Australia, Canada, New Zealand and the United Kingdom, receiving strong support. In October 1930, with attendance from around the world, the first World Convention of Churches of Christ was held in Washington, D. C., USA. Up to 10,000 people attended, and the program featured an afternoon tea at the White House hosted by President Herbert Hoover and the First Lady. 'World Convention' was firmly established. Bader became the first president (1930–35) and was also appointed as the first general secretary, a post he held until his death, working part time until his retirement and then graduating to full time work. Conventions were held every five years until 1970, though the pattern was interrupted by World War II, and currently continue every four years. On the subject, Bader wrote in 1930, "While preaching unity to others, our churches around the world have too often neglected to practice unity and promote a closer fellowship amongst themselves".
Америкадағы Мәсіх шіркеулерінің федералды кеңесінің евангелизм бөлімі
1932 жылы Бадер өзінің діни лауазымынан Америкадағы Христиан шіркеулері Федерациясының Евангелизм департаментінің орынбасар атқарушы хатшысы болды. Атқарушы хатшы доктор Чарльз Л. Гуделл болатын, көптеген адамдар оны өте құрметті тұлға деп есептейтін. Доктор Гуделл Бадерді зейнетке шыққанда өзінің орнын басатын адам ретінде қарастырып, оны өзінің серіктесі болуға шақыруды ұсынды. Федерацияның Бас хатшысы Сэмюэл МакКреа Каверт бұл мәселені Бадермен талқылады және Бадердің тартынғанына таңғалғанын жазып қалдырды: «Мен әлі күнге дейін онымен Индианаполистегі Северин қонақүйінде өткен ұзақ таңғы ас кезіндегі әңгімемді есімде сақтаймын. Маған таң қалдырғандай, ол шақыруды қабылдауға қысым сезінді. Ол Федерацияның оның ынтасын қолдайтын евангелизмге жеткілікті мән беретініне көз жеткізуі керек еді. Дегенмен, ол Кеңес кооперациялық шіркеулердің ресми агенті ретінде дамыта алатын біріккен бағдарламаның болашақ мүмкіндіктерін тез түсінді» (Евангелия жаршысы, 18-бет). Бадер зейнеткерлікке шыққанға дейін келесі жиырма екі жыл бойы осы және ұқсас лауазымдарда қызмет етті, ал 1950 жылы Федерацияны алмастырған АҚШ-тағы Христиан шіркеулерінің Ұлттық кеңесінде де евангелистік басшылықты мүше шіркеулер мен олардың жергілікті қауымдастықтарына ұсынды.
In 1932, Bader moved from his denominational position to become Associate Executive Secretary of the Department of Evangelism for the Federal Council of Churches of Christ in America. The Executive Secretary was Dr. Charles L. Goodell, a figure who many considered well respected in his community. Dr. Goodell saw Bader as a successor for himself in his retirement and proposed that he be invited to become his associate. Samuel McCrea Cavert, General Secretary of the Federal Council, was to discuss the matter with Bader, and wrote of his surprise at Bader's hesitation, noting, "I still have vivid memories of my conversation with him at a long drawn out breakfast in the Severin Hotel in Indianapolis. To my surprise, he had some hesitation in accepting the invitation. He needed assurance that the Federal Council would give evangelism enough emphasis to provide the best base for his enthusiasm. He was, however, quick to see the future possibilities in the united program that the Council could develop as an official agency of cooperating churches" (Herald of the Evangel, page 18). For the next twenty two years until his retirement, Bader continued in this position and a similar position in the National Council of Churches of Christ in the USA, which succeeded the Federal Council in 1950, providing evangelistic leadership for the member churches and their local communities.
Ықпал
Бадердің басшылығымен Кеңестің евангелистік қызметкерлерінің саны бір толық жұмыс күнінен жетіге дейін артты. Дэниел Л. Полингтің сөзіне қарағанда, ол Федералдық Кеңестің "ең сергекті және ең ірі бөліміне" айналды. Кеңесте евангелизмге "жеткілікті мән берілгені" айтылды. Конфессиялық евангелистік басшылық одан әрі дамыды; 1932 жылы тек екі конфессияда (пресвитериандық және Бадердің өзінде) евангелизм жөніндегі толық уақытты хатшылар болды. 1956 жылы Бадер 35 протестанттық қауымда 46 евангелистік хатшы бар екенін тіркеді. Евангелизм шіркеулердің өмірінде маңызды орын алғандай көрінеді. Бадердің ықпалы оның басшылық еткен шіркеулер аралық ұлттық бағдарламалардың санына дейін жетеді. Басшылық еткен кезеңінде Бадер Ұлттық уағыз миссиясы, Университеттік христиандық миссиясы, Ұлттық христиандық оқыту миссиясы және Ұлттық саябақтардағы миссионерлік қызмет (1950 жылдары келушілер саны жыл сайын 15 миллионға жетті) және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде американдық әскерлерге арналған миссиялар сияқты оннан астам евангелистік бағдарламаны ұйымдастырды. Бадердің ықпалының нәтижесінде, бұл кезеңде шіркеулер арасындағы жергілікті ынтымақтастық күрт өсті, бұл бұрынғы бәсекелестік конфессиялық жүйеден өзгеше.
Evangelistic staffing of the Councils under Bader's leadership increased from one full time person to seven. It became, according to Daniel L Poling, "the most dynamic and largest department" of the Federal Council. Evangelism was said to receive "adequate emphasis" among the council. Denominational evangelistic leadership showed further growth; In 1932 only two denominations (Presbyterian and Bader's own) had full time secretaries of evangelism. In 1956, Bader recorded that there were 46 secretaries of evangelism in 35 Protestant communions. Evangelism had apparently become central in the life of the churches. Bader's influence extends to the number of inter church nationwide programs he led. In his time in leadership, Bader maintained a dozen evangelist programs, such as the National Preaching Mission, the University Christian Mission, the National Christian Teaching Mission, and ministry in National Parks (where visitor numbers increased to 15 million each year in the 1950s) and the missions to the American Forces during World War II. Likely due to Bader's influence, local cooperation among churches grew significantly through this time, in contrast with earlier more competitive denominationalism.
Діннің ізгі хабарларын таратудағы үлестері
Бадер өзінің "Үйге бару евангелизмі" маңыздылығына баса назар аударды. Үйге бару евангелизмі, яғни, сенімге келген адамдарға жеке үйлерге барып уағыз айту – ХХ ғасырда қолданылған, көптеген конфессиялық лидерлер оның дамуына үлес қосқан, жақсы хабар тарату және рухани тәрбиелеу әдісі болды. Федералды шіркеулер кеңесінің евангелизм департаменті бұл әдісті ресми түрде қабылдап, өзінің ықпалындағы барлық шіркеулерге ұсынды. Үйге бару евангелизмі барлық христианның өзінің сенімін осы сенімді ұстанбағандарға таратуы керек деген идеяны күшейтті және бұл жаппай насихаттауға қол жеткізудің жолын ұсынды. 1946 және 1947 жылдары осы прозелитизм түріне ерекше мән берілді. Үйге бару арқылы шіркеудің қатары ғана емес, сонымен қатар оған қатысушылардың имандылығы да нығайтылды делінді. Үйге бару евангелизмі түрлі конфессиялардың арасындағы бірлікті де арттырды. Сонымен қатар, Бадер діни санақ құруға да үлес қосты, онда шіркеуге барушылар туралы пікірлер мен деректер жиналды. Бадер адамдардың шіркеу таңдауларын білудің маңыздылығына сенді, себебі ол бұл білімді үйден-үйге уағыз айту үшін бірлесіп жұмыс істеуге қатысқан шіркеулерге қажет деп ойлады. Оның бұл әдісі сақтықпен жасалған процестерді және бірнеше айлық дайындықтарды қажет етті. Қоғамның жылдам өзгеруіне байланысты Бадер және оның серіктестері деректерді жылдам іске асыру қажет деп есептеді. Бәдер қаңтар айында өткізілетін Дүниежүзілік дұға аптасына (қазіргі Христиандық бірлік үшін дұға аптасы) да қызығушылық танытып, қолдау көрсетті. Америка Құрама Штаттарында оның департаменті осы іске дем берді. Бадер жергілікті қауымдастықтағы шіркеулердің жаңа жылды бірлесіп дұға және қарым-қатынаспен бастауынан артық ештеңе жасай алмайтынын айтты. Оның пікірінше, дұға жоспарланған барлық іс үшін бағыт-бағдар береді. Бадер және басқа да евангелистер үлкен жандану жиналыстарының уағыздаудың ең тиімді түрі емес екенін мойындағанмен, олар оған қолдау көрсетті. Бадер жас Билли Грэм мен оның командасының досы және кеңесшісі болды. Бадер Грэм ұйымдарының ашық есеп беру жүйесіне ризашылық білдірді.
Bader placed emphasis his perceived importance of 'Visitation evangelism'. Visitation evangelism, or proselytizing by making private visits to the people being converted, was a method of sharing the gospel and disciplining that had been in effect in the twentieth century, with many denominational leaders contributing to its development. The Department of Evangelism of the Federal Council of Churches officially adopted visitation evangelism and recommended it to all churches under its influence. Visitation evangelism stressed the idea that all Christians should spread their faith to those who did not follow it, and it provided a method to achieve this mass conversion. In 1946 and 1947, an emphasis was placed on this form of proselytization. Visitation not only added to the sizes of the church, it was said to have strengthened the faith of those members taking part. As visitation evangelism was interdenominational, it also gave the church a further sense of unity. Furthermore, Bader contributed to the formation of the religious census, which tallied opinions and data about churchgoers. Bader believed that it was essential to know people's church preferences, as he thought this knowledge was needed to be obtained by churches working together in order to visit house to house. The technique he created required careful processes and months of preparation. As society was becoming much more mobile, Bader and the people he worked with believed that the data needed to be put into action quickly. The Annual Universal Week of Prayer (now Week of Prayer for Christian Unity) held in January also received Bader's interest and encouragement. In the United States of America, his department sponsored this emphasis. Bader states that churches in local communities could do no better than to begin the year by sharing fellowship and prayer. Prayer would, as he affirmed, provide the focus for all that was planned. Although Bader and other evangelists recognized that large revival meetings were not the most effective form of outreach, they nevertheless received his support. Bader was a friend and consultant for the young Billy Graham and his team. Bader was proud of the transparency of the public accounting of the Graham organizations.
Дүниежүзілік Қауымның жексенбісі
Бадер 1940 жылғы 6 қазанда басталып, әр жылдың қазан айының бірінші жексенбісінде жалғасатын әлемдік, экуменикалық Дүниежүзілік Тағдыр күнінің негізін қалаушы ретінде танылды. Бадер 1936 жылы алғаш рет тойланған Пресвитериан шіркеуінің Дүниежүзілік Тағдыр күні туралы білген, ол пресвитериандық әлемдік бірлік пен байланысты нығайту мақсатында жасалған. 1939 жылы ол Федералдық шіркеулер кеңесінің евангелизм бөліміне бүкіл әлемдік, шіркеулік Тағдыр күнін өткізу туралы ұсыныс енгізді. Ұсыныс бекітілді. Дүниежүзілік шіркеулер кеңесі бұл жобаны қолдауға мүмкіндігі жоқ деп есептесе де, Дүниежүзілік кеңес құрылып жатқан кезде Бас хатшының орынбасары болған Генри Смит Лейпер қатысуға шақыратын көптеген хаттар жіберді. Бұл Дүниежүзілік Тағдыр күнінің құрылуына зор үлес қосты. Дүниежүзілік Тағдыр күнінің мақсаты ешқашан Тағдырды бірге өткізуді біріктіру емес, көптеген жағдайларда бұл әлі де мүмкін емес, керісінше, барлық шіркеулер мен қауымдар сол күні Тағдыр тойлауға шақырылды. Бұл күннің мақсаты – христиан қауымдастықтарына бірлік пен ынтымақ сезімін сыйлау.
Bader has been recognized as the founder of the global, ecumenical World Communion Sunday, which was launched on October 6, 1940, and continues on the first Sunday in October each year. Bader was aware of the Worldwide Communion Sunday of the Presbyterian Church, first celebrated in 1936, which was designed to strengthen Presbyterian global fellowship. During 1939, he brought a recommendation to the Department of Evangelism of the Federal Council of Churches, proposing the observance of a world wide, church wide communion Sunday. The recommendation was approved. Although the World Council of Churches felt unable to take up the promotion of this project, Henry Smith Leiper, who was Associate General Secretary when the World Council was in process of formation, sent out many letters encouraging participation. This was a considerable contribution to the establishment of World Communion Sunday globally. The emphasis on World Communion Sunday had never been on combining services for communion, something that is still not possible in many situations, but rather on all churches and congregations celebrating communion on that day. The purpose of this focus was to provide Christian communities with a sense of unity and togetherness.
Көшбасшылық
1937 жылдан бастап Бадер Дүниежүзілік шіркеулер кеңесінің құрылуы мен дамуына қатысты барлық маңызды экуменикалық жиналыстарға қатысты, оның ішінде Оксфорд пен Эдинбургте (1937), Амстердамда (1948), Эванстонда (1954), Нью-Делиде (1961) және 1948 жылы құрылғаннан кейін Дүниежүзілік шіркеулер кеңесінің атқару комитетінің жылдық мәжілістеріне. 1962 жылы ол Дүниежүзілік Конвенция атынан Ватикан кеңесінде Мәсіхшілер шіркеулері/Мәсіх шәкірттерінің жаһандық отбасын өкілдік етті.
From 1937 onwards, Bader attended all major ecumenical gatherings related to the formation and establishment of the World Council of Churches including Oxford and Edinburgh (1937), Amsterdam (1948), Evanston (1954), New Delhi (1961), and the annual meetings of the World Council of Churches executive committee once it was set up in 1948. In 1962, on behalf of the World Convention, he represented the global family of Churches of Christ/Disciples of Christ at the Vatican Council.
Кітап
1953 жылғы 31 желтоқсанда зейнетке шыққаннан кейін екі жыл өткен соң, 1956 жылы Бадер өзінің алғашқы және жалғыз кітабын – «Өзгеріп келе жатқан Америкадағы жаңарушылық» (The Bethany Press, 1957) – жазды. Кіріспеде Дэвид С. Макнелли былай деп жазды: «Ол замандастарын ой жағынан, еңбек етуде және махаббатта басып өтті, Америкадағы діннің бағытын үлкен жаңаруға бұрды. Оның жаңарушылыққа деген құлшынысы, экуменизмге деген ынтасы, адасқандарға деген қайырымдылығы, сүйкімсіздерге деген сүйіспеншілігі, сондай-ақ, бейқамдыққа салғандарға деген қамқорлығы Америкадағы барлық аймақтарда ерекше көзге түсті. Доктор Бадер соңғы ширек ғасыр ішінде Америка мен көптеген жақын елдерді аралап, шіркеуге жаңарушылық рухын сіңіріп, Иса Мәсіхтің Ұлы тапсырмасын орындауға шақырып отырды. Бүгінде американдық шіркеу қолданып жүрген көптеген жаңарушылық үлгілерін доктор Бадер алғаш рет ұсынды, жетілдірді және насихаттады. Ол Америкада жаңарушылыққа жағдай жасауда тікелей үлес қосты. Бадер жаңарушылық пен экуменизмнің бір-бірін жоққа шығаратын емес, керісінше, бір-біріне толықтыратын екенін алға тартты. Кітаптың соңғы тарауы «Бірлескен жаңарушылық» деп аталып, шіркеулердің өздерінің жаңарушылық жұмысына назар аударуы мүмкін болғанымен, жаңарушылықтың бір бөлігін бірлесіп жүргізу қажеттігін баса айтады. Бадер бұл идеяның өзінің өмірлік тәжірибесінен туындырғанын мәлімдеді.
During 1956, two years after his retirement on December 31, 1953, Bader wrote his first and only book Evangelism in a Changing America (The Bethany Press, 1957). In the introduction, David S. McNelly wrote, "He has outthought, outworked, and outloved his contemporaries, to turn the tide of religion in America towards a great revival. His passion for evangelism, his zeal for ecumenicity, his compassion for the misguided, and his love on behalf of the unlovely, as well as his concern for the unconcerned, has excelled in every circle on the American scene. Dr Bader has moved across America and many kindred nations in the last quarter of a century, breathing the evangelistic spirit of life into the church, making bold the Great Commission of Jesus Christ. today many patterns of evangelism used by the American church were pioneered, perfected and promoted first by Dr. Bader. He has done as much as any living man to establish a climate for evangelism in America today." Bader had been a pioneer in promoting the idea that evangelism and ecumenism went hand in hand, as opposed to being mutually exclusive. The final chapter of the book, Evangelism Together, stresses that, although there is a place for churches to focus on their own evangelism, some evangelism must be done together. Bader claimed that this idea was formed from his own lived experiences.
Зейнеткерлік
1953 жылдың соңында ресми зейнеткерлікке шыққаннан кейін Бадер 1930 жылдан бері "бос уақытындағы" іс-әрекеті деп атаған Мәсіх шіркеулерінің дүниежүзілік конвенциясының толық уақытты Бас хатшысы болды. Өмірінің соңғы күндерінде ол Пуэрто-Рикодағы Сан-Хуан қаласында 1965 жылғы дүниежүзілік конвенцияға дайындалуды күткен еді. 1963 жылдың 19 тамызында Нью-Йорк қаласында қысқа аурудан кейін дүниеден өтті. Бадер 77 жасқа толыпты. Оның қосылу рәсімі Канзас штатының Атчисон қаласындағы Бірінші христиан шіркеуінде өтті. Нью-Йорктегі Интерчерч орталығында конфессияаралық естелік қызметі және АҚШ-тың әртүрлі христиан шіркеулерінде бірнеше естелік шаралар ұйымдастырылды. Оның қазасы 1965 жылы Пуэрто-Рикода өткен келесі дүниежүзілік конвенцияда да еске алынды. Бадердің еңбегін құрметтеу үшін Дүниежүзілік конвенция оның атымен тұрақты лекциялар сериясын құрды, ол "Евангелизмдегі Бадер лекциялары" деп аталды.
Following his official retirement at the end of 1953, Bader became the full time General Secretary for the World Convention of Churches of Christ, what he called a "spare time" activity of his since 1930. In the week leading up to his death, he had expected to be in San Juan, Puerto Rico, preparing for the 1965 World Convention there. He died after a brief illness in New York City, on August 19, 1963. Bader was 77 years old. His funeral was held at First Christian Church, Atchison, Kansas. An interdenominational memorial service was held at The Interchurch Center in New York and several other memorial services were held in Christian Churches around the United States. His death was also marked at the next World Convention in Puerto Rico in 1965. In honor of Bader's contributions, the permanent lecture series World Convention established in his name is entitled 'The Bader Lectures in Evangelism'.