Гүбір Монтагю Кракенторп: Ұмытылған натуралист жазушы
Hubert Crackanthorpe
Хьюберт Монтегю Крэканторп: ұмытылған викториялық жазушы, натурализм әдеби бағытының өкілі. Әңгімелер, новеллалар авторы, Генри Джеймстің мақтауына ие болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ жазушысы Хьюберт Монтегю Крэканторп (12 мамыр 1870 жыл – шамамен қараша 1896 жыл) – Виктория дәуірінің соңғы кезеңіндегі британ жазушысы. Ол негізінен эссе, әңгіме және повесть жанрларында шығармалар жазды. Сондай-ақ, ол шектеулі көлемде әдеби сын жұмыстарын да жазды. Оның таңсық жағдайда ерте қайтыс болуынан кейін, оның есімі қазір көбіне белгісіз және сол кезеңнің әдеби өмірбаяндарынан мүлдем шығып кетті. Крэканторп көбінесе натурализм әдеби ағымымен байланыстырылады. Оның әдеби мұрасының басым бөлігі – өмірінде жарық көрген үш томдық әңгімелер жинағы. Оның жазушылық талантына қатысты замандастарының пікірлері әртүрлі болды, алайда оның бір туындысы Генри Джеймс жазған мақаласымен бірге жарияланды.
British writer
Hubert Montague Crackanthorpe (12 May 1870 – c. November 1896) was a late Victorian British writer who created works mainly in the genres of the essay, short story, and novella. He also wrote limited amounts of literary criticism. After his early death under mysterious circumstances, his name is now little known and has all but vanished from conventional literary biographies of the period. Crackanthorpe is usually associated with the literary movement of naturalism. His literary legacy consists largely of three volumes of short stories he managed to publish during his lifetime; contemporary opinions of his talent as a writer varied widely, though one of his works was published with an appreciation by Henry James.
Жеке өмір
Крэканторп 1832–1913 жылдары Монтегю Хьюз Куксонның, кейін Крэканторптың және оның әйелі Бланш Алтея Элизабеттің (қыздығы Холт, 1928 жылы қайтыс болған) ұлы ретінде дүниеге келді. Монтег Куксон 1888 жылы Корольдік рұқсатымен Крэканторп атын алды, себебі ол әжесі Дороти Крэканторп арқылы Крэканторп иелігін мұраға алған болатын. Дороти Крэканторп Уильям мен Дороти Вордсворттың да әжесі еді. 1893 жылы Хьюберт Крэканторп тағы бір жазушы, Лейла Макдональдқа үйленді. Олар Челси мен Францияда әдеби өмірді бөлісіп, Франциядан Италияға саяхат жасап, Амальфи жағалауына (Салерно) жетті, бірақ сапар сот дауымен аяқталды. Лейла қаржылық жағдайы жақсы болып, жақын арада үлкен мұраға ие болды. Дегенмен, шаршылыққа бейім Крэканторптар неке институтына үйлеспеді, сондықтан 1896 жылы ажырасып кетті. Бірақ Крэканторп қайтыс болған кезде олар Парижде қайтадан бірге тұрған еді.
Crackanthorpe was born to Montague Hughes Cookson, later Crackanthorpe (1832–1913), and his wife, Blanche Althea Elizabeth, née Holt (d. 1928). Montague Cookson took the name Crackanthorpe by Royal Licence in 1888 on inheriting the Crackanthorpe estate through his grandmother Dorothy Crackanthorpe, who was also grandmother to William and Dorothy Wordsworth. In 1893 Hubert Crackanthorpe married Leila Macdonald, another writer. The couple shared a literary life in Chelsea and France and travelled together from France to Italy, reaching the Amalfi Coast (Salerno) but the journey ended with a litigation. Leila was financially prosperous and soon came into a large inheritance. However, the temperamental Crackanthorpes were ill suited for the institution of marriage, and they separated in 1896, although they were again living together in Paris at the time of Crackanthorpe's death.
Әдеби шығармашылық
Крэканторп әдеби мансабын Уильям Уилкинспен бірге The Albemarle атты журналдың редакторы ретінде бастады. Жылдар бойы Крэканторп тағы бір авангардты әдеби журнал – "Сары кітаппен" байланыста болды; Крэканторптың "Сары кітапта" жариялаған кейбір туындылары "Сентиментальді зерттеулер және ауылдық әңгімелер жинағы" (1895) кітабына енді. Басылғаннан кейін Крэканторп әртүрлі журналдарда қысқа әңгімелер жариялауын жалғастырды. Крэканторптың әдеби тәсілі оның замандасы Гай де Мопассанның стильін еске түсіреді. Екеуі де жан тереңдігін көрсететін психологиялық портреттерді жасауға құштар еді. Крэканторп көріністерді мазмұны мен текстурасы мол стильде бейнелеуге шебер болды. Шындыққа жақындық беру үшін Крэканторп кейіпкерлерінің кейбірі британдық ауылдық диалектілерде сөйлейді.
Crackanthorpe began his literary career as editor, with W. H. Wilkins, of a periodical entitled The Albemarle. Over the years, Crackanthorpe has been associated with another avant garde literary magazine, The Yellow Book; Some of the pieces Crackanthorpe published in the Yellow Book were collected in Sentimental Studies and a Set of Village Tales (1895). After its publication, Crackanthorpe continued to publish short stories in various periodicals. Crackanthorpe's literary technique is reminiscent of his contemporary, Guy de Maupassant. They both shared a passion for detailed psychological portraits. Crackanthorpe had a talent for describing scenes in a style rich with substance and texture. To create an additional layer of realism, some of Crackanthorpe's characters speak in rural British dialects.
Оның өлімінің құпиясы
Крэканторп пен Лейланың некесі 1895 жылдан кейін тез күйреуге бет бұрды. Лейла 1896 жылы Хьюберттен жұқтырған жұқпалы ауру салдарынан түсік тартты; одан кейін ол Хьюберттен кетіп, Италияға сапар шекті. Өзіне-өзі адалсыздыққа берілген Хьюберт Ричард Ле Галлиеннің қарындасы Сисси Уэлш есімді әйелмен бірден қарым-қатынас бастады. Бірнеше айдан соң Хьюберт Лейламен қайта табысуға ұмтылды. Лейла енді Парижде өз сүйіктісімен бірге тұрып жатқан еді. Хьюберт пен Лейла әрқайсысының сүйіктілерімен бірге тағы да бірге тұруға кірісті. Бұл күрделі отбасылық жағдай ұзаққа созылмады, Лейла 1896 жылдың 4 қарашасында Хьюбертті тастап кетті. Хьюберт Крэканторп әйелі екінші рет кеткеннен кейін қайтадан тірі көрінбеді. Лейла 1896 жылдың желтоқсан айында Крэканторптардың париждік үйінен шығып, Лондонға батуға кетті. Хьюберттің денесі Рождество қарсаңында Сена өзенінен табылды. Оның қылмысқа ұшырағаны ма, әлде өзіне-өзі қол жұмсағандығы белгісіз. Кейінгі жылдары аристократ Крэканторптар отбасы Хьюберт Крэканторптың оқиғасын жария етуден сақтауға тырысты. Сынаушылар Крэканторпты 1890-шы жылдардағы жас британдық жазушылар мен суретшілер тобымен байланыстырады, олар түрлі себептерден ерте қайтыс болды, соның ішінде өзіне-өзі қол жұмсау, алкоголизм немесе туберкулез; мысалы, Оскар Уайльд, Эрнест Даусон, Лайонел Джонсон және "Сары кітаптың" екі редакторы Обри Бердсли мен Генри Харланд.
The state of Crackanthorpe's marriage to Leila began to disintegrate rapidly after 1895. Leila miscarried in 1896 because of a venereal infection she contracted from Hubert; soon after, she left Hubert and travelled to Italy. Left to his own philandering devices, Hubert promptly began an affair with a woman named Sissie Welch, sister of Richard Le Gallienne. After a few months, Hubert managed a reconciliation with Leila. Leila was now living in Paris with a lover of her own. Hubert and Leila set up house once more with their respective lovers in tow. This complicated domestic arrangement did not last long, and Leila left Hubert on 4 November 1896. Hubert Crackanthorpe was never seen alive again after his wife left him for the second time. Leila walked out the door of the Crackanthorpes' Paris home and boarded a boat for London in December 1896. Hubert's body was found in the Seine on Christmas Eve. It is unknown whether he was a victim of foul play, or if he succumbed to a suicidal impulse. In subsequent years the aristocratic Crackanthorpe family was eager to keep the story of Hubert Crackanthorpe from coming to public attention. Critics tend to group Crackanthorpe together with a clutch of young British writers and artists of the 1890s who suffered untimely deaths caused by various factors, including suicide, alcohol abuse or tuberculosis; e. g. Oscar Wilde, Ernest Dowson, Lionel Johnson, and the two editors of the Yellow Book, Aubrey Beardsley and Henry Harland.
Шығармалары
Wreckage: Seven Studies (Лондон: Хайнеман, 1893; Нью-Йорк: Касселл, 1894). Сезімтал зерттеулер және ауылдық әңгімелер жинағы (Лондон: Хайнеман, 1895; Нью-Йорк: Путнам, 1895). Виньеттер: Қиялы мен сезімдердің шағын журналы (Лондон & Нью-Йорк: Джон Лейн, 1896; Нью-Йорк: Бруно Чапбукс, 1915). Соңғы зерттеулер (Лондон: Хайнеман, 1897). Жарық патшасы: Үш актілі фарс комедиясы (Лондон: Харланд, 1917). Жиналған әңгімелер, 1893–1897 (Гейнесвилл, Флорида: Scholars Facsimiles and Reprints, 1969).
Wreckage: Seven Studies (London: Heinemann, 1893; New York: Cassell, 1894). Sentimental Studies and a Set of Village Tales (London: Heinemann, 1895; New York: Putnam, 1895). Vignettes: A Miniature Journal of Whim and Sentiment (London & New York: John Lane, 1896; New York: Bruno Chapbooks, 1915). Last Studies (London: Heinemann, 1897). The Light Sovereign: A Farcical Comedy in Three Acts (London: Harland, 1917). Collected Stories, 1893–1897 (Gainesville, Fla.: Scholars Facsimiles and Reprints, 1969).