Лоуренс Нэш: Австралиялық спортшының өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Лоуренс Джон Нэш (2 мамыр 1910 – 24 шілде 1986) – тестілік крикет және австралиялық футболшы. Австралия футбол залының мүшесі Нэш 1933 жылы «Оңтүстік Мельбурн» командасының чемпиондығына үлес қосты, 1937 жылы команда капитаны болды және 1937 және 1945 жылдары команданың ең көп гол соққан ойыншысы атанды. Крикетте Нэш – жылдам доп тастаушы және күшті соққы беретін төменгі сапы ойыншысы. Австралия құрамасы сапында екі тестілік матч өткізіп, әр қақпаға 12,80 ұпайдан есептеп 10 қақпа алды, ал өзі 15 ұпайдың орташа көрсеткішімен 30 ұпай жинады. ХХ ғасырдың басындағы белгілі австралиялық футболшының ұлы, ол 1921 жылы «Мэрилебон крикет клубына» қарсы крикет ойнаған. Отбасы Викториядан Тасманияға көшкеннен кейін ол футбол мен крикетте өзін таныстыра бастады, Австралиядағы алғашқы кәсіби клуб крикетшілерінің және толық кәсіби австралиялық футболшылардың біріне айналды. Нэш 1932 жылы Оңтүстік Африкаға қарсы тестілік крикеттегі дебютін жасады, ал 1933 жылы Виктория футбол лигасы (VFL) дебютін өткізді. Футболда үлкен жетістікке жеткенімен, Нэш билікке деген сыртқы көзқарасы үшін крикет басшылығының қарсылығына тап болды. Осының салдарынан әріптесі Кит Миллер оның тұрақты тестілік ойыншы ретінде таңдалмауы «Австралия крикет тарихындағы таланттың ең зор ысырабы» деп жазды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Нэш үйге қайту ұсыныстарын қабылдамай, Жаңа Гвинеяда әскер қызметін өткерді, өзін басқа сарбаздардан ешқандай артықшылықсыз қарауды қалады. Соғыс аяқталғаннан кейін Нэш «Оңтүстік Мельбурнға» оралып, команданың гол соғу сыйлығын жеңіп алды, бірақ жасы мен жарақаттары бұрынғы жетістіктерін қайтаруына кедергі келтірді. Нэш 1945 жылғы маусымның соңында VFL футболынан зейнеткерлікке шығып, 1953 жылы «Оңтүстік Мельбурнға» жаттықтырушы болып оралғанға дейін елде ойнап, жаттықтырды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Нэш газеттерге мақалалар жазды, футбол телешоуларында сарапшы болды және 76 жасында Мельбурнда қайтыс болғанға дейін мейрамхана иесі болды.

Australian sportsman (1910–1986)

Laurence John Nash (2 May 1910 – 24 July 1986) was a Test cricketer and Australian rules footballer. An inductee into the Australian Football Hall of Fame, Nash was a member of South Melbourne's 1933 premiership team, captained South Melbourne in 1937 and was the team's leading goal kicker in 1937 and 1945. In cricket, Nash was a fast bowler and hard hitting lower order batsman who played two Test matches for Australia, taking 10 wickets at 12.80 runs per wicket, and scoring 30 runs at a batting average of 15. The son of a leading Australian rules footballer of the early twentieth century who had also played cricket against the touring Marylebone Cricket Club in 1921, Nash was a star sportsman as a boy. Following the family's relocation from Victoria to Tasmania, he began to make a name for himself as both a footballer and a cricketer, and became both one of the earliest professional club cricketers in Australia and one of the first fully professional Australian rules footballers. Nash made his Test cricket debut in 1932, against South Africa and his Victorian Football League (VFL) debut in 1933. While Nash had great success in football, he faced opposition from the cricket establishment for his supposedly poor attitude towards authority. This led fellow cricketer Keith Miller to write that his non selection as a regular Test player was "the greatest waste of talent in Australian cricket history". During World War II Nash rejected offers of a home posting and instead served as a trooper in New Guinea, stating that he wished to be treated no differently from any other soldier. Following the end of the war, Nash returned to South Melbourne and won the team goal kicking award, although his age and injuries inhibited any return of his previous successes. Nash retired from VFL football at the end of the 1945 season to play and coach in the country before returning to coach South Melbourne in 1953. After retiring, Nash wrote columns for newspapers, was a panellist on football television shows and was a publican before his death in Melbourne, aged 76.

Ерте өмір

Нэш 2 мамыр 1910 жылы Фицрой, Виктория штатында дүниеге келді, ирландтық католиктер Роберт пен Мэри Нэштің үш баласының ең кішісі болды. Оның Роберт кіші ағасы және Мейзи есімді Мэри деген сіңлісі болған. Нэш спорттық отбасында өскен. Оның атасы Майкл Нэш және үлкен ағасы Томас Нэш 1880 жылдары Карлтон футбол клубының жетекші ойыншылары болды. Әкесі Роберт Коллингвуд футбол клубының капитаны және Футскрей футбол клубының жаттықтырушысы болды, ал Роберт Джуниор Тасмания мен Викториядағы жетекші футболшы болды. Нэштің анасы жетім болған, бірнеше рет асырап алынған болуы мүмкін, сондықтан тарихшылар оның отбасы жағынан спорттық байланыстарын анықтауға мүмкіндік таппады. Нэштің өмірбаяуын жазған автор Жаңа Зеландияның бұрынғы премьер-министрі сэр Уолтер Нэш пен пианист Айлин Джойс отбасымен туыс екенін айтады. Нэштің әкесі, бастапқыда газбен от жағушы болып жұмыс істеген, 1913 жылы полицияға қабылданды. Гамильтон қаласында Нэш Лорето монастырінде оқып, спортқа қызығушылығын білдірді, газеттен жасалған және жіппен байланған футболды тебуді жаттықты. 1922 жылы Нэш аға Мельбурнға қайтып келгенде, Нэш ағалары Мельбурнның жұмысшы табының Ричмонд ауданындағы Сент-Игнатиус мектебінде оқыды. Мұнда Нэш өзінің сыныптасы Томми Лахиффпен жақын дос болып, ол да Австралияның белгілі футболшысы болды. Футбол мен крикетпен айналысқан, бірақ Нэш аға Лоридің крикетші болуын қалаған, оны жақсырақ және ұзақ мансаптық мүмкіндік деп есептеген және ұлдарына 20 жасқа дейін аға футбол ойнауға тыйым салған. Оның Виктория құрамасына жақын болғаны туралы да пікірлер айтылды. Нэш аға 1923 жылы жалақыны көтеру үшін наразылыққа шыққан 600 полиция қызметкерінің қатарында болды, бірақ қызметтен босатылды. Тамар үшін өткізген келесі матчында ол 5/41 есебімен жеңіске жетті, содан кейін Нэш Солтүстік Тасмания құрамасына Оңтүстік Тасманияға қарсы жыл сайынғы матчқа шақырылды, онда ол 7/40 есебімен жеңіске жетті және екі таймда да ең көп ұпай жинады. Төрт айдан кейін ол Солтүстік Тасмания футбол қауымдастығында (NTFA) Рой Казали жаттықтырған Сити клубы үшін жоғары деңгейдегі футболда дебют жасады, дағдыларымен, сары шашымен және өзіне сенімділігімен бірден көзге түсті. Нэш Аделаидадағы ұлттық карнавалға Тасмания құрамасына қатысып, карнавалдың ең үздік тасманиялық ойыншысы медалін жеңіп алды. Нэш "Сити" клубының қорғанысында ойнаса, Роберт Джуниор шабуылда ойнады. 1930 және 1932 жылдар аралығында Нэш "Сити" үшін 45 матч өткізді (оның ішінде 1930 және 1932 жылдардағы чемпиондықтар), 14 гол соқты және 1931 және 1932 жылдары NTFA-ның ең үздік және әділ ойыншысына берілетін Тасман Шилдс трофесін жеңіп алды. Нэш 1930 жылы желтоқсанда Вест-Индия ұлттық құрамасына қарсы Тасмания құрамасында ойнады. Үшінші нөмірде ойнаған Нэш 41 және 0 ұпай жинап, 2/87 есебімен тамаша көрсетіс жасады, тіпті Лири Константиннің қақпасына да соқты, ол 65 минутта 100 ұпай жинаған еді. Журналистер Константиннің иннингінде Нэштің Вест-Индиялық ойыншыны мұқият бақылап, оның күшті және әлсіз жақтарын байқаған жалғыз тасманиялық боуллер болғанын атап өтті, бұл оның жеңіске жетуіне әкелді. 1932 жылдың қыркүйегінде Нэш Лансестонда Ирен Рольске үйленді, ал Сити және Тасмания командаласы Тед Пикетт куәгер болды. 1930 жылдардағы қатаң діни ағымдарға байланысты Айрин протестант болғандықтан, кейбір даулар туды. Кейінгі жылдары Нэш католик діндарларының католик неке рәсімін өткізуге бағытталған науқанына ұшырады, бірақ ол оған қарсы тұрды. Лори мен Айрин 1940 жылдың қаңтар айында Ноэлин есімді бір қызы болды. Уоллиштің айтуынша, Лори тағы балалар табуға тырысқан, бірақ Айрин оған қарсы болған. Кейін ол лақтырудың қасақана жасалғанын және алаңдағы ойыншыларына деген ашуынан туындағанын айтты. Ойынның басында Нэш Викторияның 524 ұпайына 5/76 есебімен үлес қосты. Осы матчта Нэш соққыны ашып, 110 ұпай жинады, бұл оның бірінші сыныптағы ең жоғары көрсеткіші. Крик тарихшысы Бернард Уимпресс Нэштің допты лақтыру шешімін іріктеушілер Австралия немесе Виктория құрамасына тұрақты түрде шақыруға кедергі келтіретін "әлеуметтік мінез-құлықтардың бір бөлігі" деп қарастырған болуы мүмкін деп болжайды. Алайда Нэш Хобарт матчында өте белсенді боулингпен өнер көрсетті, допты үлкен жылдамдықпен алып, 9/137 ұпай жинады, соның ішінде екі рет қатарынан екі қақпа соқты және хет-трик добында Эрик Далтонның жағын қиын жарақаттады. Оңтүстік Африканың капитаны Джок Кэмерон Нэштің өнерін жоғары бағалады, өйткені матчтағы оның боулингі әлемдегі кез келген боуллерге қарағанда жылдам және қауіпті болды. Хобарт матчынан кейін Нэш Австралия құрамасына шақырылып, 21 жас 286 күндік жасында Оңтүстік Африкаға қарсы Мельбурн крикет алаңында 1932 жылдың 12 ақпанында дебют жасады. Нэш 1902 жылы Чарльз Идиден кейін Австралия үшін ойнаған алғашқы Тасманиялық ойыншы болды және 1983 жылы Роджер Вулли дебют жасағанға дейін соңғы болды. Австралия құрамасында дебют жасаған тағы бір ойыншы - бұл бэтсмен Джек Финглтон, ал спин-боуллер Берт Айронмонгер құрамаға қайта шақырылды. Нэштің құрамға кіруі таңқаларлық болды, өйткені "The Argus" газеті "Нэштің құрамға кіруі ең көп таң қалдырады" деп жазды, әсіресе Нэш Австралия командасындағы жалғыз жылдам боуллер болғандықтан. Ол бірінші таймда 18 жүгіру үшін 4 қақпа соқты, ал Оңтүстік Африка 36 және 45 ұпайға жеңілгенде екінші таймда 1/4 ұпай жинады. Матч алты сағаттан кем уақытта аяқталды. Матчтан кейін "The Times" газеті Нэштің өнерін жоғары бағалап, "Нэш - қысқа бойлы, күшті денелі адам, допты қиын қозғалтады, бірнеше доптар басына дейін көтерілді және түскі аспанға дейін үш қақпа соқты. Нэш жылдам боуллер үшін жеткілікті шыдамдылыққа ие және кейбір адамдар Грегоридің орнын толтыруға іздеп отырған адам деп санайды" деп жазды. Нэштің өнері VFL клубтарының да назарын аударды, өйткені ол "крикеттен гөрі футболшы ретінде жақсырақ" деп айтылды.

Nash was born in Fitzroy, Victoria, on 2 May 1910, the youngest of three children of Irish Catholics Robert and Mary Nash. He had a brother, Robert Junior, and one sister, Mary, known as Maizie. Nash belonged to a sporting family; his grandfather Michael Nash and great uncle Thomas Nash were leading players for Carlton Football Club in the 1880s, his father Robert captained Collingwood Football Club and coached Footscray Football Club, while Robert Junior also became a leading footballer in Tasmania and country Victoria. Nash's mother was an orphan who was probably adopted several times, allowing historians no opportunity to determine any sporting links on her side of the family. Nash's biographer also claims that former Prime Minister of New Zealand Sir Walter Nash and pianist Eileen Joyce were related to the family. Nash's father, who had initially worked as a gas stoker, joined the police force in 1913 In Hamilton, Nash attended Loreto Convent and began his interest in sport, practising kicking a football made of newspapers and tied together with string. When Nash Senior was transferred back to Melbourne in 1922, the Nash brothers attended St Ignatius School in the Melbourne working class suburb of Richmond, where Nash became best friends with fellow student Tommy Lahiff, who would also become a leading Australian rules footballer. excelling at football and cricket, although Nash Senior preferred Laurie to become a cricketer, considering it a better and longer career option and forbade his sons from playing senior football until age 20. there were suggestions that he was close to Victorian selection. Nash Senior was a member of a group of 600 police who went on strike in 1923 for better wages but was dismissed from the force After one more match for Tamar, in which he took 5/41, Nash was chosen in the Northern Tasmania side in the annual match against Southern Tasmania, where he took match figures of 7/40 and top scored in both innings. Four months later, he made his senior football debut for the Roy Cazaly coached City side in the Northern Tasmanian Football Association (NTFA), immediately standing out on account of his skills, blond hair and confidence in his abilities. Nash made the Tasmanian side for the national carnival in Adelaide where he won the medal for the most outstanding Tasmanian player of the carnival. Nash played in defence for City while Robert Junior played in the forward line and both were considered sensational. Between 1930 and 1932 Nash played 45 games for City (including premierships in 1930 and 1932), kicking 14 goals, and winning the Tasman Shields Trophy, awarded to the Best and Fairest player in the NTFA, in 1931 and 1932. Nash played for Tasmania against the West Indies national cricket team in December 1930. Batting at number three, Nash made 41 and 0 and took 2/87, including bowling Learie Constantine, who had scored 100 in 65 minutes. Journalists noted that during Constantine's innings, Nash was the only Tasmanian bowler to watch the West Indian closely and take note of his strengths and weaknesses, which led to his eventual success against the batsman. In September 1932 Nash married Irene Roles in Launceston, with City and Tasmania teammate Ted Pickett acting as best man. Due to the strict sectarianism of the 1930s, there was some controversy as Irene was a Protestant from one of Launceston's establishment families, and the wedding was held in a Protestant church. For years afterwards, Nash was subjected to a campaign by Catholic clergy to hold a Catholic wedding ceremony to legitimise his marriage but refused. Laurie and Irene had one child, Noelene, in January 1940. Wallish states that it was thought that Laurie sought to have additional children but Irene was opposed. He later claimed that the throw was deliberate and came out of frustration with his fielders. The call for throwing was early in the innings but Nash was able to recover from the incident to take 5/76 out of Victoria's total of 524. Earlier in the same match Nash opened the batting and made 110, his highest first class score. It has been speculated by cricket historian Bernard Whimpress that Nash's decision to throw the ball may have been regarded by selectors as "part of a parcel of anti social behaviours which told against regular selection" for either Australia or Victoria. However, Nash had a lively bowling performance in the Hobart match, making the ball come off the wicket at a great pace and gaining match figures of 9/137, including two wickets in consecutive balls and breaking batsman Eric Dalton's jaw with a vicious bouncer on the hat trick ball. South African captain Jock Cameron praised Nash for his performance as his bowling in the match was thought to be as quick and dangerous as any bowler in the world. Following the Hobart match Nash was included in the Australian side to make his Test debut, aged 21 years and 286 days, against South Africa at the Melbourne Cricket Ground beginning 12 February 1932. Nash was the first Tasmanian based player chosen to play for Australia since Charles Eady in 1902 and would be the last until Roger Woolley debuted in 1983. Also making his Test debut for Australia was batsman Jack Fingleton while spin bowler Bert Ironmonger was recalled to the side. Nash's inclusion raised eyebrows, as The Argus wrote "The inclusion of Nash will occasion most surprise", particularly as Nash was the only fast bowler chosen in the Australian team. and 4 in the first innings for just 18 runs, followed by 1/4 in the second as South Africa were routed for 36 and 45. The match was the first to finish in under six hours' play. Following the match, The Times commented favourably on Nash, reporting "Nash is a short, powerfully built man, made the ball kick awkwardly, several balls getting up head high, and in one spell before luncheon took three wickets for four runs. Nash has plenty of stamina for a fast bowler and is considered by some to be the man for whom the selectors are searching to fill the place of Gregory." Nash's performance also drew the interest of VFL clubs, as he was "said to be a better footballer than he is a cricketer."

Дене сұлбасы

1932–1933 жылдардағы крикет маусымында Дуглас Джардин бастаған Англия құрамасы Австралияға сапар шекті, ал Нэштің ойынды ашуға шығуы күтілуде. Ағылшын газеті «News Chronicle» Нэштің пайда болуын «Англияның күлін қайтаруға тырысуы үшін қиын жағдай» деп баяндады. Осыған қарамастан, ол «Bodyline» сериясы ретінде танымал болған матчтарға қосылмады. Англияның австралиялық ойыншылардың денесіне қасақана жылдам, қысқа соққылар жасау тактикасынан кейін, Австралия құрамасының вице-капитаны Вик Ричардсон «помаларға өздерінің дәрілерін қайтару» үшін Нэштің тесттік командаға қосылуын талап етті. Алайда, Халықаралық крикетті басқарушы Австралия кеңесі, Мэрилебон крикет клубына (MCC) Джардиннің «Bodyline» тактикасына наразылық білдірген болатын, Нэштің қосылуы жағдайды одан әрі шиеленістіре түседі деп санды. Ал Австралия құрамасының капитаны Билл Вудфулл «Bodyline» боулингін спортқа жатпайтындықтан қолданудан бас тартты. Нэш өзі екі оверде «Bodyline» тактикасын тоқтатуға болатынын, себебі ағылшын ойыншыларының иықтарын бұра алмайтынына сенгендігін, ал бірнеше овер жылдам, қысқа соққылар Англияны осы тактикадан бас тартуға мәжбүрлейтінін айтты. Журналистердің айтуынша, ол кейде ойын алаңынан көп секіріп тұратын доп алатын. Осы кезде Нэш Тасмания үшін 17 матч ойнап, 29.55 орташа есеппен 857 ұпай жинап, 31.96 орташа есеппен 51 қақпа алды. Сондай-ақ, Артур Мейли құрастырып жатқан Канадаға сапар шегетін командаға Нэшті шақыруы мүмкін деген де әңгіме болды, бірақ бұл ақиқат емес. Мельбурнда Нэштің қай командада ойнайтынына қызығушылық артып, Оңтүстік Мельбурн комитетінің мүшесі Джо Сканлан Тасманияға Нэшпен келісімшарт жасау үшін барғанда, ол бұқаралық ақпарат құралдарының назарынан қашу үшін кемеге жасырын түрде мінгізілді. Нэш 1932 жылдың соңында Мельбурнға көшіп келді және Оңтүстік Мельбурн футбол клубына трансфері рәсімделіп біткенше Оңтүстік Мельбурн крикет клубында крикет ойнай бастады. 1932/1933 жылдары штаттан шақырылған ойыншылар тобы Оңтүстік Мельбурнның «Шетелдік легионы» деп аталды. Лори Оңтүстік Мельбурнның жаттығу матчтарында жарқын ойын көрсетсе, Роберт Джуниор қиындыққа тап болып, маусым басталғанға дейін клубты тастап, сәтті VFA клубы «Coburg» үшін ойнады, содан кейін Викторияның ауылдық аймақтарында ойнап, жаттықтырды. Нэш финалдық серияға екі апта қалғанда «Hawthorn» командасына қарсы матчта екі саусағын сындырып, Оңтүстік Мельбурн жаттықтырушыларының алаңдаушылығын туғызды. Әдетте мұндай жарақаттан кейін ойыншы футболдан алты аптаға қалысуы керек еді, бірақ матчта алты гол соққан Нэш бір апта ғана қалып, «Richmond» командасына қарсы жартылай финалда жеңіске жетіп, 1933 жылғы Оңтүстік Мельбурнның премьер-лигасындағы ең үздік ойыншы деп танылды. Гран-финалда Нэш орталық жартылай қорғаушы ретінде ойнап, он үш ұпай жинап, жиырма тоғыз соққы берді және ойынға үстемдік етті. «The Sporting Globe» басылымы Нэшті Бірінші дүниежүзілік соғыстан бері ең үздік қорғаушы деп атады және Оңтүстік Мельбурндағы «Ең жақсы және әділ» байқауында екінші орын алды. Гран-финалдан кейін бір апта өткен соң, премьер-лига жеңісінің қуанышында Нэш өзінің аудандық клубы «South Melbourne» үшін боулингке қарсы ойынды Австралия құрамасының капитаны Билл Вудфуллдың командасы «Carlton» командасына қарсы ашты. (Вудфулл «Bodyline» сериясы кезінде Гарольд Ларвудтан жүректің астында соққы алған еді). Нэш Вудфуллды ұстап, сол оверде 15 ұпайға шығарды. 1933 жылғы премьер-лиганың табысынан кейін 1934 жылғы VFL маусымына үміт артады, ол Викторияның еуропалық қоныстануына жүз жыл толуына орай, «Centenary Premiership» жылы деп аталды. Нэш орталық жартылай қорғаушы мен орталық жартылай шабуылшы арасында ауысып ойнады, жыл бойы 53 гол соқты (соның 47-сі 9 ойында), сондай-ақ Оңтүстік Мельбурнның толық шабуылшысы Боб Пратттың 150 гол соғуына үлкен үлес қосты. 1934 жылдың тамызында Нэш ЖМК-да Оңтүстік Австралияға қарсы мемлекетаралық матчта Виктория құрамасы үшін ойнауға таңдалды, жарақат алған Праттты алмастырды. Бастапқыда орталық жартылай шабуылшы ретінде таңдалған Нэш екінші тоқсанның басында 2 гол соқты, содан кейін жарақат алған Билл Мордың орнына толық шабуылшыға ауыстырылды және тағы 16 гол соқты, соның нәтижесінде 18 гол соқты, бұл Виктория ойыншысы үшін мемлекетаралық матчтағы және ЖМК-дағы рекорд. Brownlow медалі иегері Айвор Уорн Смит Нэштің өнер көрсетуі туралы былай деп жазды: «Бұл үлкен жетістік болды. Ол керемет ұпай жинады, жақсы ойын көрсетті және дәл тепкізді. Оның сол аяғымен атқан кейбір соққылары асыл тастар еді. Оның өнерін ешкім теңеген емес». Штат аралық матчтан кейін Коллингвуд крикет клубының бұрынғы президенті, Коллингвуд футбол клубының бұрынғы вице-президенті және медициналық қызметкері доктор Бертрам Ланган Креллин (1876-1939) Нэштің туғанында қатысқан болатын, Оңтүстік Австралия құрамасына қоғамдық түрде кешірім сұрады, Нэштің келтірген қиындықтарына жартылай жауапкершілік тартты. Оңтүстік Мельбурн командасы чемпионаттың соңғы кезеңін үшінші орында аяқтады, бірінші жартылай финалда «Collingwood» командасын үш ұпаймен жеңіп, ал даулы финалда «Geelong» командасын 60 ұпаймен жеңді, Нэш жаңбырлы ауа-райында төрт гол соқты. 1934 жылғы Гран-финалға Оңтүстік Мельбурн командасы чемпиондықты сақтап қалуға фаворит ретінде кірді, бірақ Нэш алты гол соқса да және матчтың ең үздік ойыншыларының бірі деп танылса да, Оңтүстік Мельбурн «Richmond» командасына 39 ұпаймен жеңіліп қалды.

The 1932–1933 cricket season saw the Douglas Jardine led England side tour Australia, with Nash expected to open the bowling. English newspaper the News Chronicle stated that the emergence of Nash was "a grim prospect for England in its attempts to recover the Ashes." Despite this, he was left out of what became known as the Bodyline series. In the wake of England's tactics of sustained fast short pitched bowling at the body of the Australian batsman, Australian vice captain Vic Richardson urged that Nash be brought into the Test team to "give the Poms back some of their own medicine." However, the Australian Board of Control for International Cricket, which had been protesting to the Marylebone Cricket Club (MCC) about the Bodyline tactics of Jardine, believed that the inclusion of Nash would only aggravate an already tense situation, and Australian captain Bill Woodfull thought Bodyline bowling to be unsportsmanlike and refused to use the tactic. Nash himself claimed that he could have ended Bodyline in two overs without needing to resort to a leg field, as he believed that the English batsman could not hook and a few overs of sustained, fast short pitched bowling would have caused England to abandon their Bodyline tactics. with reporters noting that he occasionally got a lot of bounce out of the wicket. By this point Nash had played 17 matches for Tasmania, scoring 857 runs at 29.55 and taking 51 wickets at 31.96. There was also talk, which proved unfounded, that Nash would be invited to join the touring team to Canada that Arthur Mailey was compiling. Such was the interest in Melbourne in where Nash would play, when South Melbourne committee member Joe Scanlan travelled to Tasmania to sign Nash, he was smuggled aboard the steamer to avoid media attention. Nash moved to Melbourne in late 1932 and began playing cricket for South Melbourne Cricket Club while waiting for his transfer to South Melbourne Football Club to be processed. The collection of players recruited from interstate in 1932/1933 became known as South Melbourne's "Foreign Legion". Laurie starred in practice matches for South Melbourne but Robert Junior struggled and left the club prior to the start of the season to successfully play firstly for VFA club Coburg and then play and coach in country Victoria,

Nash caused the South Melbourne coaching staff concern when he fractured two fingers in a match against Hawthorn two weeks before the final series. Normally this type of injury would require a player to miss six weeks of football but Nash, who kicked six goals in the match, missed just one week, returned for South's Semi Final win against Richmond and was considered Best on Ground in South Melbourne's 1933 premiership win. In the Grand Final Nash played at centre half back, took thirteen marks and had twenty nine kicks and dominated play. Nash was adjudged the finest defender since World War I by The Sporting Globe and was runner up in the Best and Fairest at South Melbourne. A week after the Grand Final and still on a high from the premiership win, Nash opened the bowling for his district club South Melbourne against Australian captain Bill Woodfull's team, Carlton. (Woodfull had been hit just under the heart by Harold Larwood during the Bodyline series). Nash dismissed Woodfull caught and bowled later that over for 15

Following the 1933 Premiership success, hopes were high for the 1934 VFL season, which was known as the Centenary Premiership year, in recognition of one hundred years since the European settlement of Victoria. Nash continued to move between centre half back and centre half forward, kicking 53 goals for the year (47 of which from 9 games) as well as playing a significant role in South Melbourne full forward Bob Pratt reaching a record 150 goals

In August 1934, Nash was chosen to play for Victoria in an interstate match against South Australia at the MCG, replacing the injured Pratt. Initially selected at centre half forward, Nash had kicked 2 goals by the start of the second quarter when he was moved to full forward to replace the injured Bill Mohr and proceeded to kick a further 16 goals to finish with 18 goals, a record for a Victorian player in an interstate match and for the MCG as Victoria defeated South Australia 30.19 (199) to 14.10 (94). Brownlow Medallist Ivor Warne Smith wrote of Nash's performance; "his was a great achievement. He showed superb marking, good ground play, and accurate kicking. Some of his shots from left foot snaps were gems His performance has never been equalled." Following the inter State match, Dr Bertram Langan Crellin (1876 1939), a former President of the Collingwood Cricket Club and former vice president and Medical Officer of the Collingwood Football Club, who had attended the birth of Nash, publicly apologised to the South Australian side, claiming part responsibility for the mayhem that had been inflicted by Nash. South Melbourne finished the home and away series in third position, defeated Collingwood by three points in the first Semi Final and Geelong by 60 points in the Preliminary Final, with Nash in brilliant form in the drizzling rain, kicking four goals. Going into the 1934 Grand Final, South Melbourne were favourites to retain the premiership but while Nash kicked six goals and was adjudged one of the best players of the match, South Melbourne were defeated by Richmond by 39 points.

1935 жыл

Неш спорт дүкеніндегі лауазымын тастап, 1935 жылғы 14 қаңтарда Виктория полициясына әкесінің жолын жалғап қосылды, бойы 175 см болғандықтан ең төменгі биіктік талабына тек жете берді. Констебль Нэш екі жыл Оңтүстік Мельбурн ауданында қызмет еткен соң отставкаға кетті, ол кезде ешкімді ұстамады. Нэш елдегі үздік футболшылардың бірі ретінде беделін нығайта берді, оны "Австралиядағы ең әмбебап ойыншы" деп атады, себебі орталық жартылай қорғаушы және орталық жартылай шабуылшы ретінде ойнағаннан басқа, ол жақсы да ойнады. Батыс Австралияға қарсы ойында Виктория құрамында орталық жартылай қорғаушы болып таңдалған Нэш, Пертке қатты суықпен келді, сондықтан матчқа дейін жаттығуға мүмкіндік болмады. Шілде айының басында Пертте Батыс Австралияға қарсы жеңіске жеткен Виктория матчында Нэш тізесі мен тобығын жарақаттап, бір апта жаттығудан шеттеді. Нэш жарақаттарына байланысты ешқандай матчты өткізіп алмаса да, олар маусым бойы оны мазалады және Оңтүстік Мельбурн футболшыларының Lake Oval әлеуметтік залында өткізілетін апталық биіне қатыса алмады. Жарақаттарына қарамастан, Нэш өзінің әмбебаптығын көрсетуін жалғастырып, алаң бойынша әртүрлі позицияларда ойнады.

1935 жылғы маусымның соңында Нэш "Спортинг Глоб" газеті бойынша VFL-дегі үздік ойыншы деп танылды, бірақ Оңтүстік Мельбурн командасының үздік ойыншысы атанған Рон Хиллистен кейін ғана қалды.

1936 жыл

Тағайындалған Оңтүстік Мельбурн командасының вице-капитаны Нэш 1936 жылы Браунлоу медалінде ең жақсы нәтиже көрсетті, он дауыс алып, жеңімпаз Денис Райаннан кейін тең он бірінші орынды иеленді. Оңтүстік Мельбурнда Нэш «Ең үздік және адал» сыйлығында екінші орын алды және «Клубтың үздік мергені» сыйлығында да екінші орынды алды. Алайда, көптеген сарапшылар Нэшті Австралияның ең үздік футболшысы деп есептеді, «Спортинг Глобус» оны «VFL-дің үздік ойыншысы» деп таныды, «Мельбурн геральды» және «The Australian» газеттері «Жылдың үздік футболшысы» деп атады.

Оңтүстік Мельбурн жылды кіші премьер ретінде аяқтады, бірақ екінші жартылай финалда Коллингвудтан жеңілді. Дегенмен, орталық қорғаушы Нэш матчта Оңтүстік командасының ең үздік ойыншыларының бірі деп аталды. Содан кейін Оңтүстік Мельбурн алдын ала финалда Мельбурнға қарсы жеңіске жетті, финалдың нәтижесін шешкені – Нэштің, қайтадан орталық қорғаушы, қарсыласы Джек Мюллерге, өзі VFL-дің жетекші ойыншыларының біріне қарағандағы басымдылығы болды. Төртінші маусым қатарынан Оңтүстік Мельбурн ірі финалға өтті, бірақ үшінші маусым қатарынан Коллингвудтан екінші рет жеңілді. Нэш ірі финалда бір гол соқты және Оңтүстік командасының ең үздік ойыншыларының бірі деп танылды, бірақ Коллингвудтың Джек Росс матч бойында Нэшті қатаң қорғауы Коллингвудтың жеңісіне шешуші фактор болды. Нэш матчтың ең үздік ойыншысы атанды. 1937 жылғы маусымда Нэш зейнеткерлікке шыққан Джек Бисеттің орнына Оңтүстік Мельбурнның капитаны болып тағайындалды, бұл VFL/AFL командасын капитандыққа шақырылған әке мен ұлдан тұратын алғашқы команда болды. Оңтүстік Мельбурнның жаңадан тағайындалған жаттықтырушысы Рой Казали Нэштің капитан болып таңдалуына ықпал еткен деп есептеледі, өйткені Казали, Тасманиядағы Нэштің жаттықтырушысы, Нэшті ең үздік футболшы деп санайтын. Нэштің капитан болып таңдалуына қатысты дау туды, өйткені вице-капитан Брайтон Диггинс капитан болып тағайындалады деп күтілді. Осыған жауап ретінде Диггинс Оңтүстік Мельбурнды тастап кетті. Оңтүстік Мельбурн соңғы төрт маусымдағыдай табысқа жете алмады, алдыңғы төрт маусымдағы негізгі ойыншыларының зейнеткерлікке шығуы және жарақаттар Нэшті жылдың көп бөлігінде жалғыз күшпен ойнауға мәжбүр етті. Нэш 37 гол соққанда клубтың үздік мергені атағын жеңіп алды. Оның таңдалуы Англияның турнирлік командасының наразылығын тудырды, онда Нэшпен бетпе-бет кездесу туралы ойда «нашарлық сезімі» пайда болды. Брэдман «командада оның болуы Англияға психологиялық қауіп төндіреді» деп сеніп, Нэшті қалдырудан бас тартты. Нэш 4/70 және 1/34 нәтиже көрсетті және жетпіс бес минутта 17 ұпай жинады (көпшілік «одан отшашуды күткенімен» көңілі қалды). Нэш сонымен қатар көптеген ұстауларды жасады, соның ішінде Уолли Хаммондты Билл О'Райлиден және Англияның соңғы ойыншысы Кен Фарнсты жұмыстан босату үшін тамаша ұстау жасады, содан кейін допты және қақпаны естелік ретінде алды. Кейінірек оның кіруі туралы сұрағанда, Нэш: «Олар 2:2 есептессіз қайда келу керектігін білді» деді. БАҚ Нэштің тестідегі өнерін жоғары бағалап, оның «тұрақсыз» серігі Эрни Маккормиктен гөрі әлдеқайда сенімді жылдам боулингші екенін мәлімдеді. Нэш өзінің төзімділігі, ұзақ боулинг кезінде табандылығы мен бағытын сақтай білуі және оның Лесли Эймсті бірінші иннингте және Джо Хардстафф-младшего екінші иннингте жеңген зұлым йоркері үшін мақталды.

South Melbourne finished the year as Minor Premier but lost to Collingwood in the Second Semi Final, although Nash, at centre half back, was listed as one of South's best players in the match. South then won the Preliminary Final against Melbourne, with the dominance of Nash, again at centre half back, over his opponent Jack Mueller, himself one of the VFL's leading players, deciding the result of the final. For the fourth season in a row, South Melbourne reached the Grand Final, only to lose, for the third season in a row, to Collingwood for the second time in a row. Nash kicked one goal in the Grand Final and was adjudged one of South's best players but Collingwood's Jack Ross's dogged tagging of Nash throughout the match was considered the decisive factor in Collingwood's win. Nash was best on the ground.]] Nash was selected as captain of South Melbourne for the 1937 season to replace the retiring Jack Bisset, becoming part of the first father and son team to captain a VFL/AFL side. It is thought that South Melbourne's newly appointed coach Roy Cazaly influenced the selection of Nash as captain, as Cazaly, Nash's coach in Tasmania, believed Nash to be the best footballer ever. There was some controversy over Nash's selection as captain, as it had been expected that vice captain Brighton Diggins would be named captain. In response, Diggins quit South. South Melbourne did not enjoy the same level of success it had in the past four seasons, dropping to ninth position as retirements of some its key players from the previous four seasons, as well as injuries meant Nash was forced to play a lone hand for much of the year. Nash won the club goal kicking award with 37 goals. His selection invoked complaints from the touring English side, where it was reported that a "feeling bordering on panic" had arisen at the thought of facing Nash during the Test. Bradman refused to omit Nash, believing "his presence in the team would be a psychological threat to England whether he bowled bouncers or underarm grubbers". Nash claimed 4/70 and 1/34 and scored a sedate 17 in seventy five minutes (disappointing the crowd which "was expecting fireworks from him") Nash also took a number of catches, including Wally Hammond off Bill O'Reilly and a spectacular catch to dismiss Ken Farnes, the last England batsman, pocketing the ball and a stump as souvenirs. When later asked about his inclusion, Nash replied "They knew where to come when they stood 2 all in the rubber." The media was full of praise for Nash's performance in the Test, claiming that Nash was a much more reliable fast bowler than his "erratic" opening partner Ernie McCormick. Nash was praised for his stamina, his ability to keep his footing and his direction during long bowling stints and his vicious yorker, which he used to dismiss Leslie Ames in the first innings and Joe Hardstaff junior in the second.

Сырғанақ даласы

Тесттен кейін Нэштің Виктория құрамасына Оңтүстік Австралияға қарсы Аделаида оваландағы матчқа шақырылуы күтілді. Бұл оның алғашқы Шеффилд Шилд матчы болуы тиіс еді. Алайда, әйелі Иреннің Хобартта перитониттен кенеттен ауыруына байланысты Нэш Тасманияға ұшып кетуге мәжбүр болды. 1937–1938 жылғы крикет маусымының басында Нэштің 1938 жылғы «Пепел» турниріне (Ashes Tour) іріктелетіні күтілді, тіпті бір журналист оны таңдамаса, команда «біздің ұлттың нағыз крикет күшінің толыққанды бейнесі болмайды» деді. Нэш аудандық крикетте де қарсыластарды қорқыта берді, 1937–38 жылдары Прахранға қарсы өткен матчта барлық 10 қақпаны тек 35 доппен иеленді. Дегенмен, ол маусым бойы Виктория құрамасына шақырылмады. Нэштің Виктория құрамасына іріктемеуі Виктория Крикет қауымдастығының бірнеше делегатын «Австралиядағы және мүмкін, әлемдегі ең үздік жылдам боулер неліктен Виктория құрамасына алынбайды» деген сұрақтарды қоюға және Виктория іріктеушілерінен Нэштің іріктемеуін түсіндіруді талап етуге итерді. Нэштің жоғары деңгейдегі карьерасы 26 жасында аяқталды. Оның тест матчтарындағы көрсеткіші – 10 қақпанды 12.60 орташа есебімен алуы, оны кемінде 10 тест қақпанын алған боулерлердің орташа есебі бойынша тізімде төртінші орынға қояды (ал австралиялық боулерлер арасында – үздік көрсеткіш). Оның 22 бірінші сыныптық матчында 69 қақпанды 28.33 орташа есебімен алып, 953 ұпай жинады (28.02 орташасымен). Оның 63 матчтық аудандық карьерасында 174 қақпанды 14.95 орташа есебімен иеленді. Жас Кит Миллер де Оңтүстік Мельбурн крикет клубында ойнады және аудандық крикеттегі алғашқы қақпанын Нэштің ұстауынан алды. Кейін Миллер Нэштің тұрақты тест ойыншысы ретінде іріктемеуі «Австралия крикет тарихындағы талантты ысырап етудің ең үлкен мысалы» екенін мәлімдеді, сондай-ақ Австралия капитаны Дон Брэдман Нэштің 1938 жылы Англияға саяхаттауын қалаған, бірақ Нэш «жоғары деңгейдегі крикет басшылығының зұлымдығына ұшырады», олар оның кандидатурасын қарастырудан бас тартты. Нэштің өзі бұл оның жұмысшы тегінен болды деп сенді, ол «Мен ескі мектептің галстугін тақпадым. Мен жұмысшының ұлы едім. Мен оларға үйлеспедім» деді.

Following the Test, Nash was selected for Victoria for their match against South Australia at the Adelaide Oval in what would have been his first Sheffield Shield match. However, Nash was forced to withdraw and fly to Tasmania following his wife Irene's sudden collapse in Hobart with peritonitis. At the start of the 1937–1938 cricket season, it was expected that Nash would be chosen for the 1938 Ashes Tour, with one journalist stating that if he was not selected, the team "would not be truly representative of our nation's real cricketing strength." Nash continued to terrorise batsmen in district cricket, and in an innings against Prahran in 1937–38 took all 10 wickets for just 35 runs However, he was not selected for Victoria throughout the season. Nash's non selection for Victoria led some Victorian Cricket Association delegates to publicly question why "the best fast bowler in Australia, and probably the world, is not chosen to represent Victoria" and demand that the Victorian selectors explain their non selection of Nash. Nash's first class career ended at the age of 26. His career Test figures 10 wickets at 12.60 places him fourth on the list of averages for bowlers to have taken 10 or more Test wickets (and the best by an Australian). His 22 first class matches reaped 69 wickets at 28.33 and 953 runs at 28.02. His district cricket career of 63 matches netted 174 wickets at 14.95. A young Keith Miller also played for the South Melbourne Cricket Club and gained his first wicket in district cricket from a catch by Nash. Miller later declared that the non selection of Nash as a regular Test player was "the greatest waste of talent in Australian cricket history", adding that Australian captain Don Bradman wanted Nash in the side to tour England in 1938 but that Nash "suffered injustices at the hands of high level cricket administration", who refused to consider his selection. Nash himself believed it was due to his working class background, saying "I didn't wear the old school tie. I was a working man's son. I didn't fit in".

Камбервеллге көшіру

1938 жылғы маусымға дейін Виктория футбол қауымдастығы (VFA), штаттағы екінші деңгейдегі футбол жарысы, өзінің танымалдылығын арттыру мақсатында дәстүрден аттап, сәтті қадам жасады: ол ойын барысында допты лақтыруды заңдастырды, сондай-ақ Австралия футболының ерекше және қарқынды нұсқасын құру үшін бірнеше ережені өзгертіп, ойыншылардың VFL-ден VFA-ға (немесе керісінше) ауысқанда міндетті түрде рұқсат алу талабын жойды. 31 наурызда Нэш бұл жағдайдан пайдаланып, Оңтүстік Мельбурннан Кэмбервеллге рұқсатсыз өтіп, VFL-дің қатарынан VFA-ға ауысқан алғашқы ойыншы болып сенсация тудырды. Нэш VFL-дегі ең көп жалақы алатын ойыншылардың бірі болғанымен, Камбервелл футбол клубының бас жаттықтырушысы лауазымына аптасына 8 фунт стерлинг, Камбервелл крикет клубының бас жаттықтырушысы лауазымына аптасына 3 фунт стерлинг және Камбервелл қалалық кеңесінде қызметкер болып жұмыс істеу ұсынылды. Оңтүстік Мельбурн мен VFL бұл трансферге қарсылық білдіріп, Нэшке Камбервелл ұсынған жағдайға тең келетін жұмыс іздеу үшін халыққа үндеу жасады, бірақ тиісті ұсыныс түспеді. Сондай-ақ, Нэш пен Камбервеллке қарсы сот шарасы қолдану туралы қауіп-қатерлер айтылды, бірақ ол іске аспады. Нэш дереу Камбервеллдің капитаны болып тағайындалды және VFA-дағы ең танымал ойыншылардың біріне айналып, тіпті жаттығу ойындарына да көп көрермен жиналды. Бірінші маусымда негізінен орталық қорғаушы, ал кейін шабуыл шебінде ойнаған Нэш 1938 жылы Камбервеллдің үздік ойыншысы номинациясында екінші орын алды және 1939 жылы үздік ойыншы атанды; 1939 жылы ол VFA-ның үздік ойыншысы аталымында екінші орын алды: Рекордер кубогы мен VFA медалі. Нэш Камбервеллде төрт маусым өткізіп, 74 ойынға қатысып, 418 гол соқты, оның ішінде 1939 жылы 100, ал 1941 жылы 141 гол. 1940 жылғы маусымның басында Нэш әлі де елдегі ең үздік футболшылардың бірі саналды, ал бұрынғы Оңтүстік Мельбурн командаласы Боб Пратт пен Коллингвуд шабуыл шебінің үздік ойыншысы Рон Тоддтың VFA-ның қарсыластары Кобург пен Уильямстаунға ауысуымен VFA енді VFL-мен көрермендер саны жағынан теңесе алады деген пікірлер айтылды. Ал 1938-1939 жылдары клуб сапына қосылған күні Австралиядағы крикетпен айналысқаны үшін жалақы алған алғашқы адам болды.

Prior to the 1938 season, the Victorian Football Association (VFA), the second tier senior football competition in the state, made an ambitious break from tradition in what was ultimately a successful ploy to improve its popularity: it legalised throwing the ball in general play and made a few other rule changes to create a distinct and faster variation of Australian rules football, and ended the legal framework which required players to obtain a clearance when switching from the VFL to the VFA (or vice versa). On 31 March Nash caused a sensation when he became the first VFL player to defect under this schism, transferring from South Melbourne to Camberwell without a clearance. Nash was already one of the highest paid players in the VFL, but accepted an offer of £8/week to captain coach the Camberwell Football Club, £3/week to captain coach the sub district Camberwell Cricket Club and a job as a Camberwell Council official. South Melbourne and the VFL objected to the transfer and South Melbourne sent out a public appeal for a job for Nash that would match that offered by Camberwell but nothing suitable was forthcoming. There were also threats of legal action against Nash and Camberwell, which did not eventuate,

Nash was immediately appointed captain of Camberwell and quickly became one of the most popular figures in the VFA, drawing large crowds to even practice matches. Playing mainly at centre half back in his first season but later in the forward line, Nash was runner up in the 1938 Camberwell Best and Fairest and won the 1939 Best and Fairest; and in 1939, he finished second in both of the VFA's Best and Fairest awards: the Recorder Cup and VFA Medal. Nash spent four seasons at Camberwell, where he played 74 games and kicked 418 goals, including 100 in 1939 and 141 in 1941. At the start of the 1940 season Nash was still considered amongst the best footballers in the country and, with the transfer of former South Melbourne teammate Bob Pratt and Collingwood full forward Ron Todd to rival VFA sides Coburg and Williamstown respectively, there was talk that the VFA would now match the VFL for crowds. and his debut for the club in the summer of 1938–1939 meant that he was the first person to be paid for playing grade cricket in Australia.

Соғыстан кейінгі спорт

Нэш қалыптан шығып, буын артритімен ауырған болса да, 1945 жылы футболға оралатынын жариялады. Ол Камбервеллдің орнына Оңтүстік Мельбурнға қайтуға ниеттенген, бірақ Камбервелл Нэштің трансферлік өтінімін қабылдамады. Екі клуб та 1-турда Нэшті өздерінің құрамына қоятындарын мәлімдеді. Оңтүстік Мельбурнның шағынынан кейін VFL арнайы мәжіліс өткізіліп, бұрынғы әскери қызметшілердің екінші деңгейдегі матчтарда ойнағаны үшін жазаланбауын қамтамасыз ету үшін ережелер өзгертілді. 1945 жылғы маусым басталар алдында бір күн бұрын түзету жасалды, бұл Нэшке Оңтүстік Мельбурн сапында 1-турда өнер көрсетуге мүмкіндік берді. Сонымен қатар, 5-турда Футскрейге қарсы өткен матчта ол саусақтарының арасындағы тоқылғышты жыртып алды, кейіннен ол жұқтырып, Солтүстік Мельбурнға қарсы 6-турда ойнауға мүмкіндік алмады. Нэш қолын қорғау үшін арнайы былғары қолғап кигенімен, жарақат маусым бойы оны мазалады. Нэштің ең сәтті ойыны 12-турда Сент-Килдаға қарсы өткен матчта жеті гол соққандығы болды, сондай-ақ ол екі рет матчта алты гол соқты: 15-турда Джилонгқа және 18-турда Фитцройға қарсы. Егер қарсылас ойыншы Нэшке қарсы жақсы ойнаса, бұл қуантарлық жағдай болды. Бірнеше жыл өткен соң, Ричмондтың жетекші ойыншысы Дон "Мопси" Фрейзер: «Нэшті жеңу сенімділігіңді арттырады, тіпті ол қартайған Нэш болса да» деп жазды. Оңтүстік Мельбурн 1945 жылы кіші лигада жеңіске жетті және 1945 жылғы VFL Гранд Финалына өтті, онда Намидке есе жіберді. 35 жас 150 күндік Нэш Гранд Финалдағы ең үлкен ойыншы болды. «Қанды соғыс» деп аталған бұл матч өрескелдігімен ерекшеленді. Нэш өзінің кейіннен ең әдемі соққы деп сипаттаған соққысымен соңғы тоқсанда Карлтон капитаны Боб Читтиді нокаутқа жіберіп, жағын сындырып, сол көзінің үстінде бірнеше тігіс салуды қажет ететін үлкен жара қалдырды. Төреші оқиғаны көрмегендіктен, Нэш бұл жайт бойынша жаза алмады. Нэш сол күні тиімді ойын көрсетпеді, ал оның қарсыласы Вин Браун алаңдағы ең үздік ойыншы деп танылды. Нэш «жасы мен жарақатының салдарынан, қыстағы арыстан сияқты әрекетсіз қалған» деп сипатталды. Оның денесі он жыл бұрынғыдай оны ең жақсы футболшы деп мойындаған жетістіктерге жете алмайтын. Нэш 1945 жылы Оңтүстік сапында 17 матч өткізіп, 56 гол соқты. Бұл оның мансабында 99 VFL матчы мен 246 голы бар екенін көрсетті. Нэш сондай-ақ Виктория құрамасы сапында үш матч өткізіп, 19 гол соқты. 1944 жылдың 18 ақпанында, армиядан босатылған күні, Нэш Оңтүстік Мельбурн үшін ішкі сынақ крикет матчында ойнады, бірақ ол төрт жыл бойы бәсекелі крикет ойнамаған еді. Алайда, соғыстан кейін Оңтүстік Мельбурн үшін тағы бір бірінші XI округтік матчына қатыспады. Бірақ ол VFL футболынан зейнеткерлікке шығып, Овенс және Мюррей футбол лигасының Вангаратта командасының капитаны болып, аптасына 12 фунт стерлинг жалақы алды, бұл Оңтүстік Мельбурнда ойнаған кезде алған жалақысынан төрт есе көп. Жоғары жалақы Нэштің отбасының шығындарын жабу үшін қосымша жұмыс іздеу қажеттігін де болдырмады, осылайша ол Австралиялық футболдың алғашқы толық кәсіби ойыншыларының біріне айналды. Нэш Гретада сиырдың қолына футбол допын салып, оны биік желім ағашына тигізгені үшін әлі де еске алынады. 1947 жылы Нэш Викторияның батысындағы Кастертон клубының бас бапкері болып тағайындалды, ол тағы да аптасына 12 фунт стерлинг жалақы алды. Ол Кастертонды сол маусымда бір ұпаймен жеңіліске ұшыратып, ірі финалға жеткізді. Бұл үлкен финал Нэштің ойыншы ретінде соңғы ресми матчы болды, бірақ ол кейін бірнеше жыл бойы қайырымдылық матчтарында ойнады.

Although out of shape and with arthritic knees, Nash announced that he was making a football comeback in 1945. He sought to return to South Melbourne, rather than Camberwell, but Camberwell declined Nash's transfer application and both clubs stated that they would be naming Nash in their respective sides for Round 1. After an appeal by South Melbourne, a special meeting of the VFL was held to amend the rules so ex servicemen would not be penalised for playing in minor matches. The amendment was made the day before the commencement of the 1945 season, allowing Nash to take his place for South Melbourne in their Round 1. Additionally, in the Round 5 match against Footscray, he tore the webbing between his fingers which later became infected, causing him to miss the Round 6 match against North Melbourne and although Nash wore a special leather glove to protect his hand, the injury would trouble him for the rest of the season. Nash's best return for the year was seven goals against St Kilda in Round 12 and he twice kicked six goals in a match; against Geelong in Round 15 and Fitzroy in Round 18. When an opposition player did well against Nash, it was something to savour; years later leading Richmond player Don "Mopsy" Fraser wrote "Trouncing Nash does a lot for your confidence, even an ageing Nash." South Melbourne won the minor premiership in 1945 and reached the 1945 VFL Grand Final, where it lost to Named at full forward, Nash was the oldest player in the Grand Final at 35 years and 150 days. The match, known as 'the Bloodbath', was notorious for its onfield violence. For his part, Nash king hit Carlton captain Bob Chitty in the final quarter with what he later described as the sweetest punch he had ever thrown, knocking Chitty out, breaking his jaw and leaving a large wound over his left eye which required several stitches; as the umpire was unsighted, Nash went unreported over this incident. Nash was generally ineffective on the day, and his opponent Vin Brown was a consensus pick for best player on ground. Nash was described as a "sad figure age and injury had reduced him to almost a caricature, a lion in winter simply going through the motions. His body was no longer capable of performing the feats that a decade earlier had seen him feted as the finest footballer to ever play the game." Nash played 17 games for South in 1945, kicking 56 goals. This left him with 99 VFL matches and 246 goals in his career. Nash also played three matches for Victoria, kicking 19 goals. On 18 February 1944, the day he was discharged from the Army, Nash played an internal trial cricket match for South Melbourne, although he had not played competitive cricket for four years. However, he did not play another first XI district match for South Melbourne after the war. but ultimately retired from VFL football to accept a position as captain coach of the Ovens and Murray Football League side Wangaratta for a salary of £12 per week, four times the wage he would have received playing for South Melbourne. The high wage also meant that Nash was not required to find additional employment to cover his family's expenses, and in so doing, became one of the first fully professional Australian rules football players. Nash is still remembered in Greta for placing a football in a cowpat and placekicking it over a tall gum tree. In 1947, Nash was appointed captain coach of Casterton, in western Victoria, once again at a wage of £12 per week. He took Casterton to a grand final that season, losing by a point. The grand final would be Nash's final official game as a player, although he did play in charity matches for some years.

Оңтүстік Мельбурнның жаттықтырушысы

Нэштің елдік футболдағы жаттықтырушы ретінде табысты болуы Оңтүстік Мельбурнға оны 1953 жылғы VFL маусымына жаттықтырушы етіп тағайындауға әкелді. Тағайындалғаннан кейін Нэш сол жылы Оңтүстік Мельбурн командасын чемпионатқа жетелейтінін сенімді түрде болжады және маусымның ортасында Оңтүстік финалға қатысуға жақын болды, бірақ негізгі ойыншылардың жарақаттануы салдарынан бес ойынды қатарынан ұтылып, маусымды он екі команда арасында сегізінші орында аяқтады – тоғыз жеңіс және тоғыз жеңіліс. Нэш жаттықтырушы ретінде сынға ұшырады, себебі ол ойыншылардың футбол алаңында оған табиғи түрде келетін нәрселерді қалай істей алмайтынын түсінбеді. Нэш екі жылдық келісімшартқа қол қойды, бірақ 1953 жылғы маусым аяқталғаннан кейін Оңтүстік Мельбурн комитеті жаттықтырушы лауазымын қайта жариялады. Нэш өтініш бергенімен, қайта тағайындалмады. Оның әріптесі, Оңтүстік Мельбурн чемпионы Боб Скилтон, Нэшке уақыт берілсе, ол "барлық уақыттағы ең ұлы жаттықтырушылардың бірі болар еді" деп мәлімдеді. Нэш спортшылар кештерінде сөйлеп, теледидарда, соның ішінде World of Sport бағдарламасында Австралия футболы туралы пікір білдірді және зейнеткерлікке шыққаннан бері VFL-де оның қабілетіне тең ойыншы болмағанын атап өтті. Газет бағандарында Нэш бірде сэр Дональд Брэдманның тест матчтарындағы өнерлері үшін бірнеше көрнекті австралиялық крикетшілерді ашық сынағанын мәлімдеді. Бұл мәлімдеме Брэдманның ашуын туғызды, ол "мақаладағы маған қатысты айтылғандардың барлығы әр нақты жағдайда негізсіз" деп мәлімдеді. Ол 65 жасында міндетті түрде зейнетке шыққанға дейін Мельбурн сотында кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді. Ол балық аулауға қызығушылық танытып, аптасына екі рет балық ауламаса, өзін "беймаза" сезінгенін айтты. Нэш өзінің Оңтүстік Мельбурнға елу жыл бергенін, бірақ олардың көшірілуінен кейін оны мәңгілікке жоғалтқанын айтты.

Нэш сынған сол жамбасына ілмек пен тақта енгізуге мәжбүр болды, нәтижесінде ол терең салбырады. Ол ішімдік ішіп, тамақ ішіп, дене шынықтыруды тоқтатты, бұл оның денесінің ісінуына әкелді, "бірқалыпты төмен түсірілген ескі, қызыл шар сияқты". Нэштің әкесі Боб Старший 1958 жылы МКГ-да Коллингвудтың 1958 жылғы VFL Grand Final жеңімпазын көру кезінде құлап, қайтыс болды. Лори Нэш кейіннен әкесінің осылай қайтыс болуы оған лайықты болғанын айтты. Нэштің інісі Боб Жуниор 1970 жылдардың басында өкпе эмфиземасынан қайтыс болды.

1980 жылы Нэш екі рет жесір қалған Дорин Хатчисонмен танысып, ақырында онымен бірге тұрды. 1985 жылы Дорин жүрек талмасынан кенеттен қайтыс болғанда, Нэштің денсаулығы тез нашарлап, 1986 жылдың басында инсульт алды. Нэштің төсегіне келгендер оның өлімге ұшырауына сенбегенін айтты. Бірнеше инсульттан кейін Нэш 1986 жылдың 24 шілдесінде Виктория штатының Хайдельберг қаласындағы Репатриация ауруханасында 76 жасында қайтыс болды. Нэшке арналған аза тұру рәсімі Мельбурндағы католик шіркеуінде өтті, ал оның кремацияланған күлі әйелі Айриннің жанында Фавкнер мемориалдық саябағында шашылды.

Стиль

Нештің үлкен спорттық жетістіктерінің бір бөлігі оның өзіне сенімділігіне байланысты. Бірде Нэштен ең ұлы футболшы кім деп сұрағанда, ол: "Мен оны әр таңертең қырқынып жатқанда айнада көремін", - деп жауап берді. [Әңгіме] бұрынғы Оңтүстік Мельбурнның көрнекті ойыншысы (және Тесттік крикетші) Лори Нэшке бұрылды, ол өте қабілетті болғанымен қатар, өзімен жақсы қарым-қатынаста болғанымен де танымал еді. [Боб] Дэвис: "Біз бір күні Лейк Овалда болдық, сонда бір бала, менің ойымша Билли Ганн болды, шамамен 30 метр қашықтықта тік сызықта допты ұстады, мен зейнетке шыққан Лориге, оның қасында тұрдым: "Ол бұл голды соға ма?" дедім. Ол: "Білемін бе, соға ма, бірақ мен пижамамен, халатпен, кілемдік шұлықпен, оң немесе сол аяғымен соғамын. Мен қазір де солай деймін!" - деді. "The Age" газеті, 28 маусым 2008 жыл, сенбі. Дегенмен, Нэш көпшілік алдында мақтанғаштай көрінсе де, жеке өмірінде жетістіктері туралы өте қарапайым болды; шындығында, оның қызы Ноэлин 12 жасқа толғанға дейін әкесінің спорттағы жетістіктері туралы білмеді, оны досының әкесі айтқанда ғана білді.

Футбол стилі

Нэш – өте жақсы физикалық формадағы спортшы болды, ол ешқашан темекі тартпаған, сирек ішімдік ішкен және өзін-өзі шаршатуға бейім жаттығулармен айналысқан; 1930 жылдардағы спорт шеңберінде бұл сирек кездесетін жағдай еді. «Ол мен таныған адамдардың ішінде, өзі шеге ала алмаған нәрсені шеге алуға тырысқан жалғыз адам еді». Чемпион «Коллингвуд» клубының шабуылшысы Гордон Ковентри, 1920 мен 1937 жылдар аралығында 1299 гол соққан, оның рекорды 62 жыл бойы ешкім бұза алмады, егер Нэш мансабының соңына дейін шабуылшы ретінде ойнағанда, Ковентридің өзінің ішінде ешкімнен көп гол соғар еді. 1936 жылы Ковентри Нэшті көрген ең жақсы ойыншы деп атады: «Одан артық жан-жақты ойыншы жоқ, себебі ол кез келген позицияда ойнай алады. Ол жылдам, допты жақсы бақылайды, екі аяғымен де соққы бере алады және чемпион болу үшін өте қажетті «шайтандық» қабілетке ие». Футболшы Вик Ричардсон 1968 жылы Нэштің «допты жүгіріп келе жатқан ойыншыларға жеткізуде, мен көрген кез келген ойыншыдан жылдам болғанын» жазды. Оның жылдам ойлау қабілеті мен жылдамдығын қосыңыз, сіз бүгінгі ойын стилін қалыптастырған және оны жеңу мүмкін емес ойыншыны көресіз. Нэш зейнетке шыққаннан кейін, оған неге ешқашан Браунлоу медалін (VFL-дегі ең үздік және адал ойыншыға берілетін сыйлық) жеңіп алмағанын сұрады. Ол: «Мен ең жақсы және адал болған емеспін, бірақ мен ең нашар және лас болуым мүмкін деп ойлаймын. Мен оны қатал және күшті ойнадым». Оның допты жылдамдатып, құлатып жіберуге дайын тұруын айтады. Нэштің бақылауы, төзімділігі және «қабілетіне деген сенімділігі» де жоғары бағаланды, бұл оның жылдамдығымен бірігіп, оны қаулы дауылға айналдырды. Сонымен қатар, Нэш кез келген позицияда алаңға шығу қабілеті үшін мақталды, бір жазушы оның «таңғаларлық спорттық қабілетіне» сілтеме жасады. Нэштің соққы беру позыциясы «ерекше» деп сипатталды. Оның ракеткасы оф-штампқа тиеді, бірақ аяқтары лег-штамптан алыс. Ол ракетканы саптың ұшына жақын ұстайды, бұл оның тым ұзын екенін көрсетеді. Нэш бұл кеңеске құлақ қоймады.

Nash was a superbly fit athlete who never smoked, drank rarely, and dedicated himself to a punishing exercise regime; something rare in 1930s sports circles. adding "He was the only man I knew who could bite off more than he could chew and chew it." In the view of champion Collingwood full forward Gordon Coventry, whose record of 1299 VFL career goals between 1920 and 1937 would not be surpassed for 62 years, if Nash had played at full forward for his entire career, he would have kicked more goals than anyone, Coventry included. In 1936 Coventry stated that Nash was the best player he had seen; "No player is more versatile, for he can play anywhere. He is fast, has great control of the ball, kicks with either foot and has that little bit of "devil" so essential in the makeup of a champion of to day." Fellow footballer Vic Richardson wrote in 1968 that Nash "was faster than any player I have seen in getting the ball moving to players running on. Add his high marking ability and speed to his quick thinking and you had a player who practically originated today's style of play and one who would be unbeatable at it." In retirement, Nash was asked why he never won a Brownlow Medal (the award for the Best and Fairest player in the VFL). He replied, "I was never the best and fairest but I reckon I might have been the worst and dirtiest. I played it hard and tough." making "the ball fizz as he charged through the crease at a speed that always appeared likely to topple him over." Nash was also complimented on his control, stamina and "an ever present confidence in his ability", which, combined with his speed, made him a formidable bowler. Additionally, Nash was also praised for his fielding in almost any position, with one scribe referring to his "amazingly athletic ability". Nash's batting stance was described as "peculiar". <blockquote>
His bat touches the turf in line with the off stump, but his feet are well clear of the leg stump. He grips the bat near the tip of the handle, and it gives an impression that the bat is inordinately long. Nash ignored this advice

Басқа спорт түрлері

Нэш басқа да спорт түрлерінде табысқа жетті, гольф, теннис және дек-квоит спортында жүлделер жеңіп алды, оның ішінде 1932 жылы Мельбурндағы Ориентал қонақүйінде өткен Австралия крикет командасының дек-квоит чемпионатында финалда Кларри Гримметті жеңді.

Құрметтер мен мұра

Ойыншы карьерасында алған наградаларынан өзге, Нэш зейнеткерлікке шыққаннан кейін де спорттағы шеберлігі үшін марапатталды. 1960 жылы Нэштің Оңтүстік Мельбурн футбол клубының өмірлік мүшесі болды, ал 2003 жылы оны "Ғасыр командасының" орталық шабуылшысы деп атады. 2009 жылы оны осы клубтың Даңқ залының алғашқы мүшесі етіп тағайындады. Нэштің "Лебеділер" командасындағы маңызды орны 2005 жылы айқын болды: Сиднейдің ірі финалда жеңіске жеткеннен кейін "Мельбурн Herald Sun" газетінде Нэштің төңірегінде жиналған "Лебеділер" ойыншыларын бейнелейтін мультфильм жарияланды. Нэш Оңтүстік Мельбурнның формасын киіп, жүлде кубогынан ішіп отырған еді. 1987 жылы Нэш Тасмания спорт даңқының негізін қалаушы мүшесі аталды. 1996 жылы Австралия футбол даңқына енген кезде оның еңбегіне берілген шолуда: "Ол – барлық уақыттағы ең талантты ойыншылардың бірі. Оның карьерасы көптеген ойыншылардан қысқа болғанымен, жарқырағы екі есе болды. Көптеген сарапшылар (оның өзі де) оны елдегі ең үздік ойыншы деп санайды" делінген. 2003 жылы ол Камбервеллдің "Ғасыр командасының" орталық шабуылшысы ретінде танылды. Тесттік ойыншы Мерв Харви бір кезде клубтық матчта Нэштің добынан ұпай жинағанын, оның добын ол кездескен ең жылдам добы деп есептегенін айтқан. Автор Иэн Шоу Нэшті "Австралия тарихындағы ең жақсы спортшы" деп атады, ал Нэштің қарыштағы кезеңін есте сақтаған жанкүйерлер оны ең ұлы ойыншы деп санайды. Нэшті "Ең үздіктер" тізіміне қоспаған футбол журналисіне қарсы қарт жанкүйерлер хат жазып шағымданған. Ол туралы 1993 жылы сыйлық алған журналист Мартин Фланаганның "Кету" романында да айтылған.