Аргентина экономисі және саяхатшы Фелиса Мичели

Кіріспе

Аргентиналық экономист және саясаткер

Фелиса Мицели (26 қыркүйек 1952 жылы туған) – аргентиналық экономист, Аргентинаның бұрынғы экономика және өндіріс министрі. Ол президент Нестор Киршнер 2005 жылдың 28 қаңтарында Роберто Лаваньяның орнына тағайындады және бұл министрлікті басқарған тұңғыш әйел болды. 2007 жылдың 16 шілдесінде оның министрлік кеңсесінде табылған ақшаға қатысты қылмыстық іс тергеуі күшейген кезде ол қызметінен кетті.

Өмірбаян

Буэнос-Айрес провинциясының Карлос Касарес қаласында туған Мичели Буэнос-Айрес университетінде Лаваньяның студенті болды. Ол 1960-шы жылдары солшыл белсенді болды, кейіннен 1983 және 1987 жылдар аралығында Альдо Феррер банк президенті болған кезде Буэнос-Айрес провинциясының банкінің директор-хатшысы қызметін атқарды. Содан кейін ол 1990-шы жылдардың басында Лаваньяның Ecolatina консалтингтік фирмасында жұмыс істеді. 2002 жылдың мамырында Эдуардо Духальде президенті болған кезде және 1998–2002 жылдардағы Аргентинаның үлкен депрессиясының кезінде ол Лаванья командасының құрамына Экономика министрлігінің Орталық банк алдындағы өкілі ретінде кірді. 2003 жылдың 30 мамырында ол Banco Nación төрағасы болды. Ол Лаваньяның ізбасары деп есептелді және бұрынғы министр енгізген табысты экономикалық саясат күшінде болады деп күтілді, бірақ Мичели прогрессивті, сондай-ақ президенттен тәуелсіз емес деп саналды (Лаваньямен келіспеушіліктер болды). Сұхбаттарда ол өзінің әкімшілігінің басты мақсаты табыс үлестірімін жақсарту екенін айтты. Аргентина экономикасы 2004 және 2005 жылдары жыл сайын 9% өсті, бірақ орташа жалақылар 2006 жылға дейін Аргентина песосының 2002 жылғы девальвациясына дейінгі деңгейге жетпеді, ал табысты кедейлік, өте төмен болса да, тарихи стандарттарға сәйкес жоғары болды. 2005 және 2006 жылдары 10%-дан жоғары болған инфляция тақырыбында Мичели "инфляция күткеннен сәл жоғары болады, бірақ бұл немесе бейбітшілік, немесе қабірлердің тыныштығы" деді – бұл мемлекеттік шығындарды қысқарту және экономиканы қысқарту үшін пайыздық мөлшерлемені көтеру туралы ХВҚ ұсынымдарына сілтеме. Мичели сондай-ақ жалақының өсуі инфляцияның көзі емес екенін, керісінше, оны өсіп келе жатқан сұранысты қамтамасыз ету үшін инвестициялардың жетіспеушілігіне байланыстырады. Мичели салық реформасын жүргізу және жеке зейнетақы қорының жұмысын тексеру ниеті бар екенін айтты, ол бұл жүйе сәтсіздікке ұшырады деп есептеді. Оның тағайындалуына Аргентина нарықтары сәл таңғалды; Буэнос-Айрес қор биржасының MerVal индексі 4,5%-ға төмендеді, ал доллар бағасы сәл өсті. Министр Мичели өзінің өкілеттігі кезінде прогрессивті экономикалық саясат жүргізді, еңбек құқықтарын және табысты қайта бөлуді, сондай-ақ жалпы жаһандануға қарсы болды; оның фискалдық саясаты орташа болды, бірақ ол ЖІӨ-нің 1,8%-ы көлемінде бюджет профицитін сақтады. Аргентинаның ЖІӨ-і 2003 жылдан бері 8,5%-ға өсті, ал ағымдағы шоттағы артықшылық ЖІӨ-нің 3,5%-ын құрады. Ол сондай-ақ 2005 жылдың басынан бастап үкімет қабылдаған қарызды қайта құрылымдау және "борышты азайту" стратегиясын қолдады, ол қарызды азайту және одан қаржылық тәуелсіздік алу үшін мүмкіндігінше келіссөздерсіз, ХВҚ-ға уақытында және толық төлеуден тұрады; Бұл саясаттың соңғы қадамы 2006 жылдың қаңтарында шамамен 9,5 миллиард АҚШ долларын бір рет төлеу арқылы ХВҚ-қа қалған қарызды жою болды. Мичели Орталық банкпен бірге экспорттық бәсекеге қабілеттілікті сақтау үшін песоның АҚШ долларына 3 доллардан төмен бағалануына жол бермеу үшін жұмыс істеді, Орталық банк жиі доллар сатып алу саясатын ұстады; Орталық банк резервтері осылайша 2006 жылғы 27 қыркүйекте ХВҚ-ның қайтару алдындағы деңгейінен асып түсті.

Born in Carlos Casares, Buenos Aires Province, Miceli was a student of Lavagna's at the University of Buenos Aires. She was a left wing activist in the 1960s, and later served as Director Secretary of the Bank of the Province of Buenos Aires during Aldo Ferrer's tenure as bank president between 1983 and 1987. She then worked in Lavagna's consultant firm, Ecolatina, in the beginning of the 1990s. In May 2002, during the presidency of Eduardo Duhalde and at the height of the 1998–2002 Argentine great depression, she became part of Lavagna's team as a representative of the Ministry of Economy before the Central Bank. On May 30, 2003, she became the chairperson of the Banco Nación. She was widely considered a follower of Lavagna, and the successful economic policies instituted by the former Minister were expected to continue in force, but Miceli was viewed as more progressive, as well as less independent from the President (with whom Lavagna had had disagreements). In interviews, she stated that the main goal of her administration would be improving income distribution. Argentina's economy grew by an annual 9% during 2004 and 2005, but average wages in real terms did not recover to the level before the 2002 devaluation of the Argentine peso until 2006, and income poverty, though greatly reduced, remained high by historical standards. On the topic of inflation, which climbed to over 10% in both 2005 and 2006, Miceli said that "inflation [would be] a little higher than expected, but it's that or the peace of the graveyards" a reference to recommendations of the IMF in favor of cutting public spending and increasing interest rates to contract the economy. Miceli also denied that increased wages were a source of inflation, attributing it instead to lack of investment to supply rising demand. Miceli expressed her intention of conducting a comprehensive tax reform, and reviewing the performance of the private retirement pension fund system, which she considered a failure. Upon her designation, the Argentine markets reacted briefly with surprise; the MerVal index of the Buenos Aires Stock Exchange fell by 4.5% and the price of the dollar rose slightly. Minister Miceli pursued a progressive economic policy during her tenure, advocating for labor rights and income redistribution, and against globalization generally; her fiscal policy was moderate, however, and she maintained a budget surplus of 1.8% of GDP. Argentine GDP continued to grow at an 8.5% rate as it had since 2003, while current account surplus remained high at 3.5% of GDP. She also supported the debt restructuring and "disindebtment" strategy adopted by the government since the beginning of 2005, which consisted in paying the IMF in time and in full without negotiation when possible, so as to reduce the debt and gain financial independence from it; the final step in this policy was the cancellation of the remaining debt to the IMF in January 2006 with a single payment of about US$9.5 billion. Miceli worked with the Central Bank to prevent a revaluation of the peso below 3 per U. S. dollar for the sake of export competitiveness, maintaining a policy of frequent dollar purchases by the Central Bank; the Central Bank's reserves thus surpassed their pre IMF repayment levels on September 27, 2006.

Ашу-ыза және отставка

2007 жылдың шілдесінде Мичели 31 000 АҚШ доллары және 100 000 аргентиналық песосы бар сөмкеге байланысты дауға қатысты. Полиция оны кеңсесінің дәретханасындағы шкафтан тапты. Мичели бұл ақшаның оған ағасы жылжымайтын мүлікті сатып алуға берген қарыз екенін мәлімдеді. Алайда, аргентиналық песо банкноттары Орталық банк шығарған, нөмірленген арнайы қаптамада мөрленген еді және олар мұндай соманың алынғанын көрсететін жазбалары жоқ, сондай-ақ Мичели мен оның ағасын клиенттер ретінде тіркемеген қаржы фирмасына байланысты болды. Федералды прокурор Гильермо Марихуан Мичелимен тыңдау өткізуді талап етті. Осы оқиғаның нәтижесінде министр 16 шілдеде отставкаға кетті. Бірінші ханым және президенттікке үміткер сенатор Кристина Фернандес де Киршнер: «Біз жемқорлыққа қарсы күресті туымыз деп санайтын үкіметпіз және осы мәселеде күмәнділіктерге жол бере алмаймыз», – деді. Мичелидің орнына бұрынғы Өнеркәсіп хатшысы Мигель Пейрано тағайындалды және сол күні жарияланды. Фелиса Мичели 2012 жылдың 17 желтоқсанында кінәлі деп танылып, 4 жылға бас бостандығынан айырылды; ол үкімге шағымдануға мәлімдеді.