Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық психоаналитик және автор (1940 жылы туған)
British psychoanalyst and author (born 1940)
Джульетт Митчелл, Гуди ледисі (4 қазан 1940 жылы туған) – британдық психоаналитик, социалистік феминист, зерттеу профессоры және автор.
Juliet Mitchell, Lady Goody (born 4 October 1940) is a British psychoanalyst, socialist feminist, research professor and author.
Ерте өмір және білім
Митчелл 1940 жылы Жаңа Зеландияның Крайстчерч қаласында дүниеге келді, содан кейін 1944 жылы Англияға көшіп барды, онда ол Мидлендс аймағында әжесі мен атасымен бірге тұрды. Ол Оксфордтағы Сент-Анн колледжінде оқып, 1962 жылы ағылшын тілі мамандығы бойынша диплом алды, сондай-ақ жоғары білім алды. 1962 жылдан 1970 жылға дейін Лидс және Рединг университеттерінде ағылшын әдебиетінен сабақ берді. 1960 жылдары Митчелл солшыл саясатқа белсенді қатысты және "New Left Review" журналының редакциялық кеңесіне кірді.
Mitchell was born in Christchurch, New Zealand, in 1940, and then moved to England in 1944, where she stayed with her grandparents in the Midlands. She attended St Anne's College, Oxford, where she received a degree in English in 1962, as well as doing postgraduate work. She taught English literature from 1962 to 1970 at Leeds University and Reading University. Throughout the 1960s, Mitchell was active in leftist politics, and was on the editorial committee of the journal, New Left Review.
Әйелдер: ең ұзақ революция
Митчеллдің "Әйелдер: Ұзақ созған революция" мақаласы, "Жаңа сол жақ шолу" журналында (1966) жарияланған, Симон де Бовуар, Фредерик Энгельс, Виола Клейн, Бетти Фридан және әйелдердің қанауын зерттеген басқа да аналитиктердің еңбектерінің түпнұсқалық синтезі болды.
Mitchell's article "Women: The Longest Revolution", in the New Left Review (1966), was an original synthesis of Simone de Beauvoir, Frederich Engels, Viola Klein, Betty Friedan and other analysts of women's oppression.
Кембридж университетінің гендерлік зерттеулер орталығы
Ол Кембридж университетінің Жезус колледжінде психоанализ профессоры және Кембридж университетінде Гендерлік зерттеулер орталығын құрды. 2010 жылы ол Лондон университетінің (UCL) Психоанализ бөлімшесіндегі Психоаналитикалық зерттеулер докторантурасының кеңейтілген мектебінің директоры болып тағайындалды.
She is a fellow professor of Psychoanalysis at Jesus College, Cambridge and founded the Centre for Gender Studies at Cambridge University. In 2010 she was appointed director of the Expanded Doctoral School in Psychoanalytic Studies at the Psychoanalysis Unit of University College London (UCL).
Психоанализ және феминизм
Митчелл ең көп танымал болғаны – «Психоанализ және феминизм: Фрейд, Рейх, Лэйн және әйелдер» (1974) кітабы. Питер Гей осы кітабын Фрейдтің еркек шовинизмдік көзқарасын мойындап, одан да әрі басып, Фрейд туралы феминистік пікірталасқа «ең құнды және жауапкершілік үлес» деп бағалаған. Митчелл Фрейдтің еркектік және әйелдікке қатысты тең емес көзқарасының патриархалдық мәдениеттің шындығын көрсететінін айтты және оның әйелдікке қатысты сын-пікірін патриархаттың өзіне қарсы сынау үшін қолдануға тырысты. Фрейдтің феминизм үшін пайдалы екенін (әсіресе Лакандық тұрғысынан) дәлелдеу арқылы, ол психоанализ және гендер тақырыбындағы одан әрі зерттеулерге жол ашты. 1993 жылдан 1999 жылға дейін ол Корнелл университетінде Эндрю Диксон Уайт атындағы профессор болып қызмет етті.
Mitchell is best known for her book Psychoanalysis and Feminism: Freud, Reich, Laing and Women (1974), in which she tried to reconcile psychoanalysis and feminism at a time when many considered them incompatible. Peter Gay considered it "the most rewarding and responsible contribution" to the feminist debate on Freud, both acknowledging and rising beyond Freud's male chauvinism in its analysis. Mitchell saw Freud's asymmetrical view of masculinity and femininity as reflecting the realities of patriarchal culture, and sought to use his critique of femininity to critique patriarchy itself. By insisting on the utility of Freud (particularly in a Lacanian reading) for feminism, she opened the way for further critical work on psychoanalysis and gender. She was an Andrew Dickson White Professor at Large at Cornell University from 1993 to 1999.