Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз мүсіншісі (1840–1917)
мүсінші
French sculptor (1840–1917)
the sculptor
Франсуа Огюст Рене Роден (12 қараша 1840 – 17 қараша 1917) – француз мүсіншісі, қазіргі заманғы мүсін өнерінің негізін қалаушы деп есептеледі. Ол дәстүрлі білім алып, өзінің жұмысына қолөнерші сияқты ұқыппен келді. Роденнің күрделі, толқынды және терең ойықтары бар беттерді сазбен модельдеуде ерекше қабілеті болды. Ол «Ойлаушы», «Балзак ескерткіші», «Сүйісу», «Кале қаласының азаматтары» және «Тозақ есіктері» сияқты мүсіндерімен әйгілі. Роденнің ең танымал мүсіндерінің көптегені сынға ұшырады, себебі олар жұмыстардың сәндік, формулалық немесе тақырыптық сипатта болған дәстүрлі бейнелі мүсін өнерінен өзгеше болды. Роденнің ең жаңа туындылары мифология мен аллегорияның дәстүрлі тақырыптарынан бас тартылған. Ол адам денесін натурализммен бейнеледі, ал оның мүсіндері жеке тұлғаның ерекшелігі мен дене бітімін мақтан тұтады. Роден өзінің туындыларына байланысты туындаған пікір таластарға сезімтал болғанымен, өзінің стилін өзгертпеді, ал оның үздіксіз жұмысы үкімет пен өнер қауымдастығының ықыласын арттырды. 1875 жылы Италияға жасаған сапарынан шабыттанған Роденнің алғашқы ірі туындысының күтпеген натурализмінен бастап, кейіннен тапсырыс беруді қалаған конвенциялық емес ескерткіштерге дейін, оның атағы өсті және Роден өз заманының ең көрнекті француз мүсіншісіне айналды. 1900 жылға қарай ол әлемдік деңгейде танымал суретші болды. Бай жеке тапсырыс берушілер Роденнің Дүниежүзілік көрмеден кейінгі туындыларын іздеді, ал ол түрлі жоғары білімді зиялылар мен суретшілермен араласты. Оның шәкірті Камиль Клодель оның серігі, жақыны және шығармашылық бәсекелесі болды. Роденнің басқа шәкірттері Антуан Бурделл, Константин Бранкузи және Шарль Деспио болды. Ол өмірінің соңғы жылы ұзақ жылдар бойы бірге болған Роза Бёреге үйленді. Оның мүсіндері 1917 жылы қайтыс болғаннан кейін танымалдылығы төмендеді, бірақ бірнеше онжылдықтар ішінде оның мұрасы нығайды. Роден бейнелеу өнері қауымдастығынан тыс кеңінен танымал болған сирек мүсіншілердің бірі болып қала береді.
François Auguste René Rodin (12 November 184017 November 1917) was a French sculptor generally considered the founder of modern sculpture. He was schooled traditionally and took a craftsman like approach to his work. Rodin possessed a unique ability to model a complex, turbulent, and deeply pocketed surface in clay. He is known for such sculptures as The Thinker, Monument to Balzac, The Kiss, The Burghers of Calais, and The Gates of Hell. Many of Rodin's most notable sculptures were criticized, as they clashed with predominant figurative sculpture traditions in which works were decorative, formulaic, or highly thematic. Rodin's most original work departed from traditional themes of mythology and allegory. He modeled the human body with naturalism, and his sculptures celebrate individual character and physicality. Although Rodin was sensitive to the controversy surrounding his work, he refused to change his style, and his continued output brought increasing favor from the government and the artistic community. From the unexpected naturalism of Rodin's first major figure – inspired by his 1875 trip to Italy – to the unconventional memorials whose commissions he later sought, his reputation grew, and Rodin became the preeminent French sculptor of his time. By 1900, he was a world renowned artist. Wealthy private clients sought Rodin's work after his World's Fair exhibit, and he kept company with a variety of high profile intellectuals and artists. His student, Camille Claudel, became his associate, lover, and creative rival. Rodin's other students included Antoine Bourdelle, Constantin Brâncuși, and Charles Despiau. He married his lifelong companion, Rose Beuret, in the last year of both their lives. His sculptures suffered a decline in popularity after his death in 1917, but within a few decades his legacy solidified. Rodin remains one of the few sculptors widely known outside the visual arts community.
қалыптасу жылдары
Роден 1840 жылы Парижде жұмысшы отбасында дүниеге келді. Ол Мари Шеффер мен Жан Батист Роденнің екінші баласы болды. Көбінесе өзіндік білім алған, 10 жасында сурет салуды бастады. 14-17 жас аралығында ол сурет салу және бейнелеу өнері саласындағы мектепке қатысты, онда сурет салу мен кескін салуды оқыды. Оның сурет салу мұғалімі, Горас Лекок де Буабодран, алдымен оқушыларының жеке басын дамытуға сенді, осылайша олар өз көздерімен байқап, естеліктерінен сурет салады. Роден өмірінің соңында мұғаліміне алғысын білдірді. Petite École-де ол Жюль Далу және Альфонс Легроспен танысты. 1857 жылы Роден École des Beaux-Arts колледжіне түсу үшін серігінің балшықтан жасалған моделін ұсынды, бірақ сәтті болмады, және тағы екі өтініш те қабылданбады. Сондықтан, бас тартулар үлкен соққы болды. Роденнің қабылдалмауы судьялардың неоклассикалық талғамымен байланысты болуы мүмкін, ал Роден 18 ғасырдың жарық мүсіндерінде оқыған. 1857 жылы ол Petite École-ді тастап, келесі екі онжылдықтың көп бөлігін декоративтік бұйымдар мен сәулеттік әшекейлер жасап, қолөнерші және безендіруші ретінде өмір сүрді. Роденнен екі жас үлкен әпкесі Мария 1862 жылы монастырда перитониттен қайтыс болды, ал Роден оны адал емес жігітке таныстырғаны үшін өзін кінәлі сезінді. Ол өнерден қол үзді және Қасиетті Тағала қауымының католиктік орденіне лайықты бауырлас ретінде қосылды. Орденнің негізін қалаушысы және басшысы, қасиетті Петр Юлиан Эймард, Роденнің талантын мойындады және оның орденге сай еместігін сезінді, сондықтан оны мүсіншілікпен айналысуын жалғастыруға ынталандырды. Роден жануарларды мүсіндеуші Антуан Луи Баримен сабақ алып жүріп, декоратор болып қайта жұмысқа кірісті. Мұғалімнің егжей-тегжейге назар аударуы және жануарлардың қозғалысындағы оның әдемі бұлшық еттері Роденге үлкен әсер етті. 1864 жылы Роден Роза Берет (1844 жылдың маусымында туған) есімді жас тігіншімен бірге өмір сүре бастады, ол өмірінің соңына дейін онымен бірге болды, бірақ міндеттемелері әртүрлі болды. Олардың Аугуст Эжен Берет (1866-1934) есімді ұлы болды. Сол жылы Роден өзінің алғашқы мүсінін көрмеге ұсынды және сәтті өнер бұйымдарын көптеп шығаратын Альберт Эрнест Карьер Беллюз студиясына кірді. Роден 1870 жылға дейін Карьер Беллюздің бас көмекшісі болып жұмыс істеді, шатырларды безендіруді, баспалдақтар мен есіктерді әшекейлеуді жобалады. Франко-прусс соғысы басталғанда Роден француз Ұлттық гвардиясына шақырылды, бірақ оның қызметі көзі нашар көруіне байланысты қысқа болды. Соғыс салдарынан декораторлардың жұмысы азайды, бірақ Роден отбасын асырау керек болды, өйткені кедейлік оған 30 жасқа дейін қиындық тудырды. Карьер Беллюз оны Бельгияға шақырды, онда олар Брюссель қор биржасының әшекейлерін жасады. Роден Бельгияда бірнеше ай қалуды жоспарлаған, бірақ келесі алты жылды Франциядан тыс өткізді. Бұл оның өміріндегі маңызды кезең болды. Роден: "Микеланджело ғана мені академиялық мүсіндерден босатты" деді. Бельгияға оралғаннан кейін ол "Бронза дәуірі" атты жұмысын бастады, бұл шығарманың нақтылығы Роденге атақ әкелді, бірақ сыншылар оның жұмысы тірі модельден жасалған деген айыптауларға әкелді. Роденнің кейінгі көптеген жұмыстары өмірден үлкен немесе кіші болды, бұл мұндай айыптаулардың бекер екенін көрсету үшін жасалды.
Rodin was born in 1840 into a working class family in Paris, the second child of Marie Cheffer and Jean Baptiste Rodin, who was a police department clerk. He was largely self educated, and began to draw at age 10. Between ages 14 and 17, he attended the Petite École, a school specializing in art and mathematics where he studied drawing and painting. His drawing teacher Horace Lecoq de Boisbaudran believed in first developing the personality of his students so that they observed with their own eyes and drew from their recollections, and Rodin expressed appreciation for his teacher much later in life. It was at Petite École that he met Jules Dalou and Alphonse Legros. In 1857, Rodin submitted a clay model of a companion to the École des Beaux Arts in an attempt to win entrance; he did not succeed, and two further applications were also denied. so the rejections were considerable setbacks. Rodin's inability to gain entrance may have been due to the judges' Neoclassical tastes, while Rodin had been schooled in light, 18th century sculpture. He left the Petite École in 1857 and earned a living as a craftsman and ornamenter for most of the next two decades, producing decorative objects and architectural embellishments. Rodin's sister Maria, two years his senior, died of peritonitis in a convent in 1862, and Rodin was anguished with guilt because he had introduced her to an unfaithful suitor. He turned away from art and joined the Catholic order of the Congregation of the Blessed Sacrament as a laybrother. Saint Peter Julian Eymard, founder and head of the congregation, recognized Rodin's talent and sensed his lack of suitability for the order, so he encouraged Rodin to continue with his sculpture. Rodin returned to work as a decorator while taking classes with animal sculptor Antoine Louis Barye. The teacher's attention to detail and his finely rendered musculature of animals in motion significantly influenced Rodin. In 1864, Rodin began to live with a young seamstress named Rose Beuret (born in June 1844), with whom he stayed for the rest of his life, with varying commitment. The couple had a son named Auguste Eugène Beuret (1866–1934). That year, Rodin offered his first sculpture for exhibition and entered the studio of Albert Ernest Carrier Belleuse, a successful mass producer of objets d'art. Rodin worked as Carrier Belleuse' chief assistant until 1870, designing roof decorations and staircase and doorway embellishments. With the arrival of the Franco Prussian War, Rodin was called to serve in the French National Guard, but his service was brief due to his near sightedness. Decorators' work had dwindled because of the war, yet Rodin needed to support his family, as poverty was a continual difficulty for him until about the age of 30. Carrier Belleuse soon asked him to join him in Belgium, where they worked on ornamentation for the Brussels Stock Exchange. Rodin planned to stay in Belgium a few months, but he spent the next six years outside of France. It was a pivotal time in his life. Rodin said, "It is Michelangelo who has freed me from academic sculpture." Returning to Belgium, he began work on The Age of Bronze, a life size male figure whose naturalism brought Rodin attention but led to accusations of sculptural cheatingits naturalism and scale was such that critics alleged he had cast the work from a living model. Much of Rodin's later work was explicitly larger or smaller than life, in part to demonstrate the folly of such accusations.
Өнерге тәуелсіздік
Роза Бере мен Роден 1877 жылы Парижге оралып, сол жағалаудағы шағын пәтерге көшті. Роденді бақытсыздықтар қоршап алды: ұлын үйленгенін көргісі келген анасы қайтыс болды, ал әкесі соқыр және есі дұрыс емес, Роденнің қарындасы күтіп бақты. Роденнің он бір жасар ұлы Огюст, мүмкін, дамуында кемшіліктері болған, сондай-ақ әрдайым көмектесетін қарындасы Терезаның қамқорлығында болды. Роден алты жыл бойы ұлын тастап кеткен еді, және өмірі бойы онымен байланысы шектеулі болды. Әке мен бала екеуі пәтерде бірге тұрды, ал Роза үй шаруасын жүргізді. «Бронза дәуірі» туындысының жасалма екендігі туралы айыптаулар жалғасты. Роден Парижге келген сайын әйелдермен жақын қарым-қатынас жасауға тырысты, ал Роза көш соңында қалды. Роден өзінің күнкөрісін белгілі мүсіншілермен бірлесіп, қоғамдық тапсырыстарды орындау арқылы тапты, көбінесе Карпо стиліндегі монументтер мен нео-барокколық сәулеттік туындылар жасады. Ол конкурстарда Дени Дидро, Жан-Жак Руссо және Лазар Карноның модельдерін ұсынды, бірақ ешқайсысы қабылданбады. Бос уақытында ол келесі маңызды туындысы – «Жақсы хабар беруші Иоаннның уағызы» жасауға қадам жасайтын зерттеулермен айналысты. 1880 жылы Карьер Беллюз – Севр ұлттық фарфор фабрикасының сол кездегі көркемдік директоры – Роденге дизайнер ретінде жартылай штатты жұмыс ұсынды. Бұл ұсыныс бір жағынан келісімге келтірудің белгісі болды, және Роден оны қабылдады. Роденнің 18 ғасырлық талғамға құштарлығы оянды, ол вазалар мен үстел әшекейлерін жасаумен шұғылданды, бұл фабрикаға Еуропа бойынша даңқ әкелді. Көркемшілер қауымы оның осы бағыттағы жұмысын бағалады, Роденді Париж салондарына жазушы Леон Клэдель сияқты достары шақырды. Осы әлеуметтік шараларға алғаш қатысқанда Роден ұялшақ көрінді, ал кейінгі жылдары, атақ-даңқы арта келе, ол көп сөйлейтін және мінезді адам екенін көрсетті. Француз мемлекет қайраткері Леон Гамбетта Роденмен кездесуге ниет білдірді, және мүсінші оны салонға шақырғанда оны таң қалдырды. Гамбетта Роден туралы бірнеше министрлерге, оның ішінде Эдмунд Туркеге – Көркем өнер министрлігінің орынбасарына айтты. Оның табысы жеке тапсырыстардан түсті. 1883 жылы Роден Альфред Бушердің курсын оның болмағанда бақылауға келісті, онда ол 18 жасар Камиль Клодельмен танысты. Екеуі құмарлыққа толы, бірақ даулы қарым-қатынас құрды және бір-біріне өнер жағынан әсер етті. Клодель Роденге көптеген фигураларының үлгісі болды, ал ол талантты мүсінші болды, оған тапсырыстарды орындауда көмектесіп, өз туындыларын жасады. Оның Роденнің бюсті 1892 жылы Салонға қойылды және сыншылардың мақтауына ие болды. «Тозақ есіктерімен» айналысып жүрсе де, Роден басқа тапсырыстарды да алды. Ол Кале қаласы үшін тарихи монумент жасау мүмкіндігін пайдаланды. Француз жазушысы Оноре де Бальзакқа арналған монумент үшін Роден 1891 жылы таңдалды. Оның екі мүсінді де орындауы дәстүрлі талғамдарға қайшы келді және комиссияларды ұйымдастырған ұйымдардан әртүрлі деңгейдегі наразылықпен кездесті. Дегенмен, Роден атақ-даңққа жететін әртүрлі көздерден қолдау тапты. 1889 жылы Париж салоны Роденді өзінің көркемдік қазылар алқасының судьясы болуға шақырды. Роденнің мансабы өркендеп келе жатқанмен, Клодель мен Беуре Роденнің «екі өміріне» шыдамсыздықпен қарады. Клодель мен Роден шағын ескі қамалдағы (Луардағы Шато-де-л-Ислетт) ательеде жұмыс істеді, бірақ Роден өзінің қиын жылдарындағы адал серігі және ұлының анасы Бейремен байланысын үзгісі келмеді. Бірде ол жоқ болған кезде Роден Береге: «Менің қалауларыма төзу үшін сіз мені қаншалықты жақсы көрген болуыңыз керек деп ойлаймын, мен барлық мейіріммен сіздің Родиныңыз болып қаламын» деп жазды. Клодель мен Роден 1898 жылы ажырасты. Клодель бірнеше жылдан кейін жүйкелік ауруға шалдықты және 1943 жылы қайтыс болғанға дейін 30 жыл бойы отбасымен мекемеде болды, дәрігерлер оның анасы мен ағасына ақыл-ойы дұрыс екенін түсіндіруге тырысқандарына қарамастан. 1904 жылы Роден Уэльстің суретшісі Гвен Джонмен танысты, ол оған модель болды және Хилда Флодин таныстырғаннан кейін оның сүйіктісі болды. Джон Роденге қатты сүйіспеншілік танытып, келесі он жыл ішінде оған мыңдаған хат жазды. Олардың қарым-қатынасы аяқталып, Роден оған деген шынайы сезімдеріне қарамастан, ақыр соңында оны қашықтықта ұстап тұру үшін консьерждер мен хатшыларды пайдаланды. Салон бұл туындыны қабылдамады.
Rose Beuret and Rodin returned to Paris in 1877, moving into a small flat on the Left Bank. Misfortune surrounded Rodin: his mother, who had wanted to see her son marry, was dead, and his father was blind and senile, cared for by Rodin's sister in law, Aunt Thérèse. Rodin's eleven year old son Auguste, possibly developmentally delayed, was also in the ever helpful Thérèse's care. Rodin had essentially abandoned his son for six years, and would have a very limited relationship with him throughout his life. Father and son joined the couple in their flat, with Rose as caretaker. Charges of fakery surrounding The Age of Bronze continued. Rodin increasingly sought soothing female companionship in Paris, and Rose stayed in the background. Rodin earned his living collaborating with more established sculptors on public commissions, primarily memorials and neo baroque architectural pieces in the style of Carpeaux. In competitions for commissions he submitted models of Denis Diderot, Jean Jacques Rousseau, and Lazare Carnot, all to no avail. On his own time, he worked on studies leading to the creation of his next important work, St. John the Baptist Preaching. In 1880, Carrier Belleuse – then art director of the Sèvres national porcelain factory – offered Rodin a part time position as a designer. The offer was in part a gesture of reconciliation, and Rodin accepted. That part of Rodin which appreciated 18th century tastes was aroused, and he immersed himself in designs for vases and table ornaments that brought the factory renown across Europe. The artistic community appreciated his work in this vein, and Rodin was invited to Paris Salons by such friends as writer Léon Cladel. During his early appearances at these social events, Rodin seemed shy; in his later years, as his fame grew, he displayed the loquaciousness and temperament for which he is better known. French statesman Leon Gambetta expressed a desire to meet Rodin, and the sculptor impressed him when they met at a salon. Gambetta spoke of Rodin in turn to several government ministers, likely including Edmund Turquet [fr], the Undersecretary of the Ministry of Fine Arts, whom Rodin eventually met. his income came from private commissions. In 1883, Rodin agreed to supervise a course for sculptor Alfred Boucher in his absence, where he met the 18 year old Camille Claudel. The two formed a passionate but stormy relationship and influenced each other artistically. Claudel inspired Rodin as a model for many of his figures, and she was a talented sculptor, assisting him on commissions as well as creating her own works. Her Bust of Rodin was displayed to critical acclaim at the 1892 Salon. Although busy with The Gates of Hell, Rodin won other commissions. He pursued an opportunity to create a historical monument for the town of Calais. For a monument to French author Honoré de Balzac, Rodin was chosen in 1891. His execution of both sculptures clashed with traditional tastes and met with varying degrees of disapproval from the organizations that sponsored the commissions. Still, Rodin was gaining support from diverse sources that propelled him toward fame. In 1889, the Paris Salon invited Rodin to be a judge on its artistic jury. Though Rodin's career was on the rise, Claudel and Beuret were becoming increasingly impatient with Rodin's "double life". Claudel and Rodin shared an atelier at a small old castle (the Château de l'Islette in the Loire), but Rodin refused to relinquish his ties to Beuret, his loyal companion during the lean years, and mother of his son. During one absence, Rodin wrote to Beuret, "I think of how much you must have loved me to put up with my caprices I remain, in all tenderness, your Rodin." Claudel and Rodin parted in 1898. Claudel suffered an alleged nervous breakdown several years later and was confined to an institution for 30 years by her family, until her death in 1943, despite numerous attempts by doctors to explain to her mother and brother that she was sane. In 1904, Rodin was introduced to the Welsh artist, Gwen John, who modelled for him and became his lover after being introduced by Hilda Flodin. John had a fervent attachment to Rodin and would write to him thousands of times over the next ten years. As their relationship came to a close, despite his genuine feeling for her, Rodin eventually resorted to the use of concièrges and secretaries to keep her at a distance. The Salon rejected the piece.
Алғашқы сандар: Италияның әсері
Брюссельде Роден Италиядан оралғаннан кейін өзінің алғашқы толық көлемді жұмысы – «Бронза дәуірі» мүсінін жасады. Белгиялық әскердің моделі бойынша жасалған бұл фигура, Роденнің Луврде көрген Микеланджелоның «Өліп бара жатқан құл» мүсінінен шабыт алды. Микеланджелоның адам денесін меңгерген шеберлігін өзінің адам табиғатына қатысты көзқарастарымен үйлестіруге тырысқан Роден моделін барлық жағынан, тыныш және қозғалыста зерттеді; ол перспективаны кеңейту үшін баспалдаққа шықты, сосын саз модельдер жасап, шам жарығымен қарап отырды. Нәтижесінде, өмірлік мөлшердегі, пропорциясы дұрыс келген жалаңаш фигура пайда болды, ол оң қолын басының үстіне қойып, сол қолын денесіне қатар тікелей созып тұрды, алқышұлағы денесіне параллель болды. 1877 жылы мүсін Брюссельде таныстырылды, содан кейін Париж салонында көрсетілді. Критиктер мүсіннің айқын тақырыбының болмауына алаңдады – ол мифологияны да, маңызды тарихи оқиғаны да бейнелемеді, және Роденнің тақырыпты ойластырғаны да белгісіз. Алғашқыда ол мүсінді «Жеңілгендер» деп атады, онда сол қолда сүйеуіш ұстаған, бірақ кейбір бұрыштардан денесін жауып тұрғандықтан сүйеуішті алып тастады. Тағы екі аралық атаудан кейін Роден «Бронза дәуірі» деген атқа тоқтады, бұл қола дәуірін және Роденнің сөзімен айтқанда, «табиғаттан пайда болған адамды» білдіреді. Бірақ кейін Роден «жай ғана тақырыбы жоқ мүсін жасағым келді» деді. Роден бұл қайшылықты ұстанымды таңдау себебін, оның сөзімен айтқанда, «бір уақытта бір объектінің әртүрлі көріністерін көрсету, оны шын мәнінде тек бірінен кейін бірін көруге болады» деп түсіндірді. Атауына қарамастан, «Жақияның уағызы» мүсінінде айқын діни тақырып жоқ еді. Роденнің студиясына келген итальяндық шаруаның ерекше қозғалыс сезімі Роденді оны бейнелеуге итермеледі. Роден Жақия туралы ойлады және осы ассоциацияны мүсіннің атына енгізді. Ол «Тозақ қақпалары» жұмысын жасағанда сюрмуляж туралы дауды есінде сақтап: «Мен Сент-Джонды [модельден құю туралы айыптауларды] жоққа шығару үшін жасадым, бірақ ол толыққанды сәтті болмады. Мен басқа мүсіншілер сияқты өмірден модельдеуге қабілетімді екенімді толыққанды дәлелдеу үшін есіктегі фигураларды өмірлік мөлшерден кішірек жасауға бел будым». «Тозақ қақпалары» түпкілікті нұсқасында 186 фигурадан тұрады.
In Brussels, Rodin created his first full scale work, The Age of Bronze, having returned from Italy. Modeled after a Belgian soldier, the figure drew inspiration from Michelangelo's Dying Slave, which Rodin had observed at the Louvre. Attempting to combine Michelangelo's mastery of the human form with his own sense of human nature, Rodin studied his model from all angles, at rest and in motion; he mounted a ladder for additional perspective, and made clay models, which he studied by candlelight. The result was a life size, well proportioned nude figure, posed unconventionally with his right hand atop his head, and his left arm held out at his side, forearm parallel to the body. In 1877, the work debuted in Brussels and then was shown at the Paris Salon. The statue's apparent lack of a theme was troubling to critics – commemorating neither mythology nor a noble historical event – and it is not clear whether Rodin intended a theme. He first titled the work The Vanquished, in which form the left hand held a spear, but he removed the spear because it obstructed the torso from certain angles. After two more intermediary titles, Rodin settled on The Age of Bronze, suggesting the Bronze Age, and in Rodin's words, "man arising from nature". Later, however, Rodin said that he had had in mind "just a simple piece of sculpture without reference to subject". Rodin chose this contradictory position to, in his words, "display simultaneously views of an object which in fact can be seen only successively". Despite the title, St. John the Baptist Preaching did not have an obviously religious theme. The model, an Italian peasant who presented himself at Rodin's studio, possessed an idiosyncratic sense of movement that Rodin felt compelled to capture. Rodin thought of John the Baptist and carried that association into the title of the work. He conceived The Gates with the surmoulage controversy still in mind: " I had made the St. John to refute [the charges of casting from a model], but it only partially succeeded. To prove completely that I could model from life as well as other sculptors, I determined to make the sculpture on the door of figures smaller than life." The Gates of Hell comprised 186 figures in its final form.
Кале қаласының азаматтары
Роден бұл жоба туралы білгенде, Кале қаласы ондаған жылдар бойы тарихи ескерткіш салуды жоспарлап келген еді. Ол ортағасырлық мотив пен патриоттық тақырыпқа қызығушылық танытып, тапсырысты алуға тырысты. Кале қаласының мэрі Роденнің студиясын аралағанда оны дереу жұмысқа алуға ниеттенді, жақын арада ескерткіш мақұлданып, Роден сәулетші ретінде тағайындалды. Бұл ескерткіш Кале қаласын құтқару үшін өмірін қиған алты тұрғынына арналмақ. Жүз жылдық соғыс кезінде король Эдуард III әскері Калені қоршап алды, ол қала тұрғындарын жаппай қырып салуға бұйрық берді. Бірақ ол қаланың алты көрнекті азаматы бас-аяғы бос, мойнына арқан байлап, өлімге дайын күйде оған келсе, оларды кешіруге келісті. Олар келгенде, король оларды өлім жазасына кесуге бұйырды, бірақ оның патшайымы, Хеноның Филиппасы, олардың өмірін сақтап қалуды өтінген соң, ол оларды кешірді. «Кале тұрғындары» мүсінінде олар патша лагеріне қарай бет алғанда, қала қақпалары мен цитадельдің кілттерін алып келе жатыр. Роден 1884 жылы Жан Фруассардың қоршау туралы жазбаларынан шабыттандырып, жобаға кірісті. Қала Евстахи де Сен-Пьерге, алты ердің ең үлкеніне арналған аллегориялық, батырлық туындыны көздесе де, Роден мүсінді алты ердің күрделі және сан алуан сезімдерін зерттеу ретінде қарастырды. Комиссияға бір жыл өткен соң, Кале комитеті Роденнің жұмысынан әсер алмады. Роден комитеттің консервативті талаптарына сәйкес мүсінді өзгертуден гөрі жобаны тоқтатуға дайын екенін білдірді, бірақ Кале оған жалғастыруды ұсынды. Керісінше, әрбір ер өз бауырларынан оқшауланып, тағдыры туралы жеке ойланып, күресіп жатыр. Роден көп ұзамай ескерткіштің биік тұғырын алып тастауды ұсынды, мүсінді көрермендер «тақырыптың мәніне терең бойлауы» үшін жер деңгейіне көшіруді қалады. Жердегі деңгейде мүсіндердің орналасуы көрерменді жұмыстың айналасына алып жүреді және олардың біртіндеп алға жылжуын көрсетеді. Комитет бұл дәстүрлі емес ұсынысқа ашуланды, бірақ Роден мойынсұнбады. 1895 жылы Кале «Бургерлерді» қалаған түрінде көрсетуге қол жеткізді: жұмыс жоғары платформада, құйма темір қоршаумен қоршалған қоғамдық бақтың алдына орналастырылды. Роден мүсіннің қала әкімдігіне жақын орналасуын қалады, осылайша ол жұртшылықтың қызығушылығын оятар еді. Бірінші дүниежүзілік соғыста зақымданғаннан кейін, сақтауға алынғаннан соң және Роденнің қайтыс болғаннан кейін ғана мүсін ол қалағандай көрсетілді. Бұл Роденнің ең танымал және жоғары бағаланған туындыларының бірі. 1897 жылы жасалған гипстен жасалған модель 1964 жылға дейін қоладан құйылмады. Париждегі әдебиетшілер қоғамы «Әдебиет адамдары қоғамы» француз жазушысы Оноре де Бальзакқа ескерткіш орнатуды жоспарлады. Қоғам 1891 жылы Роденге мүсінді жасауды тапсырды, ал Роден жылдар бойы мүсінінің тұжырымын жасаумен айналысты. Автордың дене бітіміне байланысты Бальзақтың орынды бейнесін табуда қиындықтар туындағандықтан, Роден көптеген зерттеулер жасады: портреттер, толық бойлы жалаңаш, пальто киген немесе Роден сұраған халаттағы суреттер. Дайын мүсінде Бальзак жамылғыға оралған, терең ойға далған көздерімен қашықтыққа қарап тұр. Роден Бальзакты туындысын ойлап тапқан сәтте көрсетуді көздеді – батылдық, еңбек және күресті бейнелеуді мақсат етті. 1898 жылы «Бальзак ескерткіші» көрмеге қойылғанда, оған кері реакция болғаны түсінікті. Қоғам жұмысты қабылдамады, ал баспасөз пародиаларды жариялады. Бұл туындыны сынға алған Мори (1918) былай деді: «бір күні, әрине, ұлы романисті ванна киіміне тәж киген алып комикалық маска ретінде бейнелеу артық көрінбейтін болады, бірақ тіпті қазіргі уақытта да бұл мүсін сленг сияқты әсер қалдырады». Мүсін Роденнің замандастарының арасында да қолдаушылары болды; оны қорғаған манифестке Моне, Дебюсси және болашақ премьер-министр Жорж Клемансо және тағы да көптеген адамдар қол қойды. Би-би-сидің «Civilisation» сериалында өнер тарихшысы Кеннет Кларк бұл ескерткішті «XIX ғасырдың ең ұлы мүсіні, тіпті Микеланджелодан бергі ең ұлы мүсіні» деп бағалады. Роден скептиктерді ескерткіштің құндылығына көндіруге тырыспай, қоғамға төленген ақысын қайтарды және мүсінді бақшасына көшірді. Осы оқиғадан кейін Роден енді қоғамдық тапсырыстарды қабылдамады. 1939 жылы ғана «Бальзак ескерткіші» қоладан құйылып, Монпарнас бульвары мен Распель бульварының қиылысына орналастырылды.
The town of Calais had contemplated a historical monument for decades when Rodin learned of the project. He pursued the commission, interested in the medieval motif and patriotic theme. The mayor of Calais was tempted to hire Rodin on the spot upon visiting his studio, and soon the memorial was approved, with Rodin as its architect. It would commemorate the six townspeople of Calais who offered their lives to save their fellow citizens. During the Hundred Years' War, the army of King Edward III besieged Calais, and Edward ordered that the town's population be killed en masse. He agreed to spare them if six of the principal citizens would come to him prepared to die, bareheaded and barefooted and with ropes around their necks. When they came, he ordered that they be executed, but pardoned them when his queen, Philippa of Hainault, begged him to spare their lives. The Burghers of Calais depicts the men as they are leaving for the king's camp, carrying keys to the town's gates and citadel. Rodin began the project in 1884, inspired by the chronicles of the siege by Jean Froissart. Though the town envisioned an allegorical, heroic piece centered on Eustache de Saint Pierre, the eldest of the six men, Rodin conceived the sculpture as a study in the varied and complex emotions under which all six men were laboring. One year into the commission, the Calais committee was not impressed with Rodin's progress. Rodin indicated his willingness to end the project rather than change his design to meet the committee's conservative expectations, but Calais said to continue. rather, each is isolated from his brothers, individually deliberating and struggling with his expected fate. Rodin soon proposed that the monument's high pedestal be eliminated, wanting to move the sculpture to ground level so that viewers could "penetrate to the heart of the subject". At ground level, the figures' positions lead the viewer around the work, and subtly suggest their common movement forward. The committee was incensed by the untraditional proposal, but Rodin would not yield. In 1895, Calais succeeded in having Burghers displayed in their preferred form: the work was placed in front of a public garden on a high platform, surrounded by a cast iron railing. Rodin had wanted it located near the town hall, where it would engage the public. Only after damage during the First World War, subsequent storage, and Rodin's death was the sculpture displayed as he had intended. It is one of Rodin's best known and most acclaimed works. The 1897 plaster model was not cast in bronze until 1964. The Société des Gens des Lettres, a Parisian organization of writers, planned a monument to French novelist Honoré de Balzac immediately after his death in 1850. The society commissioned Rodin to create the memorial in 1891, and Rodin spent years developing the concept for his sculpture. Challenged in finding an appropriate representation of Balzac given the author's rotund physique, Rodin produced many studies: portraits, full length figures in the nude, wearing a frock coat, or in a robe – a replica of which Rodin had requested. The realized sculpture displays Balzac cloaked in the drapery, looking forcefully into the distance with deeply gouged features. Rodin's intent had been to show Balzac at the moment of conceiving a work – to express courage, labor, and struggle. When Monument to Balzac was exhibited in 1898, the negative reaction was not surprising. The Société rejected the work, and the press ran parodies. Criticizing the work, Morey (1918) reflected, "there may come a time, and doubtless will come a time, when it will not seem outre to represent a great novelist as a huge comic mask crowning a bathrobe, but even at the present day this statue impresses one as slang." The monument had its supporters in Rodin's day; a manifesto defending him was signed by Monet, Debussy, and future Premier Georges Clemenceau, among many others. In the BBC series Civilisation, art historian Kenneth Clark praised the monument as "the greatest piece of sculpture of the 19th Century, perhaps, indeed, the greatest since Michelangelo." Rather than try to convince skeptics of the merit of the monument, Rodin repaid the Société his commission and moved the figure to his garden. After this experience, Rodin did not complete another public commission. Only in 1939 was Monument to Balzac cast in bronze and placed on the Boulevard du Montparnasse at the intersection with Boulevard Raspail.
Басқа жұмыстар
Роденнің ең танымал мүсіндерінің танымалдылығы оның барлық шығармашылық өнімділігін көлденеңкестеуге бейім. Көлемді суретші болған ол, бес он жылдықтан астам уақыт ішінде мыңдаған бюсттер, фигуралар және мүсін фрагменттерін жасады. Ол майлы бояулармен (әсіресе отыздан кейін) және акварельмен сурет салған. Роден мұражайында оның 7000 сызбасы мен гравюрасы, құрғақ таяқшамен және көмірмен салынғандары, сондай-ақ он үш күшті линогравюрасы сақталуда. Ол сонымен қатар бір литография да жасады. Портрет Роденнің өнерінің маңызды бөлігі болды, оған танылуға және қаржылық тәуелсіздікке қол жеткізуге көмектесті. Оның алғашқы мүсіні 1860 жылы әкесінің бюсті болды, ал 1877 жылдан 1917 жылы қайтыс болғанға дейін кем дегенде 56 портрет жасады. Алғашқы туындыларының ішінде әріптесі Жюль Далу (1883) және серігі Камиль Клодель (1884) болды. Кейіннен, оның беделі нығайғаннан кейін, Роден ағылшын саясаткері Джордж Уиндхэм (1905), ирланд драматургі Джордж Бернард Шоу (1906), социалист (және король Эдуард VII-нің бұрынғы сүйіктісі) Уорвик графесі (1908), австриялық композитор Густав Малер (1909), Аргентинаның бұрынғы президенті Доминго Фаустино Сармиенто және француз мемлекет қайраткері Жорж Клемансо (1911) сияқты көрнекті замандастарының бюсттерін жасады. Оның мерзімі көрсетілмеген «Тұрған, қолдары көтерілген, басынан жоғары кесілген жалаңаш әйелдің суреті» шығармасы 2012 жылы Корнелиус Гурлит коллекциясынан тәркіленген туындылардың бірі.
The popularity of Rodin's most famous sculptures tends to obscure his total creative output. A prolific artist, he created thousands of busts, figures, and sculptural fragments over more than five decades. He painted in oils (especially in his thirties) and in watercolors. The Musée Rodin holds 7,000 of his drawings and prints, in chalk and charcoal, and thirteen vigorous drypoints. He also produced a single lithograph. Portraiture was an important component of Rodin's oeuvre, helping him to win acceptance and financial independence. His first sculpture was a bust of his father in 1860, and he produced at least 56 portraits between 1877 and his death in 1917. Early subjects included fellow sculptor Jules Dalou (1883) and companion Camille Claudel (1884). Later, with his reputation established, Rodin made busts of prominent contemporaries such as English politician George Wyndham (1905), Irish playwright George Bernard Shaw (1906), socialist (and former mistress of the Prince of Wales who became King Edward VII) Countess of Warwick (1908), Austrian composer Gustav Mahler (1909), former Argentine president Domingo Faustino Sarmiento and French statesman Georges Clemenceau (1911). His undated drawing Study of a Woman Nude, Standing, Arms Raised, Hands Crossed Above Head is one of the works seized in 2012 from the collection of Cornelius Gurlitt.
Эстетикалық
Роден табиғатты жақсы білетін суретші, монументалды экспрессияға емес, мінез-құлық пен эмоцияға көбірек мән берді. Ол ғасырлар бойы қалыптасқан дәстүрден бас тартып, гректердің идеализмінен, барокко мен необарокконың сәндік әдемілігінен жұмбақтанды. Оның мүсіндері жеке тұлғаның ерекшелігін және дененің нақты бейнесін көрсетті, ал егжей-тегжейлі, текстуралы беттер мен жарық-көлеңке ойыны арқылы эмоцияны жеткізді. Роден өзінің замандастарынан гөрі, адамның мінез-құлқы оның дене ерекшеліктерінде көрінеді деп сенді. Роденнің беткейді өңдеудегі шеберлігі оған дененің әр бөлігін тұтас бірлік ретінде көрсете алуға мүмкіндік берді. "Ойшыл" мүсініндегі ер адамның құштарлығын оның аяқтарының тасқа міц жабысуы, арқасының қатаюы және қолының ерекшелігінен көруге болады. Роден үшін мүсіннің бөліктері дербес туындылар еді және ол оларды өзінің көркемдік манифестінің мәні деп санады. Оның фрагменттері – мүмкін, қолдары, аяқтары немесе басы жоқ – мүсінді дәстүрлі ұқсастық бейнелеу рөлінен ары қарай алып, формалар өздері үшін ғана бар болатын бір салаға енгізді. Ең танымал мысалдары: "Жүретін адам", "Қолы жоқ медитация" және "Ирис, құдайлардың хабаршысы". Роден қасірет пен қақтығысты заманауи өнердің белгілері деп қарады. "Шын мәнінде, ешнәрсе де, құмарлығын басуға тырысып, сұранысын қанағаттандыра алмаған аңнан гөрі қозғалыссыз емес". Джордж Бернард Шоу портрет үшін отырып, Роденнің техникасы туралы ойын бөлісті: "Ол жұмыс істеген кезде, көптеген кереметтерге қол жеткізді. Алғашқы он бес минутта, балшыққа адам пішінінің қарапайым идеясын бергеннен кейін, ол бас бармағының қимылымен соншалықты тірі бюст жасады, оны мен мүсіншінің жұмысын жеңілдету үшін алып кеткім келетін". Балшық ылғалды сақталмаса немесе терракотаға күйдірілмесе тез бүлінетіндіктен, мүсіншілер оны тез жойылатын материалдан жасалған композицияны сақтау үшін гипс қалыптарын пайдаланды. Бұл Роденнің замандастары арасында кең таралған практика еді, және мүсіншілер жұмысты тұрақты материалдан жасау үшін тапсырыс алатынын үміттене отырып, гипстен жасалған қалыптарды көрсететін. Алайда Роден бірнеше гипстен жасалған қалыптар жасап, оларды мүсіннің шикізаты ретінде қарастырып, олардың бөліктерін және фигураларын жаңа композицияларға және жаңа атауларға біріктірді. Бұл туынды 1900 жылы өткен оның жеке көрмесінде қойылды. Ол Роденнің студиясында табылған 1870 жылдарға жататын екі мүсіннен тұрады – ұмытылып, зақымданған торсо және оның 1878 жылғы Жақсы Жанның уағызының кішірейтілген мүсін нұсқасының төменгі бөлігі. Жоғарғы және төменгі бөліктердің, дене мен аяқтардың арасындағы қосылысты өңдемей, Роден сол кездегі және кейінгі мүсіншілердің көпшілігі ең күшті және ерекше туындыларының бірі деп санаған туынды жасады. Бұл туынды екі түрлі стильді, екі түрлі аяқталу көзқарасын көрсетеді және осы екі компоненттің кездейсоқ бірігуін жасыруға тырыспайды. Роденнің осы әдістерді еркіндікпен және шығармашылықпен қолдануы – оның мүсіндердің бетін өзінің қолының іздері арқылы белсенді етуі, денелік позаға, сезімтал тақырыпқа және табиғи емес бетке деген ашық көзқарасымен бірге – Роденнің дәстүрлі 19 ғасырлық мүсін техникасын қазіргі мүсіннің прототипіне қайта жасауын белгіледі.
Rodin was a naturalist, less concerned with monumental expression than with character and emotion. Departing with centuries of tradition, he turned away from the idealism of the Greeks, and the decorative beauty of the Baroque and neo Baroque movements. His sculpture emphasized the individual and the concreteness of flesh, and suggested emotion through detailed, textured surfaces, and the interplay of light and shadow. To a greater degree than his contemporaries, Rodin believed that an individual's character was revealed by his physical features. Rodin's talent for surface modeling allowed him to let every part of the body speak for the whole. The male's passion in The Thinker is suggested by the grip of his toes on the rock, the rigidness of his back, and the differentiation of his hands. Sculptural fragments to Rodin were autonomous works, and he considered them the essence of his artistic statement. His fragments – perhaps lacking arms, legs, or a head – took sculpture further from its traditional role of portraying likenesses, and into a realm where forms existed for their own sake. Notable examples are The Walking Man, Meditation without Arms, and Iris, Messenger of the Gods. Rodin saw suffering and conflict as hallmarks of modern art. "Nothing, really, is more moving than the maddened beast, dying from unfulfilled desire and asking in vain for grace to quell its passion." George Bernard Shaw sat for a portrait and gave an idea of Rodin's technique: "While he worked, he achieved a number of miracles. At the end of the first fifteen minutes, after having given a simple idea of the human form to the block of clay, he produced by the action of his thumb a bust so living that I would have taken it away with me to relieve the sculptor of any further work." Since clay deteriorates rapidly if not kept wet or fired into a terra cotta, sculptors used plaster casts as a means of securing the composition they would make from the fugitive material that is clay. This was common practice amongst Rodin's contemporaries, and sculptors would exhibit plaster casts with the hopes that they would be commissioned to have the works made in a more permanent material. Rodin, however, would have multiple plasters made and treat them as the raw material of sculpture, recombining their parts and figures into new compositions, and new names. which was exhibited at his major one person show in 1900. This is composed of two sculptures from the 1870s that Rodin found in his studio – a broken and damaged torso that had fallen into neglect and the lower extremities of a statuette version of his 1878 St. John the Baptist Preaching he was having re sculpted at a reduced scale. Without finessing the join between upper and lower, between torso and legs, Rodin created a work that many sculptors at the time and subsequently have seen as one of his strongest and most singular works. This is despite the fact that the object conveys two different styles, exhibits two different attitudes toward finish, and lacks any attempt to hide the arbitrary fusion of these two components. It was the freedom and creativity with which Rodin used these practices – along with his activation surfaces of sculptures through traces of his own touch and with his more open attitude toward bodily pose, sensual subject matter, and non naturalistic surface – that marked Rodin's re making of traditional 19th century sculptural techniques into the prototype for modern sculpture.
Кейінгі жылдары (1900-1917)
1900 жылға қарай Роденнің өнердегі беделі орнады. 1900 жылы Парижде өткен Дүниежүзілік көрмеге (Exposition Universelle) жақын жерде орналасқан өнер туындыларының павильоны арқылы танымал болған Роден, халықаралық деңгейдегі көрнекті тұлғалардың бюстерін жасау туралы көптеген өтініштер алды. Роденнің даңқы арта түскенде, оның көптеген ізбасарлары болды, соның ішінде неміс ақыны Райнер Мария Рилке, және жазушылар Октав Мирбо, Жорис Карл Хуйсманс, мен Оскар Уайльд. Роден 1908 жылы қалаға көшіп, 18 ғасырда салынған Бирон қонақ үйінің басты қабатын жалдады. Ол Бейретті Меудон қаласында қалдырып, Америкада туған Шоизель герцогинясымен қарым-қатынас бастады. 1910 жылдан бастап ол орыс мүсіншісі Мойсей Коганға ұстаздық етті.
By 1900, Rodin's artistic reputation was established. Gaining exposure from a pavilion of his artwork set up near the 1900 World's Fair (Exposition Universelle) in Paris, he received requests to make busts of prominent people internationally, As Rodin's fame grew, he attracted many followers, including the German poet Rainer Maria Rilke, and authors Octave Mirbeau, Joris Karl Huysmans, and Oscar Wilde. Rodin moved to the city in 1908, renting the main floor of the Hôtel Biron, an 18th century townhouse. He left Beuret in Meudon and began an affair with the American born Duchesse de Choiseul. From 1910, he mentored the Russian sculptor, Moissey Kogan.
Америка Құрама Штаттары
Роден "Калаи бургерлері" кезінде Францияда таныла бастағанмен, ол әлі Америка нарығын жаулап алған жоқ. Оның техникасы мен кейбір жұмыстарының ашықтығы себепті, американдық өнеркәсіп өкілдеріне өзінің туындыларын сату оңай болған жоқ. Бірақ ол 1870 және 1880 жылдардағы ірі мемлекетаралық көрмелерде көрмелер ұйымдастыру үшін Парижге келген чикаголық куратор Сара Тайсон Холлоуэллмен (1846–1924) танысты. Холлоуэлл – тек куратор ғана емес, сонымен қатар кеңесші және жағдайды жеңілдететін адам болды. Көптеген белгілі американдық коллекционерлер өз коллекцияларына қою үшін туындыларды ұсынуға оған сенді, олардың ішінде чикаголық қонақ үй иесі Поттер Палмер және оның әйелі Берта Палмер (1849–1918) ең танымалдары еді. Роден үшін Америкадағы келесі мүмкіндік 1893 жылғы Чикаго әлемдік көрмесі болды. Холлоуэлл Роденнің туындыларын насихаттауға көмектескісі келді және ол жеке көрме ұсынды, бірақ ол оған «beaucoup moins beau que l'original» деп жазды, ол ережеден тыс, мүмкін емес екенін айтты. Оның орнына, ол американдық коллекциялардан француз өнерінің бірнеше туындыларын қарызға алып, көрме ұйымдастыруды ұсынды және оларды американдық коллекцияның бөлігі ретінде тізімге қоятынын мәлімдеді. Роден Холлоуэллге үш туынды жіберді: «Купидон мен Психея», «Сфинкс» және «Андромеда». Бұл туындылардың барлығы бейнелі болғандықтан, үлкен дау тудырды және ақырында көрермендерге көруге арнайы рұқсат берілген перде артына жасырылды. Далудың бюсті мен Калаи бургері француз павильонында қойылды, сондықтан көрмеге қойылған және қойылмаған туындылардың арасында ол назар аударды. Бірақ ол Холлоуэллге сатуға берген туындыларға сатып алушы таба алмады, бірақ ол көп ұзамай күмәнді квакер дініндегі қаржыгер Чарльз Еркесті (1837–1905) таныстырды, ол өзінің чикаголық үйіне екі үлкен мәрмәр сатып алды.
While Rodin was beginning to be accepted in France by the time of The Burghers of Calais, he had not yet conquered the American market. Because of his technique and the frankness of some of his work, he did not have an easy time selling his work to American industrialists. However, he came to know Sarah Tyson Hallowell (1846–1924), a curator from Chicago who visited Paris to arrange exhibitions at the large Interstate Expositions of the 1870s and 1880s. Hallowell was not only a curator but an adviser and a facilitator who was trusted by a number of prominent American collectors to suggest works for their collections, the most prominent of these being the Chicago hotelier Potter Palmer and his wife, Bertha Palmer (1849–1918). The next opportunity for Rodin in America was the 1893 Chicago World's Fair. Hallowell wanted to help promote Rodin's work and he suggested a solo exhibition, which she wrote him was beaucoup moins beau que l'original but impossible, outside the rules. Instead, she suggested he send a number of works for her loan exhibition of French art from American collections and she told him she would list them as being part of an American collection. Rodin sent Hallowell three works, Cupid and Psyche, Sphinx and Andromeda. All nudes, these works provoked great controversy and were ultimately hidden behind a drape with special permission given for viewers to see them. Bust of Dalou and Burgher of Calais were on display in the official French pavilion at the fair and so between the works that were on display and those that were not, he was noticed. However, the works he gave Hallowell to sell found no takers, but she soon brought the controversial Quaker born financier Charles Yerkes (1837–1905) into the fold and he purchased two large marbles for his Chicago manse;
Көп ұзамай Чикагоның Поттер Палмерлері мен Бостонның Изабелла Стюарт Гарднер (1840–1924) сияқты басқа коллекционерлер де Холлоуэлл ұйымдастыруымен туындылар сатып алды. Америка нарығын ашудағы оның күш-жігеріне ризалық білдіріп, Роден Холлоуэллге қола, мәрмәр және терракотадан жасалған сыйлықтар берді. 1893 жылы Холлоуэлл Парижге көшіп келгеннен кейін, ол Роденмен жылы достығын және хат алмасуын жалғастырды, ол мүсіншінің өмірінің соңына дейін сақталды. Холлоуэлл қайтыс болғаннан кейін оның немересі, суретші Харриет Холлоуэлл, Роденнің туындыларын мұра етті, ал ол қайтыс болғаннан кейін американдық мұрагерлер оларды экспорттау үшін құнына сәйкес келе алмады, сондықтан олар француз мемлекетінің меншігіне өтті.
Other collectors soon followed including the tastemaking Potter Palmers of Chicago and Isabella Stewart Gardner (1840–1924) of Boston, all arranged by Sarah Hallowell. In appreciation for her efforts at unlocking the American market, Rodin eventually presented Hallowell with a bronze, a marble and a terra cotta. When Hallowell moved to Paris in 1893, she and Rodin continued their warm friendship and correspondence, which lasted to the end of the sculptor's life. After Hallowell's death, her niece, the painter Harriet Hallowell, inherited the Rodins and after her death, the American heirs could not manage to match their value in order to export them, so they became the property of the French state.
Ұлыбритания
ХХ ғасырдың басынан бастап Роден Ұлыбританияға жиі барып тұрды, және Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін адал жақтастарының қатарын қалыптастырды. Ол алғаш рет 1881 жылы Англияға сапар шекті, онда оның досы, суретші Альфонс Легрос, оны ақын Уильям Эрнест Хенлимен таныстырды. Хенли Роденнің өнерін ынтамен қабылдап, оған жеке қолдау көрсеткендіктен, Роденнің Ұлыбританияда танылуына зор үлес қосты. (Кейін Роден Хенлиге өзі де жауап қайырды, оның бюстін жасады, ол Хенлидің жинағына қосылды, ал оның қайтысынан кейін Лондондағы ескерткішінде пайдаланылды.) Хенли арқылы Роден Роберт Луис Стивенсон мен Роберт Браунингпен танысты, олар оған қосымша қолдау көрсетті. Британдық суретшілердің, студенттердің және жоғары қоғамның өнеріне деген ынтасына шабыланған Роден 1914 жылы өз туындыларының маңызды бөлігін елге сыйға тартты. 1890 жылы Société Nationale des Beaux Arts жаңартылғаннан кейін, Роден осы ұйымның вице-президенті болды. 1903 жылы Роден Халықаралық суретшілер, мүсіншілер және граверлер қоғамының президенті болып сайланды. Ол бұрынғы президент Джеймс Эбботт МакНилл Уистлердің орнын басты, Уистлер қайтыс болғаннан кейін. Оның осы беделді лауазымға сайлануына, 1906 жылы бірнеше ай бойы Роденнің жеке хатшысы болған, ағылшын философы Энтони Людовичидің әкесі Альберт Людовичидің күш-жігері зор үлес қосты, бірақ екеуі Рождестводан кейін "өзара келісіммен" ажырасып кетті. Роденнің соңғы шығармашылық жылдарында оның туындыларында әйел бейнесі жиі кездесе бастады, сонымен қатар еркектік пен әйелдік сипаттары айқын тақырыптарға да назар аударды. Ал келесі жылы ол өзінің және студенттерінің суреттерін жасады. 1906 жылдың шілдесінде Роден Камбоджа Корольдік балетінің бишілеріне қатты әсерленді және осы оқиғадан шабыттанған ең танымал суреттерін жасады. Роза Беретпен 53 жылдық қарым-қатынастан кейін Роден үйленді. Олар 1917 жылдың 29 қаңтарында неке қиды, ал Берет екі аптадан кейін, 16 ақпанда қайтыс болды. Роден сол жылы ауырып қалды; қаңтарда тұмауға шалдығып, әлсіреп қалды, ал 16 қарашада оның дәрігері "өкпелердің қабынуы салдарынан үлкен әлсіздік пайда болды. Науқастың жағдайы ауыр" деп мәлімдеді. Ол Париждің шетіндегі Мёдон қаласында дүниеден өтті. Оның қабірінің жанына "Ойлаушы" мүсіні қойылды; Роденнің өтініші бойынша бұл мүсін оның қабір тасы және епитафиясы болды. 1923 жылы Роденнің хатшысы Марсель Тирель, Роденнің өліміне суық тигені және Мёдонда жылу болмауы себеп болды деген жорамалды жариялаған кітап шығарды. Роден өзінің туындылары көрсетілген "Бирон" қонақ үйінде тұруға рұқсат сұрады, бірақ мұражай директоры оған рұқсат бермеді.
After the start of the 20th century, Rodin was a regular visitor to Great Britain, where he developed a loyal following by the beginning of the First World War. He first visited England in 1881, where his friend, the artist Alphonse Legros, had introduced him to the poet William Ernest Henley. With his personal connections and enthusiasm for Rodin's art, Henley was most responsible for Rodin's reception in Britain. (Rodin later returned the favor by sculpting a bust of Henley that was used as the frontispiece to Henley's collected works and, after his death, on his monument in London.) Through Henley, Rodin met Robert Louis Stevenson and Robert Browning, in whom he found further support. Encouraged by the enthusiasm of British artists, students, and high society for his art, Rodin donated a significant selection of his works to the nation in 1914. After the revitalization of the Société Nationale des Beaux Arts in 1890, Rodin served as the body's vice president. In 1903, Rodin was elected president of the International Society of Painters, Sculptors, and Engravers. He replaced its former president, James Abbott McNeill Whistler, upon Whistler's death. His election to the prestigious position was largely due to the efforts of Albert Ludovici, father of English philosopher Anthony Ludovici, who was private secretary to Rodin for several months in 1906, but the two men parted company after Christmas, "to their mutual relief." During his later creative years, Rodin's work turned increasingly toward the female form, and themes of more overt masculinity and femininity. and the next year sketched studies of her and her students. In July 1906, Rodin was also enchanted by dancers from the Royal Ballet of Cambodia and produced some of his most famous drawings from the experience. Fifty three years into their relationship, Rodin married Rose Beuret. They married on 29 January 1917, and Beuret died two weeks later, on 16 February. Rodin was ill that year; in January, he suffered weakness from influenza, and on 16 November his physician announced that "congestion of the lungs has caused great weakness. The patient's condition is grave." in Meudon, Île de France, on the outskirts of Paris. A cast of The Thinker was placed next to his tomb in Meudon; it was Rodin's wish that the figure served as his headstone and epitaph. In 1923, Marcell Tirel, Rodin's secretary, published a book alleging that Rodin's death was largely due to cold, and the fact that he had no heat at Meudon. Rodin requested permission to stay in the Hotel Biron, a museum of his works, but the director of the museum refused to let him stay there.
Мұра
Роден француз мемлекетіне өзінің студиясын және гипстен көшірмелер жасау құқығын өсиет етті. Ол өзінің мүсіндік туындыларын таратуға ынталандырғандықтан, Роденнің мүсіндері көптеген мемлекеттік және жеке коллекцияларда кездеседі. Роден мұражайы 1916 жылы құрылып, 1919 жылы Роден тұрған Бирон қонақ үйінде ашылды. Мұражайда 6000-нан астам мүсін және 7000-нан астам қағаз туындысы бар ең ірі Роден коллекциясы сақталған. Француздық Легион ордені оны командир дәрежесіне көтерді, ал Оксфорд университетінен құрметті докторлық диплом алды. Өмірінде Роденді Микеланджеломен теңестіріп, оны заманының ең ұлы суретшісі деп мойындады. Оның өлімінен кейінгі үш онжылдықта эстетикалық талғамдардың өзгеруіне байланысты оның танымалдығы төмендеді. Қазіргі заманның ең маңызды мүсіншісі ретінде танылып, оның өнері көптеген зерттеулерге арналған. Оның кейбір мүсіндеріндегі аяқталмағандық сезімі, мысалы, "Жолаушы адам" мүсіні, 20 ғасырдың абстрактілі мүсіндік формаларына ықпал етті. Роден мүсіннің ежелгі мақсатын қайта жаңғыртты – адам бейнесінің физикалық және рухани күшін бейнелеу. Роденнің өнеріне деген құрметтің нышаны ретінде Google іздеу жүйесінің бас бетінде 12 қараша 2012 жылы, оның 172-ші туған күнінде "Ойшыл" суреті бейнеленген Google Doodle орналастырылды. Роденнің өнеріне зор ықпал еткен. Оның шеберханасында бір буын мүсіншілер білім алды. Олардың қатарында Гутзон Борглум, Антуан Бурделл, Константин Бранкузи, Камиль Клаудель, Шарль Деспау, Малвина Хоффман, Карл Миллес, Франсуа Помпон, Родо, Густав Вигеланд, Клара Вестхофф және Маргарет Винсер болды, бірақ Бранкузи кейіннен оның мұрасын қабылдамады. Роден басқа мүсіншілердің, соның ішінде Аристид Майлло мен Иван Местровичтің жұмыстарын да қолдады, Роден оларды "мүсіншілер арасындағы ең ұлы құбылыс" деп атаған. Роденнің еңбегімен шабыттанған мүсіншілерге Джозеф Ксаки, Александр Арчипенко, Джозеф Бернард, Анри Годье Бжеска, Георг Кольбе, Вильгельм Лембрук, Жак Липшиц, Пабло Пикассо, Адольфо Уайльдт және Осип Задкин жатады. Генри Мур оның туындыларының өзіне тигізген маңызды әсерін мойындады. Роденді басты кейіпкер ретінде бейнелейтін бірнеше фильмдер түсірілді. Олардың ішінде 1988 жылғы "Камиль Клодель" (Роден рөлін Жерар Депардье ойнады), 2013 жылғы "Камиль Клодель 1915" және 2017 жылғы "Роден" (Роден рөлін Винсент Линдон ойнады) фильмдерін атауға болады. Сонымен қатар, Нью-Йорктегі Роден студиясының суретшілер кооперативі, 1917 жылы Касс Гилберт жобасы бойынша салынған, Роденнің құрметіне аталды.
Rodin willed to the French state his studio and the right to make casts from his plasters. Because he encouraged the edition of his sculpted work, Rodin's sculptures are represented in many public and private collections. The Musée Rodin was founded in 1916 and opened in 1919 at the Hôtel Biron, where Rodin had lived, and it holds the largest Rodin collection, with more than 6,000 sculptures and 7,000 works on paper. The French order Légion d'honneur made him a Commander, and he received an honorary doctorate from the University of Oxford. During his lifetime, Rodin was compared to Michelangelo, and was widely recognized as the greatest artist of the era. In the three decades following his death, his popularity waned with changing aesthetic values. he is recognized as the most important sculptor of the modern era, and has been the subject of much scholarly work. The sense of incompletion offered by some of his sculpture, such as The Walking Man, influenced the increasingly abstract sculptural forms of the 20th century. Rodin restored an ancient role of sculpture – to capture the physical and intellectual force of the human subject To honor Rodin's artistic legacy, the Google search engine homepage displayed a Google Doodle featuring The Thinker to celebrate his 172nd birthday on 12 November 2012. Rodin had enormous artistic influence. A whole generation of sculptors studied in his workshop. These include Gutzon Borglum, Antoine Bourdelle, Constantin Brâncuși, Camille Claudel, Charles Despiau, Malvina Hoffman, Carl Milles, François Pompon, Rodo, Gustav Vigeland, Clara Westhoff and Margaret Winser, even though Brancusi later rejected his legacy. Rodin also promoted the work of other sculptors, including Aristide Maillol and Ivan Meštrović whom Rodin once called "the greatest phenomenon amongst sculptors." Other sculptors whose work has been described as owing to Rodin include Joseph Csaky, Alexander Archipenko, Joseph Bernard, Henri Gaudier Brzeska, Georg Kolbe, Wilhelm Lehmbruck, Jacques Lipchitz, Pablo Picasso, Adolfo Wildt, and Ossip Zadkine. Henry Moore acknowledged Rodin's seminal influence on his work. Several films have been made featuring Rodin as a prominent character or presence. These include Camille Claudel, a 1988 film in which Gérard Depardieu portrays Rodin, Camille Claudel 1915 from 2013, and Rodin, a 2017 film starring Vincent Lindon as Rodin. Furthermore, the Rodin Studios artists' cooperative housing in New York City, completed in 1917 to designs by Cass Gilbert, was named after Rodin.
Жалған өнімдер
Көшірмелерді жасаудың салыстырмалы жеңілдігі көптеген жалған туындылардың жасалуына да себеп болды: сарапшылар пікірін зерттеу Роденді ең көп жалғандалатын суретшілердің ондығына қойды. Роден 1901 жылдан бастап өзінің туындыларының жалғандалуына қарсы күресті, ал оның қайтысынан кейін көптеген ұйымдасқан, ірі көлемді жалғандар анықталды. 1990 жылдардың басында француз билігі үлкен жалғандықты жолдады, бұл өнер сатушы Гай Хайнды соттауға әкелді. Бронзадан көшірме жасаудың қиындығын шешу үшін Франция 1956 жылдан бері репродукцияны он екі көшірмемен шектейтін бірнеше заң қабылдады – бұл суретшінің қалыптарынан жасалған ең көп саны, әлі де оның туындысы деп есептеледі. Осы шектеудің нәтижесінде, мысалы, "Кале азаматтары" мүсіні он төрт қалада кездеседі. Роденнің қоладан жасалған "Ева, гран-модель" – "Санс Рошер" нұсқасы 2008 жылы Нью-Йорктегі Christie's аукционында 18,9 миллион долларға сатылды. Роденнің туындыларындағы беткі өңдеудің маңыздылығын ескере отырып, шынайылығына алаңдайтын өнер сыншылары, қалыптан алу Роден мүсінін қайта жасаумен бірдей емес деп мәлімдеді. Бұрын Роденге жатқызылған бірнеше суреттердің Эрнест Дюрик жасаған жалған екені белгілі болды.
The relative ease of making reproductions has also encouraged many forgeries: a survey of expert opinion placed Rodin in the top ten most faked artists. Rodin fought against forgeries of his works as early as 1901, and since his death, many cases of organized, large scale forgeries have been revealed. A massive forgery was discovered by French authorities in the early 1990s and led to the conviction of art dealer Guy Hain. To deal with the complexity of bronze reproduction, France has promulgated several laws since 1956 which limit reproduction to twelve casts – the maximum number that can be made from an artist's plasters and still be considered his work. As a result of this limit, The Burghers of Calais, for example, is found in fourteen cities. and Rodin's bronze Ève, grand modele – version sans rocher sold for $18.9 million at a 2008 Christie's auction in New York. Art critics concerned about authenticity have argued that taking a cast does not equal reproducing a Rodin sculpture – especially given the importance of surface treatment in Rodin's work. A number of drawings previously attributed to Rodin are now known to have been forged by Ernest Durig.