Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1990 жылы Уильям Р. Форстченнің романы, Аркеллдің альбомы.
1990 novel by William R. Forstchen
the Arkells album
"Ралли Кри" – американдық жазушы Уильям Форстченнің ғылыми фантастикалық романы, алғаш рет 1990 жылы жарық көрді. Бұл Форстченнің "Жоғалған полк" сериясының бірінші кітабы. Сюжеті 1865 жылдың 2 қаңтарында Вирджиния штатының Сити-Пойнт қаласында «Огунквит» көлік кемесіне мінген Одақ армиясының 35-ші Мэн ерікті жаяу әскері мен 44-ші Нью-Йорк жеңіл артиллериясының басынан өткен оқиғаларды баяндайды. Олардың міндеті – Солтүстік Каролинаның Уилмингтон қаласын қорғап тұрған Конфедерация бекінісі Фишер фортына амфибиялық шабуыл жасау. Атлант мұхитына енгеннен кейін күшті дауылға тап болып, Бермуда аралдарының оңтүстік-батысында (Бермуда үшбұрышында немесе оған жақын жерде) 400 миль (644 км) қашықтықта өмірі үшін күреседі. Көзді ашқанда, олар өзге әлемге көшіп кеткенін көреді. Бұл жаңа әлемде олар Жерден келген ежелгі өркениеттердің ізімен келеді: феодалдық Ресей, ежелгі Рим және Карфаген, зулустар және тағы да басқалары. Бұл планетада Жердегі мұз дәуірінен қалған мегафаунаға және мүлдем шетелдік әлемдерден келген жануарларға толы. Алайда, 35-ші Мэн полкінің сарбаздары тез арада адамзаттың «Валенния» деп аталатын бұл планетада басым түр емес екенін анықтайды. Керісінше, адамдар – тоғыз футтық алып кешіп жүретін жандардың жауы және кейде малдары. Сонымен қатар, Валенния Жерден кішірек. Мұнда тұщы сулы мұхиттар аз және кішкентай, гравитация жеңіл, ал құрлықтың көп бөлігі бірімен бірі жалғасқан. "Ралли Кри" екі кітаптан тұрады. Бірінші кітапта 35-ші Мэннің алғашқы саяхаты және «жарық туннелі» арқылы Валеннияға өтуі суреттеледі. Екінші кітапта Кийн мен оның әскері Хорда шегінен келген тугарлардың шабуылына дайындалады.
Rally Cry is a science fiction novel by American writer William Forstchen, first published in 1990. It is the first book in Forstchen's Lost Regiment series. Its plot follows the Union Army's 35th Maine Volunteer Infantry and 44th New York Light Artillery as they board a transport ship, the Ogunquit, in City Point, Virginia, on January 2, 1865. Their mission is to take place in the amphibious assault of Fort Fisher, the Confederate fort defending Wilmington, North Carolina. Caught in a strong storm soon after entering the Atlantic Ocean, they are fighting for their lives 400 mile (644 km) southwest of Bermuda (in or near the Bermuda Triangle) when a blinding light appears, swells, and envelops the ship while rendering the men aboard unconscious. They awake to find themselves transported to a different world. They quickly find friends and enemies in this new world where past civilizations from Earth were transported including feudal Russians, ancient Romans and Carthaginians, Zulus and others. The planet has many animals, some from the Ice Age megafauna of the Earth and others from totally alien worlds. In addition—as the soldiers of the 35th Maine rapidly discover—humans are not the dominant form of life on this planet, which is called Valennia. Rather, humans are the enemies and sometime cattle of nine foot tall alien nomads. Valennia, additionally, is smaller than the Earth. There are fewer and smaller freshwater oceans, gravity is lighter, and most of the land masses are contiguous. Rally Cry is divided into two books. The first book describes the 35th Maine's initial voyage and passage into Valennia via a "tunnel of light". In book two, Keane and his men prepare for the coming of the Tugars, the northernmost group of Horde aliens.
Бірінші кітап
35-ші Мэн полкі Рус жерінде, боярдың Суздаль қаласының сыртында лагерь құрады. Олар саяси дау-жанжалдардың күрделі желісіне тартылады, онда бояр Ивор билік үшін шіркеумен күреседі. Екі тарап та Кийн мен оның әскерін өз мүддесіне пайдаланғысы келеді. 35-ші полктің сарбаздары шаруалармен дос болып, бостандық, демократия және еркіндік туралы идеяларды таратуға көмектеседі. 35-ші полктің көпшілігі Линкольннің жақтастары, ал олардың арасындағы көптеген аболиционистер феодалдық қоғамды өзгертуді қалайды. Сарбаздар шіркеуде бейнеленген, адам жейтін тугарлар туралы біледі. Кийн, Руспен бірге қалып, соғысу немесе басқа жерде күш жинап, ордадан қашу үшін дауыс беруге рұхсат береді. Шіркеудің басшысы Раснар, Иворды Кийнге шабуыл жасап, дауыс беру кешінде қару-жарақтарын ұрлауға көндіреді. Шаруалар көтеріліс көтереді, оған әсіресе Каленка (Кал) атты бір адам жетекшілік етеді, ол Мэн сарбаздарымен дос болып, Ивор үшін аудармашы болады. Ивор әскерін жинап Киинге шабуыл жасауға дайындалғанда, Кал көтеріліс бастайды. Шаруалардың көтерілісі басылғанда, Кийн дауыс беруді тоқтатады, оның орнына сарбаздарға шаруаларға көмекке бару немесе баспауды шешуге мүмкіндік береді. Кийн шаруаларға уақтылы көмекке жетеді, ал одан кейін Раснар мен Ивор бір-бірін өлтіріседі. Шаруалар енді бос, бірақ алда қысым күтіп тұр.
The 35th Maine sets up a camp inside the land of Rus, outside a boyar's city, Suzdal. They are thrown into an intricate network of political feuds where the boyar, Ivor, struggles against the church for power. Both sides wish to exploit Keane and his men. The men of the 35th befriend peasants and the ideas of liberty, democracy, and freedom spread. Most of the 35th are ardent supporters of Lincoln and many abolitionists among them wish to change the order of the feudal society. The men learn of the human eating enemies called Tugars, seeing them depicted in a church. Keane allows for a vote to either stay and fight with Rus or to leave and try and mass strength elsewhere while avoiding the horde. The church's prelate, Rasnar, convinces Ivor to attack Keane and steal the guns on the night of the vote. The peasants revolt and are led particularly by one man, Kalencka (Kal), who befriends the Maine men and becomes an interpreter for Ivor. On the night Ivor masses his armies to crush Keane, Kal starts the rebellion. As the peasants are crushed, Keane calls off the vote instead letting the men place their votes by choosing whether or not to march to the aid of the peasants. Keane manages to come to the aid of peasants in time, and shortly after Rasnar and Ivor kill each other. The peasants are now free, but trouble looms.
Тугарлар жарысы
Тугарлар – ғарыштан келген адам тәрізділердің бір тобы, олар адамдарды "мал" сияқты жейді, әлемді аралап, әр қала-мемлекеттегі халықтың шамамен бестен бірін 20 жыл сайын жойып салады. Дегенмен, 35-ші полктің жауынгерлері осы әлемнің басқа тұрғындарына қарағанда зор артықшылыққа ие: олардың қолында қару бар. Тугарлар биологиялық жағынан адамдарға өте жақын, сондықтан кейбір ауруларға шалдығуы мүмкін. Олар басқа бір әлемде пайда болған және конвергенттік эволюция нәтижесінде адамдарға ұқсас. Олар әлемнен әлемге "жарық туннельдері" арқылы көшіп өтеді, бұл олардың ата-бабалары салған құрт тесіктері. Олардың бойы адамдар сияқты, бірақ 2,4–3,0 метрге жетеді. Денелері мен дерлік мұрыны жоқ беттері қысқа түкпен жабылған, ал тістері үлкен. Бет-әлпеттері маймылға және қасқыр адамға ұқсас болғанымен, денелері мықты және әдемі. Олардың сұлулығына қарамастан, олар өте үлкен аттарға мінеді. Тугар қоғамын еркектер басқарады, ал әйелдердің әлеуметтік, саяси немесе әскери рөлі жоқ, бұл көшпелі адамдардан мүлдем өзгеше. Олар ат үстінде керемет жақсы оқ жасайды, 1,2 метрлік жебелерді атып түсіреді. Осы оқиғалар Тугарлардың бір кезде ұлы жұлдызаралық өркениетке ие болған құлдыраған нәсіл екенін көрсетеді. Тугарлар енді ата-бабаларының "жарық туннельдерін" қалай ойлап тапқанын түсінбейді, бірақ Жерде олардың кейбір тұрақтары бар көрінеді, біреуі сериядағы Тугардың адамға "бір шартпен" оның орнын көрсетуге уәде береді. Олардың ішінде Мерки және Бантаг сияқты басқа да топтары бар. Көптеген адамдар барлық ғарыштан келгендерді жай ғана "Тугарлар" деп атайды. Олар Жерден аттар мен көшпелі мәдениеттің кейбір элементтерін алған. Тугарлар бұрын Жерге келгендерін айтады және олардың сыртқы келбеті Ассинің ізінен шыққандай. Тугарлар полковник Киннің олармен неге күрескісі келетінін түсінбейді; конференцияда Тугар билеушісі Кинге олар Валеннияға қоныстанған кезде "малдарды" қорғағандарын және олар адамдардың тек 20% -ын жейтінін айтты. Тугарлар көшпелі өмір салтын сақтау үшін барлық тамақ пен өндірілген заттар үшін адамдарға тәуелді. Адамдар "жануарлар" Тугар әскерімен бірге жүреді, қожайындары жеген нәрсені жейді және ерлер, әйелдер мен балалар сойылып желетінін көріп, олармен бірге соғысады. Көптеген Тугарлар адамдардың төмен екенін және жаны жоқ екенін ойлайды, сондықтан олардың қарсылық көрсетуіне мүмкіндік бермейді. Тугарлар өте консервативті. Олар барлық қажеттіліктері үшін адам "малына" тәуелді екенін, өздері ештеңе жасай алмайтынын және адамдардан әлдеқайда көп екенін біледі. Кейбіреулер олардың адам "малына" тәуелділігі оларды құрып кетуге ұшыратады деп санайды, бірақ қарапайым Тугарлар жағдайды өзгертуді қаламайды. Тугарлар Валеннияда "жарық туннельдері" арқылы әкелінген кем дегенде екі басқа ғарыштан келген нәсілмен кездесті. Бірі адам сияқты, түкті гуманоид болды және адамдар сияқты "малға" айналды; екіншісі гуманоид емес, бірақ өте дамыған қарулары бар еді. Тугарлар олардың қаруларын көшіруден бас тартып, теңізге лақтырып жіберді, олардың санын артығырақ пайдаланып, дамыған ғарышкерлерді жеңіске жеткізді. Сонымен қатар, Тугарлар "жарық туннелі" арқылы әкелінген екі адамдық қарақшы кемесіне тап болды. Олар біреуін тұтқындап, "біз оларды жеп тоймас бұрын, олар көптеген Тугарларды өлтірді" деді, бірақ қарақшының қаруын көшіруден бас тартты.
The Tugars are a horde of alien humanoids that devour humans as "cattle", circling the world and devouring one fifth of the people in each city state roughly every 20 years. However the men of the 35th have a substantial advantage over the beings of this world: guns. The Tugars are biologically very close to humans, and can contract some of the same diseases. They evolved on another world and resemble humans due to convergent evolution. They spread from world to world by "tunnels of light", which are wormholes their ancestors built. They are proportioned like humans, but are eight to ten feet (2.4–3.0 m) tall. Their bodies and almost noseless faces are covered with short hair and they have large canine teeth. Though their faces are somewhat apelike and in other ways resemble the wolfman, their bodies are Herculean in build and of handsome appearance. They ride horses of very large breed due to their stature. Tugar society is ruled by males with their females taking no significant social, political, or military role, quite unlike human nomads. They are very good mounted archers, shooting four foot long (1.2 m) arrows. It is revealed that the Tugars are a fallen race that once had a great interstellar civilization. The Tugars no longer understand how their ancestors invented the "tunnels of light", of which Earth seems to have several that operate sporadically, one Tugar in the series jokes to a human that he will show him the location of one, "for a price." There are other hordes of the same aliens, called the Merki and Bantag. Many humans just call all the aliens "Tugars" by definition. They received their horses and perhaps some of their nomad culture from the Earth. The Tugars say that in the past they have visited the Earth, and they vaguely resemble the Bigfoot. The Tugars do not understand why Colonel Keane wants to fight them; in a conference the Tugar ruler told Keane that they protected the "cattle" when they first were settled on Valennia, and in any event the Tugars eat only 20% of the humans before they move on. The Tugars rely on humans for all the food and manufactured goods to maintain their nomadic way of life. Human "pets" follow the Tugar hordes, and are expected to eat what their masters do, and fight alongside their masters while seeing men, women, and children butchered and devoured as a routine matter. Most Tugars think that humans are simply inferior and have no souls, and cannot imagine that they would revolt rather than accept the status quo. The Tugars are very conservative. They know they rely on the human "cattle" for all their needs, make nothing by themselves and are far outnumbered by humans. Some think their dependence on the human "cattle" threatens them with eventual extinction, but the rank and file Tugar would rather keep matters exactly as they are. The Tugars have encountered at least two other alien races on Valennia, brought there via the tunnels of light. One was a human sized, Tugar like hairy humanoid, and became "cattle" like humans; the other was non humanoid with very advanced weapons. Once the Tugars destroyed the advanced aliens by force of numbers they refused to copy their weapons and threw them into the sea. The Tugars also encountered two human pirate ships brought through the tunnel of light. They captured one and said "they killed many Tugars before we feasted on them" but likewise refused to copy the pirate's guns.
Екінші кітап
Екінші кітапта Кийн мен оның әскерлері тугарлардың келуіне дайындалады. Калдың есебуынша, 35-ші полкке қарағанда жүздеген мыңдаған тугар бар. Олар тугарлардың келуіне жылдар бұрын дайындалады, бірақ олар білмейді, тугарлар солтүстік жерлерді күшпен басып өтіп жатыр, себебі шаңқа эпидемиясы олардың "малдарының" өліміне себеп болып жатыр. Мэндықтардың көптеген дағдылары мен шеберліктері болғандықтан, олар бір жылдың ішінде заманауи өнеркәсіп құруға кіріседі. Олар орыс әскерлерін және жасақтарын оқытып, қаруландырады. Зауыттар салынып, теміржол тартылады. Олар қаланы бекітеді, бірақ көп ұзамай тугарлар келеді. "Уақыт Намері" деп аталатын тугарлық елші, өзінің сүйемелдемесімен және жиырма жылдан бері үйлерін көрмеген орыс "жануарларымен" бірге келген алғашқы шетелдік көшбасшы болып табылады. Ол янкилер туралы біледі және олардың қаруларын тастап, әскерлерінің 20 пайызын тамақ ретінде беруін талап етеді. Ол оларға бұрынғы адамдар да қарсылық көрсеткенін, бірақ олардың толығымен қырылып қалғанын айтады. Соқтығысу кезінде одақ әскері мен тугар жауынгері қаза табады. Кийн Уақыт Намеріне тек оқ-дәрімен ғана сыйлық беретінін айтады. Олар тугарлардың алғы күштерін тұтқынға алып жеңіске жетеді, бірақ негізгі күш жақын маңайда. 35-ші полк және олардың орыс әріптестері өмірі үшін күресіп жатыр. Көптеген адамдар өздерін құрбан етеді, әсіресе пойыз жүргізушісі Малади, ол жүздеген тугарларды өзімен бірге жарылысқа ұшыратып, өзін-өзі құрбан етеді. Тугарлардың шығындары зор, бірақ олар қалаға үстемдік тануға бастайды. Тугарлардың Қар Қарты Мұзта, өз тобының ішіндегі қарсылыққа тап болады, сондықтан ол кеңесшісі Қубатаның шабуыл жасап, янкилерді аштықтан өлтіру туралы кеңесін тыңдамайды. Олар өлімге қадам басады, ол қалаға кіргенде тиімді болады. Үмітсіздікке ұшыраған кейбір әскерлер Огунквитте қалғандарын тастап кетеді. Содан кейін Кийн тугарлардың аздап консервативті болғанын және олардың адамдары мен құлдарын өздері үшін қару жасауға мәжбүрлегенін біледі. Алайда, тугарлардың өзі ешқандай еңбек етпейді және жауынгер болып қалады. 35-ші Мэн полкінің қалғандары қаланың орталығына жиналады. Кийн өз әскерлерін Геттисбургтегідей шабуылға дайындайды. Олар штыктарын бекітіп, шабуылға дайындалады. Соңғы сәтте Кийннің шәкірті Винсент Хоторн олардың барлаушы шарын тартып алып, оны әскерлер салған бөгетке ұшырады. Хоторн бөгетті жарылуға дайындығын көрсетеді, ал Қубата Хоторнның ниетін сезіп, оны тоқтатуға тырысады. Қубата жарылыстан ұшып кетеді, бірақ ол жасақшыларды құтқаруға тырысады, бірақ бұл бекер болады. Судың құйылысы қаланы жабады және жасақшыларды суға батырады. Қалған тугарлар тұтқындалады немесе шегінеді. Суздальдың қалған бөлігі құтқарылды және тугар жасағы жойылды, бұрынғы күйінің көлеңкесі ғана қалды. Тугар жасағы одақ әскерлерімен бейбітшілікке келісіп, кетеді.
In book two, Keane and his men prepare for the coming of the Tugars. Kal estimates that there are hundreds of thousands compared to only one regiment of the 35th. They estimate years before the Tugars arrive, but unknown to them, the Tugars are force marching across the northern lands because a smallpox epidemic is killing off their "cattle". The Maine men, being of many skills and crafts, set about trying to create a modern industry in only a year or so. They work to train and arm Rus soldiers and militia. Factories are created and a railroad is built. They fortify the city, but soon the Tugars come. A Tugar agent, called the "Namer of Time" is the first alien leader to show up, with his escort and some Rus "pets" who have not seen their homes for twenty years. He knows about the Yankees and demands they disarm and provide 20% of their men as food. He tells them that other humans in the past have revolted, only to be totally exterminated. A confrontation ensues in which a Union soldier and Tugar warrior are killed. Keane tells the Namer of Time that the only tribute he will pay will be in lead. They defeat an advance force of Tugars by setting up an ambush, but the bulk of the army is not far behind. The 35th and their Rus counterparts are battling for their lives. Many men sacrifice themselves, particularly the train conductor, Malady, who blows himself up taking hundreds of Tugars with him. The Tugar losses are staggering but they begin to overwhelm the city. The Qar Qarth of the Tugars, Muzta, faces opposition within his horde so he does not listen to the advice of his advisor Qubata to draw out the attack and starve the Yankees into submission. They make a suicidal charge, which begins to work as they break into the city. With little hope left, some of the men abandon the rest on the Ogunquit and sail away. By now Keane finds that the Tugars have become a little less conservative and are forcing their human pets and slaves to make guns for them. However, the Tugars themselves still will do no labor of any kind and remain warriors. The remaining men of the 35th Maine form near the center of the city. Keane prepares his men for the onslaught as they had at Gettysburg. They fix bayonets and prepare to charge. At the last minute, Keane's protegee, Vincent Hawthorne, commandeers their scouting balloon and daringly flies it to the dam the men constructed. Hawthorne sets the dam to blow and Qubata sees Hawthorne's intent and tries to stop him. Qubata is blown away in the explosion trying to save the horde, but it is futile. A torrent of water envelopes the city and drowns the horde. The remaining Tugars are captured or retreat. What is left of Suzdal is saved and the Tugar horde is decimated, a skeleton of its former self. The Tugar horde makes peace with the Union soldiers and rides away.