Фриц Вольфгейм: Немец саяхатшысы және ұлттық большевизмнің идеологы
Fritz Wolffheim
Фриц Вольфгейм (1888-1942) – неміс коммунисті, жазушы, ұлттық большевизм идеологы. Германиядағы революциялық қозғалыстың қайраткері, теориялық негізін қалаушы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фриц Вольфхайм (30 қазан 1888 – 17 наурыз 1942) – неміс саясаткері, коммунист және жазушы. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германияда қысқа мерзімге ықпалды болған Ұлттық большевизм бағытының көрнекті өкілі болды.
German politician (1888–1942)
Fritz Wolffheim (30 October 1888 – 17 March 1942) was a German communist politician and writer. He was a leading figure in the National Bolshevism tendency that was briefly influential in Germany after World War I.
Ерте өмір
Вольфхайм, жетекші еврей отбасынан шыққан, бухгалтер мамандығын алған. 1909 жылы Германияның Социал-демократиялық партиясына қосылғаннан бастап саясатқа белсенді түрде қатысты. Ол Сан-Францискодағы қозғалыстың хатшысы ретінде де қызмет етті, бұл қызметте Лала Хардаялмен бірге жұмыс істеді. IWW-мен байланыста болған кезде Вольфхайм партия мен кәсіподақтардың бөлек моделінен гөрі бірыңғай революциялық ұйымның қажеттігіне көз жеткізді және кейіннен Германияда осы теорияларын қолданды, онда Антон Паннекук оларды ынтамен қабылдады.
Wolffheim, who came from a leading Jewish family, trained as an accountant and first became active in politics in 1909 when he joined the Social Democratic Party of Germany. He also served as secretary of the movement in San Francisco, working alongside Lala Hardayal in this capacity. Whilst involved with IWW Wolffheim became convinced of the need for a united revolutionary organisation instead of the distinct party and trade union model and would later use his theories in Germany where Anton Pannekoek adopted them enthusiastically.
Ұлттық большевизм
Гамбург партиясының ішінде Генрих Лауфенберг Рудольф Линдау, Вильгельм Дювелл және Пауль Фролихпен бірге өзінің ең жақын серіктерінің арасында билік базасын құрды. Вольфгейм осы бағытқа қатысты және көп ұзамай Лауфенбергтің ең жақын ынтымақтасы болды. Гамбургтегі КПД-ның жетекшілері ретінде бұл екеу Германиядағы империализмге күшті шабуыл жасады, 1915 жылы экспансионизмді және олар SPD-нің қолдауы деп санайтын нәрсені сынаған бірлескен памфлет жариялады. 1919 жылдың қазан айында Вольфгейм мен Лауфенберг өз идеяларын, сол кезде "ұлттық большевизм" деп белгілі болған идеяларын Карл Радекке жеткізді, олардың пікірінше, Германиялық национализмді пайдаланып, одақтастарға қарсы соғысты жаңартпақ пролетариат диктатурасының артында бірігу керек. Вольфгейм тіпті революцияны жеделдету үшін солшыл жауынгерлік бөлімдерді оңшыл Фрайкорптардың элементтерімен біріктіруді ұсынды. Владимир Ленин бұл идеяны абсурд деп қарады, ал Радек те жоспарды қатты сынады. Көп ұзамай Вольфгейм Лауфенбергпен бірге Вильгельм Пиккең билікті тартып алуға тырысқаннан кейін КПД-дан қуылды. Вольфгейм Лауфенберг пен Ян Аппельмен бірге Германия Коммунистік жұмысшылар партиясының (KAPD) құрылғанын көрген Гейдельберг конференциясына қатысты және осы ұйымның негіздеуші мүшесі болды. Алайда, 1920 жылға қарай ол партиядан қуылды, оның ұлттық большевизмі оның кетуінің ресми себебі болды. Жеке Вольфгейм оңшыл генерал Пол Эмиль фон Леттов-Форбекке жақын болды, ал Лауфенбергпен бірге Капп төңкерісіне дейін Эрнст Граф цу Ревентлоумен кездесті.
Within the Hamburg party a power base had been built up by Heinrich Laufenberg with Rudolf Lindau, Wilhelm Düwell and Paul Frölich amongst his closest lieutenants. Wolffheim became associated with this tendency and before long became Laufenberg's closest collaborator. As leaders of the KPD in Hamburg the duo strongly attacked imperialism in Germany, publishing a joint pamphlet in 1915 in which both expansionism and the support that they felt was being given to it by the SPD were attacked. In October 1919 Wolffheim and Laufenberg brought their ideas, which were already known as "national Bolshevism" by that point, to Karl Radek arguing that they should unite behind a dictatorship of the proletariat which would harness German nationalism in order to renew war on the Allies in an alliance with the Soviet Union. Wolffheim even suggested that in order to bring about the desired revolution the far left combat units could be fused with elements of the far right Freikorps. The idea was rejected as nonsense by Vladimir Lenin whilst Radek also criticised the plan strongly. Before long Wolffheim was expelled from the KPD along with Laufenberg after the pair had tried to wrest control from Wilhelm Pieck. Along with Laufenberg and Jan Appel, Wolffheim attended the Heidelberg conference that saw the birth of the Communist Workers Party of Germany (KAPD) and was a founder member of this group. By 1920 however he had been expelled from the party, with his national Bolshevism the official reason for his departure. Individually Wolffheim was close to the rightist General Paul Emil von Lettow Vorbeck whilst along with Laufenberg he had met with Ernst Graf zu Reventlow immediately prior to the Kapp Putsch.
Кейінгі жылдар
KAPD-ден қуылғаннан кейін Вольфхайм неміс коммунизмін зерттеу лигасының мүшесі болды, бұл лигаға бизнес өкілдері мен әскери офицерлер де кірген, ұлтшыл бағытталған топ болатын. Вольфхаймның осы топқа мүше болуы оны нацистік партияның маргіналды топтарымен байланыстырды. Дегенмен, оның нацизммен байланысы формалды сипатта болды (мүмкін, еврей болғандықтан), және ол 1930 жылы журналист Карл Отто Паэтель құрған ұлттық-әлеуметтік революционерлер тобы Gruppe Sozialrevolutionärer Nationalisten-мен байланыс жасады. 1936 жылы нацистер ұстаған ол 1942 жылы Равенсбрюк концлагерінде қайтыс болды.
Following his expulsion from the KAPD Wolffheim became a member of the League for the Study of German Communism, a pro nationalist group that included representatives of business and army officers amongst its membership. Wolffheim's membership of this group brought him into contact with elements on the fringes of the Nazi Party. However his involvement with Nazism was never more than perfunctory (probably due to his Jewishness) and he instead became associated with the Gruppe Sozialrevolutionärer Nationalisten, a national revolutionary group founded by the journalist Karl Otto Paetel in 1930. Arrested by the Nazis in 1936, he died in the Ravensbrück concentration camp in 1942.