Жұмыс: Музыкалық спектакль тарихы

Кіріспе

1977 жылы Стивен Шварц пен Нина Фасо жазған мюзикл.

«Жұмыс» мюзиклінің либреттосын Стивен Шварц пен Нина Фасо, музыкасын Шварц, Крейг Карнелия, Микки Грант, Мэри Роджерс және Джеймс Тейлор, ал әндер сөздерін Шварц, Карнелия, Грант, Тейлор және Сьюзан Биркенхед жазған. Мюзикль негізінде Стюдс Теркельдің 1974 жылғы «Жұмыс: Адамдар өз жұмыстары туралы және оны қалай сезінетіндері туралы әңгімелейді» кітабы жатыр, онда түрлі аймақтар мен мамандықтардан алынған адамдармен сұхбаттасулар бар.

Өндірістер

Музыкалық алғаш рет 1977 жылдың желтоқсанынан 1978 жылдың ақпанына дейін Чикагодағы Гудман театрында қойылды. Содан кейін ол Бродвейде 46-шы көше театрында сахналанды, 1978 жылдың 14 мамырында ашылып, 24 қойылым мен 12 алдын ала көрсетім болды. Оны Шварц режиссерлік етті, ал хореографиясын Она Уайт жасады. Ойыншылар құрамында Пэтти ЛуПон, Боб Гантон, Джо Мантенья, Линн Тигпен, Дэвид Патрик Келли, Робин Ламонт, Стивен Буквор, Рекс Эверхарт, Бобо Льюис, Ленора Немец, Брэд Салливан, Мэтт Ландерс, Дэвид Смирл, Терри Треас, Мэтт Макграт және Арни Фримен болды, соңғысы кітапта сұхбаттасқан актер. 1982 жылы Шварц пен Нина Фасо шоуды Шварц пен Кирк Браунинг режиссерлік еткен және Теркель таныстырған PBS телеарнасының American Playhouse сериясы үшін тоқсан минуттық форматқа бейімдеді. Түзетулерге дейін, ол Кент мемлекеттік университетінің, Трумбулл кампусының жазғы студиясының әуесқойлық қойылымы ретінде қойылған. Осы ғасырда да қайта қойылды. Роялти төлемақы өте төмен болғандықтан, бұл қойылым жазғы студия үшін сол кезге дейін ең көп табыс әкелді, тіпті көрермендер көп болмаса да. Мюзикл бірнеше рет қайта өңделді. 1999 жылдың наурыз айында Кристофер Эшлидің режиссерлігімен Нью-Хейвендегі Лонг-Уорф театрында көрсетілді. 2011 жылдың ақпанынан маусымға дейін алдын ала көрсетімдерден кейін Чикагодағы Уотер Тауэр Плейс-тегі Бродвей театрында жаңадан ашылды, режиссерлігі мен өңдеуі Гордон Гринберг жасады. Ойыншылар құрамында Джин Вейгант, Барбара Робертсон, Эмджой Гэвин және Э. Фэй Батлер болды. 2012 жылдың 1 желтоқсанында басталған алдын ала көрсетімдерден кейін 2012 жылдың 12 желтоқсанында 59E59 театрларында Бродвейден тыс сахнада ашылды, режиссері Гордон Гринберг. Актерлік құрамында Джо Кэссиди, Донна Линн Шамплин, Джей Армстронг Джонсон, Нехал Джоши және Кенита Миллер болды. 2008 жылдың мамыр айында Флорида штатының Сарасота қаласындағы Ассоло репертуарлық театрында және 2009 жылдың наурыз айында Калифорния штатының Сан-Диего қаласындағы Олд Глобус театрында Гордон Гринбергтің режиссерлігімен «дамыту қойылымдары» өтті. Шварц Гринбергпен бірге мюзиклді қайта өңдеді, оған Лин Мануэль Миранда жазған екі жаңа ән енгізілді. Шоудың Азиядағы тұсаукесері 2011 жылдың қыркүйегінде Сингапурдағы LASALLE College of the Arts Creative Cube-да өтті. Шоудың Еуропалық тұсаукесері 2017 жылдың 2 маусымынан 8 шілдесіне дейін Лондондағы Саутварк ойын үйінде болды. Латын Америкасындағы тұсаукесері 2003 жылы Уругвайдың Монтевидео қаласындағы Театро Табладода испан тілінде болды. Режиссерлік және хореографиялық жұмысты Альваро Лурейро мен Стефан Ситтиг жасады.

The musical was first staged at the Goodman Theatre in Chicago from December 1977 through February 1978. It then was produced on Broadway at the 46th Street Theatre, opening on May 14, 1978 where it ran for 24 performances and 12 previews. It was directed by Schwartz and choreographed by Onna White, with a cast featuring Patti LuPone, Bob Gunton, Joe Mantegna, Lynne Thigpen, David Patrick Kelly, Robin Lamont, Steven Boockvor, Rex Everhart, Bobo Lewis, Lenora Nemetz, Brad Sullivan, Matt Landers, David Smyrl, Terri Treas, Matt McGrath and Arny Freeman, an actor who was interviewed in the book. In 1982, Schwartz and Nina Faso adapted the show for a ninety minute telecast on the PBS series American Playhouse, directed by Schwartz and Kirk Browning and introduced by Terkel. Before the revisions, it was done as an amateur production by Kent State University, Trumbull Campus, Summer Stock. It has been done there again this century. Because of the extremely low royalty fee, the production was the highest netting for the Summer Stock to that point even though the turnout was not high. The musical has undergone several revisions. In March 1999, it was presented at Long Wharf Theater, New Haven, Connecticut, with direction by Christopher Ashley. A further revised version opened at the Broadway Playhouse at Water Tower Place, Chicago, starting in February 2011 in previews through June, with direction and revisions by Gordon Greenberg. The cast features Gene Weygandt, Barbara Robertson, Emjoy Gavin, and E. Faye Butler. The production opened Off Broadway at the 59E59 Theaters on December 12, 2012, after previews which started on December 1, 2012. Again directed by Gordon Greenberg, it won a special ensemble Drama Desk Awards the cast features Joe Cassidy, Donna Lynne Champlin, Jay Armstrong Johnson, Nehal Joshi and Kenita Miller. It had "developmental productions" directed by Gordon Greenberg at Asolo Repertory Theatre, Sarasota, Florida in May 2008 and at the Old Globe Theatre, San Diego, California, in March 2009. Schwartz revised the musical with Greenberg, which includes two new songs written by Lin Manuel Miranda. The show's Asian premiere was in Singapore, performed by LASALLE College of the Arts at the Creative Cube in September 2011. The show's European premiere was in London at the Southwark Playhouse, from 2 June to 8 July 2017. The show's Latin American premiere was in an all Spanish version in Montevideo, Uruguay at the Teatro Tablado in 2003. Directed and Choreographed by Alvaro Loureiro and Stefan Sittig.

1-ші акті

Таңертең барлық жұмысшылар өз жұмыстарына дайындалады (All the Livelong Day). Майк Диллард, болат жұмысшысы, өз жұмысының қауіптілігі туралы айтады. Кейбір адамдар тас жолда (көлік кептелісі) қалады. Кейбір көліктер Ал Калинда жұмыс істейтін кеңсе ғимаратына тоқтайды. Ол машиналарды тоқтатады және өмірінің бойы машина тоқтатумен айналысқанын, алдағы өмірінде де солай болатынын айтады (Lovin Al). Автотұрақ үстінде кеңсе ғимараты орналасқан. Аманда МакКенни адамдардың оны жұмысымен байланыстырып стереотиптеуінен наразы. Оның басшысы Рекс Уиншиппен қарым-қатынасы шиеленіскен, ол мұғалім болғысы келетінін айтады. Зейнетке бір жыл қалған мұғалім Роуз Хоффман мектеп жүйесіндегі өзгерістерге (Nobody Tells Me How) риза емес. Ол өзінің бір оқушысы Бэйб Секолиді еске алады, ол қазір "Асыл мұра" супермаркетінде кассир болып жұмыс істейді. Бейб өзінің жұмысының дене мүшелерінің барлығынан күш-жігер талап ететінін түсіндіреді ("I'm Just Movin"). Оның қапшығы Роберто Нунез базарда ойналып жатқан музыкаға, яғни Куба революциясын тойлайтын әнге, сондай-ақ шаруа шаруашылығындағы еңбек қиындықтарына наразы, жақсы күннің келеріне үміттенеді (Un Mejor Día Vendrá). Аудан бойынша Конрад Свайбел UPS посылкаларын жеткізіп, жұмысының артықшылықтары – әйелдермен танысу, ал кемшіліктері – иттердің қууып жүруі туралы айтады. Ол кеткеннен кейін Джон Раштон газет жеткізіп, болашаққа қатысты армандарымен бөліседі (Neat to be a Newsboy). Оның анасы, үй шаруасымен айналысатын Кейт Раштон, адамдардың оның интеллектына күмән келтіретініне шағымданады, себебі ол үйде отырып, отбасына қарауды жөн көреді ("Just a Housewife"). Кенди Коттингем саяси жинаушы ретінде жұмыс істеу үшін адамдарды олардың жұмысынан ажырату қажеттігін айтады. Грейс Клементс өзінің жұмысы – фабрикада жұмыс істеудің денеге тигізетін физикалық стресіне байланысты жас адамдардың осы мамандыққа тартуын қаламайды (Millwork). Кешкі уақытта барлық жұмысшылар бұрынғы армандары туралы еске алады (If I Could've Been).

In the morning all the workers are getting ready for their jobs (All the Livelong Day). Mike Dillard, a steelworker, talks about the dangers of his job. Some people get caught in a (Traffic Jam) on the highway. Some of the cars stop at an office building where Al Calinda, a parking lot attendant is working. He parks the cars and states that he has been parking cars his whole life, and probably will for the rest of his life (Lovin Al). On top of the parking lot there is an office building. Amanda McKenny is displeased that people stereotype her with her job. She has a strained relationship with her boss, Rex Winship, who tells us he wants to be a teacher. Rose Hoffman, a teacher who has one year left until retirement, is unhappy with the changes she sees in the school system (Nobody Tells Me How). She remembers a student of hers, Babe Secoli, who is now a checker at the Treasure Island Supermarket. Babe explains that her job requires work from every part of the body (I'm Just Movin). Her bag boy, Roberto Núñez, is unhappy with the music that is playing in the market, which is the Cuban Revolution celebratory song along with the hardships of working on a farm and hopes a better day will come (Un Mejor Día Vendrá). In the neighborhood, Conrad Swibel is on his UPS delivery route, talking about the perks of his job: meeting women, and the bad parts, getting chased by dogs. After he leaves, John Rushton delivers the newspaper and tells of his dreams for the future (Neat to be a Newsboy). His mother, Kate Rushton, a housewife, who complains that people doubt her intelligence because she chooses to stay at home and look after her family (Just a Housewife). Candy Cottingham says that she needs to separate people from their jobs for her job as a political fundraiser. Grace Clements explains that she does not want to see any young people doing her job as a millworker because of the physical stress on the body (Millwork). As evening rolls in, all the workers remember their dreams of old (If I Could've Been).

2-ші акті

Энтони Коэльйо өз жұмысын жақсы көреді, өйткені жүз жылдан кейін адамдар оның туындысын көретін болады ("Масон"). Автожолда Фрэнк Деккер мен Дейв жүк көлігін айдап барады ("Жүкші бауыр"). Фрэнк жұмыс кестесінің кесірінен отбасын сирек көретінін түсіндіреді. Ол қоңырау шалады, бірақ байланыс нашарлығынан Хизер Лэмб операторына жалғанады. Ол, Шарон Аткинс және Энид Дюбои телефон әңгімелерін тыңдамаудың қаншалықты қиын екенін айтады. Долорес Данте өз жұмысын жақсы көреді және официантқа мақтанады ("Бұл өнер"). Паркте зейнеткер Джо Зутти өмірі туралы әңгімелейді ("Джо"). Ол күндерін ерікті өрт сөндіруші болып өткізеді. Том Патрик, өрт сөндіруші болып жұмыс істейді, құтқарып қалған өмірлер туралы айтқанда эмоцияға беріледі. Мэгги Холмс қызы үшін жақсы өмір тілейді ("Тазалаушы әйел"). Соңында Ральф Вернер арманды өмірін еске алады. Майк Диллард қайта оралып, жұмысының кесірінен отбасымен өткізбеген уақыты туралы айтады ("Әкелер мен ұлдар"). Ансамбль жұмыстағы жетістіктерімен мақтанады ("Мақтан тұтуға лайық").