Француз және испандық құл колонияларындағы еркектер мен әйелдердің ресми емес одағы
Plaçage
Француз және испандық құл колонияларындағы пласаж – еуропалық ерлер мен африкалық, үнді және аралас нәсілді әйелдер арасындағы заңдық емес одақ. Мүлік, бостандық берілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз және испан құл колонияларындағы азаматтық одақ
Civil union in French and Spanish slave colonies
Пласаж – Солтүстік Америкадағы (Кариб теңізі аймағын қоса) француз және испан құл колонияларында еуропалық текті ерлердің африкалық, американдық жергілікті халық және аралас нәсілді еуропалық емес әйелдермен азаматтық одаққа түсуін қамтамасыз ететін заңнан тыс жүйе. Бұл термин француз тіліндегі «орынды құру» деген мағынаны білдіретін «placer» сөзінен шыққан. Әйелдер заңды түрде әйел ретінде танылмаған, бірақ «пласе» деп аталған; олардың қарым-қатынастары еркін түсті адамдар арасында «сол қолмен жасалған неке» (mariages de la main gauche) деп танылған. Бұл жүйе әйел мен оның балаларына мүліктік құқықтарды белгілейтін келісімшарттар немесе келіссөздер арқылы институционалдастырылды және кейбір жағдайларда, егер олар құлдықта болса, оларға бостандық берілді. Бұл жүйе француз және испан отарлау кезеңінде гүлденді, 1769 және 1803 жылдар аралығында ең жоғары деңгейіне жетті. Бұл жүйе, әсіресе Нью-Орлеанда кеңінен таралған болуы мүмкін, онда плантаторлар қоғамы жүйені қолдау үшін жеткілікті байлық жинады. Сондай-ақ, бұл жүйе латын әсеріне ие Начез және Билокси (Миссисипи штаты), Мобил (Алабама штаты), Сент-Огюстин және Пенсакола (Флорида штаты), сондай-ақ Сент-Доминг (қазіргі Гаити Республикасы) қалаларында да орын алды. Пласаж Нью-Орлеанның космополиттік қоғамының бір бөлігі ретінде танымал болды. Эмили Кларк пласаждың келісімшарттық некеге негізделген жүйелі практика екендігі туралы кең таралған пікірге қарсы шығып, бұл практиканың негізінен түрлі түсті әйелдер мен ақ ерлер арасындағы әртүрлі қарым-қатынастардан тұратынын, олардың пайда болу жолдары әртүрлі болғанын және көбінесе өмір бойы сақталғанын айтады. Генетикалық дәлелдер Нью-Орлеандағы ақ нәсілді ерлер мен түрлі түсті әйелдер арасындағы аралас некелердің тарихи фактісін нығайтады.
Plaçage was a recognized extralegal system in French and Spanish slave colonies of North America (including the Caribbean) by which ethnic European men entered into civil unions with non Europeans of African, Native American and mixed race descent. The term comes from the French placer meaning "to place with". The women were not legally recognized as wives but were known as placées; their relationships were recognized among the free people of color as mariages de la main gauche or left handed marriages. They became institutionalized with contracts or negotiations that settled property on the woman and her children and, in some cases, gave them freedom if they were enslaved. The system flourished throughout the French and Spanish colonial periods, reaching its zenith during the latter, between 1769 and 1803. The system may have been most widely practiced in New Orleans, where planter society had created enough wealth to support the system. It also took place in the Latin influenced cities of Natchez and Biloxi, Mississippi; Mobile, Alabama; St. Augustine and Pensacola, Florida; as well as Saint Domingue (now the Republic of Haiti). Plaçage became associated with New Orleans as part of its cosmopolitan society. Emily Clark has challenged the popular notion of plaçage as being a systemic practice based on contractual marriages, and proposes that the practice largely consisted of a broad range of relationships between free women of color and white men that originated in various ways, which often lasted for a lifetime. Genetic evidence strongly supports the historical record of mass intermarriages between white men and women of color in New Orleans.
Тарих және дамуы
Пласаж жүйесі ерте отарлаушы халықтар арасында ерлердің басымдығынан қалыптасты, олар американдықтар, бостандыққа шыққан әйелдер мен африкалық құлдардан әйелдерді серіктес ретінде алды. Осы кезеңде еуропалық әйелдердің жетіспеушілігі байқалды, себебі колонияларда бастапқыда ер адамдар – барлаушылар мен отарлаушылар басым болды. Колониялардағы ауыр жағдайларға байланысты, әйелдерді еркектермен бірге келуге көндіру қиын болды. Франция қылмыстық жаза алған әйелдерді борышкер күйеулерімен бірге жіберді, ал 1719 жылы 209 әйел қылмыскерді депортациялады, «олар Луизианадағы француз қонысына жіберуге лайықты» деп есептелді. Пласаж жүйесі алғаш рет Сент-Домингте пайда болды. Франция кедейханалардан Батыс Үндістанға әйелдерді жіберді, бірақ олар бұрынғы Ла Сальпетриер жезөкшелері болған деген қауесет тарады. 1713 және 1743 жылдары Сент-Доминг билігі Париждің отаршылдарға әйел ретінде жарамсыз бұрынғы жезөкшелерді жібергеніне наразылық білдірді. Сондықтан 18-шы ғасырдың ортасында Француз Батыс Үндістанында Франциядан келіндерді жіберу тоқтатылды, бұл сол жерде пласаж жүйесінің дамуына ықпал етті. Жаңа отарлау саясаты қабылданды, онда француз отарлаушылары тек байлық табу үшін колонияға келді және бірнеше жылдан кейін Францияға оралды, бұл кезде олар үйленбей, бостандыққа шыққан әйелмен бірге өмір сүрді. Соғыстар мен шабуылдар кезінде американдық әйелдер саудаға сатылып, немесе әйел ретінде алынды. Бастапқыда колонияға африкалық еркектер құл ретінде әкелінді, себебі плантацияларды дамыту үшін жерді тазалау жұмысы ауыр болды. Уақыт өте келе Африкадан әйелдер де құл ретінде әкелінді. 18-шы ғасырдың Code Noir кодексіне сәйкес, түрлі нәсілдегі адамдардың арасында некеге тыйым салынды, бірақ нәсілдер арасындағы жыныстық қатынас жалғасты. Осы кезеңде жоғары топтағы еуропалық еркектер көбінесе жиырманың соңында немесе отыздың басында үйленді. Ақ түсті келінге тұрмысқа шығуға ниеттенген әйелмен, әсіресе жоғары дәрежелі әйелмен некеге тұрмас бұрын жыныстық қатынасқа түсу әлеуметтік жағынан қабылданбады.
The plaçage system developed from the predominance of men among early colonial populations, who took women as consorts from Native Americans, free women of color and enslaved Africans. In this period there was a shortage of European women, as the colonies were dominated in the early day by male explorers and colonists. Given the harsh conditions in the colonies, persuading women to follow the men was not easy. France sent women convicted along with their debtor husbands and in 1719 deported 209 women felons "who were of a character to be sent to the French settlement in Louisiana." The placage system first developed in Saint Domingue. France sent women from the poor houses to the West Indies, but they had the reputation of also being former prostitutes from La Salpêtrière, and in 1713 and again in 1743, the authorities in Saint Domingue complained that Paris sent the settlers unsuitable former prostitutes as wives. The custom of sending brides from France was therefore discontinued in the French West Indies in the mid 18th century, which benefitted the development of a placage system there. A new colonisation policy was adopted in which male colonists from France merely came to the colony to make their fortune and returned to France after a few years during which they did not marry but lived with a free woman of colour. Through warfare and raids, Native American women were often captured to be traded, sold, or taken as wives. At first, the colony generally imported African men to use as slave labor because of the heavy work of clearing to develop plantations. Over time, it also imported African women as slaves. Marriage between the races was forbidden according to the Code Noir of the 18th century, but interracial sex continued. The upper class European men during that period often did not marry until their late twenties or their early thirties. Premarital sex with an intended white bride, especially if she was of high rank, was not permitted socially.
Түсті адамдар
Ақ нәсілді ер адамдар, көбінесе ақсүйектердің, әскерилердің және плантаторлардың кіші ұлдары, үйленер алдында біраз байлық жинауға мұқтаж болғандықтан, некеге тұрмас бұрын немесе кейбір жағдайларда әйелдері қайтыс болғаннан кейін түрлі текті әйелдермен қатар тұрды. Саудагерлер мен әкімшілер де, егер олар жеткілікті бай болса, осы тәжірибені қолданды. Әйелдер бала туғанда, кейде балаларымен бірге бостандыққа шығарылатын. Әйел де, балалары да ер адамның тегін қабылдауы мүмкін. Креаль еркектері үйлену жасына жеткенде, кейбіреулері өздерінің «пласеяларымен» (жалдамалы әйелдерімен) қарым-қатынастарын сақтап, бірақ мұндай жағдай сирек кездесетін. Бай ақ адамның екі (немесе одан да көп) отбасы болуы мүмкін: біреуі заңды, екіншісі – заңсыз. Олардың аралас нәсілді балалары Луизиана мен Сент-Домингтегі бос түрлі текті адамдардың немесе «gens de couleur libres» тобының ядросын құрады. 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басында Гаити революциясынан кейін көптеген босқындар Нью-Орлеанға келді, осылайша француз тілді бос түрлі текті адамдардың жаңа толқынын құрады. Француз және испан билігі кезінде «gens de couleur» Нью-Орлеанда және басқа бұрынғы француз қалаларында ақ креолдар мен қара құлдар арасында үшінші топты құрады. Олардың белгілі бір мәртебесі мен құқықтары болды және көбінесе білім мен мүлік жинады. Кейіннен олардың ұрпақтары Нью-Орлеанда жетекші рөлдерге ие болды, қала және штат билігінде саяси лауазымдарды атқарды және Америка Құрама Штаттарында африкалық-американдық орта таптың қалыптасуына қатысты. 1788 жылға қарай 1500 түрлі текті креол және қара әйелдер ақ еркектердің қарауында болды. Белгілі бір әдет-ғұрыптар қалыптасты. Бай, үйленген креол әдетте Нью-Орлеаннан тыс плантациясында ақ отбасымен бірге тұратын. Ол ақ элитасымен араласу және көңіл көтеру үшін қалада екінші мекенжайын сақтап, «пласеясы» мен балалары үшін үй салып немесе сатып алатын. Олар түрлі текті креолдар қоғамының бір бөлігі болды. Ақ әлем «пласеяны» заңды және әлеуметтік жағынан әйел ретінде мойындамауы мүмкін, бірақ түрлі текті креолдар арасында олар осы мәртебеге ие болды. Кейбір әйелдер құлдар мен плантацияларға иелік етті. Әсіресе испан отарлау кезеңінде әйелдер құлдарға ие екендігі тіркелген, олар кейде туыстары болғандықтан, олардың бостандығын сатып алу үшін жеткілікті ақша жинағаннан кейін босатуға ниеттенген. Нью-Орлеанда (немесе басқа қалаларда) ер адам «пласеясымен» оның креолдық коттеджінде немесе үйінде ресми «жалдамалы» ретінде бірге тұратын. Көптеген үйлер Нью-Орлеандағы Рампарт көшесінің жанында орналасқан, ол бір кезде қала мен шекара арасындағы шекара сызығы немесе қабырға болған. Түрлі текті креолдар үшін танымал аудандар Фаубур Мариньи және Треме болды. Егер ер адам үйленбеген болса, ол жеке тұратын, мүмкіндігінше «пласеясына» жақын немесе бірдей немесе көрші блокқа орналасқан. Ол олардың балаларының тәрбиесіне және біліміне қатысып, оларды оқытуды ұйымдастырды. Бір кезде ұлдар мен қыздар Францияда білім алды, өйткені Нью-Орлеанда аралас нәсілді балаларға арналған мектептер болған жоқ. Мұндай «пласеж» тәртібін ұстауға жылына мыңдаған доллар жұмсалғандықтан, ол тек байлардың ғана қолынан келді.
White male colonists, often the younger sons of noblemen, military men, and planters, who needed to accumulate some wealth before they could marry, had women of color as consorts before marriage or in some cases after their first wives died. Merchants and administrators also followed that practice if they were wealthy enough. When the women had children, they were sometimes emancipated along with their children. Both the woman and her children might assume the surnames of the man. When Creole men reached an age when they were expected to marry, some also kept their relationships with their placées, but that was less common. A wealthy white man could have two (or more) families: one legal and the other not. Their mixed race children became the nucleus of the class of free people of color or gens de couleur libres in Louisiana and Saint Domingue. After the Haitian Revolution in the late 18th and the early 19th centuries, many refugees came to New Orleans, adding a new wave of French speaking free people of color. During the period of French and Spanish rule, the gens de couleur came to constitute a third class in New Orleans and other former French cities between the white Creoles and the mass of black slaves. They had certain status and rights and often acquired education and property. Later, their descendants became leaders in New Orleans, held political office in the city and state, and became part of what developed as the African American middle class in the United States. By 1788, 1,500 Creole women of color and black women were being maintained by white men. Certain customs had evolved. It was common for a wealthy, married Creole to live primarily outside New Orleans on his plantation with his white family. He often kept a second address in the city to use for entertaining and socializing among the white elite. He had built or bought a house for his placée and their children. She and her children were part of the society of Creoles of color. The white world might not recognize the placée as a wife legally and socially, but she was recognized as such among the Creoles of color. Some of the women acquired slaves and plantations. Particularly during the Spanish colonial era, a woman might be listed as owning slaves, who were sometimes relatives whom she intended to free after she had earned enough money to buy their freedom. While in New Orleans (or other cities), the man would cohabit with the placée as an official "boarder" at her Creole cottage or house. Many were located near Rampart Street in New Orleans, once the demarcation line or wall between the city and the frontier. Other popular neighborhoods for Creoles of color were the Faubourg Marigny and Tremé. If the man was not married, he might keep a separate residence, preferably next door or in the same or next block as his placée. He often took part in and arranged for the upbringing and education of their children. For a time, both boys and girls were educated in France, as there were no schools in New Orleans for mixed race children. As supporting such a plaçage arrangement ran into thousands of dollars per year, it was limited to the wealthy.
Мұрагерлік және еңбек
Қорғаушысының қайтысымен, пласе болған әйел мен оның отбасы заңды шағым арқылы ер адамның мүлкінің үштен бір бөлігіне дейін алуға құқылы болатын. Кейбір ақ нәсілді жандар аралас нәсілді балаларын өзге ақ туыстарға қарағанда басты мұрагер етіп тағайындаған. Белгілі бір мұрагерлік іс – испандық Луизиананың бұрынғы жоғары лауазымды шенеунігі Николас Мария Видальдың қыздарының ісі. Олар аналары Евфросина Хинардпен бірге 1830 жылдары АҚШ үкіметінен Видальдің мүлкінің бір бөлігін алу үшін көмек сұраған. Мұндай қарым-қатынастағы әйелдер көбінесе мүлік жинауға тырысқан: мүлік сатып алу, заңды пансион ашу немесе шаштараз, маршанд (көшпенді немесе ауылдық саудагер) немесе тігінші ретінде шағын бизнес ашу. Олар тағы бір ақ креолдің пласесі болуы мүмкін. Кейде аналары қыздарын киім, әдеп-ғайып және мінез-құлық бойынша тәрбиелеп, пласе болуға дайындаған. Егер ақ креол қызына қызығушылық танытса, анасы оның құдалық төлемі немесе мүлік бөлісі туралы келіссөздер жүргізген, кейде шарт жасасқан. Бұрынғы пласе түсті креолмен некеге тұрып немесе бірге тұрып, тағы балалар өрбіткен. Көпке тараған қате түсініктерден айырмашылығы, пласелер бәрісі де емес, тіпті жезөкшелікпен айналыспаған. Түсті креолдар бұл әдетке қарсы болған, себебі ол түсті креол әйелдерінің ар-намысын төмендетуге алып келеді деп есептеген, бірақ кейбіреулері, ақ нәсілділердің ұрпақтары ретінде, әлеуметтік капиталдың ауысуынан пайда тапқан. Мартин былай деп жазады: «Олар құда-құда болып өмір сүруді таңдаған жоқ, олар тірі қалуды таңдады». 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында, Реконструкциядан кейін және бұрынғы Конфедерацияда ақ үстемдіктің қайта орнауынан кейін, ақ креол тарихшылары Чарльз Гейарре мен Алсе Фортье пласаж туралы көп мәлімет бермеген тарихтар жазды. Олар колониялық кезеңде нәсілдердің араласуы аз болғанын және пласелер ақ креолдарды адастырғанын айтты. Олар француз креолдарының, Луизиананың байырғы тұрғындары ретінде, басқа оңтүстік ақ адамдар сияқты, нәсілдердің араласу қаупінен қорқынышпен қараған еуропалық этнос екенін жазды. Гейарре жас кезінде түсті әйелді пласесі етіп алған, және ол одан балалары болған, бірақ кейін оған өкімді болған. Өмірінің соңында ол ақ әйелге үйленді. Оның ертедегі тәжірибесі «Фернандо де Лемос» романына шабыттандырды.
Upon the death of her protector, the placée and her family could, on legal challenge, expect up to a third of the man's property. Some white lovers made their mixed race children primary heirs over other white descendants or relatives. A notable inheritance case was the daughters of Nicolás María Vidal, a former high official in Spanish Louisiana, who, with their mother, Eufrosina Hinard, successfully petitioned the US government in the 1830s to intercede on their behalf to secure a portion of Vidal's estate. The women in those relationships often worked to develop assets: acquiring property, running a legitimate rooming house, or a small business as a hairdresser, marchande (female street or country merchant/vendor), or a seamstress. She could also become a placée to another white Creole. She sometimes taught her daughters to become placées, by education and informal schooling in dress, comportment, and ways to behave. A mother negotiated with a young man for the dowry or property settlement, sometimes by contract, for her daughter if a white Creole were interested in her. A former placée could also marry or cohabit with a Creole man of color and have more children. Contrary to popular misconceptions, placées were not and did not become prostitutes. Creole men of color objected to the practice as denigrating the virtue of Creole women of color, but some, as descendants of white males, benefited by the transfer of social capital. Martin writes, "They did not choose to live in concubinage; what they chose was to survive." In the late 19th and the early 20th centuries, after Reconstruction and the reassertion of white supremacy across the former Confederacy, the white Creole historians, Charles Gayarré and Alcée Fortier, wrote histories that did not address plaçage in much detail. They suggested that little race mixing had occurred during the colonial period and that the placées had seduced or led white Creole men astray. They wrote that the French Creoles, in the sense of having long been native to Louisiana, were ethnic Europeans who were threatened, like other Southern whites, by the spectre of race mixing. Gayarré, when younger, was said to have taken a woman of color as his placée, and she had their children to his later shame. He married a white woman late in life. His earlier experience inspired his novel Fernando de Lemos.
Мари Тереза Метоер
Мари Тереза Метоер Койнкойн колониялық Луизианадағы қара әйел кәсіпкерлігінің символына айналды. Ол 1742 жылдың тамызында Кейн өзені бойындағы Натчитош бекінісінде, осы бекіністің негізін қалаушы, даулы саяхатшы Луи Жюшеро де Сен-Денидің құлы ретінде дүниеге келді. Ол жиырма жыл бойы француз колониялық саудагері, кейіннен плантатор болған Клод Томас Пьер Метоердің өзінен екі жас кіші әйелі болды. Олардың қарым-қатынасы басталғанда ол бес баланың анасы еді, ал Метоермен тағы он балаға ие болды. 1778 жылы, дін қызметкері Койнкойнды "қоғамдық жалтақ" деп айыптағаннан кейін және олар қарым-қатынасын тоқтатпаса, оны Нью-Орлеанға сатумен қорқытқаннан кейін, ол оны босатып жіберді. Бостандыққа шыққаннан кейін ол 1788 жылға дейін Метоермен бірге тұрды, содан кейін оның өсіп келе жатқан байлығы оны заңды мұрагерлерді қамтамасыз ететін әйелге үйленуге итерді. (Ол тағы бір Мари Терезаны таңдады, ол француз және неміс тегіндес ақ креол еді.) Метоер Койнкойннан бас тартып, оған 80 арпендік, плантациясына жақын, патенттелмеген жерді, олардың бостандыққа туған балаларын асырауға көмектесу үшін сыйлады. Ол жерде Койнкойн темекі өсірді, ол қиын жағдайдағы колония үшін бағалы тауар еді. Ол және оның балалары ет, тері және майды сату үшін аюлар мен жабайы түйеқұстарды аулады, оларды жергілікті және Нью-Орлеан нарықтарында сатты. Ол сондай-ақ дәрі-дәрмек жасады, бұл шеберлікті бұрынғы құлы болған қарындасы Мари Луиза, сондай-ақ Мариотта және олардың африкалық ата-аналарынан алған болуы мүмкін. Осы ақшаға ол өзінің алғашқы бес баласының төртеуі мен бірнеше немерелерінің бостандығын сатып алды, содан кейін қартайған сайын дене еңбегі қиын болғандықтан, үш африкалық құл сатып алып, оларға жұмыс тапсырды. 1794 жылы өзінің жеріне колониялық патент алғаннан кейін, ол испан тәжінен жер беру туралы өтініш берді және оны алды. Ол өзінің шаруашылығынан шамамен 5 миль қашықтықтағы Олд Ред өзенінің жағасында 800 арпендік (667 акр) қарағайлы орманды жерге мал шаруашылығын (ранчо) құрып, малын бағу үшін испанды жалдады. 1816 жылы қайтыс болғанға дейін Койнкойн өзінің шаруашылығын сатып, қалған мүлкін (қарағайлы орман жерін, үш африкалық құл мен олардың ұрпақтарын) өзінің балалары арасында бөлді. Пласаждардың балалары арасында жиі болатындай, Койнкойнның Метоерден туған жалғыз қызы Мари Сюзанна да пласаж болды. Жастығында, екі ата-анасының батасымен, ол жаңадан келген дәрігер Джозеф Конантпен қарым-қатынасқа түсті. Ол Кейн өзенін тастағаннан кейін, ұлының туылғаннан кейін көп ұзамай, ол Кейн өзені плантаторы Жан Батист Антимен екінші және өмір бойына созылған қарым-қатынасқа түсті. Екінші буын кәсіпкер ретінде Сюзанна анасынан әлдеқайда табысты болды және 1838 жылы 61 600 доллар (2009 жылғы бағамен 1 500 000 долларға тең) мүлік қалдырып қайтыс болды. Қазіргі археологиялық зерттеулер Койнкойнның шаруашылығының орнында оның тұрмыстық өмірінің кейбір аспектілерін анықтап жатыр. Орта ғасырдың 19-шы ғасырында салынған үй, қазір Койнкойн Прюдомм үйі деп аталады, бірақ ол оның нақты тұратын жері емес, Кейн өзені ұлттық мұралық аймағында оны еске алады. Халық арасындағы әңгімелерде, сондай-ақ, оның ұлы Луи Метоер құрған Кейн өзені плантациясының, бүгінде Мельроуз плантациясы ретінде танымал және оның тарихи ғимараттары Юкка үйі мен Африка үйі оған тиесілі деп қате айтылады. Оның үлкен жартылай француз ұлы Николас Августин Метоер, Койнкойнға мұрасын іздейтін Кейн өзенінің түсті креолдар қауымының рухани орталығы – Сент-Огастин шіркеуін (Бревелл аралы) құрды.
Marie Thérèse Metoyer dite Coincoin became an icon of black female entrepreneurship in colonial Louisiana. She was born at the frontier outpost of Natchitoches on Cane River in August 1742 as a slave of the post founder, the controversial explorer Louis Juchereau de St. Denis. She would be, for twenty years, the placée of a French colonial merchant turned planter, Claude Thomas Pierre Métoyer, who was two years her junior. At the onset of their plaçage, she was already the mother of five children; she would have ten more with Métoyer. In 1778, he freed her after the parish priest filed charges against Coincoin as a "public concubine" and threatened to have her sold at New Orleans if they did not end their relationship. As a free woman, she remained with Métoyer until 1788, when his growing fortune persuaded him to take a wife who could provide legal heirs. (He chose another Marie Thérèse, a white Créole of French and German birth.) In setting Coincoin aside, Métoyer donated to her his interest in 80 arpents, about of unpatented land, adjacent to his plantation, to help support their free born offspring. On that modest tract, Coincoin planted tobacco, a valuable commodity in the struggling colony. She and her children trapped bears and wild turkeys for sales of meat, hide, and oil locally and at the New Orleans market. She also manufactured medicine, a skill shared by her formerly enslaved sister Marie Louise dite Mariotte and likely one acquired from their African born parents. With this money, she progressively bought the freedom of four of her first five children and several grandchildren, before investing in three African born slaves to provide the physical labor that became more difficult as she aged. After securing a colonial patent on her homestead in 1794, she petitioned for and was given a land concession from the Spanish crown. On that piney woods tract of 800 arpents (667 ac) on Old Red River, about 5 mi from her farmstead, she set up a vacherie (a ranch) and engaged a Spaniard to tend her cattle. Shortly before her death in 1816, Coincoin sold her homestead and divided her remaining property (her piney woods land, the three African slaves, and their offspring) among her own progeny. As often happened among the children of plaçages, Coincoin's one surviving daughter by Métoyer, Marie Susanne, became a placée also. As a young woman, apparently with the blessing of both parents, she entered into a relationship with a newly arrived physician, Joseph Conant from New Orleans. When he left Cane River, soon after the birth of their son, she formed a second and lifelong plaçage with a Cane River planter, Jean Baptiste Anty. As a second generation entrepreneur, Susanne became far more successful than her mother and died in 1838 leaving an estate of $61,600 (equivalent to $1,500,000 in 2009 currency). Modern archaeological work at the site of Coincoin's farmstead is documenting some of the aspects of her domestic life. A mid nineteenth century dwelling, now dubbed the Coincoin Prudhomme House although it was not the actual site of her residence, commemorates her within the Cane River National Heritage Area. Popular lore also has, erroneously, credited her with the ownership of a Cane River plantation founded by her son Louis Metoyer, known today as Melrose Plantation, and its historic buildings Yucca House and African House. Her eldest half French son, Nicolas Augustin Métoyer, founded St. Augustine Parish (Isle Brevelle) Church, the spiritual center of Cane River's large community of Creoles of color who trace their heritage to Coincoin.
Эулали де Мандевилл
Ақ креол әкелерінің көптеген мысалдары болды, олар өз қыздарын сақтап, тыныш тәрбиелеп, таныс достарының немесе туыстарының ұлдарына орналастырды. Осылай Эулали де Мандевильдің тағдыры да болды, ол эксцентрикті дворян, саясаткер және жер иесі Бернард Ксавье де Мариньи де Мандевильдің үлкен жартылай қарындасы еді. Ол нәсілдік құлдықтағы анасынан нәресте кезінде алынып, ішінара ақ әжесі тәрбиеледі. 22 жасар Эулалиді әкесі Пьер Эньгерран Филипп, Экуер де Мандевиль, Сиер де Мариньи 1796 жылы әйгілі француз-ирланд руының мүшесі Эжен де Макартиге "тапсырды". Олардың одағы бес баланың дүниеге келуіне әкелді және шамамен елу жылге созылды. 1845 жылы өлім төсегінде жатқан Эжен де Макарти Эулалиге үйленді. Ол оған барлық ақшасын және мүлкін мұра етіп қалдырды, сол кезде оның құны 12 000 долларға бағаланды. Оның ақ нәсілді туыстары, соның ішінде немере қызы Мари Дельфин де Макарти ЛаЛаури өсиетке қарсы шықты. Сот оның өсиетін күшінде қалдырды. Эулали қайтыс болғаннан кейін, оның қалған балалары Макартитің туыстарының мүлкін иеленуге жасаған келесі әрекетін тоқтатты, сол кезде оның құны 150 000 доллардан асып кеткен еді. Эулали де Мандевиль де Макарти сәтті саудагер болып, сүт шаруашылығын жүргізді. Ол 1848 жылы қайтыс болды.
There were many other examples of white Creole fathers who reared and carefully and quietly placed their daughters of color with the sons of known friends or family members. This occurred with Eulalie de Mandéville, the elder half sister of color to the eccentric nobleman, politician, and land developer Bernard Xavier de Marigny de Mandéville. Taken from her enslaved mother as a baby, and partly raised by a white grandmother, 22 year old Eulalie was "placed" by her father, Count Pierre Enguerrand Philippe, Écuyer de Mandéville, Sieur de Marigny, with Eugène de Macarty, a member of the famous French Irish clan in 1796. Their alliance resulted in five children and lasted almost fifty years. On his deathbed in 1845, Eugène de Macarty married Eulalie. He willed her all of his money and property, then worth $12,000. His white relatives, including his niece, Marie Delphine de Macarty LaLaurie, contested the will. The court upheld his will. After Eulalie's death, their surviving children defeated another attempt by Macarty's relatives to claim his estate, by then worth more than $150,000. Eulalie de Mandéville de Macarty became a successful marchande and ran a dairy. She died in 1848.
Розетт Рошон
Розетт Рошон 1767 жылы колониялық Мобилде, Пьер Рошонның қызы болып дүниеге келді. Ол Квебек провинциясынан шыққан кеме жасаушы отбасынан (Квебекте олардың тегі Рошерон болған) және оның бес баласын туған Марианнаның құлы болды. Розетт жасына келгенде, Харди деген мырзаның жұбайы болды, олар бірге Сент-Доминг колониясына көшті. Ол жерде Харди қайтыс болған немесе оныңмен қарым-қатынасын үзген болуы мүмкін; себебі 1797 жылы Гаити революциясы кезінде ол Нью-Орлеанға қашып келді, кейін ол Джозеф Форсталдың, ал оның қайтысынан кейін Чарльз Популуспен бірге болды, екеуі де бай ақ нәсілді Нью-Орлеан креолдары еді. Рошон француз кварталында жылжымайтын мүлікпен айналыса бастады; ол соңында жалға берілетін мүліктің иесі болды, азық-түлік дүкендерін ашты, несие алды, ипотека сатып алды және сатты, құлдарды сатып алып, жалға берді. Ол сондай-ақ Гаитиге жиі саяхат жасады, онда Хардидің ұлы жаңа республикада үкімет шенеунігі болған еді. Нью-Орлеандағы оның таныстарының арасында Мари Лаво, Жан Лафитт, сондай-ақ еркін қара мердігерлер мен жылжымайтын мүлік дамытушылары Жан Луи Долиоль және оның інісі Джозеф Долиоль болды. Әсіресе, Рошон Фобур Мариньиге инвестиция жасағандардың бірі болды, ол 1806 жылы Бернард де Мариньиден алғашқы учаскесін сатып алды. Бернард де Мариньи, креол спекулянты, өзінің отбасылық плантациясынан бөліп жатқан жерлерін ағылшын тілінде сөйлейтіндерге сатудан бас тартты. Бұл қаржылық тұрғыдан сәтсіз шешім болғанымен, Мариньи француз тілінде сөйлейтін, католик дінін ұстанатын бос адамдармен (осы түс шегінде туыстары, жақындары және тіпті балалары бар) көбірек жайлы сезінді. Осының салдарынан Фобур Мариньинің көп бөлігін еркін қара қолөнершілер бос түсті адамдар немесе француз тілінде сөйлейтін ақ креолдар үшін салған. Рошон көбінесе сауатсыз болды, 1863 жылы 96 жасында қайтыс болды, артында 100 000 долларлық (қазіргі күні 1 миллион долларға тең) мүлік қалдырды.
Rosette Rochon was born in 1767 in colonial Mobile, the daughter of Pierre Rochon, a shipbuilder from a Québécois family (family name was Rocheron in Québec), and his mulâtresse slave consort Marianne, who bore him five other children. Once Rosette reached a suitable age, she became the consort of a Monsieur Hardy, with whom she relocated to the colony of Saint Domingue. During her sojourn there, Hardy must have died or relinquished his relationship with her; for in 1797 during the Haitian Revolution, she escaped to New Orleans, where she later became the placée of Joseph Forstal and then after his death, Charles Populus, both wealthy white New Orleans Creoles. Rochon came to speculate in real estate in the French Quarter; she eventually owned rental property, opened grocery stores, made loans, bought and sold mortgages, and owned and rented out (hired out) slaves. She also traveled extensively back and forth to Haiti, where her son by Hardy had become a government official in the new republic. Her social circle in New Orleans once included Marie Laveau, Jean Lafitte, and the free black contractors and real estate developers Jean Louis Doliolle and his brother Joseph Doliolle. In particular, Rochon became one of the earliest investors in the Faubourg Marigny, acquiring her first lot from Bernard de Marigny in 1806. Bernard de Marigny, the Creole speculator, refused to sell the lots he was subdividing from his family plantation to anyone who spoke English. While this turned out to be a losing financial decision, Marigny felt more comfortable with the French speaking, Catholic free people of color (having relatives, lovers, and even children on this side of the color line). Consequently, much of Faubourg Marigny was built by free black artisans for free people of color or for French speaking white Creoles. Rochon remained largely illiterate, dying in 1863 at the age of 96, leaving behind an estate valued at $100,000 (today, an estate worth a million dollars).
Мари Лаво
Мари Лаво (сондай-ақ Лево, Лаво деп жазылады), Нью-Орлеанның вуду королевасы ретінде танымал, 1795 және 1801 жылдар аралығында мулат кәсіпкер Чарльз Левоның қызы ретінде дүниеге келді. Гаитиде көптеген ақтар мен бос түрлі-түсті адамдар болғандықтан, Лево басқа да бос түрлі-түсті адам болуы мүмкін, ол құлдар мен мүлікке ие болған. Олардың үшеуі де француз колониясының құл көтерілісі кезінде, нәтижесінде Жаңа әлемдегі жалғыз тәуелсіз қара республика құрылған Гаитиден мыңдаған ақ және түрлі-түсті креолдармен бірге қашқан болуы мүмкін. 17 жасында Мари көпшілікке Жак Париж ретінде танымал креол адамына үйленді (бірақ кейбір құжаттарда ол Сантьяго Париж деп аталған). Париж қыз туғаннан кейін қайтыс болды, жоғалды немесе оны қасақана тастап кетті (кейбір мәліметтерде ол саудагер теңізшісі немесе теңіз флотында қызмет еткен) делінеді. Лаво өзін жесір Париж деп таныстырды және ақ әйелдердің шаштарын күтіп, шаштараз болды (сонымен қатар, ол дәрі-дәрмек жасаушы және сары қызылшамен ауырғандарға қараушы медбике болған деп есептелді), осы кезде Луи Кристоф Дюменсил де Глэпионмен танысты және 1820-ші жылдардың басында олар ғашық болды. Мари вуду тәжірибешісі ретінде керемет мансабын бастады (ол шамамен 1830 жылға дейін «королева» деп жарияланбады), ал Дюменсил де Глэпион – Нью-Орлеан шайқасының елуге жуық ақ креолдық қатысушысы, оның туыстары түрлі-түсті адамдардың екі жағында да болды. Дюменсил де Глэпион Мариге қатты ғашық болғандықтан, нәсілдік әдет-ғұрыпқа сәйкес, одан бөлек өмір сүруден бас тартқан деген болжам бар. Дюменсил де Глэпион өзін түрлі-түсті адам ретінде көрсетіп, онымен құрметті жағдайда өмір сүруге шешім қабылдады, осылайша көптеген тарихшылар оның шынымен ақ немесе қара нәсілді екенін анықтау қиын болды. Мария Дюменсил де Глэпионнан он бес бала туды деген кең таралған пікірге қарамастан, өмірлік статистикада тек бесеуі ғана тіркелген, олардың екеуі – әйгілі Мария Эвхаристи немесе Мария Лево II – ересек жасқа жетті. Мари Эвхаристи анасына өте ұқсады және Мари Лево қара өнердің көмегімен қайта тірілді деп ойлаған немесе бір уақытта екі жерде болуы мүмкін деп ойлаған көптеген адамдарды таң қалдырды, қыз бұл сенімдерді түзетуге көп көмектеспеді.
Marie Laveau (also spelled Leveau, Laveaux), known as the voodoo queen of New Orleans, was born between 1795 and 1801 as the daughter of a mulatto business owner, Charles Leveaux, and his mixed Black and Native American placée Marguerite Darcantel (or D'Arcantel). Because there were so many whites as well as free people of color in Haiti with the same names, Leveaux could also have been another free man of color who owned slaves and property as well. All three may have escaped Haiti along with thousands of other Creole whites and Creoles of color during the slave uprisings that culminated in the French colony's becoming the only independent black republic in the New World. At 17, Marie married a Creole man of color popularly known as Jacques Paris (however, in some documents, he is known as Santiago Paris). Paris either died, disappeared or deliberately abandoned her (some accounts also relate that he was a merchant seaman or sailor in the navy) after she produced a daughter. Laveau was styling herself as the Widow Paris and was a hairdresser for white matrons (she was also reckoned to be an herbalist and yellow fever nurse) when she met Louis Christophe Dumesnil de Glapion and in the early 1820s, they became lovers. Marie was just beginning her spectacular career as a voodoo practitioner (she would not be declared a "queen" until about 1830), and Dumesnil de Glapion was a fiftyish white Creole veteran of the Battle of New Orleans with relatives on both sides of the color line. It has been alleged that Dumesnil de Glapion was so in love with Marie, he refused to live separately from his placée according to racial custom. In an unusual decision, Dumesnil de Glapion passed as a man of color to live with her under respectable circumstances—thus explaining the confusion many historians have had whether he was truly white or black. Although it is popularly thought that Marie presented Dumesnil de Glapion with fifteen children, only five are listed in vital statistics and of these, two daughters—one the famous Marie Euchariste or Marie Leveau II—lived to adulthood. Marie Euchariste closely resembled her mother and startled many who thought that Marie Leveau had been resurrected by the black arts, or could be at two places at once, beliefs that the daughter did little to correct.
Квадронды шарлар
Квадрон термині – бір ата-анасы ақ, екіншісі мулат болған адамды сипаттау үшін қолданылатын шартты атау. Кейбір соттар мұндай адамды төрттен бірі қара нәсілді деп санаған. "Квадрондық кештемелер" – аралас нәсілді әйелдерді бай ақ нәсілді ер адамдармен байланыс жасауға ынталандыратын, пласаж деп аталатын қатынас жүйесі арқылы ұйымдастырылған әлеуметтік шаралар еді.
The term quadroon is a fractional term referring to a person with one white and one mulatto parent, some courts would have considered one fourth Black. The "quadroon balls" were social events designed to encourage mixed race women to form liaisons with wealthy white men through a system of concubinage known as plaçage.
Сен-Домьингоның квадрон шарлары
Квадрон шарларының шығу тегі француз колониясы Сен-Домьингтегі Кап-Франсадағы redoutes des filles de couleur-ге дейін жетеді. Француз колониясында ерлер саны әйелдерден көп болды, ақ нәсілді әйелдердің саны аз еді, және бос түсті әйелдер үшін жезөкшеліктен басқа амал қалмады. Бұл колония Кариб теңізінде "мулат куртизандарымен" танымал болды, олардың айрықша белгісі – әдемілік, жоғарыпарсылық және күтімді талап ету еді. Олардың арасында ең танымалдары – Наннетт Пинсемайль (1784 жылы қайтыс болды), Энн Лапорте (1783 жылы қайтыс болды), Симон Брокард және Джули Дейи. Сент-Домьингтен көптеген босқындар 1791 жылы Гаити революциясы басталғаннан кейін Нью-Орлеанға келді және Кубадағы Домингтік белімдік колониясы 1809 жылы қуылғанға дейін қоныстанды. Бұл ақ, қара және бос адамдар еді, олар Сент-Домьингтегі пласаж жүйесіне үйренген және пласаждың формалды түрін, сондай-ақ Нью-Орлеанға әйгілі квадрон шарларын әкелді.
The origin of quadroon balls can be traced to the redoutes des filles de couleur in Cap Français in the French colony of Saint Domingue. In the French colony, the male population outnumbered women, white women were few, and there were few alternatives to prostitution for free women of color. The colony was known in the Caribbean for its "mulatto courtesans", whose trademark was elegance, a haughty demeanor, and the demand to be courted. among whom the most famous were Nanette Pincemaille (d. 1784), Anne Laporte (d. 1783), Simone Brocard, and Julie Dahey. Many refugees from Saint Domingue came to New Orleans and settled after the outbreak of the Haitian Revolution in 1791 until the Dominguan refuge colony in Cuba was ousted in 1809. These were white, black, and free people of color who were used to the plaçage system in Saint Domingue and who introduced a more formalized form of plaçage as well as the famous quadroon balls to New Orleans.
Жаңа Орлеанның квадрон шарлары
Моник Гиллори Нью-Орлеан қаласында өткен квадрондық кештестер туралы жазады, осы оқиғалармен ең байланысты қала осы. Ол қазір Бурбон Орлеан қонақүйі болып табылатын ғимарат тарихының аясында кештестерді қарастырады. Ішінде Орлеанс бал залы орналасқан, ол – ең алғашқы квадрондық кештестердің аңызға айналған, бірақ толыққанды шындыққа сай келмейтін орны. 1805 жылы Сент-Домингден келген босқын Альберт Тессиер, Бұл Нью-Орлеан үшін жаңалық болды: 1790 жылдары Нью-Орлеанда бос түсті әйелдер үшін кештестер өткізілген, бірақ олар ақ және түсті ерлерге де ашық болған, соңғылары әйелдермен некеге тұруға мүмкіндік алған, плакаж жасаудың орнына, сондықтан бұл жаңа кештестер тек бос квадрон әйелдері мен ақ ерлерге арналғандықтан плакаж жүйесімен тығыз байланысты болды, бұл Нью-Орлеанға Доминикан әдет-ғұрыптарын енгізді. Гиллоридің сөзінше, мұндай жағдай жиі кездесетін, себебі жоғары білімді, әлеуметтік тұрғыдан жетілген квадрон әйелдеріне ақ нәсілді ерлерге үйленуге тыйым салынған және өздерінің мәртебесіне сай қара нәсілді ерлерді табу қиын болған. Квадрон әйелдерінің анасы әдетте оның сүйіктісіне оны күйеулікке алу үшін қанша өтемақы төленетіні туралы келіседі. Типикалық шарттарға ата-анасына белгілі бір қаржылық төлем, квадронның өзі үшін қаржылық және/немесе тұрғын үймен қамтамасыз ету, сондай-ақ одақтан туған балаларды әкесі мойындауы кіретін. Гиллори бұл одастардың кейбіреулері некелерге ұқсас берік және ерекше болғанын атап көрсетеді. Сүйікті квадрон әйелдері ақ нәсілді ерлер мен әйелдердің отбасыларын құлдетуге қабілетті болды, осы себепті оларға наразылық білдірілді. Гиллоридің сөзінше, плакаж жүйесі аралас нәсілдердің экономикалық жағдайына негізделген. Ақ сүйіктілерімен қара әйелдердің плакаж жасауы тек олардың ашық түсінің әлеуметтік құндылығына байланысты мүмкін болды, дәл сол ашық түс құл саудасында жоғары бағаға ие болды, онда ашық терілі қыздар ең жақсы далалық жұмысшылардан әлдеқайда қымбатқа бағаланды. Гиллори квадрондық кештестерді аққа жақын әйелдер үшін өте шектеулі мүмкіндіктердің арасындағы ең жақсысы деп санайды, бұл олардың сексуалдығын бақылауға және өз денелерінің бағасын анықтауға мүмкіндік берді. Ол былай деп мәлімдейді: "Қара-ақ әлемнің қатаң шектеулерінде күллі ұл мен қыздың үміттене алатыны – құлдар мен басқа қара нәсілді адамдардан экономикалық тәуелсіздік пен әлеуметтік ерекшелік". Ол кештестерге қатысқан көптеген әйелдер плакаж жүйесінен түсетін табысқа қанағаттанбай, нақты бизнесте табысқа жеткенін атап көрсетеді. Оның пікірінше, олар өз денелерін сату процесінен бизнес-шеберлікті дамытқан.
Monique Guillory writes about quadroon balls that took place in New Orleans, the city most strongly associated with these events. She approaches the balls in context of the history of a building the structure of which is now the Bourbon Orleans Hotel. Inside is the Orleans Ballroom, a legendary, if not entirely factual, location for the earliest quadroon balls. In 1805, Albert Tessier, a refugee from Saint Domingue, This was an innovation in New Orleans at the time: balls for free women of colour had been held in New Orleans in the 1790s, but they had been opened for both white men and free men of colour, the latter of whom could marry the women rather than form a placage with them, and these new balls exclusively for free quadroon women and white men was therefore more closely associated with the placage system, introducing a Dominguan custom to New Orleans. These arrangements were a common occurrence, Guillory suggests, because the highly educated, socially refined quadroons were prohibited from marrying white men and were unlikely to find Black men of their own status. A quadroon's mother usually negotiated with an admirer the compensation that would be received for having the woman as his mistress. Typical terms included some financial payment to the parent, financial and/or housing arrangements for the quadroon herself, and, many times, paternal recognition of any children the union produced. Guillory points out that some of these matches were as enduring and exclusive as marriages. A beloved quadroon mistress had the power to destabilize white marriages and families, something she was much resented for. According to Guillory, the system of plaçage had a basis in the economics of mixed race. The plaçage of black women with white lovers, Guillory writes, could take place only because of the socially determined value of their light skin, the same light skin that commanded a higher price on the slave block, where light skinned girls fetched much higher prices than did prime field hands. Guillory posits the quadroon balls as the best among severely limited options for these near white women, a way for them to control their sexuality and decide the price of their own bodies. She contends: "The most a mulatto mother and a quadroon daughter could hope to attain in the rigid confines of the black/white world was some semblance of economic independence and social distinction from the slaves and other blacks". She notes that many participants in the balls were successful in actual businesses when they could no longer rely on an income from the plaçage system. She speculates they developed business acumen from the process of marketing their own bodies.
Генетикалық мұра
Суарес Курцтің пікірінше, Нью-Орлеандағы пласаждың әсерін көрсететін генетикалық дәлелдер бар. Нью-Орлеандағы афроамерикандықтардың еуропалық тегі, АҚШ-тың солтүстігінде тұратын афроамерикандықтарға қарағанда айтарлықтай жоғары. Бұдан әрі, олар Нью-Орлеан афроамерикандықтарында еуропалық еркек гаплогруппаларының ең жоғары көрсеткіші байқалатынын атап көрсетеді, Нью-Орлеандағы қара нәсілді еркектердің 47%-ы еуропалық гаплогруппаны тасымалдайды. Бұл Нью-Орлеан мен оңтүстікте ақ ерлер мен қара әйелдер арасындағы кең таралған аралас некелер туралы тарихи мәліметтерді қолдайды.
According to Suarez Kurtz, there is genetic evidence for the impact of plaçage in New Orleans. African Americans in New Orleans have significantly higher European ancestry than African Americans residing in the northern United States. Furthermore, they note that African Americans from New Orleans have the highest rate of European male haplogroups, with 47% of New Orleans black men carrying a European haplogroup. This supports the historical record of mass intermarriages between white men and black women in New Orleans and the south.
Көркем әдебиетте
Изабел Альенде, "Теңіз астындағы арал". Сан-Домингоға әкелінген және ақырында қожайынының отбасымен бірге Нью-Орлеанға жеткізілген, аралас нәсілді құл туралы роман. Оның төрттен бір бөлігі нәсілі бар қызы қоғамға пласе ретінде таныстырылады. Джордж Вашингтон Кэйбл, "Грандиссимдер", креолдық өмір туралы әңгіме (1880). Ол сондай-ақ "Титэ Пулетт", "Мадам Жонның мұрасы" және "Мадам Дельфин" атты шағын әңгімелерді жазды, онда пласе қоғамнан шеттетілгендей бейнеленген. Уильям Фолкнер, "Абессалом, Абессалом!". Жас жігіт әйелге құда болып, кейін Нью-Орлеанда пласемен байланыста болғаны және одан баласы бар екені анықталады. Эдна Фербер, "Саратоганың жүк көлігі". Бұл кітаптан соң Ингрид Бергман мен Гэри Купердің қатысуымен сол аттас фильм түсірілді. Маркус Гардлидің "Құламайтын үйі" 31 қаңтар – 16 наурыз 2014 ж. Беркли репертуар театрында көрсетілді. Барбара Хэмбли, "Бенджамин Январь құпиялары". Бұл романдар сериясында 1830 жылдары Нью-Орлеанда өмір сүрген бос адам, Бенджамин Январь бейнеленген. Оның анасы мен жарты әпкесі де көрсетілген; екеуі де пласе болған. Оның әйелі – пласенің қызы. Барбара Ферри Джонсонның 1977 жылғы ең көп сатылған романы "Дельта қаны" Леа Бонвивьер және оның бай креолдық сүйіктісі Баптист Фонтейн туралы. Бейонсе Ноулздың "Formation" музыкалық видеосында пласелердің суреттері көрсетілген. Бұл ән 2016 жылдың 6 ақпанында жарық көрді. Энн Райс, "Барлық қасиеттілер мерекесі". Креолдық Нью-Орлеанда өмірге қадам басқан жас жігіт туралы өмірбаяндық роман. Одан сол аттас фильм түсірілді. Сара Риггс (сценарий), Р. Б. МакГоуэн-кіші (хикая): "Quadroon" – 1835 жылғы Нью-Орлеандағы жылдық Quadroon шарына проституткаларды дайындауды көрсететін 1971 жылғы фильм. Патрисия Вон, "Байодағы көлеңкелер". Сильвия Дюпонның өмірін баяндайтын тарихи роман. Дюпон бос адамға үйленеді және оның салдарымен күреседі. "Окторронның әйелінің көрінісі" – октарон шары мен пласаж институтын көрсететін халық ертегісі. "Сүйіскеннің батылдығы" – 2000 жылғы "Қасиетті отбасының қарындастары" қауымының негізін қалаушы туралы телефильм, онда Диаханн Кэрролл пласе рөлінде, ал Ванесса Уильямс оның қызы Генриет Делиль рөлінде, сондай-ақ пласе болу мүмкіндігімен күресіп жатыр. "Assassin's Creed III: Liberation" видео ойынының басты кейіпкері Авелин де Грандпре – 1760 жылдардағы Нью-Орлеанда тұратын француз саудагерінің қызы және оның пласесі, бос түсті әйел.
Isabel Allende, Island Beneath the Sea. A novel about a mixed race slave who is brought to Saint Domingue and is eventually taken to New Orleans with her master's family. Her quadroon daughter is introduced to society as a placée. George Washington Cable, The Grandissimes, A Story of Creole Life (1880). He also wrote the short stories "Títe Poulette", "Madame John's Legacy" and "Madame Delphine", which portrayed the placée as societal outcast. William Faulkner, Absalom, Absalom!. A young man is engaged to a woman until it is found out that he is already involved with a placée in New Orleans and has a child with her. Edna Ferber, Saratoga Trunk. The book was later adapted as a film by the same name, starring Ingrid Bergman and Gary Cooper. Marcus Gardley, The House That Will Not Stand premiered at Berkeley Repertory Theatre, 31 January – 16 March 2014. Barbara Hambly, The Benjamin January Mysteries. This series of novels features Benjamin January, a free man of color, in New Orleans in the 1830s. His mother and half sister are also featured; both are placées. His wife is the daughter of a placée. Barbara Ferry Johnson's 1977 best selling romance novel, Delta Blood, is about placée Leah Bonvivier, and her wealthy Creole lover Baptiste Fontaine. Beyoncé Knowles, in her "Formation" music video, features visuals of placées. This song was released 6 February 2016. Anne Rice, The Feast of All Saints. A coming of age novel about a young man making his way in Creole New Orleans. it was adapted as a film by the same name. Sarah Riggs (screenplay), R. B. McGowen Jr. (story): Quadroon – 1971 film following preparation of prostitutes for presentation at the annual Quadroon Ball set in 1835 New Orleans. Patricia Vaughn, Shadows on the Bayou. A historical romance following the life of Sylvia Dupont, a young woman raised to be a placée. Dupont marries a free man of color and struggles with the consequences. "Haunting of the Octoroon Mistress", a folktale featuring the institutions of octoroon balls and plaçage. The Courage to Love – a 2000 TV movie on the founder of the Sisters of the Holy Family, featuring Diahann Carroll as a placée and Vanessa Williams as her daughter, Henriette Delille, struggling with the thought of also becoming a placée. The video game Assassin's Creed III: Liberation features a protagonist, Aveline de Grandpre, who is a free woman of color in 1760s New Orleans, the daughter of a French merchant and his placée.
Жақында шыққан кітаптар
"Нью-Орлеанның бос түсті адамдары", Мэри Гехман мен Ллойд Деннис, Маргарет Медиа, Инк., 1994. Колониялық Луизианадағы африкалықтар: XVIII ғасырда афрокреол мәдениетінің қалыптасуы, Гвендолин Мидло Холл, Луизиана мемлекеттік университетінің баспасы, 1995. Креолдық Нью-Орлеан, нәсіл және американдану, Арнольд Р. Хирш және Джозеф Логсдон, Луизиана мемлекеттік университетінің баспасы, 1992. Шектелген өмір, шектелген кеңістіктер: Колониялық Нью-Орлеандағы бос қара қоғам, Кимберли С. Хангер. Афристократия: Бос түсті әйелдер және нәсіл, класс және мәдениет саясаты, Анжела Джонсон Фишер, Verlag, 2008. Америкалық квадроонның ерекше тарихы – Революциялық Атлантикалық әлемдегі бос түсті әйелдер, Эмили Кларк, Солтүстік Каролина университетінің баспасы, 2013.
The Free People of Color of New Orleans, An Introduction, by Mary Gehman and Lloyd Dennis, Margaret Media, Inc., 1994. Africans in Colonial Louisiana: The Development of Afro Creole Culture in the Eighteenth Century, by Gwendolyn Midlo Hall, Louisiana State University Press, 1995. Creole New Orleans, Race and Americanization, by Arnold R. Hirsch and Joseph Logsdon, Louisiana State University Press, 1992. Bounded Lives, Bounded Places: Free Black Society in Colonial New Orleans, by Kimberly S. Hanger. Afristocracy: Free Women of Color and the Politics of Race, Class, and Culture, by Angela Johnson Fisher, Verlag, 2008. The Strange History of the American Quadroon − Free Women of Color in the Revolutionary Atlantic World, by Emily Clark, The University of North Carolina Press, 2013.
Қазіргі заманғы есептер
1825 және 1826 жылдары Солтүстік Америка арқылы Саксен-Веймар-Эйзенах герцогы Бернхардтың саяхаттары; Бернхард, Саксен-Веймар-Эйзенах герцогы; Уильям Джеронимус және С. Дж. Джеронимус, Америка университетінің баспасы, 2001. (Герцог Нью-Орлеанда турист ретінде квадрондық кештерге жасаған сапарларын айтады.) Луизианаға саяхат, (Стюарт О. Лендридің түпнұсқа француз тілінен қысқартылған аудармасы) К. С. Робин, Пеликан баспасы, 1966. (Робин Луизиананы американдықтар сатып алғаннан кейін бірден барып, екі жыл бойы онда тұрды.)
Travels by His Highness Duke Bernhard of Saxe Weimar Eisenach through North America in the years 1825 and 1826, by Bernhard, Duke of Saxe Weimar Eisenach; William Jeronimus and C. J. Jeronimus, University Press of America, 2001. (The Duke relates his visits to quadroon balls as a tourist in New Orleans.) Voyage to Louisiana, (An abridged translation from the original French by Stuart O. Landry) by C. C. Robin, Pelican Publishing Co., 1966. (Robin visited Louisiana just after its purchase by the Americans and resided there for two years.)