Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
7/8 ғасырдағы Үндістандық Ваджраяна буддалық монахы және Тан әулеті Қытайындағы ұстазы.
7/8th century Indian Vajrayana Buddhist monk and teacher in Tang dynasty China
Ваджрабодхи (६७१–७४१) – Үндістандық эзотерикалық буддалық монах және Тан Қытайындағы ұстаз. Ол Шингон буддизміндегі сегіз патриархтың бірі. Ол Ваджраяна буддизмін Шривиджая империясының аумақтарына таныстырғанымен белгілі, ол кейіннен Индонезиялық эзотерикалық буддизм деп аталатын ерекше формаға дамыды.
Vajrabodhi (, , 671–741) was an Indian esoteric Buddhist monk and teacher in Tang China. He is one of the eight patriarchs in Shingon Buddhism. He is notable for introducing Vajrayana Buddhism in the territories of the Srivijaya Empire which subsequently evolved into a distinct form known as Indonesian Esoteric Buddhism.
Өмірбаян
Ваджрабодхи VIII ғасырда Қытайға уағыздауға келген үш ваджраян миссионерінің екіншісі болды. Ол брахман отбасынан шыққан еді. Ваджрабодхи он алты жасында буддизмге көшкен болуы мүмкін, бірақ кейбір деректер оны он жасында Наланда буддистік институтында оқығанын айтады. Ол буддизмнің барлық түрлерін зерттеді және белгілі буддистік логик Дхармакиртиден біраз уақыт дәріс алған. Сантиджнананың басшылығымен Ваджрабодхи Ваджраяна ілімдерін үйреніп, йогаға бейімделді. Үндістанның Потигай тауларындағы Агастья-Маладан аттанып, Ваджрабодхи Шри-Ланка мен Шривиджаяға (қазіргі Палембанг, Индонезияның Суматра аралының оңтүстігінде) сапар шекті, онда оған Наландадағыдан өзгеше Ваджраяна дәстүрі үйретілді. Бұл Тамарапарния жолымен бұрын да бірнеше ғалымдар өтіп кеткен, және ол Агастьяның ықпалын көрсететін. Шривиджаядан ол отыз бес парсы сауда кемелерінің сүйемелдеуімен Қытайға жол тартты және 720 жылы Қытай астанасы Чанъаньдағы Цзянфу ғибадатханасына орналасты. Оны болашақта танымал болатын шәкірті Амогхаваджра еріп келді. Өзінен төрт жыл бұрын келген Субхакарассимха сияқты, Ваджрабодхи уақытының көп бөлігін ритуалдық амалдарға, санскриттен қытай тіліне мәтіндерді аударуға және эзотерикалық өнер тудыруға арнады. Оның 723-724 жылдар аралығында "Сарваттагататтвасаграха" кітабының ішінара аудармасы ерекше маңызға ие болды. Бұл Йога Тантрасы, сол жылы Субхакарассимха аударған "Махавайрокана Сутрасымен" бірге, Қытайдағы Женьян мектебінің және Жапониядағы Тендай мектебінің Шингон және Эзотерикалық тармақтарының негізін қалады. Субхакарассимха сияқты, Ваджрабодхи де жоғары сарай шеңберлерімен байланысқа ие болды және императорлық ханшайымдардың қамқорлығын сезінді; ол сондай-ақ корей монахы Хьечоға да сабақ берді, ол кейін Үндістан мен Омейялық Парсыны аралап көрді. Ваджрабодхи 741 жылы қайтыс болды және Лонгмен үңгірлерінің оңтүстігіне жерленді. Ол қайтыс болғаннан кейін "Гуоши" ("Мемлекет мұғалімі") атағымен марапатталды.
Vajrabodhi was the second of three Vajrayana missionaries to eighth century China. He was a son of a Brahmin family. Vajrabodhi probably converted to Buddhism at the age of sixteen, although some accounts place him at the Buddhist institution of Nālandā at the age of ten. He studied all varieties of Buddhism and was said to have studied for a time under the famous Buddhist logician Dharmakīrti. Under Santijnana, Vajrabodhi studied Vajrayāna teachings and was duly initiated into yoga. Leaving Agastya Mala of the Pothigai mountain range of India, Vajrabodhi traveled to Sri Lanka and Sriwijaya (present day Palembang in the south of Sumatra Island, Indonesia), where he apparently was taught a Vajrayāna tradition distinct from that taught at Nālandā. This Tamraparniyan route had been traversed by several scholars prior, and mirrored the reach of Agastya. From Srivijaya he sailed to China via the escort of thirty five Persian merchant vessels, and by AD 720 was ensconced in the Jianfu Temple at the Chinese capital, Chang'an (present day Xi'an). Accompanying him was his soon to be famous disciple, Amoghavajra. Like Subhakarasimha, who preceded him by four years, Vajrabodhi spent most of his time in ritual activity, in translating texts from Sanskrit to Chinese, and in the production of Esoteric art. Particularly important was his partial translation of the Sarvatathāgatatattvasagraha between the years 723 and 724. This Yoga Tantra along with the Mahāvairocana Sutra, translated by Subhakarasimha the same year provides the foundation of the Zhenyan school in China and the Shingon and Esoteric branch of the Tendai school in Japan. Like Subhakarasimha, Vajrabodhi had ties to high court circles and enjoyed the patronage of imperial princesses; he also taught Korean monk Hyecho; who went on to travel India and Umayyad Persia. Vajrabodhi died in 741 and was buried south of the Longmen Grottoes. He was posthumously awarded the title Guoshi ("Teacher of the Realm").