1645 ж. Англия азамат соғысы: Роутон Хит шайқасы – парламентшілердің жеңісі, король Чарльз I әскерінің жеңілісі. Честер қаласын қоршаудан құтқару жолындағы әрекеттері сәтсіз аяқталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1645 жылғы Бірінші ағылшын азаматтық соғысының шайқасы
1645 battle of the First English Civil War
Роутон Хит шайқасы, сонымен қатар Роутон Мур шайқасы деп те аталады, 1645 жылдың 24 қыркүйегінде ағылшын азаматтық соғысы кезінде өтті. Сиднам Пойнц басқарған парламенттік әскерлер мен король Карл I-нің жеке басқаруындағы роялистер арасында болған шайқас роялистерге ауыр жеңіліс әкелді және Карлдың Честер қаласын қоршаудан босатуына кедергі келтірді. Шайқасқа дейін Карл, Насеби шайқасындағы роялистердің жеңілісінен кейін Шотландиядағы Монтроз маркизімен байланысуға тырысқан. Оның әрекеттері сәтсіз болғанымен, екі корольдіктің комитеті Сиднам Пойнцке шамамен 3000 атты әскермен корольді қууға бұйрық берді. Карлға оның жалғыз қалған порты – Честер қаласы қоршауда екені хабарланғаннан кейін, ол қорғаушыларды босату мақсатымен жорыққа шықты. 3000 атты әскерді Мармадуке Лэнгдейл басқаруына тапсырып, қала сыртында орналастырды, ал ол өзі 600 адаммен бірге 1645 жылдың 23 қыркүйегінде Честерге келді. Мақсат – қоршауға алған парламенттік әскерлерге екі жақтан шабуыл жасау еді. Карл Пойнц оларды ұстанбаған деп жаңылысты. Бірақ Пойнц олардан небәрі 24 шақырымдай қалып қойған еді және 24 қыркүйек күні таңертең Лэнгдейл әскеріне шабуыл жасады. Лэнгдейл Пойнцтің әскерін кері шегіндіргенімен, Честерді қоршап тұрған парламенттік әскерлер күшін қосып, Лэнгдейл Честерге жақын Роутон Хитке шегінуге мәжбүр болды және өз күштерінің келуін күтті. Чарльз Джерард пен Лорд Бернард Стюарт басқарған күштер оларға қосыла алмады, ал Лэнгдейлге Пойнц әскері мен қосымша күштер шабуыл жасады. Майданнан ығыстырылып, Честерде қайта топтасуға тырысқаннан кейін, роялистер қараңғыда шегінді. Роялистердің жоғалтулары көп болды: 600 адам қаза тапты, оның ішінде Стюарт та болды, ал 900 адам тұтқынға алынды. Бұл жеңіліс Карлға Честердегі қорғаушыларды босатуға мүмкіндік бермеді, қала 1646 жылдың 3 ақпанында парламенттік әскерлердің қолына көшті. Карл кері қайтып, шамамен 2400 атты әскерін алып кетті, олардың көпшілігі 1645 жылдың 15 қазанында Эльметтегі Шербернде Пойнцтің жасаған шабуылында жойылды.
The Battle of Rowton Heath, also known as the Battle of Rowton Moor, occurred on 24 September 1645 during the English Civil War. Fought by the Parliamentarians, commanded by Sydnam Poyntz, and the Royalists under the personal command of King Charles I, it was a significant defeat for the Royalists with heavy losses and prevented Charles from relieving the siege of Chester. Before the battle, Charles had been attempting to link up with the Marquess of Montrose in Scotland following the Royalist defeat in the Battle of Naseby. Although his attempts were unsuccessful, they were disruptive enough that the Committee of Both Kingdoms ordered Sydnam Poyntz to pursue the King with approximately 3,000 horse. After Charles was informed that Chester, his only remaining port, was under siege, he marched intending to relieve the defenders, ordering 3,000 horse under the command of Marmaduke Langdale to camp outside the city while he and 600 others travelled into Chester itself on 23 September 1645. The intent was to attack the besieging Parliamentarians from both sides, Charles mistakenly believing that Poyntz had failed to follow them. In fact he was barely 15 mile (24 km) behind, and moved to attack Langdale's force in the early hours of 24 September. Although Langdale drove Poyntz off, the Parliamentarians besieging Chester sent reinforcements, and Langdale was forced to retreat to Rowton Heath, closer to Chester, and wait for his own reinforcements. This force, under Charles Gerard and Lord Bernard Stewart, was prevented from joining them, and Langdale was instead attacked by both Poyntz's force and the reinforcement. After being driven off the field and failing in an attempt to regroup at Chester itself, the Royalists retreated as dusk fell. Royalist casualties were high, with 600 killed, including Stewart, and 900 taken prisoner. This defeat prevented Charles from relieving the defenders in Chester, which fell to the Parliamentarians on 3 February 1646. Charles instead withdrew with approximately 2,400 remaining cavalry, most of whom were destroyed by Poyntz's ambush at Sherburn in Elmet on 15 October 1645.
Өмірбаян
1645 жылғы 14 маусымда Насби шайқасында король Карл I-нің бас әскерінің талқандалуынан кейін Бірінші ағылшын азамат соғысы парламентшілердің пайдасына шешулі түрде бұрылды. Карл қалған күштерімен Уэльстегі Раглан қамалына шегінді, онда жаңа сарбаздар жинауға үміттене отырып, Бристоль шығалағы арқылы Джордж Горингпен, маңызды күштің жалғыз қалған роялистік қолбасшысымен байланысуға жоспарлады. 10 шілдеде Лангпорт шайқасында Горингтің жеңіліске ұшырауы, сондай-ақ Оңтүстік Уэльстегі жаңа әскерлердің ыдырауы Карлдың бұл жоспардан бас тартуына әкелді. Осыған қарамастан және Марстон-Мур шайқасынан кейін Солтүстік Англияның көп бөлігін жоғалтқаннан кейін, Карл әлі де Англияның батысында көптеген сарбаздары болды, ал оның қолдаушыларының бірі, Монтроз графы Шотландияда бірқатар жеңістерге қол жеткізді. Роялистер Шотландиядағы Монтрозбен бірігуге тырысты. Тамыздың басында Карл 2500 сарбазбен солтүстікке қарай жорыққа шықты, бірақ Дэвид Лесли мен 4000 атты әскердің алға жылжуынан Донкастерде кері қайтуға мәжбүр болды. Карл әскерлері кейін Шығыс аймағына шабуыл жасап, Хантингтонға дейін жетіп, Херефордты қоршап тұрған парламентшілерді шегінуге мәжбүр етті. Осыған жауап ретінде Екі Корольдық комитеті Сиднам Пойнцке корольді қууға бұйрық берді. Пойнцтің күштерінен қашып, Карл 18 қыркүйекте тағы да солтүстікке қарай жорыққа шықты, Уильям Вон мен Лорд Чарльз Джеррард басқаратын 3500 атты әскерді алып, Престейндегі Уай өзеніне дейін жетті. Осы сәтте хабаршы Карлға "Честердің сыртқы бекініштерінің бір бөлігі жауға берілді" деп хабарлап, оны жоспарларын өзгертіп, Честерге қарай бағытталды. Честер 1644 жылдың желтоқсан айында қоршауға алынды, қала төңірегінде әлсіз блокада немесе "көтеріліс" құрылды. Бристоль енді парламентшілердің қолына тигендіктен, Честер роялистер бақылауындағы соңғы порты болды және Ирландия мен Солтүстік Уэльсте сарбаздар жинау үшін өте маңызды болды. 1645 жылғы 20 қыркүйекте Майкл Джонс басқаратын 500 атты, 200 драгун және 700 жаяу әскер роялистердің бекіністеріне шабуыл жасады. Қорғаушылар толығымен дайындықсыз болғандықтан, олар ішкі қалаға шегінді. 22 қыркүйекте парламентшілердің артиллериясы қаланы бомбалауды бастады, ал қабырғаларды бұзғаннан кейін (және қорғаушылардың тапсыру туралы талабын қабылдамағаннан кейін) парламентшілер екі жерде шабуыл жасады. Екеуі де қайтарылды, бір жағдайда қорғаушылар жаяу қарсы шабуыл жасады, ал екінші жағдайда шабуылшылардың баспалдақтары жеткіліксіз болғандықтан, олар қабырғаға көтеріле алмады. Осы жетістіске қарамастан, шабуылдаушы парламентшілердің күші күшейді, ал қорғаушылар шаршағандықтан, 23 қыркүйекте Карл мен оның күшінің келуі қуанышпен қарсы алынды.
Following the destruction of King Charles I's main army at the Battle of Naseby on 14 June 1645, the First English Civil War tilted decisively in favour of the Parliamentarians. Charles withdrew with his remaining forces to Raglan Castle in Wales, hoping to recruit new soldiers there and travel across the Bristol Channel to link up with George Goring, the only remaining Royalist commander of a significant force. The defeat of Goring at the Battle of Langport on 10 July, along with the subsequent "disintegration" of the new troops in South Wales, led to Charles abandoning this plan. Despite this and the loss of much of Northern England following the Battle of Marston Moor, Charles still had large numbers of soldiers in the West of England, and one of his supporters, the Marquess of Montrose, was winning a string of victories across Scotland. The Royalist force attempted to join up with Montrose in Scotland. In early August, Charles took 2,500 soldiers and marched north, being forced to turn back at Doncaster by the advance of David Leslie and 4,000 cavalry. Charles's troops then made a raid into the Eastern Association, getting as far as Huntington and forcing the Parliamentarians besieging Hereford to withdraw. In response, the Committee of Both Kingdoms ordered Sydnam Poyntz to pursue the King. Evading Poyntz's forces, Charles again marched north on 18 September, taking 3,500 cavalry under William Vaughan and Lord Charles Gerrard as far as the River Wye at Presteigne. At this point, a messenger arrived to inform Charles that "part of the outworks of Chester were betrayed to the enemy", forcing him to change his plans and march towards Chester. Chester had come under siege during December 1644, with a loose blockade or "leager" formed around the town. With Bristol now fallen to the Parliamentarians, Chester was the last port under Royalist control, and crucial for its links with recruiting efforts in Ireland and North Wales. On 20 September 1645, a force of 500 horse, 200 dragoons and 700 foot under the command of Michael Jones attacked the Royalist barricades, and with the defenders completely taken by surprise, they fell back to the inner city. On 22 September, Parliamentarian artillery began bombarding the city, and after breaching the walls (and having a summons to surrender refused by the defenders), the Parliamentarians attacked in two places. Both were repulsed, in one case because of the defenders counter attacking on foot, and in the other because of the inadequate length of the attacker's scaling ladders preventing them from climbing the wall. Despite this success, the attacking Parliamentarian forces grew in strength while the defenders were weary; as such, the arrival of Charles and his force on 23 September was met with delight.
Шайқас
Карлдың әскері 3500 аттыдан тұратын және төрт бригадаға бөлінген, ең ірі тобы – сер Мармадук Лэнгдейл басқаратын Солтүстік атты әскердің 1200 сарбазы. Бұған қоса, Жерардтың бригадасы болды, онда Оңтүстік Уэльсте оныңмен бірге қызмет еткен 800 адам, сер Уильям Вонның 1000 сарбаздық бригадасы және лорд Бернард Стюарттың жеке күзетшілері – 200 гвардияшы болды. Әскерлер тәжірибелі болғанымен, олардың саны азайған еді және соңғы жеңілістерден кейін көтеріңкі рухтары төмендеген. Карл мен Жерард қаланың төңірегіндегі парламенттік қоршаудан қашып, 600 адамды Честерге кіргізді, ал Лэнгдейлдің басшылығымен қалған 3000-ға жуық атты әскер Ди өзенін Холтта кесіп өтіп, Честердің оңтүстігіне қарай бес шақырым жердегі Хэттон-Хитте орналасты. Жоспар қоршауға алғандарды екі күштің арасына түсіріп, оларды жою немесе кері шегінуге мәжбүрлеу болды. Олардың саны 500 атты және 1500 жаяу әскерден тұрғандықтан, бұл салыстырмалы түрде оңай болар деп есептелді. Роялистердің жоспары Пойнц пен оның 3000 атты әскерін ескермеді, олар оның қайда кеткенін білмей қалғандықтарын жорамалдады. Бұл жорамал қате болды, Карл Честерге кіргенде, Пойнцтің әскері Честерден шамамен 15 шақырым жердегі Уитчерчке жетті. Жағдайды естіген Пойнц таңертең «көптеген атты әскермен» шабуылға шығатынын уәде берді, бұл Честердегі парламентарийлерді қарсылық көрсетуді жалғастыруға ынталандырды. Бірақ оның хабаршыларының біреуін сер Ричард Ллойд ұстап алып, Карл мен Лэнгдейлге дереу хабарлады. Ұзақ соғыс кеңесінен кейін Жерардтың күштері мен гвардияшылар, сондай-ақ 500 жаяу әскер Лэнгдейлге қосылуға немесе полковник Джонстың әскерінің Пойнцпен бірігуіне кедері келтіруге шешім қабылдады. Карл Честерде қалып, болашақ шайқасты Честердің қорғанысындағы мұнарадан, кейіннен Король Чарльз мұнарасы деп аталған мұнарадан бақылайтын болды.
Charles's force consisted of 3,500 horse, organised into four brigades, the largest grouping being the 1,200 soldiers of the Northern Horse under Sir Marmaduke Langdale. In addition, there was Gerard's brigade, consisting of 800 men who had served under him in South Wales, Sir William Vaughan's 1,000 strong brigade, and the 200 members of the Life Guards, Charles's personal bodyguard, under Lord Bernard Stewart. Although experienced, the troops were depleted in number, and had low morale following the recent string of defeats. Charles and Gerard evaded the loose Parliamentarian siege around the city, taking 600 men into Chester, while the approximately 3,000 remaining cavalry under Langdale crossed the River Dee at Holt and bivouacked at Hatton Heath, five miles to the south of Chester itself. The plan was to trap the besiegers between the two forces, destroying them or forcing them to retreat; as they numbered only 500 cavalry and 1,500 foot, this was considered to be relatively simple. The Royalist plan failed to take into account Poyntz and his 3,000 cavalry; evidently, they assumed he had lost track of them. This assumption was mistaken, and as Charles entered Chester, Poyntz's soldiers arrived in Whitchurch, approximately 15 miles from Chester. After hearing about the situation, Poyntz promised to advance in the morning "with a considerable body of horse", which encouraged the Parliamentarians around Chester to continue resisting. One of his messengers was intercepted by Sir Richard Lloyd, however, who immediately sent a message to Charles and Langdale. After a brief Council of War, they resolved that Gerard's force and the Lifeguards, along with 500 foot, would advance to either join with Langdale or prevent Colonel Jones's forces linking up with Poyntz. Charles would remain in Chester, and watch the ensuing battle from a tower in Chester's defences, later known as King Charles' Tower.
Хэттон Хит
Лэнгдейл 3000 кавалериямен солтүстікке қарай жылжыды, ал 24 қыркүйек күні таңертең Миллер Хитте ол Пойнцтың 3000 әскерінің де солтүстікке қарай қозғалып келе жатқанын білді. Миллер Хит негізінен Whitchurch – Chester Road жолымен кесіп өтетін, тікенектермен қоршалған, егістіксіз даладан тұрды. Лэнгдейл тікенектер бойына драгундар мен карабинмен қаруланған жаяу әскерін орналастырды, ал Парламенттің барлау қызметінің дәлдігі жетпегендіктен, Пойнц Лэнгдейлдің қатысқанын таңғы сағат 7 шамасында драгундар оның алғы шебіне оқ атып бастағанға дейін білмеді. Пойнцтың дайындықсыздығы салдарынан оның әскері тізім бойынша созылып кетті; батпақты жер болғандықтан, олар жылдам түсіре алмады. Сонымен қатар, Пойнц роялистердің күшін кемсіткен және оларды шабуылдап, жоюға жететінін ойлады. Осы тұста Пойнц жаңылысты. Алғы шеп роялистердің әскерімен араласып қалғандықтан, ешқандай прогресске жете алмады, ал Whitchurch – Chester Road жолының басындағы шайқаста роялистерді кері шегіндіруге шамамен жарты сағат уақыт кетті. Парламентшілер роялистерді қуу үшін ашық жерге шыққанда, оларға жаңадан келген әскерлер шабуыл жасап, кері шегінуге мәжбүр етті. Көмек келмегендіктен, Пойнц шегінді. Парламент тарапынан бұл шайқаста 20 солдат қаза тауып, бірнеше адам жараланды және 50-ден 60-қа дейін әскер тұтқынға алынды. Роялистер аз шығынға ұшыраса да, қазір қиын жағдайда болды, себебі Честерден күш-қуатты нығайту арқылы ғана жеңіске жетіп, Пойнц әскерін жеңуге болатын. Лэнгдейл подполковник Джеффри Шейкерлиді Чарльзға хабарласып, күш сұрауға жіберді. Шейкерли Холт көпірінен айналып өтудің орнына, ваннаны импровизациялық қайық ретінде пайдаланып, Ди өзенін кешіп, Честерге жетіп, 15 минуттан кейін хабарды жеткізді, бірақ одан кейін тағы алты сағат бойы ешқандай бұйрық берілмеді. Барратттың болжамы бойынша, себептердің бірі роялистердің шаршауы, ал екіншісі – роялистер командирлері арасындағы бәсекелестік болуы мүмкін: Джерард пен Дигби бір-біріне қарсы болды, Байрон мен басқа командирлер Лэнгдейлді ұнатпады, ал Чарльз дауды тоқтатуға жеткілікті күшті емес еді. Алайда, парламентшілер де қолдау көрсетті: шамамен сағат 14:00-де Честер әскерлері полковниктер Майкл Джонс пен Джон Буттың басқаруымен 350 кавалерия және 400 мушкетерді Пойнцке көмекке жіберді.
Langdale advanced northwards with 3,000 cavalry, and at Miller's Heath on the morning of 24 September he became aware of Poyntz's force of 3,000 also moving north. Miller's Heath was mainly made up of unenclosed heath, traversed by the Whitchurch–Chester Road, which was surrounded by hedges. Langdale lined the hedgerows with dragoons and dismounted troopers with carbines, and because of the inaccuracy of Parliamentarian reconnaissance, Poyntz was unaware of Langdale's presence until the dragoons opened fire on his vanguard at approximately 7:00 am. As a result of Poyntz's lack of preparation, his force was strung out in a column; because of the boggy ground, they could not easily dismount. In addition, Poyntz had underestimated the strength of the Royalists and tried attacking with those troops immediately available, assuming they would be sufficient to charge and destroy the enemy. In this Poyntz was mistaken. Because the vanguard was entangled with Royalist troops, it was unable to make any significant progress, and it took approximately half an hour of close quarters fighting in the mouth of the Whitchurch–Chester Road to force the Royalists back. As the Parliamentarians deployed onto the open ground to pursue the Royalists, they were set on by a fresh group of troops and forced to retreat, and with no reinforcements available, Poyntz retreated. On the Parliamentarian side, this skirmish led to the deaths of 20 soldiers, with a number of wounded and between 50 and 60 prisoners. The Royalists, while losing fewer soldiers, were now in a precarious position, since reinforcements from Chester were needed to follow up on the success and defeat Poyntz's force. Langdale sent Lieutenant Colonel Jeffrey Shakerley to report to Charles, requesting reinforcements. Shakerley crossed the Dee using a washtub as a makeshift boat, rather than make a detour of via Holt Bridge, and arrived in Chester and delivered his message after 15 minutes, but no orders were issued for a further six hours after that. Barratt speculates that one reason could have been the fatigue of the Royalist troops, and another the rivalries amongst the Royalist commanders: Gerard and Digby opposed each other, with Byron and other commanders disliking Langdale; and Charles not being strong enough to stop the disputes. The Parliamentarians, however, did send support: at approximately 2:00 pm, the Chester forces dispatched 350 horse and 400 musketeers under Colonels Michael Jones and John Booth to reinforce Poyntz.
Роутон-Хит
Честердегі роялистер Джонс пен Бут басқаратын парламенттік күштердің алға жылғанын көрді және Лэнгдейлдің әскерін ескерту үшін Шейкерлиді жіберді. Хабар алғаннан кейін Лэнгдейл Честерге жақындап, Роутон-Хитте, толығымен ашық кеңістікте қайта құрылды. Сонымен қатар, Честердегі роялистер де қозғала бастады, Жерар 500 жаяу және 500 атты әскермен алға жылжыды. Жерар Джонстың әскеріне артынан шабуыл жасауды жоспарлады, бірақ парламентшілер бұған жол бермеу үшін 200 атты және 200 жаяу әскерін жіберді. Олар саяхатқа аз қашықтықта болғандықтан, бұл күш Герардты Хуль-Хитте кездестірді. Лорд Бернард Стюарт қаза тапқан шатасқан шайқастан кейін Герардтың әскері Лэнгдейлге көмектесуге бара алмай қалды. Оның орнына Джонс пен Бут Понцпен бірікті, нәтижесінде 3000 атты және 500 мушкетерден тұратын парламенттік күш, шамамен 2500 атты шаршаған роялистер әскеріне қарсы тұрды. Сағат 16:00 шамасында Понц мушкетерлердің толық залпымен сүйемелдеп алға жылжыды. Лэнгдейлдің қарсы шабуылға тырысуына қарамастан, роялистер тез арада қоршауға алынды. Парламенттік мушкетерлер Лэнгдейл әскерінің артына оқ жаудырғанда, роялистер ыдырады, кейбіреулері Холт көпірі арқылы қашып, ал қалғандары Честерге қарай жүгірді. Хуль-Хитте кері шегініп жатқан бұл әскерлер Жерардтың күшінің бір бөлігімен кездесіп, бастапқыда сәтті қарсы шабуыл жасады, бірақ олар Честер қабырғаларына қайтаруға мәжбүр болды. Сол жерде шегініп жатқан атты әскер көшелерді толып, парламенттік мушкетерлерге атты әскердің шатасқан тобына оқ атуға мүмкіндік берді, бұл жеңіліске әкелді.
The Royalists in Chester saw the Parliamentarian reinforcements under Jones and Booth advance, and sent Shakerley to warn Langdale's force. After receiving the message, Langdale withdrew nearer to Chester, reforming at Rowton Heath, an entirely open space. At the same time the Royalists in Chester began to move, with Gerard advancing with 500 foot and 500 cavalry. Gerard hoped to attack Jones's force from the rear, but the Parliamentarians responded by dispatching 200 cavalry and 200 infantry to prevent this. With a shorter distance to travel, this force met Gerard on Hoole Heath, and after a confused engagement in which Lord Bernard Stewart was slain, Gerard's force was prevented from marching to Langdale's aid. Instead, Jones and Booth linked up with Poyntz, giving a combined Parliamentarian force of 3,000 horse and 500 musketeers against a tired Royalist army of approximately 2,500 horse. At approximately 4:00 pm Poyntz advanced, covered by the musketeers firing a full volley. Despite Langdale's attempt to counter charge, the Royalists were soon outflanked. With the Parliamentarian musketeers firing into the rear of Langdale's force, the Royalists broke, some escaping via Holt Bridge and others running towards Chester. On Hoole Heath these retreating soldiers met with part of Gerard's force and made an initially successful counter attack before being forced back to the walls of Chester. There the retreating cavalry choked up the streets, allowing the Parliamentarian musketeers to fire into the confused mass of horsemen and leading to a rout.
Салдары
Роутон-Хит Шарльз үшін "үлкен апат" деп аталды, шамамен 600 адам қаза тауып, 900-ге жуық адам жарақаттанды, оның ішінде 50 гвардияшы және Лорд Бернард болды. Парламент тарапынан да ауыр шығын болды, бірақ оның мөлшері белгісіз. Бұл шайқас Честерге демалыс сыйлады. Осыған қарамастан, Шарльз келесі күні қалған 2400 атты әскерімен Денбиг қамалына, содан кейін Тренттегі Ньюаркқа жол тартты. Осы шегініспен Честер қосымша көмексіз қалды және 1646 жылдың 3 ақпанында парламентшілерге берілді. Қалған роялист атты әскері 1645 жылдың 15 қазанында Шерберн шайқасында Пойнцтің шабуылынан толығымен жойылды.
Rowton Heath has been called "a major disaster" for Charles, with casualties estimated at 600 dead and 900 injured, including 50 members of the Life Guard and Lord Bernard. Parliamentarian losses were also heavy, although unknown, and the battle did give Chester some respite. Despite this, Charles withdrew the next day with the remaining 2,400 horse, heading to Denbigh Castle before moving on to Newark on Trent. With this retreat, Chester was left without additional support, and surrendered to the Parliamentarians on 3 February 1646. The remaining Royalist cavalry were eventually destroyed in their entirety when Poyntz ambushed them at the Battle of Sherburn in Elmet on 15 October 1645.