Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Килмаурс – Шотландияның Шығыс Айршир аймағындағы ауыл. Ол Шығыс Айрширдегі ең ірі елді мекен, Килмарноктен сыртқа қарай орналасқан. Кармел өзенінің жағасында, Глазгодан оңтүстік-батысқа қарай 34 шақырым қашықтықта жатыр. 2001 жылғы халық санауы бойынша ауылда 2601 адам тұрған. Бұл ауыл Килмаурс азаматтық парахосында орналасқан.
Kilmaurs is a village in East Ayrshire, Scotland which lies just outside of the largest settlement in East Ayrshire, Kilmarnock. It lies on the Carmel Water, 21 mile (34 km) southwest of Glasgow. Population recorded for the village in the 2001 Census recorded 2,601 people resided in the village It was in the Civil Parish of Kilmaurs.
Тарих
Килмаурс 13 ғасырға дейін Каннингхем ауылы ретінде белгілі болды. Грум, Фрэнсис Х. (1903). Шотландияның қару-жарақ газеті. Басылған. Кэкстон. Лондон. 938-бет. 1874 жылы халық саны 1145 адамды құрады. Алекс Янг Килмаурс атауының гаэль тілінен шыққандығын болжайды. Янгтың Килмаурс атауының гаэль тіліндегі шығу тегі туралы ұсынысы өте күмәнді. Ерте ортағасырлық жазбаларда ерте ортағасырлық шіркеуге сілтеме жасалады, ол әулиеге (вероятно, әулие Маураға) арналған және ежелгі елді мекеннің бастауымен тығыз байланысты. Әулетті Ainmean Àite na h Alba веб-сайты атаудың шіркеулік шығу тегін растайды, бірақ әулиенің нақты кім екені әлі де белгісіз. Бұл жер бұрын аспаптар, аяқ киім және бас киім шеберханаларымен танымал болды, ал жақын маңда темір және көмір кен орындары болды. Ханжар – аңшылық қылышының бір түрі, оның Шотландиядағы жалғыз мысалы Килмаурста жасалған; ол Глазго қаласындағы Келвингроув мұражайында сақталады. Ханжарлы қылышқа «Килмарес» деп жазылған, сонымен қатар пышақтар мен шанышқылар жасаған Дэвид Биггарттың атының инициалдары «DB» деп белгіленген. Бұл қылыш өте әсем, сабы тасбақа панцирінен жасалған, және өте жіңішке бұралған күміс сымдарымен жасалған гүлдік суреттері бар. Шанышқыдан шанышқы, Килмаурс гербінің бір бөлігі, ауылдың аспап жасау тарихымен байланысты, сондай-ақ тұтқындарды және ұсталмау үшін сабанға жасырынып алғандарды іздеу үшін қолданылған. Килмаурс көкөнісімен әйгілі болды, ол маңызды тағам болды. Әңгіме бойынша, көрші ауыл тұқымдық көкөніске жомарт ақы төлеуге ұсыныс білдірген, одан бас тарту мүмкін емес еді. Ақылды жергілікті тұрғындар келісімге келді, бірақ көмір отындағы қырғышпен қысқаша қуыру олардың өркендемеуін қамтамасыз етті. Сент-Морс шіркеуі, қазіргі Сент-Морс Гленкерн, 1170 жылға дейін салынған және 9 ғасырдағы шотланд әулиесі Маураға немесе Құдай анаға арналған. Әулие Маура 899 жылы қайтыс болған шотланд әулиесі. Ол Кіші Кумбре аралында өмір сүрді және жұмыс істеді, және шотланд вождінің қызы болған деп есептеледі. 1403 жылы кеңейтіліп, 1888 жылы жаңадан салынды. Белгілі сиқыршы Джон Стюарт Килмаурс төбесіндегі перилермен жиі кездесетін болған.
Kilmaurs was known as the hamlet of Cunninghame until the 13th century. Groome, Francis H. (1903). Ordnance Gazetteer of Scotland. Pub. Caxton. London. P. 938. The population in 1874 was 1,145. Alex Young suggested that the name Kilmaurs comes from the Gaelic meaning Hill of the Great Cairn. Young’s suggestion for the Gaelic origins of the placename Kilmaurs is extremely unlikely. Earliest medieval records refer to an early medieval church dedicated to a saint (probably a Saint Maura) closely associated with the origins of the ancient settlement. The authoritative Ainmean Àite na h Alba website endorses the ecclesiastical origins of the name though exact identity of the saint remains unclear. It was once noted for its cutlery, shoe and bonnet workshops, and there were iron and coal mines in the neighbourhood. A hanger is a type of hunting sword, the only remaining Scottish example of which was made in Kilmaurs; it is in the keeping of the Kelvingrove Museum in Glasgow. The hanger sword is marked 'Kilmares' and is marked 'DB' for the maker or cutler, David Biggart, who also made knives and forks. This sword is highly ornate with the grip made of tortoiseshell with floral patterns in extremely fine twisted silver wire. Fork over fork, is part of the kilmaurs coat of arms, relating to the history of the village cutlery heritage and for forking out prisoners and those hiding in hay to avoid capture. Kilmaurs was famous for its kale which was an important foodstuff. A story is told of how a neighbouring village offered to pay a generous price for some kale seeds, an offer too good to turn down. The cunning locals agreed, however a gentle roasting on a shovel over a coal fire ensured that they never germinated. The Parish church, Saint Maurs, now St Maurs Glencairn, dates from 1170, and was dedicated either to the Virgin or to a Scottish saint of the 9th century called Maura. Saint Maura, was a Scottish saint who is said to have died in 899. She lived and worked on the isle of Little Cumbrae, and was thought to be the daughter of a Scottish Chieftain. It was enlarged in 1403 and in great part rebuilt in 1888. The reputed warlock, John Stewart, is said to have regularly met with the fairies on Kilmaurs Hill.
Тарихқа дейінгі дәуір
Сегіз мамонттың қазылып алынған қалдықтары Килморс қаласындағы Вудхилл карьерінде табылды.
The fossilised remains of eight mammoths were found in Woodhill quarry, Kilmaurs.
Каннингэмс және Гленкерн аралығы
Оған іргелес Гленкерн аллеясы орналасқан, ол Гленкерн графтарының жерленген орны. Бірнеше ғасыр бойы аудандағы басты тұлғалар болған графтардың кейбіреулері Килморстың титулын алып жүрген. 1600 жылы Дэвид Сеугал, Карел қаласының масон шебері (ол сонымен қатар Джеймс VI-ның Дунфермлин аббаттығындағы жұмыстар шебері Уильям Шоуға арналған қабірдің жобасын жасаған), бұл аллеяны салып, ішінде 7-ші графтың әйелі мен сегіз баласымен бірге қайта жаңартылған қабірін орналастырған. Олардың тегі Каннингхем, оны 12-шы ғасырда алған билігінен немесе, көбінесе, қала орналасқан Кеннингхем (Айршир) ескі аймағынан алған. Этимология бойынша, Кармель атауының ең көне түрі – Каремуалл, Макнот пен Смит пікірінше, «кар» сөзі «бекініс», ал «меалл» сөзі «төбе» деген мағынаны білдіреді. Сондықтан, «Төбедегі бекініс». Боуидің Нокландсайдтағы үйі «Төбедегі бекініс» орнына үміткерлердің бірі. Де Морвиль әулеті жақын жердегі Тур үйінде тұрған. Олар Килвиннинг аббаттығын салған, олардың қызы Джон Балиолдың анасы болса, тағы бір мүшесі Томас Бекеттің өлтірушілерінің бірі болған. 1527 жылы қала сол кездегі графтың құрметіне барондыққа ие болған. Роберт Бернстің меценаты, Гленкерннің 14-ші графы Джеймс Каннингхемнің қайтысынан кейін ақын оның құрметіне «Аза» атты әсерлі шығармасын жазған. 1786 жылы ол Килморс иелігін Тичфилд маркизасына сатқан, кейін отбасы Портленд герцогы титулын алған. Килморс Каннингхем әулетімен тығыз байланысты, олар билікке жол ашқан кезеңде Ламброттон қаласымен ұзақ жылдар бойы байланыста болған. Каннингхем басшыларының Килморс барондығымен байланысы 1484 жылдан бастап Финлейстоун отбасылық орынға айналғаннан кейін әлсіреген. Килморстың сэр Уильям Каннингхемы 1405 жылы сэр Роберт Деннистонның жалғыз мұрагері Маргарет Деннистонға үйленген, оның қоржынына Ренфруширдегі Деннистон мен Финлейстоун барондықтары, Данбартонширдегі Килмарнок жерлері және Дамфрисширдегі Гленкерн барондығы кірген. Гленкерннің 14-ші графы Джеймс 1786 жылы Тичфилд маркизасына Килморс барониясы мен иелігін, соның ішінде Килморс үйін сату арқылы Каннингхем әулетінің осы аймақпен ғасырлар бойғы байланысын үзген.
Adjoining it is the Glencairn Aisle, burial place of the Earls of Glencairn, the leading personages in the district during several centuries, some of whom bore the style of Lord Kilmaurs. The aisle, designed and erected in 1600 by David Sewgal, Mason burgess from Carel, (he was also responsible for designing the tomb dedicated to William Schaw, James VI's Master of Works in Dunfermline Abbey), contains the restored tomb of the 7th. Earl with his wife and eight children. Their family name was Cunningham, adopted from the baillie which they acquired in the 12th century, or more probably from the old district of Cunninghame (Ayrshire) where the town is situated. EtymologyCarmel, the oldest form of which is Caremuall, is thought to be derived, according to McNaught and also Smith, from the Gaelic 'Car' meaning a 'fort', and 'Meall'. meaning a hill. Therefore, 'The Hill fort'. Bowie's Munt at Knocklandside is one strong candidate for the site of the 'Hill Fort'. The De Morville family lived at Tour house nearby. The family built Kilwinning Abbey, a daughter was the mother of John Baliol and another member was one of the murderers of Thomas a Becket. The town was made a burgh of barony in 1527 by the earl of that date. Robert Burns's patron, James Cunningham the fourteenth earl of Glencairn, upon whose death the poet wrote his touching "Lament", sold the Kilmaurs estate in 1786 to the Marchioness of Titchfield, later the family held the title of Duke of Portland. Kilmaurs has strong links with the Cunningham family who are associated with the toun of Lambroughton for a significant period during their rise to power. The Cunningham chiefs had a weaker connection with the barony of Kilmaurs after 1484 when Finlaystone became the family seat; Sir William Cunningham of Kilmaurs had married Margaret Denniston, sole heir to Sir Robert Denniston in 1405, and the dowry included the baronies of Denniston and Finlaystone in Renfrewshire, the lands of Kilmaronock in Dunbartonshire, and the barony of Glencairn in Dumfriesshire. James, the fourteenth Earl of Glencairn broke the centuries old connection of the Cunningham family with the area by selling the Barony and estate of Kilmaurs, including Kilmaurs place, in 1786 to the Marchioness of Titchfield.
Лей Милтон көпір жолы
Бұл дәуірдің бір қайғылы оқиғасы – Англиядан келген "кәсіби топқа" жататын мистер және миссис Баркер деген ерлі-зайыптылардың, Виктория дәуірінде (1844 жылы) өздерін бір-біріне байлап, Лей Милтон виадуктен Ирвин өзеніне секіріп, өзін-өзі өлтіруі. Бұл жерде өзеннің тереңдігі шамамен 3 фут (1 метр) ғана. Олар Килморс шіркеуінің маңындағы беймәлім қабірге жерленді. Олар бірнеше апта бойы Айршир аймағының көрікті жерлерін аралап, жергілікті дыбыстарды тыңдаған екен. Кейіннен олардың жақында банкротқа ұшырап, кедейліктің тудыратын ұят пен беделдің төмендеуінен қорқып жүргені белгілі болды.
One sad story redolent of its era is that of a 'professional class' couple from England, Mr. & Mrs. Barker, who committed suicide in Victorian times (1844) by tying themselves together and jumping from Laigh Milton Viaduct into the Irvine, which has a depth of only around 3 feet (1 m) at this point. They were buried in the Kilmaurs churchyard in an unmarked grave. They are known to have spent a few weeks in lodgings and apparently enjoyed the 'sights and sounds' of Ayrshire. It transpired that they had recently become bankrupt and were fearful of the shame and disgrace that poverty would inevitably bring.
Кеңестің палатасы мен кабинеті
Бұрынғы Баронның Бургы және кейін Килмаурстағы приходтық кеңес палаталары мен түрмесі, қабырғадан ілінетін металл жағасы мен тізбегі сақталғандықтан, жергілікті тұрғындар арасында «жоуг», «Жугс» немесе «Жуггс» деп белгілі. Бұл ауылда бұрын қылмыскерлерді ұстап, жазалау үшін арқанмен байлайтын құралдар да болған. Хью мен Дэвид Барклей 1800 жылы қазіргі мұнараны салғанға дейін, қандай да бір құрылыс болған. Барония Бургы, қырық «тұрғынымен» 1527 жылы құрылған, демек, одан бұрын Кеңес үйі болған болуы мүмкін. Килмаурс жоугтары соңғы рет 1820 жылы қолданылған, сол кезде үйін бұзған адам ұсталған. Ол кішкентай болғандықтан, оны тасқа қойып тұруға тура келген. Уильям Эйтон 1808 жылы Килмаурс қалалық үйі мен түрмесі туралы: «Олар көңілсіз, пайдасы шамалы және оларды бұрып салу керек» деген пікір білдірген. 1874 жылы мұнараға шартқы соғып, он екі фут қабырғасы қирады. Қайта жаңарту Бургының қаржысын күрт сарқып жіберді. Алғашқы төл үйі жол торабында орналасқан және Кеңес үйі бір қабатты болған кезде тұтқындарды ұстау үшін пайдаланылған болуы мүмкін.
The former Burgh of Barony and latterly the Parish Council chambers and jail in Kilmaurs is known locally as the 'jougs', 'Jugs' or 'Juggs' after the metal collar and chain that still hangs from the wall. The village also once had stocks for holding and humiliating miscreants. A tower of some description existed before Hugh and David Barclay built the present steeple in 1800. The Burgh of Barony with its forty "tenementers" was established in 1527 so an earlier Council House is likely to have existed. The Kilmaurs jougs themselves were used in last used in 1820 when a housebreaker was held in them. He was so small that he had to be stood on a stone block. William Aiton in 1808 commented on the Kilmaurs town hall and jail, saying they "are contemptible, of little use, and ought to be pulled down." In 1874 the steeple was hit my lightning and twelve feet of masonry were destroyed. Rebuilding severely stretched the burgh's finances. The original tolbooth stood nearby at the crossroads and may have been used to hold prisoners when the Council House was just a single storey.
Меркат кросы мен сары май нарығы
Килмаурста сатылатын тауарлар салмақталғанда қолданылатын, үстіне тесігі бар тақта қойылатын, еңсесінде үлкен құмтас шар орналасқан, 1830 жылы салынған және бұрын қоршаумен қоршалған, сатылы Меркат кресінің көрнекті мысалы бар. 1743 жылға қарай кресті жөндеу туралы мәлімет сақталған, ол бұл жерде одан бұрын да крест болғандығын көрсетеді. Соңғы кезде осы жерде сары май сатылатын базарлар өткізілді.
Kilmaurs has a fine example of a stepped Mercat Cross in an enclosure behind it; this cross is surmounted by a large sandstone ball and dated 1830, once enclosed by railings. On market days a holed board was placed on top and used as basic scales for weighing goods for sale. A record of a cross being repaired survives from 1743 indicating that an older cross once stood here. Latterly the butter market was held here.
Қоғамдық зал
Бұл әдемі ғимарат Роберт МакХоллдың жобасы бойынша салынды, құны £1,400 болды және 1893 жылы аяқталды. Бұл қалалық әкімшілік ғимаратының бірінші қабатында сахна, киім ауыстыратын бөлмелер мен ас үй, ал екінші қабатында оқу залы, демалыс бөлмесі және қарау галереясы болды. Өкінішке орай, архитектор жобада баспалдақ қарастырмағандықтан, ресми ашылуға дейін соңғы шара ретінде екінші қабатқа жету үшін өте тар және қисық баспалдақ салғанға мәжбүр болды. Қазір аудандық кеңес оны баспанасыз адамдарға үй ретінде немесе тұрақты тұрғын үй күтіп отырған жалғыз ата-анасы бар отбасыларға пана ретінде пайдаланады.
This fine building was designed by Robert McHoull, constructed at a cost of £1,400 and completed in 1893. This town hall building had a stage, changing rooms, and a kitchen on the ground floor, a reading room, a recreation room and a viewing gallery on the upper floor. Unfortunately the architect did not have a stairway on the drawings, and had to construct a very narrow and winding staircase to reach the upper floor, as a last resort, before the official opening. It is now used by the District Council as a home for the homeless, or as a shelter for single parent families, while waiting for a permanent residence.
Соғыс ескерткіші
Килмарс қаласында Мортон паркінде (1921 жылы Троон қаласының Лохгриннен Джордж Мортон ауылға сыйлаған) ерекше әдемі соғыс ескерткіші орналасқан. Уильям Келлок Браун жобалаған ескерткіштің құрылысы 900 фунт стерлинг көлеміндегі халықтан жиналған қаражат есебінен жүзеге асырылды және 1921 жылдың 3 сәуірінде ашылды. Ұлы соғыста 45 ер адам, ал Екінші дүниежүзілік соғыста 10 ер адам мен 1 әйел қаза тапты. "Олар тегін жатақтарда тұрып, жол бойында адамдарды тонады, наразылық білдіргендерді жерге құлатып, жаралады, мал ұрлады және оларды ойсыздықпен жойды. Адамдардың ақшасы қашан жасырылғанын білу үшін олар отпен азаптады, талаптары орындалмаса үйлерді өртеумен қорқытты, тегін жатақтан бөлек күн сайын ақша талап етті, тіпті кедей отбасыларды да олар үшін арақ пен темекі сатып алуға мәжбүрледі, жалаң шайтандықпен адамдарды кесіп, жаралады." Мұның бәрі тек Килмарс приходында 3250 фунт стерлинг 15 шиллинг 0 пенниге бағаланды.
Kilmaurs has a particularly fine war memorial situated in the Morton Park (gifted to the village by George Morton of Lochgreen, Troon in 1921.) The memorial itself, which was designed by William Kellock Brown, was erected at a cost of £900 raised by public subscription and unveiled on 3 April 1921. 45 men gave their lives in the Great War and 10 men and 1 woman in the Second World War. "They took free quarters; they robbed people on the high road; they knocked down and wounded those who complained; they stole, and wantonly destroyed, cattle; they subjected people to the torture of fire to discover to them where their money was hidden; they threatened to burn down houses if their demands were not at once complied with; besides free quarters they demanded money every day; they compelled even poor families to buy brandy and tobacco for them; they cut and wounded people from sheer devilment." The cost of all this amounted to £3,250 15s 0d Scots in Kilmaurs parish alone.
Асқазан ауруы
Патерсон 1790 жылдары шешекке қарсы егу кеңінен таралмағанын жазды, себебі дін қызметкерінің сөзіне қарағанда, "адамның ешқандай күш-жігеріне қарамастан, Құдайдың өзі оған ең жақсысын істейді деген діни наным басым болған. Осы сенімдер соншалықты терең бойға сіңгендіктен, Құдайдың құдіретімен іске асырылатын шараларды қолдану қажеттігін көрсетуге жасалған барлық әрекеттер, рухани және дүниелік мәселелерде, "қарсылыққа" ұшырап, жек көрілген. Ол былай деп қосты: "Дін уағыздаушыларының жауап беруге тиіс көп нәрсе бар, олар сенімді амалдың орнына орнатып қойған".
Paterson records that in the 1790s inoculation for smallpox had not become general, owing, according to the minister, "to the prevalence of a religious persuasion that the Divine Government, without any care on the part of man, will accomplish whatever is best for him. So deeply are the tenets of this kind impressed, that all attempts to show the necessity of using those means by which the Providence of God operates, both in temporal and spiritual concerns, are 'houted' and despised. Much," he adds, "have the teachers of religion to answer for, who establish faith upon the ruins of practice."
Каннингэм жәрмеңкесі
Мүмкін, "Қуанышпен тілектестер" (Jolly Beggars) поэмасында еске алынған Каннингэм жәрмеңкесі Килмаурс ауылында өткен болуы мүмкін. Роберт Бернс Франсис Данлопқа жазған хаттарынан оның фермер ретінде осы жәрмеңкеге барғаны мәлім.
It is likely that the Cunningham Fair mentioned in the Jolly Beggars was held in Kilmaurs and it is known from his letters to Frances Dunlop that as a farmer Robert Burns attended the fair.
Мёрдок немесе Пенни көпірі
Бұл Айрширдегі алғашқы темір көпір болды және Кармаль суының үстінен Сент-Морс Гленкерн шіркеуінің жанында Нокентибер мен Кросхаусқа баратын жаяу жүргіншілерге арналған қысқа жол ретінде, сондай-ақ жергілікті жұмысшылар үшін ескі Вудхилл әктас кеніштеріне және Вудхилл теміржол виадугінің жанындағы Кармель Холмдағы ескі садақ клубының алаңына баратын жол үшін салынды. Бұл "көркем өңделген" тоқсан темірден жасалған құрылыс болды және оның құны "батыс" аймағындағы әр адамнан бір теңгеден жиналған халықтық жарна арқылы төленді. Оның ресми ашылуына арналған мерекелік шара өткізілді.
This was the first iron bridge in Ayrshire and was built across the Carmel Water near St Maurs Glencairn church to provide a shortcut for pedestrians travelling to Knockentiber and Crosshouse as well as a route to the old Woodhill limestone quarries for local workmen and to the old archery club's ground on the Carmel Holm next to the Woodhill railway viaduct. It was a wrought iron construction of "fine workmaship" and was paid for by public subscription with every person in the "west" paying a penny towards it. A gala day was held at its official opening.
Бейлихилл тауы Темір дәуірі төбе бекінісі
Темір дәуіріне жататын төбе бекінісі Бейлихилл немесе Буллихилл тауының шаңырағында орналасқан. Ол Крокентибер маңындағы Кармел суы мен Кармил немесе Су паркі шаруашылығына қарайды. Қалдықтары дөңгелек қоршау және ордан тұрады, солтүстік-шығыс жағында тағы бір қоршау болуы мүмкін. Ішкі жағындағы егістік іздері осы орынның мағынасын түсіндіруді қиындатады. Бұл төбе Килморс барондығының жиын өткізу орны ретінде де пайдаланылған деген пікір бар.
An Iron Age hill fort is located on the summit of Bailliehill or Bullyhill Mount that overlooks the Carmel Water and Carmyle or Waterpark Farm near Knockentiber. The remains consist of a circular bank and ditch with a possible second bank on the north east side. What may be rig and furrow inside complicate the interpretation of the site. It has been suggested that the hill also acted as the moot hill for the barony of Kilmaurs.
Лупин-он-Стайн
Ескі адамның үйінің сыртында, қаланың басты көшесінде үлкен құмтас блок орналасқан, ол жылқыға мінуге көмектесетін тас немесе Loupin' on stane деп саналады. Бұл үлкен құмтас блоктың үстіңгі бетінде ойыс бар, ол сірке суымен толтырылатын және ақша салынған "ауру тастарына" ұқсайды – бұл ақша шіркеуге немесе ауруларға сый ретінде берілген. Осындай мысал Камбриядағы Грейсток қаласында да сақталған.
Outside the Old Person's Cabin in the main street is a large sandstone block which is thought to be a horse block or Loupin' on stane; used to aid a person to mount a horse in times past. This large sandstone block also has a concavity in its upper surface which is reminiscent of the 'plague stones' which would be filled with vinegar into which money could be placed either as gifts to the church or as gifts to the sick. An example also survives at Greystoke in Cumbria.
Уэверли романдары
Сэр Уолтер Скотт өзінің "Уэверли" романында Гленкерн графына шотланд шіркеуінің және Камерониялықтардың қолдаушысы ретінде бірнеше сілтеме жасайды. Ол сондай-ақ, сол романда Килморс-Мэйнс шаруашылығында тамаша мал тұқымдары бар екенін айтады. Сонымен қатар, таулы аймақтардың басшылары "Таулы шабуыл" құбылысынан зор пайда тапқандығы анық; олжаларынан түскен табысқа өздеріне қосымша бөлмелер немесе жаңа үйлер салған.
Sir Walter Scott makes several references to the Earl of Glencairn as a supporter of the Scottish kirk and the Cameronians in his novel Waverley. He also mentions in the same novel, that Kilmaurs Mains farm has excellent breeds of cattle. It is also apparent that the highland clan chiefs did very well out of the 'Highland Host' phenomenon; building extensions or new houses for themselves out of the profits from their plunder.