Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африкалық бур саяхатшысы Якобус Николас Босхоф (31 қаңтар 1808 – 21 сәуір 1881) – Оңтүстік Африкалық (бур) саяхатшысы, Вуртреккерлер қозғалысына кешігіп қосылған мүше және 1855 жылдан 1859 жылға дейін Оранж еркін мемлекетінің екінші президенті.
South African Boer statesman
Jacobus Nicolaas Boshof (31 January 1808 – 21 April 1881) was a South African (Boer) statesman, a late arriving member of the Voortrekker movement, and the second state president of the Orange Free State, in office from 1855 to 1859.
Отбасы
Бозофтың Кейп колониясынан шыққан гугеноттар отбасының мүшесі болғаны туралы мәлімдеме, бастапқыда Бозоу тегімен аталған, генеалогиялық зерттеулермен негізсіз екені дәлелденді. Шындығында, ол 1741 жылы Нидерландының Тексел қаласынан келген Виллем Хендрик Босхофтың (бір "f" әрпімен) шөбересі болды. Жакобус Николас Босхоф (осы есімнің үшіншісі) Свеллендам ауданындағы (қазіргі Дердехеувел, Монтегу ауданы) Де Дерде Хеувел фермасында, Когманс Клофтың артында дүниеге келді. Ол алдымен Свеллендамда, кейіннен Graaff Reinet-те шотландтық дін қызметкері (оқытушысы) Уильям Робертсоннан білім алды, ол кейін Шотландияға оралып, Шотландия шіркеуінің пасторы болды. Босхоф екі рет үйленді, алғаш Адриана Петронелла Гертруида ван Асвегенмен (1827 жылғы 3 қарашада Graaff Reinet қаласында), ал ол 1878 жылы қайтыс болғаннан кейін Луиза Перримен, Ван ден Бергтің жесірімен (1880 жылғы 26 мамырда) үйленді. Оның отбасының көпшілігі тегін Бошофф деп жазса да, қазір де солай жазады, ал Дж. Н. Босхоф тек бір "f" әрпін қолданды. Кимберлиге жақын орналасқан Бошоф қаласы оның құрметіне аталған. Оның үлкен ұлы, сондай-ақ Якоб Николаас Босхоф, Филипполистегі жер тізіміне клерк болып қызмет етті және бірнеше жыл Босхофта жер тізімі болды. 1882 жылы президент Пол Крюгер оны Преториаға Оңтүстік Африка Республикасының бас қазынашысы лауазымына шақырды.
A claim that Boshof had been a member of a Huguenot family from the Cape Colony, originally bearing the surname Boseau, was proved to be unfounded by genealogical research. He was actually a great grandchild of Willem Hendrik Boshof (with one f), who came to the Cape from Texel in the Netherlands in 1741. Jacobus Nicolaas Boshof (the third of that name) was born on the farm De Derde Heuvel achter de Cogmans Kloof, Swellendam district (now Derdeheuwel, Montagu district) and was educated at first in Swellendam, but later in Graaff Reinet under the Scottish dominy (teacher) William Robertson, who later returned to Scotland to become a minister of the Church of Scotland. Boshof was married twice, first to Adriana Petronella Gertruida van Aswegen (Graaff Reinet on 3 November 1827) and after her death in 1878 to Louisa Perry, the widow of one Van den Berg (26 May 1880). While most members of his family spelt the surname as Boshoff, and still do, J. N. Boshof used just one f. The Free State town of Boshof, close to Kimberley, is named after him. His eldest son, also Jacobus Nicolaas Boshof, served as clerk to the landdrost at Philippolis and was landdrost at Boshof for some years. In 1882 President Paul Kruger invited him to Pretoria to take up the post of Treasurer General of the South African Republic.
Ерте мансап
1824 жылы Босхоф Графф-Рейнеттегі азаматтық комиссар кеңсесінде кеңсе кезеншісі болып жұмысқа орналасты, онда ол Андрис Стокенстрем, Эгбертус Берг және В. ван Райневельд сияқты судьялармен 14 жыл жұмыс істеді. Ол бас кеңсе кезеншісіне көтеріліп, шериф міндетін атқарды. 1824 жылы Графф-Рейнеттегі Голланд реформаттық шіркеуінің шотланд пасторы Эндрю Мюррей Босхофты христиандық сенімде бекітті. 1838 жылдың мамыр айында Босхоф жылдық еңкорғасынан пайдаланып, өзінің ағасы, майдандық корнет (кейін командир) Гидеон Жубертке Наталға бірге сапар жасады. Жубертке, егер олар тілек білдірсе, Воортреккерлермен бірге тұратын босатылған құлдарды Кап колониясына қайтару міндеті жүктелді. Натальяда Босхоф Воортреккер шенеуніктері үшін ережелер жасап, қоғамдық жиынға төрағалық етті. Айыныштысы, ол еңкорғасынан тыс кетіп, Шығыс провинциясының лейтенант-губернаторы Андрис Стокенстреммен жұмыстан босатылды. Босхоф Каптаунға ісін губернаторға және колониялар хатшысы лорд Гленелгке жеткізу үшін сапарлады, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Наталда тұру үшін колонияны түпкілікті түрде тастап кетпес бұрын, Босхоф 1839 жылдың басында Грэмстаун журналына үш хат жазды, онда ол Ұлы көшудің себептерін талдады. Босхоф және оның отбасы (оның ішінде ата-анасы) сол жылы кетіп қалған көрінеді, бірақ ол алғаш рет 1841 жылдың қаңтарында Наталья Республикасының құжаттарында еске алынды, онда ол және Ж.П. Зитсманды Наталға қатысты мәселелер бойынша Кап губернаторы сэр Джордж Непиерге жауап беруді сұраған Волксраат сұрады. Ол көп ұзамай Волксраат мүшесі болды және 1841 жылдың 1 ақпанынан 1842 жылдың 1 қарашасына дейін Питермарицбургтің Ланддросты қызметін атқарды, осы уақытта ол Волксрааттағы өзінің орнын сақтап қалды. Ол сондай-ақ бірқатар комиссияларда қызмет етті және бірнеше рет Волксраат төрағасы болып сайланды. Босхофты да Непиерге жауап беруге шақырды, өйткені 1841 жылдың 2 желтоқсанында губернатор Порт-Наталды басып алу ниетін жариялады және буер эмигранттарына тәуелсіздік беруден бас тартты. Жауап 1842 жылдың 21 ақпанында жарияланды және ол буерлердің ресми ақталуы ретінде танылды. Волксраат төрағасы ретінде ол Наталды беру туралы полковник Абрахам Жозиас Клоэтемен, Непиердің өкілімен келісімге келді. Волксраат 1845 жылдың қазанына дейін тұрақты түрде отырыс өткізді, бірақ оның билігі жоқтың ізбасы болды. Босхофтың буерлер мен британдық билік органдарының арасында келісімге қол жеткізуге жасаған тыраны оның мемлекеттік қызметке қайта тағайындалуына себеп болған сияқты. (Натал осы кезеңде ресми түрде Кап колониясының бір бөлігі болды, бірақ оны Цискей және Транскей аймандарының тәуелсіз басшылықтары бөліп тұрды.) 1845 жылы ол Питермарицбургтегі Жоғарғы соттың тіркеушісі және шебері болды. 1847 жылы ол Клип-Ривердің резидент-магистраты, ал 1850 жылы Питермарицбургтің резидент-магистраты болып тағайындалды. Осы уақытта ол Жер комиссиясында және Питермарицбург қалалық кеңесінде қызмет етті, сондай-ақ астана үшін муниципалдық ережелерді жасады.
In 1824 Boshof became a clerk in the Civil Commissioner's office in Graaff Reinet, where he worked for 14 years under magistrates like Andries Stockenström, Egbertus Bergh and W van Ryneveld. He was promoted to chief clerk and acted as sheriff. 1824 was also the year that the Scottish minister of the Dutch Reformed Church in Graaff Reinet, the Rev Andrew Murray, confirmed Boshof in the Christian Faith. In May 1838 Boshof used his annual leave to accompany his uncle, Field Cornet (later Commandant) Gideon Joubert, to Natal. Joubert had been commissioned to bring back to the Cape Colony, if they so wished, freed slaves who lived with the Voortrekkers. While in the Republic of Natalia Boshof drew up a set of regulations for Voortrekker officials and presided at a public meeting. Unfortunately he overstayed his leave and was dismissed by Andries Stockenström, now Lieutenant Governor of the Eastern Province. Boshof travelled to Cape Town to put his case to the Governor and to the Secretary for the Colonies, Lord Glenelg, but without success. Before leaving the colony permanently to live in Natal, Boshof wrote three letters to the Grahamstown Journal early in 1839 in which he presented an analysis of the causes of the Great Trek. Boshof and his family (including his parents) apparently left the same year, but is first mentioned in documents of the Republiek Natalia in January 1841, when he and J P Zietsman were asked by the Volksraad to draft a reply to Sir George Napier, Governor of the Cape, on matters relating to Natal. He shortly afterwards became a member of the Volksraad and served as Landdrost of Pietermaritzburg from 01 02 1841 to 01 11 1842, retaining his seat in the Volksraad during this time. He also served on a number of commissions and sat as chairman of the Volksraad on several occasions. Boshof was also called upon to respond to Napier when, on 02 12 1841, the Governor announced his intention to occupy Port Natal and denied the Boer emigrants their independence. The response appeared on 21 02 1842, and became known as the Boers' official apologia. As Volksraad chairman he also negotiated the cession of Natal with Col Abraham Josias Cloete, who was Napier's representative. The Volksraad continued to sit regularly until October 1845, although it had virtually no power any longer. Boshof's efforts to reconcile the Boers and the British authorities would appear to be behind his re appointment in the civil service. (Natal was officially part of the Cape Colony at this stage, although separated by the independent chiefdoms of the Ciskei and Transkei regions.) In 1845 he became registrar and master of the Supreme Court in Pietermaritzburg. In 1847 he was appointed resident magistrate of Klip River, and in 1850 resident magistrate of Pietermaritzburg. At this time he also served on the Lands Commission and on the Pietermaritzburg Municipal Council, and drafted municipal regulations for the capital.
Мемлекет басшысы
1855 жылы Босхоф, содан кейін Графф-Рейнетте тұратын, Оранж еркін мемлекетінің президенті лауазымына сайлауға түсті. Оның қарсыластары Президенттік атқару комиссиясының төрағасы Ж.Ж. Вентер және Беауфорт-Уэсттен келген А. ду Тойт болды. Ол сайлауда көпшілік дауыспен жеңіске жетті. Өкіметтік өкілеттігі кезінде Босхоф 1856 жылдың 13 қазанында Блумфонтейндегі Грей колледжінің іргетасын қалады. Бұл колледж, Кап колониясының губернаторы және Оңтүстік Африка бойынша жоғары комиссары сэр Джордж Грейдің атымен аталып, оның қаржысымен құрылды. 1850 жылдары Оранж еркін мемлекетіндегі саяси жағдай тұрақсыз және жеке мүдделерге бағынышты болды. Сондықтан, Волксрад пен мемлекет президенті арасында жиі қақтығыстар туындады. Көп жағдайда маңызды саяси шешімдер ойсырап қабылданып, оңай кері қайтарылатын болды. 25 ақпанда Босхоф Волксрад отырыстарын өткізу тәртібіне байланысты туындаған дауға байланысты 15 наурыздан бастап күшіне енетін отставкасын тапсырды. Волксрад отставкасын қабылдады, бірақ оған наразылығын білдірді. Біраз талқылардан кейін Босхоф отставкасын кері алып, бірақ бұл Волксрад мүшелерінің, оның ішінде төрағаның отставкаға келуіне себеп болды. Қала халқы да жағдайға қатты ден қойды, көбінесе Босхофты қолдады, адамдар әуеге оқ атып, "турпентин шарларын" лақтырып тастады. 1858 жылдың басында Басото аумағымен шекарада шиеленіс күшейді және соғыс болуы мүмкін болды. Мемлекеттік қаржының нашар күйде болғандықтан, Босхоф қорғанысты ұйымдастыру және қару-жарақ сатып алуда қиындықтарға тап болды. 50 мылтық сатып алу үшін 6 фунт стерлингтік төлемді алты айға кейінге жылжытуға рұқсат сұрады. Көмек Трансваалдан немесе Кап колониясынан күтілді. Оранж еркін мемлекетінің үкіметі губернатор сэр Грейден Оранж еркін мемлекеті мен Басото арасында делдалдық жасауды өтінді. Бұл 1858 жылдың тамызы мен қыркүйегінде аяқталып, 1858 жылдың 29 қыркүйегінде Солтүстік Аливал шартына әкелді. Бұл шартта Басото және Оранж еркін мемлекетінің құзыреттері, сондай-ақ бірнеше заңдық ережелер алғаш рет нақты белгіленді. Осы уақытта Оранж еркін мемлекетін Оңтүстік Африка Республикасымен біріктіруге ұмтылған қозғалыс пайда болды. 1858 жылдың қараша айында Босхоф бірнеше айға Натальға демалысқа бару ниетін білдірді. Ақырында, ол 1859 жылдың ақпан айында Блумфонтейннен жоғары лауазымның ауыртпалығынан шаршап кетті. Басотомен жасалған бейбіт келісім шекарадағы ұсақ шайқастарды тоқтатпады. Британ үкіметі Кап колониясымен жақын ынтымақтастық орнату мүмкіндігін жоққа шығарды. Соңғысы, бірақ ең бастысы, Оңтүстік Африка Республикасымен одақ құруды жақтағандар Мартин Вессель Преториусты екі Бур республикасының президенті ретінде жеке одақ құруға күш салды. Босхоф демалыстан оралмады, бірақ 1859 жылдың маусымында Натальдан соңғы отставкасын тапсырды. 1860 жылы Преториус оның орнына сайланды және екі Бур республикасы қысқа мерзімге екі мандатпен біріктірілді. Алайда, эксперимент тез сәтсіз аяқталды, Преториус алдымен Трансваал президенті лауазымынан кетіп, Оранж еркін мемлекетіндегі өкілеттігін аяқтамады. 1863 жылғы жаңа сайлауда Босхоф төрт үміткердің бірі ретінде көрсетілді, бірақ ақырында Волксрад Ж.Х. Брэндті жалғыз үміткер ретінде ұсынды.
In 1855 Boshof, then living in Graaff Reinet, stood for election as state president of the Orange Free State, against the chairman of the Presidential Executive Commission J. J. Venter and A. du Toit from Beaufort West. He won the election with a majority. During his term of office Boshof laid the foundation stone of Grey College in Bloemfontein on 13 October 1856, endowed by and named after Sir George Grey, governor of the Cape Colony and High Commissioner for South Africa. Politics in the Orange Free State were still rather volatile and personal in the 1850s and there were conflicts regularly between the Volksraad and the state president. In the process heavy political decisions were often made light heartedly, and as easily reversed. On 25 February 1858 Boshof handed in his resignation effective 15 March 1858 over a dispute about the order of the meetings of the Volksraad. The Volksraad accepted the resignation, but also showed its displeasure about it. Eventually Boshof withdrew his resignation after some discussions, but this in turn effected the resignation of several Volksraad members, among whom the chairman. In town sentiments ran high as well, mainly in support of Boshof, with people shooting in the air, and throwing "turpentine balls". Early in 1858 tensions rose on the border with Basotho territory and war seemed inevitable. As the state finances were in dire straits at the time, Boshof had great difficulty in organising the defence and buying arms. On the purchase of 50 rifles at £6 apiece he had to request a delay in payment of six months. Either assistance from the Transvaal or intervention from the Cape Colony seemed inevitable. The government of the Orange Free State asked Governor Sir Grey to intermediate between the Orange Free State and the Basotho. This expired in August and September 1858, resulting in the Treaty of Aliwal North on 29 September 1858. In it, the Basotho and Orange Free State jurisdictions were for the first time clearly demarcated, as were several legal provisions. In the meantime, a movement had developed that aspired to a union or amalgamation of the Orange Free State with the South African Republic. In November 1858 Boshof in turn made clear that he wanted to go on leave to Natal for several months. Eventually he would leave Bloemfontein in February 1859, tired of the burden of his high office. The peace treaty with the Basotho did not put an end to the frontier skirmishes. Closer co operation with the Cape Colony had been ruled out by the British government. And last but not least, the supporters of a union with the South African Republic now forcefully pushed for a personal union with Marthinus Wessel Pretorius as president of both Boer republics. Boshof did not return from his leave, but handed in his final resignation from Natal in June 1859. In 1860 Pretorius was elected as his successor and the two Boer republics were then briefly united under one head of state with a dual mandate. The experiment failed quickly however, with Pretorius first resigning the Transvaal presidency and not finishing his term in the Orange Free State. For the new elections in 1863, Boshof was named as one of four candidates, but eventually J. H. Brand was put forward by the Volksraad as the sole candidate.
Кейінгі өмір және өлім
Босхоф өзінің саяси мансабын Наталда Клип өзені округінің заң шығарушы жиналысының мүшесі ретінде жалғастырды (1866). Ол 1881 жылдың 21 сәуірінде Питермарицбургтің Вестон қаласында қайтыс болды және Питермарицбургтегі Воортреккерлер зиратында жерленді. Оның қазасы туралы Bloemfontein-ге хабар жеткен соң, Volksraad Босхофты Оранж еркін мемлекетіне сіңірген еңбегі үшін құрметтеп, қаулы қабылдады.
Boshof continued his political career in Natal as member of the Legislative Assembly for the Klip River District (1866). He died in Weston, Pietermaritzburg on 21 April 1881 and was buried in the Voortrekker cemetery in Pietermaritzburg. Upon the news of his death reaching Bloemfontein, the Volksraad passed a resolution honouring Boshof for his services to the Orange Free State.