Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Санкхар (/sæŋkər/, Seanchair) – Шотландияның Дамфрис және Галлоуэй аймағындағы Нит өзенінің жағасында орналасқан ауыл. Торнхиллдің солтүстігінде және Моффаттың батысында жатыр. Бұл бұрынғы Корольдік қала. Санкхар 1712 жылы құрылған, әлемдегі ең көне жұмыс істейтін пошта кеңсесі ретінде танымал, ол өте шағын. Бұл жерде шіркеудің епископалдық басқаруына қарсы болған Келісімшілер Санкхар декларациясына қол қойып, корольге адалдықтарынан бас тартқан. Бұл оқиға қаланың басты көшесінде орнатылған ескерткішпен мәңгіленген. Сент-Брайдс шіркеуінде 16 ғасырғы ғалым Джеймс Крайтонға арналған ескерткіш орналасқан. Санкхар қамалының қираған қалдықтары жақын маңда тұр. Жергілікті футбол командасы – «Нитсдейл Уондерерс» 1897 жылы құрылған. 1924–1925 жылдары олар Шотландияның үшінші дивизионында жеңіске жетті.
Sanquhar '/s//æ//ŋ//k//ər/ (, Seanchair) is a village on the River Nith in Dumfries and Galloway, Scotland, north of Thornhill and west of Moffat. It is a former Royal Burgh. It is notable for its tiny post office, established in 1712 and considered the oldest working post office in the world. It was also where the Covenanters, who opposed episcopalisation of the church, signed the Sanquhar Declaration renouncing their allegiance to the King, an event commemorated by a monument in the main street. The church of St Brides contains a memorial to James Crichton, a 16th century polymath. The ruins of Sanquhar Castle stand nearby. Nithsdale Wanderers, the local football team, were formed in 1897. In 1924–25, they won the Scottish Division Three.
Тарих
"Санкхар" атауы шотландтық гэль тілінен шыққан "An t Seanchair" сөзінен келген, ол "ескі қамал" дегенді білдіреді. Қаланың үстінде 15 ғасырда салынған қамалдың қираған қалдықтары бар, бірақ атауы осы ежелгі қамалдан да ертерек пайда болған. Антиквар Уильям Форбс Скене оны тіпті Птолемейдің "Географиясында" Корда деп аталған елді мекеннің болуы мүмкін жері деп санайды. Тинрон-Дундағы ежелгі төбелік қамал қаладан шамамен 28 шақырым қашықтықта орналасқан. Л.Р. Лаингтің 1975 жылғы "Кейінгі кельттік Ұлыбритания мен Ирландияның археологиясы" еңбегінде бұл қамал "жақсы сақталған көп қабатты төбелік қамал" деп сипатталған, ол темір дәуірінде пайда болып, Қараңғы дәуір бойына және ерте ортағасырлық кезеңге дейін қолданылып келген. Рим дәуірінде бұл қамал Сельгова аумағында болған; римдіктер кеткеннен кейін ол Стратклайд британиялықтары мен Галвиделдің шекарасында қалған. Бұл жер "бассыз атты" туралы жергілікті аңызбен байланысты, ол өлімнің алғы күрдісі ретінде одан төмен түсіп кетеді деп есептеледі, бұл оқиға, мүмкін, кельттік басқа табынумен байланысты болған. Сэр Уолтер Скотттың 1822 жылғы "Поэзиялық туындылары" Роберт Брюстің өзінің қарсыласы Джон "Қызыл" Коминды өлтіргеннен кейін осы төбедегі орманды жерде жасырынғанын куәландырады. 9-10 ғасырларда Ирландиядан галлик қоныс аударушылардың толқындары осы аймаққа келді. Бұл шот-ирландтар жергілікті британиялықтарды ығыстырып, жүздеген жылдар бойы басымдыққа ие болды. 12 ғасырда Британ аралдарының нормандық жаулап алуы феодалдық үкімет жүйесін әкелді және бірнеше ғасыр бойы барондар мен шерифтер жерді биледі. Бұл шекаралық округтерде топтар бір-бірін бөліп тұрған шекарадан өтіп шабуыл жасағандықтан үнемі ала-құлалық болды. Шотландияның тәуелсіздік соғысы кезінде ағылшын әскері Санкхардағы ескі қаланы басып алды. Қамалдың иесі, сэр Уильям Харди, Дуглас лоры бұл туралы біліп, бір адам қамалға жасырын кіріп, қақпаларды ашып, Дуглас лорына оны басып алуға мүмкіндік беретін тапқыр жоспар құрды. Ағылшындар қарсы шабуылға көшті, бірақ Уильям Уоллес шайқас туралы естіп, көмекке келді. Ағылшын әскері шегіне бастағанда, Уоллес оларды қуып жетіп, 500-ін өлтірді. Уоллес бірнеше рет қамалға келді.
The name "Sanquhar" comes from the Scottish Gaelic language An t Seanchair, meaning "old fort". A 15th century castle ruin overlooks the town, but the name predates even this ancient fort. The antiquary, William Forbes Skene even considered it the probable location of the settlement named Corda in Ptolemy's Geographia. The ancient hill fort at Tynron Doon is located about 28 kilometres away from the town. This fort is described in Archaeology of late Celtic Britain and Ireland by L R Laing (1975) as "a well preserved multivallate hillfort" which probably began its existence in the Iron Age and continued to be used throughout the Dark Ages and into the early Medieval period. During Roman times the fort would have been in Selgovae territory; after the Romans departed it lay on the borders of the Strathclyde Britons and the Galwyddel. This place is associated with a local legend of a "heidless horseman" who is supposed to have ridden down from it as an omen of death, a story which possibly has some origin in a Celtic head cult. The Poetical Works of Sir Walter Scott (1822) attest that Robert the Bruce hid in the forests about this hill after he had killed one of his rivals, John "the Red" Comyn. In the 9th and 10th centuries, waves of Gaelic settlers came to the area from Ireland. These Scoto Irish people replaced the native Britons and became the dominant inhabitants for hundreds of years. In the 12th century, Norman colonization of the British Islands brought a feudal system of government and squabbling barons and sheriffs ruled the land for several centuries. These border counties were constantly in a state of turmoil as groups raided each other across the dividing lines. During the war of Scottish Independence the English army took over the old castle at Sanquhar. The Lord of the Castle, Sir William the Hardy, Lord of Douglas, learned of this and came up with a clever plot where one man sneaked into the castle and threw open the gates, allowing Lord Douglas to seize it. The English began a counter attack, but William Wallace learned of the battle and came to the rescue. As the English army retreated, Wallace chased them down and killed 500 of them. Wallace visited the castle on several occasions.
Крайтон отбасы
Роберт Брюстің тұсында Крихтон отбасы Санкхар маңындағы жерлерді алып, 14 ғасырдың ортасынан 17 ғасырдың ортасына дейін осы аймақты басқарды. Шотландия королевасы Мэри (Елизавета I-нің туысы) 1568 жылғы мамыр айында Лэнгсайд шайқасында жеңілгеннен кейін Санкхарға келді. Санкхар лорды Крихтон Мэриге адал болды және ол Нит өзенінен қашып кеткенге дейін оны бағды. Крихтон отбасының аймақтағы билігінің аяқталуы зәулім кештің салдарынан болды. 1617 жылғы шілдеде Ұлыбритания королі Джеймс VI және I Шотландия арқылы Глазгоға сапар шегіп, үйіне қайтар жолында Санкхардағы қамалға тоқтады. Крихтондар оны орасан зор тоймен қарсы алды, бұл оларды банкротқа дейін жеткізді. Әңгімеге сүйенсек, лорд Крихтон патшаны төсекке дейін алып барғанда, оның қолында патша Крихтон лордына берешегі бар 30 000 фунт стерлингтік облигациялық қағаздардан жасалған тұтандырғыш шам болған. 1639 жылға қарай Крихтондар Эйрширге көшіп, Санкхардағы иеліктерін Куинсбери графына сатты.
During the reign of Robert the Bruce the Crichton family obtained the lands round about Sanquhar and ruled over the area from the mid 14th until the mid 17th centuries. Mary, Queen of Scots, (cousin of Queen Elizabeth the 1st) came to Sanquhar in May 1568 after her defeat at the battle of Langside. Lord Crichton of Sanquhar was loyal to Mary, and harboured her until she escaped across the River Nith. The end of the Crichton family power in the area was the result of a lavish party. In July 1617, the King of Great Britain, James VI and I, travelled through Scotland to Glasgow, and on his way home stopped at the castle in Sanquhar. The Crichtons welcomed him with a display so huge that it bankrupted them. It is said that Lord Crichton escorted the king to bed carrying a lighted torch made from £30,000 in bond notes that the king owed Lord Crichton. By 1639, the Crichtons had moved to Ayrshire, and sold their holdings in Sanquhar to the Earl of Queensberry.
Діни толқу
Санкхар Келісім кезеңінде наразылықтардың ошағы болды. Үлкен аймақтағы жалғыз маңызды қала ретінде және Нит өзенінің жанында орналасқандықтан, қандай да бір маңызды саяси қозғалыс болғанда адамдар Санкхарға барып, осы мәселе бойынша өздерінің пікірлерін білдіретін. 1680 жылы Ричард Кэмерон қарулы қолдаушыларымен бірге қала крестіне Карл II-ге адалдықтан бас тарту туралы алғашқы Санкхар декларациясын жариялады. 1685 жылы Джеймс Ренвик екінші декларацияны жариялады, ол Санкхарға үлкен қарулы топты алып келді, бұл қала тұрғындарын шайқас болатынынан қорқытты. Санкхар декларациялары, белгілі болғандай, Шотландиядағы діни бостандықтың негізін қалады. Виктория дәуірінде қаланың меркет кресі ескерткішке айналдырылды, онда мына жазу бар: Осы жерде жарияланған екі танымал Санкхар декларациясын еске алу үшін, бұл жерде бұрынғы Burgh кресі тұрған; біріншісі 22 маусым 1680 жылы Rev. Ричард Кэмерон жасаған, екіншісі 25 мамыр 1685 жылы Rev. Джеймс Ренвик жасаған, «Қырғын уақыты» кезінде. 18 ғасырдың басында Келісім кезеңінің аяқталуы аймақтағы соңғы діни көтеріліс емес еді. Шотландия шіркеуі жылдар бойы көптеген дауларға ұшырады. Басты мәселелердің бірі – жергілікті халықтың немесе шіркеу бас штабының жергілікті пасторларды жұмысқа алу құқығы болды. 1830 жылдары көптеген шіркеулер бөлініп кетті, ал 1843 жылы көптеген шіркеулер Шотландияның еркін шіркеуін құру үшін жарылды. Бұл кезең «Ұлы бөлініс» деп аталды. Санкхардағы пастор 1843 жылы бөлінген топқа қосылды.
Sanquhar was a hotbed of unrest during the Covenanting period. With its position as the only major town in a large area, and situated by the River Nith, it seemed that whenever any remarkable political movement was going on people would go to Sanquhar to proclaim their testimonies on the subject. It was here, in 1680, that Richard Cameron, with a band of armed supporters, posted on the town cross the first declaration of Sanquhar renouncing allegiance to Charles II. The year 1685 saw the second declaration, by James Renwick, who also took a large armed party into Sanquhar, frightening all the townspeople who thought a battle was coming. The Sanquhar Declarations, as they are known, set forth the basis of religious freedom in Scotland. In the Victorian period the town's mercat cross was transformed into a monument bearing the inscription: In commemoration of the two famous Sanquhar Declarations, which were published on this spot, where stood the ancient Cross of the Burgh; the one by the Rev. Richard Cameron, on 22 June 1680; the other by the Rev. James Renwick, on 25 May 1685, during the Killing Time. The end of the Covenanting period in the early 18th century was not the last religious upheaval for the area. The Church of Scotland was torn by several disputes over the years. One of the major issues was whether the local populations or church headquarters could hire local ministers. In the 1830s many churches seceded and in 1843 a large number of churches broke away to form the Free Church of Scotland. The time was known as the “Great Disruption”. In Sanquhar the minister joined the splinter group in 1843.
Кейінгі тарих
1780 жылдары шотландтың аңызға айналған ақыны Роберт Бернс Санкхарға жиі келіп тұратын. 1788 жылы ол ферманы жөндейтін кезінде, Айрширдегі әйелі Жанға қайтып бара жатқанда, осы жерден өтіп кететін. Кейіннен ол акциздік салықтармен айналысқандықтан танымал болды. Бернс қаланы "Қара Жан" деп атады және "Бес Карлин" атты балладасында жергілікті бургтарды кейіпкерлер ретінде бейнеледі. Ол Хай-стриттегі Куинсберри Армста түндемейтін, иесі, сот судьясы Эдвард Уигаммен дос болып, оны "осы жердегі жалғыз жайлы қонақүй" деп атады. Санкхар өте шағын пошта бөлімімен ерекшеленеді және әлемдегі ең көне, әлі де жұмыс істеп тұрған пошта бөлімі болып саналады. 1712 жылы құрылған, оған ең жақын бәсекелес – Швецияның Стокгольм қаласында 1720 жылы ашылған пошта бөлімі. 2019 жылы ол сатылымға қойылды және 2023 жылы жұмыс істеген тарихында 17-ші иесіне сатылды. Жүн саудасы орта ғасырдан бері Дамфрисшир және Кирккдбрайттың жағалау қалаларында маңызды болды, ал 18-ғасырда Санкхар ішкі нарық орталығы ретінде дамыды. Шілде айында өткізілетін Санкхар жүн жәрмеңкесі Шотландияның оңтүстігіндегі бағаларды реттеді. "Санкхар тоқу" деп белгілі, екі түсті тоқу үлгісі осы шағын ауылдың атымен аталады. 18-ғасырдың басындағы бір саяхатшының жазбасында: "Олар Англиядағыдан қолғаптарды жақсырақ және арзанға жасайды, себебі олар көп мөлшерде сол жаққа жібереді", - делінген. Көптеген кедей шаруа отбасы осы сұранысқа ие тоқымадан түскен қосымша табыспен күнкөріс жасады. Тоқу өнеркәсібі құлдырап қалғанмен, дәстүрлі Санкхар қолғаптарын сыйлау жергілікті тойларда маңызды рөл атқарады. Санкхар тұрғыны Мей МакКормик көптеген қолғап үлгілерін жазып алды, олардың көпшілігі бұрын тіркелмеген. Иесінің әріптерін манжетке енгізіп, қолғаптарды жекелендіру дәстүрдің бір бөлігі болып табылады. Дәстүрлі өнеркәсіптердің құлдырауы қалаға зиян келтірді, бірақ қазір жаңа өндірушілер келіп жатыр және қаладағы қауымдық байланыс күшті. Шотландияның танымал сәулетшісі Уильям Адам қала орталығында Санкхар Толбутты жобалады, ол оның жобалаған осы типтегі жалғыз ғимараты. 1739 жылы аяқталған, оның құрылыс материалдарының көп бөлігі Санкхардағы ескі қамалдан алынды және қазіргі уақытта жергілікті артефакттар мен естеліктерді сақтайтын қалалық мұражай ретінде пайдаланылады. Қалада 1774 жылы құрылған, 60 мүшесі бар әлемдегі ең көне керлинг қоғамы бар. Қала тарихының маңызды кітабын жазған Джеймс Браун, сонымен қатар осы спорт түрі үшін жалпыға қолданылатын ережелерді жазғанмен де ерекшеленеді. Темір жол тасымалдау үшін ашық күйінде, бірақ Санкхар темір жол станциясы жабылып, соңғы жылдары ғана қайта ашылды.
In the 1780s, the legendary Scottish poet Robert Burns was a frequent visitor to Sanquhar. When he was renovating a farm in 1788, he often passed through on the way back to his wife, Jean, in Ayrshire. Afterwards, he became a well known face because of his excise duties. Burns called the town "Black Joan" in his ballad "Five Carlins" in which he represented the local burghs as characters. He would stay overnight at the Queensberry Arms in the High Street, making friends with the owner, bailie Edward Whigham and calling it "the only tolerable Inn in the place". Sanquhar is notable for its tiny post office and held to be the oldest working post office in the world. Established in 1712, its closest rival is a post office in Stockholm, Sweden which opened in 1720. In 2019 it was put up for sale and was finally bought by new owners, the 17th in its operating history, in 2023. The wool trade had been an important one in the coastal trading towns of Dumfriesshire and Kirkcudbright since medieval times and by the 18th century Sanquhar had developed as an inland market centre. The Sanquhar Wool Fair, held in July, regulated the prices for the whole south of Scotland. A distinctive two coloured pattern of knitting which is widely known as 'Sanquhar knitting' takes its name from this small parish. A traveller's account early in the 18th century tells us: 'Gloves they make better and cheaper than in England, for they send great quantities thither.' Many a poor farm family supported themselves with extra income from these sought after knitted garments. While knitting died out as an industry, the presentation of traditional Sanquhar gloves is an important part of local celebrations even today. Sanquhar resident, May MacCormick, has written down numerous glove designs many of which had not been previously recorded. Incorporating the owner's initials into the cuff to personalise the gloves is part of the tradition. The decline of traditional industries hurt the town, but now new manufacturers are moving in and there is a strong sense of community in the burgh. William Adam, a famous Scottish architect, designed Sanquhar Tolbooth in the centre of town, which is the only surviving building of this type designed by him. Completed in 1739, much of the building materials for it were taken from the old castle in Sanquhar and it is currently used as the town museum, containing local artifacts and memorabilia. The town has the world's oldest curling society, formed in 1774 with sixty members. James Brown, who wrote an important history of the town, is also credited with writing the rules universally used for the sport. The railway line has remained open for freight and passenger traffic, however Sanquhar railway station was closed and only re opened in recent years.
Крейвик ауылы
Басқа жұмыс Крейвик суының жанындағы кілем фабрикасы түрінде болды. Алғашқыда ол бірнеше жеке тоқыма станогынан тұрды, бірақ 1830 жылдарға қарай 54 станоктан тұратын үлкен фабрикаға айналды. Мұнда жасалған кілемдері беріктігімен әлемге танымал болды және тапсырыстар Оңтүстік Америкадан да келіп түсті. Олардың жалпы өндірісінің көп бөлігі Чилидің Вальпараисо қаласына жөнелтілді. Крейвик өзенінің жағасында Джон Риггтің ұстаханасы да орналасқан еді. 18 ғасырдың соңында, ол Камбриядағы Далстоннан көмір шахталарына құрал-жабдықпен қамтамасыз ету үшін осында көшуге көндірілді. Ол Крейвик ауылының қасында бөгет салып, суды өз фабрикасын қуаттандыру үшін пайдаланды. Су Санкхар және Киркконел приходтарын бөліп тұрды, және ұстахана Киркконел жағында болғанымен, Санкхар әрқашан оған құқығын таластады. Ұстахана 20 ғасырға дейін қазықтар және басқа да құралдар шығарды. Крейвик ауылы бұрын сиқыршыларға бейілді орын ретінде белгілі болған. Бір әңгіме бойынша, приход пасторының сиырлары майға айналмайтын сүт беріп бастады. Ол өз қызметшілерінің біреуін Крейвиктегі сиқыршының үйінің есігіне қауқау ағашының бір тармағын байлап қоюға жіберді, соның арқасында қарғыс жойылды. Ұзақ жылдар бойы шіркеу ауласында үлкен қауқау ағашы өсті, мүмкін, осы зұлым рухтарды алшақтату үшін. Крейвиктегі өмірді Джеймс Браун өзінің «Санкхар тарихында» әдемі түрде сипаттады:
Other work came in the form of a carpet factory, along the Crawick Water. At first, it consisted of a few separate looms, but by the 1830s, there was a large factory, boasting 54 looms at its height. The carpets made here were world renowned for their durability and orders came from as far away as South America. A large proportion of their total production was shipped to Valparaíso, Chile. The location along the Crawick River was also the home of John Rigg's forge. In the late 18th century, he had been persuaded to move here from Dalston in Cumbria to supply tools for the coalfields. He made a damhead opposite the village of Crawick and used the water to power his factory. The water separated the parishes of Sanquhar and Kirkconnel, and although the forge was on the Kirkconnel side, Sanquhar always laid claim to it. The forge produced shovels and other tools into the 20th century. The village of Crawick had once been known as a haven for witches. One story is that the parish minister's cows began making milk that would not churn. He sent one of his servants to tie a branch from a rowan tree over the doorway of the witch's house in Crawick, which ended the curse. For a long time, a large rowan tree flourished in the front yard of the church, perhaps partly to keep these evil spirits away. Life in Crawick was described beautifully by James Brown, in his History of Sanquhar:
«Крейвик диірмені Крейвик жағасында орналасқан, әрбір желден қорғалған таза, шағын ауыл болды, және Шотландияның кез келген ауылдық аймағында осындай бақытты тоқымашылардың отарын табу мүмкін емес. Олардың барлығы дерлік жергілікті тұрғындар еді, өмірлік байланыстары осы орынмен тығыз байланысты болды. Біз тоқымашылардың «Аллеяда» ойнаған ойындарынан гөрі жағымды естелікке ие емеспіз, ол жазғы кештерде өзеннің жағалауындағы ұзын жолақ, ал олардың әйелдері таза «мұздықтарымен» отырып, әңгімелесіп, қыдырып, балалар Крейвик өзенінің орманды жағалауларымен жүгіріп немесе оның таза суында «шашылып» ойнап, өзеннің бөгеттен асығып өтетін шуы адамдардың ойындары мен балалардың қуанышты дауысымен үйлесіп кетті.»
“Crawick Mill was a clean tidy little hamlet pleasantly embosomed on the banks of the Crawick and sheltered from almost every wind that blew, and there was no happier colony of weavers to be found in any country district in Scotland. They were almost all natives, whose whole life associations were connected with the place. We have no pleasanter memory than that of the weavers playing quoits, of which they were very fond, on the summer evenings on the "Alley", a long strip of ground on the banks of the stream behind the Village, while their wives, with their clean "mutches" sat about or sauntered up and down chatting and gossiping, and the bairns were either scrambling along the wooded banks of the Crawick or "paidling" in its clear water, the pleasant babble of the stream as it rushed over the dam head mingling with the voices of the men at their game and the joyous shouts and laughter of the children.”
Велосипедпен жүруге қатысты тарих
1930 жылдардың соңында Санкхар қаласы "Кравик Уилерс" велосипедшілер клубының отаны болды. Бұл клуб Шотландияның бірнеше уақыт сынағы бойынша рекордтарды орнатуға зор үлес қосты. Скотт ағайындылары және Жок Тюдоп осы рекордтарды жасауда еңбек етті. Скотттар негізінен жергілікті көмір шахталарында жұмыс істеді және сенбі күні таңертең аяқталып, 11 күндік екі апталық жұмыс режимінде жұмыс істеді. Олар Санкхардан Дандиге немесе Пертке дейін велосипедпен жол тартқан, уақыт сынағы жарыстарына қатысып, содан кейін жексенбі күні үйлеріне оралды. 1939-1945 жылдар соғысынан кейін Джим Скотт "Кравик Уилерс" клубынан кетіп, Ланаркширдегі "Лоу Уилерс" клубы үшін жарысты; шамамен осы кезде "Кравик" клубы тараған сияқты. Орнатылған рекордтар төмендегідей:
In the late 1930s, Sanquhar was the home to Crawick Wheelers, a very successful Cycling Club which was instrumental in the setting of a number of Scottish Time Trial records. The Scott brothers were prolific in setting these records along with Jock Tudhope. The Scotts were predominantly miners in the local collieries and worked an 11 day fortnight finishing work on a Saturday morning. They would then ride from Sanquhar to Dundee or Perth and take part in Time Trial races before returning home on the Sunday. After the 1939 45 war, Jim Scott moved on from Crawick Wheelers and rode for Law Wheelers in Lanarkshire; the Crawick club seems to have folded at around this time. The records set were as follows:
жазбалар
1939 W. Scott Crawick Wheelers 1 сағат 01 минут 21 секунд
1939 W. Scott Crawick Wheelers 1 h 01 min 21 s
1940 W. Scott Crawick Wheelers 1 сағат 00 минут 54 секунд
1940 W. Scott Crawick Wheelers 1 h 00 min 54 s
1944 D. Scott Crawick Wheelers 59 минут 55 секунд
1944 D. Scott Crawick Wheelers 59 min 55 s
1949 J. Scott Law Wheelers 59 минут 40 секунд
1949 J. Scott Law Wheelers 59 min 40 s
1950 J. Scott Law Wheelers 59 минут 37 секунд
1950 J. Scott Law Wheelers 59 min 37 s
1952 J. Scott Law Wheelers 59 минут 11 секунд
1952 J. Scott Law Wheelers 59 min 11 s
1944 жылы Дейв Скотт көрсеткен уақыт – 25 миль (40 км) қашықтықта 1 сағаттан кем уақыт көрсеткен шотландтық велошабандының алғашқы рекорды болды.
The 1944 time set by Dave Scott was the first time a Scottish rider had posted a time of less than 1 hour for the 25 mile (40 km) distance.
Командалық есептер
1950 Law Wheelers: Дж. Скотт, А. Уильямс және А. Гамильтон, 3 сағат 01 минут 39 секунд.
1950 Law Wheelers: J. Scott, A. Williams & A. Hamilton, 3 h 01 min 39 s
30 мильдік рекордтар
1939 В. Скотт (Crawick Wheelers), 1 сағат 13 минут 59 секунд
1939 W. Scott (Crawick Wheelers), 1 h 13 min 59 s
1950 Дж. Скотт (Law Wheelers), 1 сағат 13 минут 22 секунд
1950 J. Scott (Law Wheelers), 1 h 13 min 22 s
30 мильдік (48 км) рекорды Билл Скотт 11 жыл бойы сақталды, содан кейін оның інісі Джим бұл рекорды жаңартты.
The 30 mile (48 km) record set by Bill Scott stood for 11 years before being beaten by his brother Jim.
Командалық есептер
1943 Crawick Wheelers: Д. Скотт, Дж. Скотт және Дж. Тудхоуп, 3 сағат 50 минут 56 секунд.
1943 Crawick Wheelers: D. Scott, J. Scott & J. Tudhope, 3 h 50 min 56 s
Жазбалар
1939 В. Скотт (Crawick Wheelers), 2 сағат 04 минут 52 секунд
1939 W. Scott (Crawick Wheelers), 2 h 04 min 52 s
1944 Дж. Тудхоуп (Crawick Wheelers), 2 сағат 04 минут 50 секунд
1944 J. Tudhope (Crawick Wheelers), 2 h 04 min 50 s
1949 Дж. Скотт (Law Wheelers), 2 сағат 02 минут 45 секунд
1949 J. Scott (Law Wheelers), 2 h 02 min 45 s
Командалық есептер
1944 Crawick Wheelers: J. Tudhope, D. Scott & J. McKay, 6 сағ 30 мин 27 с
1944 Crawick Wheelers: J. Tudhope, D. Scott & J. McKay, 6 h 30 min 27 s
Дейв Скотт жеңіп алған көптеген велосипедтік жүлделер Санкхар бастығының мұражайында қойылған.
A number of cycling trophies won by Dave Scott are on display in the Sanquhar Tollbooth Museum.
Көрші төбелер
Санкхар Нитсдейл аймағында, екі жағында қызықты төбелер мен қанаттарға жақын орналасқан – батысында Карсфарин және Скаур жоталары, оңтүстік-шығысында Лоутер төбелері. Бұл төбелер сыртқы саяхаттарды ұнататындар үшін тамаша мүмкіндіктер ұсынады. Оңтүстік Жазық Жолы Шотландияның батыс жағалауындағы Портпатриктен шығыстағы Кокбернспатқа дейін қаладан өтеді.
Sanquhar sits in Nithsdale in close proximity to ranges of interesting hills on either side, the Carsphairn and Scaur range to the west and the Lowther hills to the south east. These hills offer excellent possibilities for the outdoor enthusiast. The Southern Upland Way passes through the town on its way from Portpatrick on Scotland's west coast to Cockburnspath on the east.