1867-1944 жылдар аралығындағы халықаралық экономикалық конференциялар
International Monetary and Economic Conferences
1867-1944ж. халықаралық экономикалық конференциялар: валюта, алтын-күміс нарығы, сауда, қаржы тұрақтандыру тақырыптары талданды. Бреттон-Вудс конференциясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1867-1944 жылдар аралығындағы экономикалық конференциялар
Economic conferences from 1867 to 1944
Халықаралық валюталық және экономикалық конференциялар – 19 ғасырдың соңғы үштен бірінде және 20 ғасырдың бірінші жартысында өткізілген бірқатар жиындар, олар 1944 жылғы Бреттон-Вудс конференциясымен аяқталды. 19 ғасырда өткен алғашқы төрт конференция ақша соғу және алтын мен күміс нарықтарына қатысты мәселелерге бағышталды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін конференциялардың ауқымы қаржылық тұрақтылық, содан кейін сауда және экономика мәселелеріне кеңейтілді; 1927 және 1933 жылдарғы шаралар Дүниежүзілік экономикалық конференция деп аталды. Олардың соңғысы – 1933 жылғы Лондон экономикалық конференциясы – үлкен сәтсіздікке ұшырады, нәтижесінде кезеңдік халықаралық конференциялар форматы екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жаңа тұрақты халықаралық қаржы институттарының құрылысына бағынбалды.
The international monetary and economic conferences were a series of gatherings held in the last third of the 19th century and the first half of the 20th century, culminating in the Bretton Woods Conference of 1944. The first four conferences in the 19th century focused on matters of coinage and the markets for gold and silver. After World War I, the scope of the conferences was expanded to matters of financial stability, then trade and economics more broadly; the two iterations in 1927 and 1933 were branded World Economic Conference. The latter of these, the London Economic Conference of 1933, ended in significant failure, and the formula of periodical international conferences was subsequently abandoned in favor of the permanent international financial institutions of the post World War II order.
Өмірбаян
19-ғасырдың ортасында сауда мен өнеркәсіптің үлкен өркендеуі салдарынан еуропалық валюталардың дұрыс ұйымдаспаған жағдайы, Калифорниядағы алтын ашу сияқты ірі алтын кендерінің табылуы және олардың алтын мен күміс екі қымбат металлдың салыстырмалы бағасына тигізген әсері арқылы назарға ілікті. 1865 жылы Франция Латын валюталық одағын құрды, осы арқылы Франция, Бельгия, Италия және Швейцария валюталары алтын және күміс монеталары тұрғысынан біріктірілді. Француз мемлекет қайраткері Феликс Эскиру де Парие бастамасымен өткізілген конференциялар – бұл халықаралық бірлескен әрекеттер арқылы реформаларды жүзеге асыруға бағытталған осы алғашқы қадамды дамытуға жасалған әрекет болды.
The disorganized state of the European currencies in the mid 19th century, which became more serious in consequence of the great expansion in trade and industry, came into notice through great gold discoveries such as the California gold rush, and their effect on the relative price of the two precious metals gold and silver. France in 1865 fostered the Latin Monetary Union, whereby its currency and those of Belgium, Italy and Switzerland were unified in respect to their gold and silver coins. The conferences, initially promoted by French statesman Félix Esquirou de Parieu, were an attempt to build on this initial step to secure reforms by concerted international action.
Салдары
Халықаралық валюталық және экономикалық конференциялар ақырында сәтсіз аяқталды, себебі келісілген принциптерге қатысуды қамтамасыз ететін міндеттеме механизмі болмады. Осы тұрғыдан алғанда, 1944 жылғы шілдеде өткен Бреттон Вудс конференциясын 1867 жылы басталған циклдің соңғысы және тұрақты халықаралық қаржы институттары арқылы жаһандық валюталық, қаржылық және экономикалық жүйені тиімді басқаруды қамтамасыз ететін жаңа дәуірдің бастамасы деп қарастыруға болады. 1954 жылы жеке банктер Халықаралық валюталық конференциясын ұйымдастырды, ол содан бері жыл сайын өткізіліп келеді. Осы жиынға ресми тұлғалар шақырылады, ол жарияланбаған және бұрынғы осы аттас конференциялардан мүлдем өзгеше сипатта болады.
The international monetary and economic conferences ultimately failed because they lacked a commitment device to ensure compliance with whatever principles were agreed. From that standpoint, the Bretton Woods Conference of July 1944 can be viewed as both the last of the cycle started in 1867, and the beginning of a new era in which permanent international financial institutions would ensure a better governance of the global monetary, financial and economic system. In 1954, private bankers convened an International Monetary Conference, which has been held on a yearly basis since then. Officials are invited to speak at that gathering, which is not public and of an entirely different nature from the prior conferences of the same name.