Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1948 жылы Гаагада өткен Еуропа интеграциясы жөніндегі конгресс
1948 congress on European integration held in The Hague, Netherlands
Гаага конгресі немесе Еуропа конгресі – 1948 жылдың 7-11 мамырында Гаагада өткен конференция. Оған Еуропаның түкпір-түкпірінен 750 делегат, сондай-ақ Канада мен Америка Құрама Штаттарының бақылаушылары қатысты. Дункан Сэндис және Йозеф Ретингер ұйымдастырған конгресс, саяси спектрдің кең ауқымынан өкілдерді біріктіріп, еуропалық саяси ынтымақтастықты дамыту туралы идеяларды талқылауға мүмкіндік берді. Ол Еуропалық бірлік үшін қозғалыстардың халықаралық комитетінің қолдауымен өткізілді, кейіннен конгрестен кейін Еуропалық қозғалысқа айналды. Конрад Аденауэр, Уинстон Черчилль, Гарольд Макмиллан, сэр Дэвид Максвелл Файф, Пьер Анри Тейтген, Франсуа Миттеран (екеуі де Роберт Шуман үкіметіндегі министрлер), үш француз премьер-министрі – Поль Рейно, Эдуард Даладье, Поль Рамадье, Пол ван Зеланд, Альберт Коппе және Альтиеро Спинелли қатысты. Философтар, журналистер, дін көшбасшылары, заңгерлер, профессорлар, кәсіпкерлер және тарихшылар да конгресте белсенді рөл атқарды. Еуропаның саяси, экономикалық және валюталық одағын құруға шақыру жарияланды. Бұл маңызды конференция көп ұзамай құрылған Еуропалық қозғалыстың қалыптасуына зор әсер етті. Испан мемлекет қайраткері Сальвадор де Мадарияга конгресте Еуропа колледжін құруды ұсынды. Бұл колледж, бұрын соғысқан елдердің университет түлектері бірге оқып, бірге тұратын орын болмақ. Конгресс сонымен қатар Еуропа Кеңесінің болашақ құрылымы мен рөлін де талқылады. Тейтген мен Максвелл Файф Еуропа Кеңесінде Адам құқықтары мен негізгі бостандықтарды қорғау жөніндегі конвенцияны жасауға мұрындық болды. Конгресс еуропалық бірлікке қолдауды күшейтуге мүмкіндік берді. 1948 жылдың 20 шілдесінде Батыс Еуропалық Одақтың министрлерінің Гаагадағы кездесуінде Шуманның сыртқы істер министрі Жорж Бидо еуропалық парламентті (кейіннен Еуропа Кеңесі) және кедендік және экономикалық одақты (кейіннен Еуропалық Көмір және Болат қауымдастығы және Рим келісімшарттарының екі қауымдастығы) құруды ұсынды. Осылайша конгресс қорытындылары француз үкіметінің саясатына, содан кейін еуропалық үкіметтердің саясатына енді.
The Hague Congress or the Congress of Europe was a conference that was held in The Hague from 7–11 May 1948 with 750 delegates participating from around Europe as well as observers from Canada and the United States of America. The Congress, organized by Duncan Sandys and Józef Retinger, brought together representatives from across a broad political spectrum, providing them with the opportunity to discuss ideas about the development of European political co operation. It was held under the auspices of the International Committee of the Movements for European Unity, subsequently to become the European Movement after the Congress. Important political figures, such as Konrad Adenauer, Winston Churchill, Harold Macmillan, Sir David Maxwell Fyfe, Pierre Henri Teitgen, François Mitterrand (both ministers in Robert Schuman's government), three former French prime ministers, Paul Reynaud, Édouard Daladier, Paul Ramadier, Paul van Zeeland, Albert Coppé and Altiero Spinelli, took part. A broad range of philosophers, journalists, church leaders, lawyers, professors, entrepreneurs and historians also took an active role in the congress. A call was launched for a political, economic and monetary Union of Europe. This landmark conference was to have a profound influence on the shape of the European Movement, which was created soon afterwards. The Spanish statesman Salvador de Madariaga proposed the establishment of a College of Europe at the Congress. This would be a college where university graduates from many different countries, some only a short while before at war with each other, could study and live together. The Congress also discussed the future structure and role of the Council of Europe. Teitgen and Maxwell Fyfe were instrumental in creating the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms at the Council of Europe. The Congress provided the means to heighten public opinion for European unity. On 20 July 1948, at the Hague meeting of ministers of Western European Union, Schuman's Foreign Minister Georges Bidault proposed the creation of a European Assembly (realized in the later Council of Europe) and a customs and economic union (the later European Coal and Steel Community and the two communities of the Treaties of Rome). Thus the conclusions of the Congress became French government policy and then the subject of European governmental policy.
Конгресс дайындығы
Конгрессті Еуропалық бірлік үшін қозғалыстардың халықаралық комитеті ұйымдастырды. Еуропалық бірлік үшін халықаралық қозғалыстарды үйлестіру комитетін құру туралы келісім 1947 жылғы 20 шілдеде Сандис пен Ретингер шақырған Париждегі кездесуде қабылданды. Бұл кездесуге Еуропалық Парламенттік Одақ та қатысты, бірақ кейіннен комитетке қосылудан бас тартты. 1947 жылдың желтоқсанында Халықаралық комитет Еуропалық бірлік үшін қозғалыстардың халықаралық комитеті деп аталды, ал Сандис төраға, Ретингер – құрметті хатшы болып сайланды. Еуропалық федералистер одағы мен Еуропалық парламенттік одақтың федералистік мақсаттары нақты болғанмен, қалған ұйымдар "өздерін ресми түрде тұманды формулировкалармен шектеді: олар еуропалық елдер арасындағы ынтымақтастық мүмкіндіктерін арттыру және дамытуға" (ЭЭҚ), "Еуропалық бірлікке ұмтылған кез келген шараға қолдау көрсетуге" (ЕЕБ) және жалпы алғанда, конфедеративтік одаққа прагматикалық тұрғыдан қарай дамуға" ниеттенді.
The Congress was organised by the International Committee of the Movements for European Unity. The creation of a Committee for the Co ordination of the International Movements for European Unity was agreed at a meeting in Paris on 20 July 1947 convened by Sandys and Retinger to bring together a number of existing organisations working for European unity the European League for Economic Cooperation, the United Europe Movement, the Nouvelles Equipes Internationales and the European Union of Federalists. The European Parliamentary Union also participated in the meeting but subsequently declined to join the committee. Renamed the International Committee of the Movements for European Unity in December 1947, Sandys was elected its chairman and Retigner its Honorary Secretary. Whilst the European Union of Federalists and the European Parliamentary Union had clear federalist objectives, the other organisations, "confined themselves officially to vague formulas: they wanted to 'increase and cultivate opportunities for co operation among European nations (ELEC), 'to ensure to the government of the day wide support for any action which tends towards European unity' (UEM) and in general to evolve pragmatically towards a confederal union".
Конгресс қорытындылары
Конгресс үш резолюцияны қабылдады, олардың әрқайсысын комиссия дайындады: саяси резолюция, экономикалық және әлеуметтік резолюция және мәдени резолюция. Саяси резолюция федералистер мен көбірек біртекті, мемлекетаралық тәсілді жақтаушылардың арасында ортақ тіл табуға жасалған әрекетті көрсетті. Кейіннен Ретингер еске алғандай, "әсіресе Саяси комиссияда, Пауль Рейно басқарган федералистер Еуропа халқы тікелей сайлайтын Еуропалық құрылтай жиналысын құруды ұсынғанда қызу пікірталастар болды. Басқалары үкіметтерге көбірек ұнайтын, қарапайым кеңесші Ассамблеяны қалағандықтан, «ұлттық егемендік құқықтарын біріктіру және беру» туралы ұсыныс «федералды мемлекет» туралы талаптан басымдық алды".
The Congress adopted three resolutions, each prepared by a Commission: a Political Resolution, an Economic and Social Resolution, and a Cultural Resolution. The Political Resolution reflected the attempt to find common ground between the federalists and those who favoured a more gradualist, intergovernmental approach. As Retinger subsequently recalled, "There were heated debates, particularly in the Political Commission as the Federalists, led by Paul Reynaud, called for a European Constituent Assembly directly elected by the people of Europe. Others wanted a more modest consultative Assembly, more likely to prove more acceptable to the governments for that reason the call for 'the pooling and transfer of sovereign rights' prevailed over that for a 'Federalist State'".
Қатысушылар (сайлау)
Марсель Пилет Голаз, Уинстон Черчилль, Григоре Гафенку, Эдуард Даладье, Альберт Эдуард Янсен, Энтони Эден, Юрай Крњевич, Кнут Кристенсен, Индалесио Прието, Хьяльмар Прокопе, Поль Рамадье, Поль Рейно, Тадеуш Ромер, Поль ван Зеланд, Жак Огарде, Густав Хайнеман, Иоганн Хоффман, Франсуа Миттеран, Конрад Аденауэр, Дункан Сэндис, Йозеф Ретингер, Леон Шевальме, Альфонс Колле, Морис Шуман, Огюст Куол, Анри Ламботт, Анри Дэйвзак, Иво Душачек, Карл Ромме, Гастон Тессье, Живко Топалович, Эдуард Боннефу, Жорж Шевро, Паоло Джиоббе; Андре Франсуа Понсе, Андре Лефевр, маркиз д’Ормессон, Николо Карандини, Этьен Жильсон, Чарльз Морган, Бертран Рассел, Сальвадор де Мадариага; Раймон Риффле, Уильям Раппард, Вальтер Хальштейн, Рене Капитан, Леон Жюллио, лорд Моран, Мишель Полоновски, Эмиль Борель, Гилберт Мюррей, Питер Флеминг, Анри де Сегонье, Жак Рюфф, Морис Алле, Ян Тинберген, Гарольд Батлер, Луи Саллерон, Жак Лакур Гайе, Пьер Эли д’Оиссель, Питер Оттен, Адриан Бульт, Поль Ландовски, Раймон Арон, Рене Куртин, Вальтер Лейтон, Ян Пилсудски, Раймон Силва, Жилберт Броссолетт, Фрэнсис Л. Джозефи, Жермен Пейроль, Эдмон Мишеле, Жан де Сюзанне, Хью Деларги, Жан Мате, Жан Бухманн, Анри Кох, Альтьеро Спинелли, Андре Вуазен, Робер Бише, Александр Марк, Франсуа де Ментон, Люк Дюран Ревиль, Робер Лемэньен, Эдмон Жискар д’Эстен, Анри Кангардель, Жорж Ле Брюн Керис.
Marcel Pilet Golaz, Winston Churchill, Grigore Gafencu, Édouard Daladier, Albert Édouard Janssen, Antony Eden, Juraj Krnjevic, Knut Kristensen, Indalecio Prieto, Hjalmar J. Procopé, Paul Ramadier, Paul Reynaud, Tadeusz Romer, Paul van Zeeland, Jacques Augarde, Gustav Heinemann, Johannes Hoffmann, François Mitterrand, Konrad Adenauer, Duncan Sandys, Józef Retinger, Léon Chevalme, Alphonse Colle, Maurice Schumann, Auguste Cool, Henri Lambotte, Henri Davezac, Ivo Duchacek, Carl Romme, Gaston Tessier, Živko Topalović, Édouard Bonnefous, Georges Chevrot, Paolo Giobbe; André François Poncet, André Lefèvre, marquis d'Ormesson, Nicolò Carandini, Étienne Gilson, Charles Morgan, Bertrand Russell, Salvador de Madariaga; Raymond Rifflet, William Rappard, Walter Hallstein, René Capitant, Léon Julliot, Lord Moran, Michel Polonowski, Émile Borel, Gilbert Murray, Peter Fleming, Henry de Ségogne, Jacques Rueff, Maurice Allais, Jan Tinbergen, Harold Butler, Louis Salleron, Jacques Lacour Gayet, Pierre Hély d’Oissel, Pieter Otten, Adrian Boult, Paul Landowski, Raymond Aron, René Courtin, Walter Layton, Jan Piłsudski, Raymond Silva, Gilberte Brossolette, Frances L. Josephy, Germaine Peyroles, Edmond Michelet, Jean de Suzannet, Hugh Delargy, Jean Mathé, Jean Buchmann, Henri Koch, Altiero Spinelli, André Voisin, Robert Bichet, Alexandre Marc, François de Menthon, Luc Durand Réville, Robert Lemaignen, Edmond Giscard d’Estaing, Henri Cangardel, Georges Le Brun Kéris.