Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орталық барлау басқармасы (ЦББ) қаржылаған коммунизмге қарсы мәдени ұйым
CIA funded anti communist cultural organization
Мәдени еркіндік конгресі (CCF) – 1950 жылғы 26 маусымда Батыс Берлинде құрылған, коммунизмге қарсы мәдени ұйым. Ол Орталық барлау басқармасы (ЦББ) тарапынан қолдау көрсетілді. Өрбу кезеңінде CCF 35 елде қызмет етті. 1966 жылы ЦББ-нің осы ұйымды құруға және қаржыландыруға тікелей қатысы бар екені анықталды. Конгресс мақсаты – коммунизмге қарсы идеялар күресіне зиялылар мен қоғамдық пікір көшбасшыларын тарту болатын. Тарихшы Фрэнсис Стонор Сондерс (1999) былай деп жазады: "Олар қаласа да, қаламаса да, білсе де, білмесе де, соғыстан кейінгі Еуропада осы құпия жобамен байланысы жоқ жазушылар, ақындар, суретшілер, тарихшылар, ғалымдар немесе сыншылар кемде-кем болды".
The Congress for Cultural Freedom (CCF) was an anti communist cultural organization founded on June 26, 1950 in West Berlin, and was supported by the Central Intelligence Agency (CIA). At its height, the CCF was active in thirty five countries. In 1966 it was revealed that the CIA was instrumental in the establishment and funding of the group. The congress aimed to enlist intellectuals and opinion makers in a war of ideas against communism. Historian Frances Stonor Saunders writes (1999): "Whether they liked it or not, whether they knew it or not, there were few writers, poets, artists, historians, scientists, or critics in postwar Europe whose names were not in some way linked to this covert enterprise."
Шығуы, 1948-1950 жылдар
CCF 1950 жылдың 26 маусымында Батыс Берлинде құрылды, ол бірнеше ай бойы Кеңес блокадасын бастан өткерді. CCF-тің құрылуы Кеңес Одағы ұйымдастырған бірқатар оқиғаларға жауап ретінде болды: 1948 жылдың тамызында Вроцлавта (Польша) «Бейбітшілікті қорғау жөніндегі әлемдік зиялылардың конгресі»; келесі жылдың сәуірінде Парижде өткен «Бейбітшілікті қорғаушылардың әлемдік конгресі»; және олардың нәтижесінде 1950 жылдың наурыз айында Стокгольмге шақыруды жариялаған «Дүниежүзілік бейбітшілік кеңесі» құрылды. Бұл науқанның бір бөлігі ретінде 1949 жылдың наурыз айында Нью-Йоркте де шара өтті: «Уолдорф Астория» қонақ үйінде өткен «Әлемдік бейбітшілік үшін мәдени және ғылыми конференцияға» көптеген белгілі АҚШ либералдары, солшылдары және пацифистері қатысты, олар Кеңес Одағымен бейбітшілік орнатуға шақырды. Мәдени бостандық үшін конгрестің құрылтай конференциясына АҚШ және Батыс Еуропаның жетекші зиялылары қатысты. 1950 жылдың маусым айында Берлинге келгендердің арасында жазушылар, философтар, сыншылар және тарихшылар болды: Франц Боркенау, Карл Ясперс, Джон Дьюи, Игнацио Силоне, Жак Маритен, Джеймс Бернхам, Хью Тревор Ропер, Артур Шлезингер-младший, Бертран Рассел, Эрнст Ройтер, Реймонд Арон, А. Дж. Айер, Бенедетто Кроче, Артур Костлер, Ричард Лёвенталь, Мелвин Дж. Ласки, Теннесси Уильямс, Ирвинг Браун және Сидни Хук. Қатысушылардың арасында консерваторлар да болды, бірақ коммунист емес (немесе бұрынғы коммунист) солшылдар көп болды. Сондай-ақ, «неоконсервативтің әкесі» деп танылатын Ирвинг Кристол да қатысты. Берлиндегі конференция кезінде Николас Набоков: «Осы конгресспен біз соғыс ұйымын құруымыз керек» деп мәлімдеді. Конгрестің манифестін Артур Костлер жазды, оған тарихшы Хью Тревор Ропер және философ А. Дж. Айер ұсынған түзетулер енгізілді.
The CCF was founded on 26 June 1950 in West Berlin, which had just endured months of Soviet blockade. Formation of the CCF came in response to a series of events orchestrated by the Soviet Union: the World Congress of Intellectuals in Defense of Peace in Wroclaw (Poland) in August 1948; a similar event in April the following year in Paris, the World Congress of Peace Partisans; and their culmination in the creation of the World Peace Council, which in March 1950 issued the Stockholm Appeal. As part of this campaign there had also been an event in New York City in March 1949: the Cultural and Scientific Conference for World Peace at the Waldorf Astoria Hotel was attended by many prominent U. S. liberals, leftists and pacifists who called for peace with the Soviet Union. The founding conference of the Congress for Cultural Freedom was attended by leading intellectuals from the U. S. and Western Europe. Among those who came to Berlin in June 1950 were writers, philosophers, critics and historians: Franz Borkenau, Karl Jaspers, John Dewey, Ignazio Silone, Jacques Maritain, James Burnham, Hugh Trevor Roper, Arthur Schlesinger, Jr., Bertrand Russell, Ernst Reuter, Raymond Aron, A. J. Ayer, Benedetto Croce, Arthur Koestler, Richard Löwenthal, Melvin J. Lasky, Tennessee Williams, Irving Brown and Sidney Hook. There were conservatives among the participants, but non Communist (or former Communist) left wingers were more numerous. Irving Kristol, who would become known as the "godfather of neoconservatism," was also present. During the Berlin conference, Nicolas Nabokov proclaimed: "With this Congress we must build a war organization". The Manifesto of the Congress was drafted by Arthur Koestler, with amendments added on a motion proposed by historian Hugh Trevor Roper and philosopher A. J. Ayer.
Атқарушы комитет пен хатшылық
1950 жылы Берлинде өткен құрылтай конференциясында жеті мүшеден және алты орынбасардан тұратын Атқару комитеті сайланды: Ирвинг Браун (Хакон Ли), Артур Костлер (Реймонд Арон), Евгений Когон (Карло Шмид), Дэвид Руссет (Джордж Альтман), Игнацио Силоне (Никола Чиаромонте), Стивен Спендер (Тоско Файвел) және Денис де Ружемонт, ол комитеттің төрағасы болды. CCF басқаруы Майкл Джосселсон басқарған хатшылығына жүктелді. Ағылшын, орыс, неміс және француз тілдерін еркін меңгерген полиглот Джосселсон 1967 жылы ЦРУ қаржыландырғаны белгілі болғаннан кейін отставкаға кеткенге дейін CCF-тің кеңейіп келе жатқан қызметтеріне – оның мерзімді басылымдарына, дүниежүзілік конференцияларына және халықаралық семинарларына – белсенді қатысты.
An Executive Committee was elected in 1950 at the founding conference in Berlin, with seven members and six alternate members: Irving Brown (Haakon Lie), Arthur Koestler (Raymond Aron), Eugen Kogon (Carlo Schmid), David Rousset (Georges Altman), Ignazio Silone (Nicola Chiaromonte), Stephen Spender (Tosco Fyvel) and Denis de Rougemont who became President of the committee. The management of the CCF was entrusted to its secretariat, headed by Michael Josselson. A polyglot able to converse fluently in four languages (English, Russian, German and French), Josselson was heavily involved in the CCF's growing range of activities – its periodicals, worldwide conferences and international seminars – until his resignation in 1967, following the exposure of funding by the CIA.
Қызметтер, 1950-1966 жылдар
Өзінің қақтарында КҚК 35 елде кеңселері болды, ондаған қызметкерлер жұмыс істеді және жиырмадан астам беделді журналдар шығарды. Ол сурет көрмелерін ұйымдастырды, жаңалықтар мен материалдық-ақпараттық қызметке ие болды, жоғары деңгейдегі халықаралық конференцияларды өткізді және музыканттар мен суретшілерді жүлделермен және қоғамдық өнер көрсетулермен марапаттады. 1960 жылдардың басында КҚК Чили ақыны, жақтас коммунист Пабло Нерудаға қарсы науқан ұйымдастырды. 1964 жылы Неруданың Әдебиет бойынша Нобель сыйлығына үміткер болып қалатыны белгілі болғанда науқан күшейді, бірақ ол КҚК демеушілігімен шығарылатын «Mundo Nuevo» журналында да жарияланды. КҚК нысанаға алған тағы бір көрнекті зиялылар – Жан-Поль Сартр, Симон де Бовуар және кеңестік көзқарастары күшейген Томас Манн болды. 1950 жылдан 1969 жылға дейін КҚК Генрих Бёлль мен Зигфрид Ленц сияқты неміс жазушыларын қаржыландырды. 1966 жылғы мақалалардың үшіншісінде жалған ұйымдар мен ЦРУ қаражатының құпия түрде аударылуы туралы мәліметтер келтірілді, мысалы, АҚШ Мемлекеттік департаментіне немесе АҚШ Ақпарат агенттігіне (USIA) «ғылыми зерттеулер мен жарияланымдарды қаржыландыруға көмектесуі мүмкін, немесе агенттік зерттеу ақшаларын заңды немесе жалған ұйымдар арқылы бағыттауы мүмкін». «New York Times» газеті ЦРУ-ның Мәдени бостандықтар конгресін, «Encounter» журналын, «бірнеше американдық кітап баспаларын», Массачусетс технология институтының Халықаралық зерттеулер орталығын және Мичиган мемлекеттік университетінің Оңтүстік Вьетнамдағы шетелдік көмек жобасын қаржыландыруын атап көрсетті. 1967 жылы АҚШ-тың «Ramparts» және «The Saturday Evening Post» журналдары ЦРУ-ның бүкіл әлемдегі кеңестік симпатиясы бар либералдардың қолдауын жеңіп алуға бағытталған бірқатар антикоммунистік мәдени ұйымдарды қаржыландыруы туралы хабарлады. Бұл хабарламалар ЦРУ-ның бұрынғы жасырын операциялар директорының КҚК-ны қаржыландыру және басқаруға қатысқандығын мойындауымен расталды. ЦРУ сайтында «Мәдени бостандықтар конгресі ЦРУ-ның ең батыл және тиімді «суық соғыс» операцияларының бірі болып саналады» делінген. Сол жылы мамыр айында КҚК-ның бас ұйымы – Халықаралық ұйымдар бөлімінің басшысы Томас Брэйден «Ramparts» баяндамасына «Мен ЦРУ-ның «әдепсіз» екеніне қуаныштымын» деген мақаласында «The Saturday Evening Post» газетінде жауап берді, ЦРУ-дағы бөлімшесінің қызметін қорғады. Брэйден он жылдан астам уақыт бойы ЦРУ-ның КҚК арқылы «Encounter» журналын қаржыландырғанын мойындады, сондай-ақ журналдың қызметкерлерінің бірі ЦРУ агенті болғанын қосты.
At its height, the CCF had offices in 35 countries, employed dozens of personnel, and published over twenty prestigious magazines. It held art exhibitions, owned a news and features service, organized high profile international conferences, and rewarded musicians and artists with prizes and public performances. In the early 1960s, the CCF mounted a campaign against the Chilean poet Pablo Neruda, an ardent communist. The campaign intensified when it appeared that Neruda was a candidate for the Nobel Prize in Literature in 1964 but he was also published in Mundo Nuevo, a CCF sponsored periodical. Other prominent intellectuals targeted by the CCF were Jean Paul Sartre, Simone de Beauvoir and Thomas Mann who was becoming increasingly pro Soviet. From 1950 to 1969, the CCF financed German writers such as Heinrich Böll and Siegfried Lenz. The third of these 1966 articles began to detail false front organizations and the secret transfer of CIA funds to, for example, the US State Department or to the United States Information Agency (USIA) which "may help finance a scholarly inquiry and publication, or the agency may channel research money through foundations – legitimate ones or dummy fronts." The New York Times cited, among others, the CIA's funding of the Congress for Cultural Freedom, Encounter magazine, "several American book publishers", the Massachusetts Institute of Technology's Center for International Studies, and a foreign aid project in South Vietnam run by Michigan State University. In 1967, the US magazines Ramparts and The Saturday Evening Post reported on the CIA's funding of a number of anti communist cultural organizations aimed at winning the support of supposedly Soviet sympathizing liberals worldwide. These reports were lent credence by a statement made by a former CIA covert operations director admitting to CIA financing and operation of the CCF. The CIA website states that "the Congress for Cultural Freedom is widely considered one of the CIA's more daring and effective Cold War covert operations." That same year in May, Thomas Braden, head of the CCF's parent body the International Organizations Division, responded to the Ramparts report in an article entitled "I'm Glad the CIA is 'Immoral'", in the Saturday Evening Post, defending the activities of his unit within the CIA. For more than ten years, Braden admitted, the CIA had subsidized Encounter through the CCF, which it also funded; one of the magazine's staff, he added, was a CIA agent.
Мұра
1967 жылы ұйым Халықаралық мәдени еркіндік қауымдастығы (IACF) деп қайта аталды және Форд қорынан қаржыландырыла берді. Ол «қалған журналдар мен ұлттық комитеттерді, халықаралық семинарлар өткізу дәстүбін, аймақтық бағдарламаларды және бүкіл әлемдік зиялылар қауымдастығы құру идеясын» мұра етті. Сондай-ақ, 1970 жылға дейін «қызметкерлердің сабақтастығы» сақталды. Шепард Стоун мен Пьер Эммануэль басшылығымен жаңа қауымдастықтың басым саясаты алдыңғы ұйым ұстанған позициялардан өзгеше болды. «Кеңес Одағына қарсы ашық наразылықтар» жарияланбады, тіпті «қудаланған Солженицын мен Сахаровты қолдау мақсатында да» жарияланбады. Бұл тәсілдің шыңы – 1968 жылдың желтоқсанында Принстон қаласында өткен «Америка Құрама Штаттары: Оның мәселелері, әсері және әлемдегі бейнесі» тақырыбындағы кең семинар болды, онда Жаңа солшылдармен байланыс орнатуға сәтсіз әрекеттер жасалды. 1968 жылдан бастап ұлттық комитеттер мен журналдар (төмендегі жарияланымдарға қараңыз) бірінен соң бірі жабыла бастады. 1977 жылы Париж кеңсесі жабылды, екі жылдан кейін қауымдастық өзін таратуға дауыс берді. CCF қолдауымен құрылған кейбір жарияланымдар оқырмандарды қамтамасыз етіп, өзектілігін сақтап, басқа қаржыландыру көздерінің арқасында ұйымнан ұзақ өмір сүрді. Encounter 1991 жылға дейін, Survey сияқты, жариялануын жалғастырды, ал Australian Quadrant және China Quarterly қазірге дейін сақталып келеді. ЦРУ қаржыландырғаны белгілі болғаннан кейін, Стивен Спендер сияқтылар Encounter журналынан кетіп қалды, бірақ Еуропадан тыс жерлерде бұл одан да күшті әсер етті: Угандада президент Милтон Оботе гүлденген Transition журналының редакторы Раджат Неогиді тұтқындап, түрмеге қамады. 1968 жылы Неоги Угандадан кеткеннен кейін журнал тоқтатылды. Орталық Еуропадағы зиялыларды қолдау үшін құрылған Еуропалық зиялылардың өзара көмек қоры (Fondation pour une Entraide Intellectuelle Européenne) Мәдени еркіндік конгресінің бөлімшесі ретінде құрылды. 1991 жылы ол қаржыгер және қайырымды Джордж Сорос құрған және қолдаған «Ашық қоғам» қорымен бірікті. Халықаралық мәдени еркіндік қауымдастығы мен оның алдыңғысы Мәдени еркіндік конгресінің құжаттары бүгін Чикаго университетінің кітапханасындағы Арнайы жинақтар зерттеу орталығында сақталады.
In 1967, the organization was renamed the International Association for Cultural Freedom (IACF) and continued to exist with funding from the Ford Foundation. It inherited "the remaining magazines and national committees, the practice of international seminars, the regional programs, and the ideal of a worldwide community of intellectuals." There was also, until 1970, "some continuity of personnel". Under Shepard Stone and Pierre Emmanuel the dominant policy of the new Association shifted from positions held by its predecessor. No "public anti Soviet protests" were issued, "not even in support of the harassed Solzhenitsyn and Sakharov". The culmination of this approach was a vast seminar at Princeton on "The United States: Its Problems, Impact, and Image in the World" (December 1968) where unsuccessful attempts were made to engage with the New Left. From 1968 onwards national committees and magazines (see CCF/IACF Publications below) shut down one after another. In 1977 the Paris office closed and two years later the Association voted to dissolve itself. Certain of the publications that began as CCF supported vehicles secured a readership and ongoing relevance that, with other sources of funding, enabled them to long outlast the parent organisation. Encounter continued publishing until 1991, as did Survey, while the Australian Quadrant and the China Quarterly survive to this day. While the revelation of CIA funding led to some resignations, notably that of Stephen Spender from Encounter, outside Europe the impact was more dramatic: in Uganda, President Milton Obote had Rajat Neogy, the editor of the flourishing Transition magazine, arrested and imprisoned. After Neogy left Uganda in 1968 the magazine ceased to exist. The European Intellectual Mutual Aid Fund (Fondation pour une Entraide Intellectuelle Européenne) set up to support intellectuals in Central Europe, began life as an affiliate of the Congress for Cultural Freedom. In 1991 it merged with the Open Society Foundations, set up and supported by financier and philanthropist George Soros. The records of the International Association for Cultural Freedom and its predecessor the Congress for Cultural Freedom are today stored at the Library of the University of Chicago in its Special Collections Research Center.
Жарияланымдар
Конгресс өз идеяларын тарату үшін бірқатар басылымдарды құрды, демеушілік етті немесе қолдады. Олардың кейбіреулері мыналар:
The Congress founded, sponsored or encouraged a number of publications to disseminate its ideas. Some of them are the following:
NameRegionDateNotesAportesЛатын Америкасыжабылды 19721966 жылы құрылған Латын Америкасы халықаралық қатынастар институты (ILARI) шығарған, ол 1972 жылы IACF тарапынан жабылды. ICAF субсидиясы 1971 жылы тоқтатылды. China ReportҮндістан1964–1970-жылдарКонгресс бюросының Нью-Делиде құрылған China Report екі ай сайынғы журналистік жобаға айналды. IACF субсидиясы 1971 жылы тоқтағаннан кейін ол басқа қаржыландыру көздерін тапты. 1968 жылы IACF субсидиясы тоқтағаннан кейін, ол басқа қаржыландыру көздерін тапты. EncounterҰлыбритания1953–1991 Стивен Спендер мен Ирвинг Кристол құрған әдеби-саяси журнал. 1963 жылы оның таралымы 34 000-ға жетті және сол жылы журнал тәуелсіз қаржыландыру алды. 1958 жылдан бастап Мелвин Дж. Ласки редакциялады. ExamenМексика1958–1962 Мәдени журнал. ForvmАвстрия1954–1995 Фридрих Торберг және басқалар құрған саяси және мәдени журнал. 1965 жылы оны Гунтер Неннинг басқарды және христиандық-коммунистік диалогқа арналған Neues Forum басылымына айналды. HiwarЛиван1962–1967 Бейрутта жарияланған, араб әлеміне бағытталған екі айлық әдеби және мәдени журнал. Informes de ChinaАргентина1960-жылдар Латын Америкасына Қытай туралы ақпарат беру мақсатымен құрылды. Jiyu (Еркіндік)Жапония1960 жылдан бүгінгі күнге дейін CFF журналдарының арасында ең көп субсидия алған журналдардың бірі. Бас редактор Исихара Париж бен ұлттық комитеттен субсидиялар тоқтаған кезде басқа қаржы көздерін тапты. KulturkontaktШвеция1954–1960 Svenska kommittén för kulturens frihet (Швецияның мәдени бостандық комитеті) жариялаған екі айлық саяси және мәдени журнал. Баспагерлері - Тур Нерман (1954–1957) және Ингемар Гедениус (1957–1960). Редакциялық алқа мүшелері: Биргитта Стенберг, Курт Саломонсон және Бенгт Александерсон. MinervaҰлыбритания1962 – қазіргі уақытқа дейін Әлеуметтанушы Эдвард Шилс құрған, "жалпы әлемдік зияткерлік қауымдастық" мәселелерін және әсіресе университеттердегі өсуді қарастыратын тоқсандық журнал. Der MonatГермания1948–1987 1948 жылғы Кеңес блокадасы кезінде Берлинге әуемен жеткізілген және 1978 жылға дейін Мелвин Дж. Ласки редакциялаған неміс тіліндегі журнал, одан кейін Die Zeit сатып алды. ICAF субсидиясы 1968 жылы тоқтатылды. Өзін "саясат, ғылым және мәдениет журналы" деп сипаттады. Ханс Рейцель баспасында, редакторлары Хеннинг Фонсмарк пен Х. С. Браннер. 1956 жылы CCF-тің Даниядағы бөлімшесі Selskabet for Frihet og Kultur (Азаттық және мәдениет қоғамы)мен серіктестікке кірісті. Ұйым Копенгагенде кеңсе ашқаннан бастап, кемінде 1960 жылдан бастап CCF тікелей қаржыландырды. PreuvesФранция1951–1975 Мәдениет, интеллектуалдық және әдеби ай сайынғы журнал. CCF-тің алғашқы журналы. Preuves француз тілінде "дәлел" немесе "куәлік" дегенді білдіреді. Швейцариялық жазушы Франсуа Бонди бас редактор болды. 1972 жылы Ассоциация мен Квадрантқа ICAF субсидиясы тоқтатылды. SasanggyeОңтүстік Корея1953–1970 Чанг Чун ха құрған. ICAF субсидиясы 1971 жылы тоқтатылды; журнал басқа қаржыландыру көздерін тапты. IACF субсидиясы 1971 жылы тоқтағаннан кейін ол басқа қаржыландыру көздерін тапты. 1960 жылдардың басында таралымы 12 000-ға жетті (оның төрттен бірі АҚШ-та), бірақ 1968 жылы редактор Неогидің тұтқындалуы, қамауға алынуы және кейіннен эмиграцияға кетуі осы даулы әдеби-саяси журналдың аяқталуын белгіледі. The Paris Review журналын романист және ЦРУ оперативтігі Питер Маттиессен құрды, ол CCF-ке байланысты болғанмен, журнал CCF операцияларының бөлігі емес, Маттиессеннің жасырын жобасы болды. Алайда, The Paris Review жиі CCF құрған журналдарға өткізген сұхбаттарын сатты.
NameRegionDateNotesAportesLatin America closed 1972Produced by the Latin American Institute for International Relations (ILARI), established in 1966, which was closed by IACF in 1972. ICAF subsidy ceased in 1971. China ReportIndia1964–1970sEstablished at the New Delhi bureau of the Congress, China Report became a bimonthly journalistic enterprise. After its IACF subsidy ended in 1971 it found other sources of funding. When its IACF subsidy ceased in 1968 it found other sources of funding. EncounterUnited Kingdom1953–1991 A literary political magazine founded by Stephen Spender and Irving Kristol. By 1963 its circulation had risen to 34,000 and that year the magazine secured independent funding. Edited from 1958 onwards by Melvin J. Lasky. ExamenMexico1958–1962 A cultural magazine. ForvmAustria1954–1995 A political and cultural magazine in founded by Friederich Torberg and others. In 1965 it was taken over by Gunter Nenning and became Neues Forum, a publication devoted to Christian Communist dialogue. HiwarLebanon 1962–1967A bi monthly literary and cultural magazine published in Beirut, and focusing on the Arab world. Informes de China Argentina1960sSet up to provide Latin America with information about China. Jiyu (Freedom)Japan1960 to presentOne of the most heavily subsidized of all the CFF magazines. The chief editor Isihara found other sources of funding when subsidies from Paris and the national committee ceased to exist. KulturkontaktSweden1954–1960Bimonthly political and cultural magazine, published by Svenska kommittén för kulturens frihet (Swedish Committee for Cultural Freedom). Publishers were Ture Nerman (1954–57) and Ingemar Hedenius (1957–60). Edited by Birgitta Stenberg, Kurt Salomonson and Bengt Alexanderson. MinervaUnited Kingdom1962 to presentA quarterly started by sociologist Edward Shils to address issues relating the "worldwide intellectual community", and particularly the growth in universities. Der MonatGermany1948–1987 A German language journal airlifted into Berlin during the 1948 Soviet blockade and edited by Melvin J. Lasky until 1978, when it was purchased by Die Zeit. ICAF subsidy ceased in 1968. Described itself as "a magazine for politics, science and culture". Published by Hans Reitzel, edited by Henning Fonsmark and H. C. Branner. Entered a partnership with Selskabet for Frihet og Kultur (Association for Freedom and Culture), the CCF's Danish counterpart, in 1956. Directly funded by the CCF from at least 1960, when the organization established an office in Copenhagen. PreuvesFrance1951–1975 A cultural, intellectual and literary monthly magazine. CCF's first magazine. Preuves means "proof" or "evidence" in French. Edited by François Bondy, a Swiss writer. ICAF subsidy of the Association and of Quadrant ceased in 1972. Sasanggye South Korea 1953–1970Founded by Chang Chun ha. ICAF subsidy ceased in 1971; the Review found other sources of funding. After its IACF subsidy ended in 1971 it found other sources of funding. Sales reached 12,000 in early 1960s (a quarter of them in the US) but the arrest, detention and subsequent emigration of editor Neogy in 1968 marked the end of this controversial literary political magazine. Although The Paris Review was co founded by novelist and CIA operative Peter Matthiessen, who was affiliated with the CCF, the magazine was reportedly a cover for Matthiessen, and not part of the CCF's operations. However, The Paris Review often sold interviews it conducted to CCF established magazines.