Британдық ақсүйек әйел және американдық судьяның тарихы
Mary Bowes, Countess of Strathmore and Kinghorne
Мэри Элеонора Боуз, Стратмор графинясы – 18 ғасырдағы британдық аристократ, ботаник және ерте әйел құқығының жақтаушысы. Әйелдердің ажырасу құқығы үшін күресті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ақсүйек, американдық судья.
British noble
the American judge
Мэри Элеонор Боуз, Стратмор және Кингхорн графесі (24 ақпан 1749 – 28 сәуір 1800) – 18 ғасырдағы Грузия дәуірінде британдық аристократияның көрнекті өкілі болды. Кейбір адамдар оны "Бақытсыз графша" деп атады, ол зор байлық мұра еткен белгілі мұрагер әйел еді. Оның күйеулері Стратмор және Кингхорнның 9-шы графы және англо-ирланд Эндрю Робинсон Стоуни болды, соңғысы оған некедегі өмірінде өте қатыгездікпен қарады. Өміріндегі көптеген жетістіктерінің ішінде, ботаника саласындағы маңызды білімімен қатар, Мэри Элеонор Боуз әйелдердің ажырасу құқықтары саласындағы алғашқы төңкерушілердің бірі болды.
Mary Eleanor Bowes, Countess of Strathmore and Kinghorne (24 February 1749 – 28 April 1800) was a notable member of the British aristocracy during the Georgian period in the 18th century. Referred to by some as "The Unhappy Countess", she was a prominent heiress, who inherited a vast fortune. Her husbands were the 9th Earl of Strathmore and Kinghorne and Anglo Irishman Andrew Robinson Stoney, the latter of whom treated her very cruelly during their marriage. Amongst many other achievements in her life, including a significant expertise developed in the field of botany, Mary Eleanor Bowes was one of the early pioneers of women's rights in relation to divorce.
Ерте өмір
Мэри Лондонның Мейфэр ауданындағы Үстіңгі Брук көшесінде, бай бизнесмен сэр Джордж Боуестің қызы және мұрагері ретінде дүниеге келді. Ол 1724 жылы қайтыс болған анасы мен әкесінің сүйікті бірінші әйелі Элеонора Вернидің құрметіне Мэри Элеонор деп аталды. 1757 жылдан бастап Элизабет Планта оның тәрбиешісі болып жұмыс істеді, ал әкесі Эндрю Планта француз тілінен сабақ берді. Мэридің балалық шағы Дархам графтығындағы Гибсайдте өтті. Боуес Мэри 11 жасқа келгенде қайтыс болды және оған зор байлық (шамамен 600 000 фунт стерлингтен 1 040 000 фунт стерлингке дейін) мұра етіп қалдырды, ол көмір шахталарының иелерінің картелі – "Ұлы одақтастар" мүшелігі арқылы жиналған еді. Соның нәтижесінде Мэри Британиядағы, тіпті бүкіл Еуропадағы ең бай мұрагерге айналды. Ол Букклех герцогының кіші інісі Кэмпбелл Скотттың, сондай-ақ Лорд Буттың (Премьер-министрдің) үлкен ұлы, өзін Лорд Маунтстюарт деп атаған Джон Стюарттың қызығушылығын тудырды. 16 жасында ол Джон Лайонға, Стратмор және Кингхорнның 9-шы графына күйеуге шығуға келісті.
Mary was born in Upper Brook Street in Mayfair, London, the daughter and heiress of Sir George Bowes, a wealthy businessman; and his second wife, Mary Gilbert of St Paul's Walden. She was named Mary Eleanor in homage to both her own mother and her father's beloved first wife, Eleanor Verney, who died in 1724. From 1757, Elizabeth Planta worked as her governess, while her father Andrew Planta was engaged as French teacher. Mary's childhood home was at Gibside, in County Durham. Bowes died when Mary was 11 years old, and left her a vast fortune (estimated at between £600,000 and £1,040,000), which he had built up through membership of the Grand Allies, a cartel of coal mine owners. At a stroke, Mary became the wealthiest heiress in Britain, perhaps in all of Europe. She encouraged the attentions of Campbell Scott, younger brother of the Duke of Buccleuch as well as of John Stuart, the self styled Lord Mountstuart, eldest son of Lord Bute (the Prime Minister), before becoming engaged at the age of 16 to John Lyon, the 9th Earl of Strathmore and Kinghorne.
Некелер арасында
Ерлі-зайыптылардың бірлескен салтанаттылығы графтың қайтысымен графшаның 145 000 фунт стерлинг сомасындағы қарызға батуына себеп болды. Бұл соманың өте үлкендігіне қарамастан, оның мүлігі одан әлдеқайда көп болды және ол осы қарыздарды өтеуде ешқандай қиындыққа тап болмады. Жесір қалған соң, ол балалық шағының өскен жері – Дарем графтығындағы Гибсайдтағы кендер мен шаруашылықтарға негізделген мүлігін қайта иеленді. Граф қайтыс болған кезде графша Джордж Грейден жүкті болды. 1737 жылы Калькуттада дүниеге келген Грей, әкесі Шығыс Индия компаниясында хирург болып жұмыс істеген шотландтық "набоб" еді. Ол сол компанияда жұмыс істеп, аз ғана байлық жинап, оны ысырап еткен. 1766 жылы ол өзінің және үлкен мұрасын ысырап еткен соң Англияға қайтып келді. Сэмюэл Футтың "Набоб" пьесасы, Джеймс Босвеллдің досы болған Грейден шабыттанған деп саналады. Жүктілігіне қарамастан, жесір графша Грейге үйленгісі келмеді, себебі оның мәртебесі төмендеп кетер еді және Грейдің байлығының бәрі ысырап болған еді. Ол "қара, сиялы түсті дәрі" ішіп, түсік тастады. Бірақ ол Греймен қарым-қатынасын жалғастырып, бірнеше рет жүкті болды, тағы екі рет түсік тастады. Оның осы түсіктер туралы айқын баяндамасы, заңды түсік жасаудан бұрынғы кезеңдегі құпия түсіктердің бірінші тұлғадан берілген сипаттамаларының санатындағы аз ғана мысалдардың бірі болып табылады. Грейден төртінші рет жүкті болғанда, жесір графша оған үйленуге келісті және олар ресми түрде никелесуге дайындалды. Бұл 1776 жылы болды. Алайда, 1776 жылдың сол жазында жесір графшаны тартымды және ашкөз ағылшын-ирландтық авантюрист Эндрю Робинсон Стоуни баурап алды. Ол бірінші әйелі Ханна Ньютоннан қалған мұраны ысырап еткеннен кейін (балалардың тәрбиешісі Элиза Плантаның көмегімен) оның үйіне және жатағына жол тартты. Өзін "капитан" Стоуни деп атаған (бірақ шын мәнінде ол британ армиясында лейтенант болған), ол жесір графшаның абыройы үшін оның жеке өмірі туралы сенімсіз мақалалар жариялаған The Morning Post газетінің редакторымен жұдырықтасуға талап етті. Шындығында, Стоуни графшаны сынаған және қорғаған мақалаларды өзі жазған. Ол Мэридің романтикалық сезімдеріне үндеу үшін редактор, преподобный сэр Генри Бейт Дадлимен жұдырықтасқандай болды. Өлімге жеткендей кейіп танытып, Стоуни жесір графшадан өлім алдындағы соңғы тілегін орындауын өтінді: оған үйленуге. Ол оның алдағысынан бейхабар болып, келісім берді.
The couple's combined extravagance meant that the countess was left with debts totalling £145,000 upon the Earl's death. While the sum was staggering, her fortune far exceeded the figure and she had little trouble discharging these debts. As a widow, she also regained control of her fortune, centred on the mines and farms around her childhood home of Gibside in County Durham. At the time of the Earl's death, the countess was pregnant by a lover, George Gray. Born in Calcutta in 1737, where his father had worked as a surgeon for the East India Company, Gray was a Scottish "nabob" who had made and squandered a small fortune working for the same company. He had returned to England under a cloud in 1766 after squandering both his own fortune and a considerable inheritance. Samuel Foote's play The Nabob is believed to have been inspired by Gray, who was also a friend of James Boswell. Despite the pregnancy, the dowager countess was loath to marry Gray, since her loss of rank would be considerable and since Gray's fortune had been squandered anyway. She successfully induced an abortion by drinking "a black inky kind of medicine". However, she continued the affair with Gray and became pregnant repeatedly, undergoing two further abortions. Her candid account of these abortions is one of very few available first person descriptions of secret abortions in the era before legalised abortion. When she found herself pregnant by Gray a fourth time, the dowager countess resigned herself to marrying him and they became formally engaged to marry. This was in 1776. However, that same summer of 1776, the dowager countess was seduced by a charming and wily Anglo Irish adventurer, Andrew Robinson Stoney, who manipulated his way into her household after squandering the inheritance from his first wife, Hannah Newton, (using the governess of the children, Eliza Planta) and into her bed. Calling himself "Captain" Stoney (although in reality, he was a mere lieutenant in the British Army) he insisted on fighting a duel in the dowager countess's honour with the editor of The Morning Post, a newspaper which had published scurrilous articles about her private life. In fact, Stoney had himself written the articles both criticising and defending the countess. He now faked a duel with the editor, the Reverend Sir Henry Bate Dudley, to appeal to Mary's romantic nature. Pretending to be mortally wounded, Stoney begged the dowager countess to grant his dying wish: to marry her. Taken in by the ruse, she agreed.
Зейнеткерлік және өлім
1792 жылдан кейін Мэри Гэмпширдегі Пурбрук паркінде тыныш өмір сүрді. Кейін ол Хэмпширдегі Крайстчерч қаласына жақын Поксдаун ауылының шетіндегі оқшауланған сарай, Стоурфилд үйіне көшіп барды. Ол өзін "әлемнен тыс" сезінетіндей болып тұрғын. Мэридің қарындасы Морган 1796 жылы қайтыс болды және Мэри жазған мыс тақтамен жерленді. Осы қайтыстан кейін Мэри енді ешкіммен қарым-қатынас жасаған жоқ, көбінесе үй жануарларын, әсіресе көптеген итті күтіп бақты, оларға күн сайын ыстық тамақ пісірілді. Жергілікті халық оны өте ерекше, тіпті ақылдан безген деп есептеді. Дегенмен, ол кейде оларға көмектесуге тырысып, егіс даласында жұмыс істейтін адамдарға тамақ дайындап, оларды сергіту үшін сыра жіберді. Мэридің Стоурфилд үйіндегі өмірі туралы мәліметтер Поксдаунның егде жастағы тұрғынының қолжазба естеліктерінде сақталған. Мэридің графаның үш ұлы анасына сирек келді және ұзақ қалған жоқ. Бірақ Мэридің екі қызы онымен бірге тұрды – графаның қызы леди Анна Мария Джессоп және Мэридің екінші некесінен туған Мэри Боуес. Мэридің қуанған нәрселерінің бірі – қызы Мэридің атқа мінуді үйренуін көру еді. Сол кезде атқа міну үлкен тәуелсіздік берді, саяхат уақыты каретамен сапар жасаудан үш есе кем болды. Ғасырдың соңына қарай Мэри Поксдаун ауылынан сенімді достарын соңғы өсиетіне куә болу үшін шақырды және қауымға киім-кешектер мен басқа да заттар сыйлай бастады. Ол сондай-ақ Поксдаун шаруашылығының жесірі Локьерге жылдық жәрдемтақы тастап кетті. Мэри 1800 жылдың 28 сәуірінде қайтыс болды. Лондоннан аза күту рәсімі үшін келгендер оның мәйітін үш аза күту каретасымен Лондонға жеткізді. Мэри Вестминстер аббаттығында жерленді, оның қабір тасы Ақындар бұрышында орналасқан. Жергілікті тұрғындардың айтуынша, ол өзінің тілегі бойынша корольдік қабылдауға қажетті барлық аксессуарлармен бірге, сондай-ақ кішкентай күміс трубамен сарайлық киіммен жерленген. Басқа мәліметтер бойынша, ол келіннің киімімен жерленген. Оның қайтысынан кейін көп ұзамай Стоурфилд үйінің мүлігі сатылды. Мэри Элеонора Боуз – марқұм Король-ана, леди Элизабет Боуз-Лайонның бес атасының анасы.
After 1792, Mary lived quietly in Purbrook Park in Hampshire. She later moved to Stourfield House, an isolated mansion on the edge of the village of Pokesdown near Christchurch, Hampshire, where she could live feeling that she was " out of the world " She brought to Stourfield a full establishment of servants, including Mary Morgan, the maid who had helped her escape her marital home. Morgan died in 1796 and was buried beneath a brass plaque composed by Mary. Following this death, Mary did not socialise at all, but spent most of her time looking after pet animals, including a large number of dogs, for whom hot dinners were cooked daily. Local people found her very strange, if not actually mad. However, she occasionally tried to reach out to them, ordering dinners cooked for the men working in the fields, and having beer sent out to refresh them. Details of Mary's life at Stourfield House have been preserved in the transcribed memoirs of an elderly Pokesdown resident. Mary's three sons by the Earl seldom visited their mother, and never stayed long. However, two of Mary's daughters lived with her – Lady Anna Maria Jessop, the Earl's daughter; and Mary Bowes, who was born during the term of Mary's second marriage. One of Mary's few joys was to see her daughter Mary learning to ride – at this time, riding brought great independence; journey times were about a third that of going by coach. Towards the close of the century, Mary called in some trusted friends from Pokesdown village to witness her final will, and began making presents of dresses and other items to the community. She also left an annuity for the widow Lockyer of Pokesdown Farm. Mary died on 28 April 1800. Undertakers came from London with a hearse and three mourning carriages and transported her body to London. Mary was buried in Westminster Abbey, where her tombstone stands in the Poets' Corner. According to the locals, she was buried as per her request in a court dress, with all the accessories necessary for a Royal audience, plus a small silver trumpet. Other reports have it that she was buried in a bridal dress. Soon after her death, the contents of Stourfield House were sold. Mary Eleanor Bowes was the great great great grandmother of Lady Elizabeth Bowes Lyon, the late Queen Mother.