Дюк Эллингтонның «Newport Jazz Festival»-дегі 1956 жылғы концертінен жазба. Мансабын жаңартып, жаз музыкасының тарихындағы ең атақты альбомдардың бірі!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ellington at Newport – 1956 жылы Дьюк Эллингтон мен оның тобының Ньюпорт джаз фестивалінде өткен концерті. Бұл концерт Эллингтонның сәл тоқыраған мансабын жаңартты. Джаз промоутері Джордж Вайн 1956 жылғы концертті «Эллингтонның мансабындағы ең ұлы өнер көрсетілімі» деп сипаттады. Ол «1001 альбомды тыңбас бұрын естіген жөн» кітабында «жаз тарихындағы ең әйгілі альбомдардың бірі» деп саналады. Алғашқы шығарылым Эллингтон оркестрінің фестивальдегі өнер көрсетілімінен кейін студияда жартылай қайта жасалды. Эллингтон екі жыл өткен соң, Ньюпорт джаз фестивалінде жазылған тағы бір альбом шығарды. 2022 жылы Конгресс кітапханасы бұл альбомды «мәдени, тарихи және эстетикалық маңызы бар» деп АҚШ Ұлттық үнтаспалар тізіліміне енгізіп, сақтау үшін таңдады.
Ellington at Newport is a 1956 live jazz album by Duke Ellington and his band of their 1956 concert at the Newport Jazz Festival, a concert which revitalized Ellington's flagging career. Jazz promoter George Wein describes the 1956 concert as "the greatest performance of [Ellington's] career It stood for everything that jazz had been and could be." It is included in the book 1001 Albums You Must Hear Before You Die, which ranks it "one of the most famous in jazz history". The original release was partly recreated in the studio after the Ellington Orchestra's festival appearance. Ellington released a follow up album also recorded at the Newport Jazz Festival, Newport 1958, two years later. In 2022, the album was selected by the Library of Congress for preservation in the United States National Recording Registry as being "culturally, historically, or aesthetically significant".
Контекст
1950 жылдардың ортасына қарай көптеген үлкен топтар тарап кетті, бірақ Эллингтон өзінің тобын жұмыс істеуін жалғастырды, кейде бос уақытын толтыру үшін мұз айдынында концерттер берді. 1950 жылдардың басында Дьюк Эллингтон оркестрі Еуропаға гастрольдік сапар жасады, ал Эллингтон 1920-1940 жылдардағы танымал шығармаларының авторлық құқығынан түскен табысқа сүйеніп, негізінен топты өзі қаржыландырды. Фестиваль кезінде топтың тіпті жазба жасауға келісімшарты да болмады. Соло аяқталғанда және Гонсалвес шаршап құлағанда, Эллингтон өзі екі рет пианиномен ойнады, содан кейін толық оркестр "Crescendo in Blue" бөлігімен қайта ойнады, ал қойылымды жоғары нотада ойнайтын тромбонші Кэт Андерсонның қатысуымен керемет финаль аяқтады.
Many big bands folded by the mid 1950s, but Ellington kept his band working, occasionally doing shows in ice skating rinks to stay busy. The Duke Ellington Orchestra did European tours during the early 1950s, and Ellington was chiefly supporting the band himself through royalties earned on his popular compositions of the 1920s to the 1940s. At the time of the festival, the band did not even have a record deal. When the solo ended and Gonsalves collapsed in exhaustion, Ellington himself took over for two choruses of piano solo before the full band returned for the "Crescendo in Blue" portion, finishing with a rousing finale featuring high note trumpeter Cat Anderson.
Аяқталуы
Сол өнер көрсетілімінен кейін, дүрлік орын алды. Дьюк көпшілікті тыныштандырып: «Егер сіз саксофонды білсеңіз, онда Джонни Ходжесті де білесіз» деп жариялады. Дьюктің ең танымал альт-саксофонисті содан кейін «I Got It Bad (and That Ain't Good)» және «Jeep’s Blues» әндерін орындады. Бірақ көпшілік тарамай қойды, сондықтан Дьюк Рей Нэнске «Тюльпан немесе репа» әнін орындауды тапсырды. Фестиваль ұйымдастырушылары осы сәтте концертті тоқтатуға тырысты, бірақ оларға қайта-қайта кешті аяқтаудан бас тартумен жауап берілді. Дьюк дикторға концертті аяқтайтынын және көрермендерге алғыс айтқысы келетінін айтты, бірақ орнына «Сэм Вудиардқа «Skin Deep» үшін өте қиын тапсырмасы бар» екенін хабарлады, бұл ән бұрынғы Эллингтон барабаншысы Луи Беллсонның туындысы еді. Бұл барабаншының жеке нөмірі соңғы болып орындалды, одан кейін Дьюк «Mood Indigo» әнімен қоштасты. Қоштасу сөзінде ол көпшілікке «осы кешкі сіздердің шабыттандырғандарыңыз үшін» алғыс айтты. Содан кейін ол өзінің әдеттегі сөзін айтты: «Сіз өте әдемісіз, өте мейірімдісіз және біз сізді жақсы көреміз». Осымен тарихи концерт аяқталды.
After that performance, pandemonium took over. Duke calmed the crowd by announcing: "If you've heard of the saxophone, then you've heard of Johnny Hodges." Duke's best known alto saxophonist then played two of his most famous numbers in "I Got It Bad (and That Ain't Good)" followed by "Jeep's Blues". Still the crowd refused to disperse so Duke called for Ray Nance to sing "Tulip or Turnip". The festival's organizers tried to cut off the show at this point but once again were met with angry refusals to end the evening. Duke told the announcer that he would end the show and wanted to thank the audience but instead announced he had a "very heavy request for Sam Woodyard in 'Skin Deep'", a number written by former Ellington drummer Louie Bellson. This drum solo feature was the final number featured, followed by a farewell from Duke over "Mood Indigo". In his farewell, he thanked the crowd for the "wonderful way in which you've inspired us this evening." He then finished with his trademark statement: "You are very beautiful, very sweet and we do love you madly." With that, the historic show concluded.
Жазбалар
Колумбия рекордс жазбалары концертті жазды және көп ұзамай альбом жарық көрді. Біраз уақыттан соң Дьюк Time журналының мұқабасында пайда болды, ал оның қайта жандануы өмірінің соңына дейін сақталды. Оның ең көп мақтау алған альбомдары келесі он бес жылдың ішінде жарық көрді, дейін қартаю мен ауру Дьюктің бірнеше мүшелерін және 1974 жылы Эллингтонның өзін алып кетті. 1996 жылы «Америка дауысы» радио хабарларының архивінен табылған таспа 1956 жылғы альбомның студиялық орындаулармен, тікелей эфирдегі жазбалармен және жасанды қол соғулармен жасалғанын көрсетті. 1956 жылғы жазбаның шамамен 40 пайызы ғана тікелей эфирде түсірілген. Бұның себебі Эллингтон жеткіліксіз репетицияланған фестивальдік сюитаның жазбаға лайықты деңгейде орындалмағанын сезінді және егер ол жазба ретінде шығарылса, таспаға жақсырақ нұсқасын енгізуді қалады. Продюсер Джордж Авакян Эллингтонның тілегін орындады және топ фестивальден кейін бірден студияға кірді. Авакян студиялық нұсқаны тікелей эфирдегі орындаудың бөліктерімен біріктірді. Гонсалвестің дұрыс емес микрофонға ойнағаны және көбінесе естілмегенінің фактісін жасыру үшін қол соғулар бастапқы шығарылымға дубляждалды. 1999 жылы қайта шығарылғанда «Америка дауысының» тікелей эфирі мен Колумбияның тікелей эфирдегі жазбалары цифрлық технологияны қолдана отырып, соңғы 50 жылдағы Эллингтонның ең танымал орындаушылығының стереофониялық жазбасын жасау үшін мұқият біріктірілді, бұл жолы Гонсалвестің солосы анық естілді, бірақ солоның жетінші немесе сегізінші бөлігінде көрермендердің шуы мен ықыласының басталуын әлі де естілуге болады. (Стереофониялық LP пластинкалары 1957 жылға дейін, жазбадан кейінгі жылға дейін жаппай өндірілмеген.)
Columbia Records recorded the concert and an album soon followed. Duke appeared soon after on the cover of Time, and his resurgent popularity lasted throughout the rest of his life. Some of his most critically acclaimed albums occurred during the next decade and a half, until age and illness began to claim some of Duke's band members and, in 1974, Ellington himself. In 1996, a tape discovered in the Voice of America's archive of its radio broadcasts revealed that the 1956 album had indeed been fabricated with studio performances mixed with some live recordings and artificial applause. Only about 40 percent of the 1956 recording was actually live. The reason for this was that Ellington felt the under rehearsed Festival suite had not been performed up to recording release standards, and he wished to have a better version on tape if it was to be issued on record. Producer George Avakian did as Ellington asked and the band entered the studio immediately after the festival. Avakian mixed in the studio version with portions of the live performance. The applause was dubbed onto the original release to cover up the fact that Gonsalves had been playing into the wrong microphone and was often completely inaudible. On the 1999 reissue, the Voice of America live recording and live Columbia tapes were painstakingly pieced together using digital technology to create a stereophonic recording of the best known Ellington performance of the past 50 years, this time with Gonsalves' solo clearly heard, though the beginning of the audience cheering and noise at around the seventh or eighth chorus of the solo can still be heard as well. (Stereophonic LP records were not mass produced until 1957, the year after the recording.)