Эдвард Лонг: Ямайка тарихы және құлдыққа қатысты көзқарастары

Кіріспе

Британдық плантатор, тарихшы және жазушы Эдвард Лонг (23 тамыз 1734 – 13 наурыз 1813) – британдық плантатор, тарихшы және жазушы, ең алдымен 1774 жылы Ямайка тарихы туралы жазған кітабымен танымал, ол құлдыққа қатысты ой-пікірлерге негізделген. Оның әкесінің әкесі Сэмюэл Лонг 1655 жылы ағылшын жаулап алушы әскерінің лейтенанты ретінде аралға келген, ал оның отбасы аралдың басқарушы плантаторлық элитасының бір бөлігі ретінде орнықты. Оның қарындасы Кэтрин Мария Лонг, Ямайка губернаторы болған 1-ші баронэт сэр Генри Мурға үйленді, ал Лонг 1757 жылдан бастап Ямайкада оның жеке хатшысы болды. 1752 жылы Лонг Грей Инн заңгерлік мектебінің студенті болды, ал 1757 жылдан 1769 жылға дейін Ямайкада тұрды. Осы кезеңде ол Риверхед үңгірін, Рунауэй Бэй үңгірлерін және Грин Гроттоны зерттеді. Ол жергілікті вице-адмиралдық сотының судьясы болды және 1768 жылдың 13 қыркүйегінде сайланған Ассамблеяның спикері қызметін қысқа мерзімге атқарды.

Ямайка тарихы

Лонгтың 1774 жылы үш томдық болып басылып шыққан «Ямайка тарихы» 1970 жылдары қайтадан жарық көрді. Бұл кітап 1665 жылдан 1774 жылға дейін аралдың әрбір ауданы бойынша саяси, әлеуметтік және экономикалық жағдайды баяндайды. Кітап жан-жақты, бірақ ямайкалықтар мен африкалықтарға қатысты ең қатыгез сипаттамаларды қамтиды. Кітапта Ағарту дәуіріндегі американдық қара құлдар туралы нәсілшілдік көзқарастар бар. Лонг өзінің замандастары сияқты, нәсілді романтикалық кезеңмен салыстырғанда «табиғи жағдай» ретінде қарастырды. Лонг өте шоқтықты сипаттамаларында американдық «негрлер» Африкадағы туыстарындағы «жануарларша мінез-құлық, ақымақтық және жамандықтармен» сипатталғанын айтады. Ол «осы халықтың» адамзаттың қалған бөлігінен ерекшеленетінін, олардың бойында барлық басқа халықтарда кездесетін «барлық түрлі кемшіліктер мен жамандықтар» бар екенін мәлімдейді. Лонгтың пікірінше, өркениеттегі ең нашар адамдардан айырмашылығы, осы халықтың ешқандай жақсы қасиеті жоқ. Расистік көзқарастар сол кезде еуропалық жазушылар арасында кең таралған, олардың кейбіреулері африкалықтар мен Африка туралы миссионерлер мен плантация иелерінің баяндамаларына негізделген егжей-тегжейлі сипаттамалар жазды. Лонг Дэвид Юм мен Иммануил Канттың африкалықтарды терең нәсілшілдікпен сипаттауларын қайталап, «негрлердің» ұзақ уақыт отарлауға ұшырағанына қарамастан, өнерге немесе жаңалықтарға құмарлық танытпағанына таңырқады. Ол Африканың барлық жерінде «механикалық өнерді немесе өндірісті түсінетін» тумалардың азы екенін, ал түсінетіндер жұмыстарын дамымаған маймыл сияқты атқаратынын айтады. Бұл олардың «таланты жоқ» екендігіне байланысты. Дегенмен, оның көзқарастары тіпті сол заман үшін де радикалды болды. Кітапта сонымен қатар түрлі нәсілдік некелер туралы сипаттамалар да бар. Лонг кітапқа Фрэнсис Уильямстың өлеңін қосып, одан кейін ақ нәсілдік үстемдік теориясын ақтау үшін сынап жазады.

Long's History of Jamaica, first published in 1774 in three volumes but again in the 1970s, was his well known work. This book gives a political, social, and economic account with a survey of the island, parish by parish from 1665 to 1774. It is a comprehensive book, yet it contains some of the most virulent descriptions of Jamaicans and Africans in general. The book contains a racist description of American black slaves during the Age of Enlightenment. In a similar fashion to his contemporaries, Long's description of race discussed it as a "natural state" compared to the Romantic period. Long, in his rather shocking descriptions argues that American 'Negroes' were characterised by the same "bestial manners, stupidity and vices which debase their brethren" in Africa. He maintained that "this race of people" is distinguishable from the rest of mankind in that they embody "every species of inherent turpitude" and imperfection that can be found dispersed among all other races of men. Unlike the most "abandoned villain" to be found in civilisation, argues Long, these peoples have no redeeming qualities whatsoever. Racist views were widespread among European writers at the time, some of whom used to write detailed descriptions of Africans and Africa based only on accounts of missionaries and plantation owners. Long echoes David Hume and Immanuel Kant in his deeply racist descriptions of Africans and claims to find it astonishing that despite being subject to colonisation for a long time, the "Negroes" have failed to demonstrate any appreciation for the arts or any inventive ability. He observes that throughout the entirety of Africa, there are few natives who "comprehend anything of mechanic arts or manufacture", and those who do, perform their work in the manner of some under evolved ape. This is due to them being "void of genius". However, his views, even for his time, were extreme. The book also contains descriptions of interracial marriage. In the book he included a poem by Francis Williams, which he then proceeds to criticise in an attempt to justify his theory of white racial superiority.

Отбасы

1758 жылы Лонг Мэри Баллардқа (1797 ж. қайтыс болды) үйленді, ол Питер Бекфордтың інісі Томас Бекфордтың қызы және мұрагері, сонымен қатар Жамайкадағы 'Спрингвейл' иесі Джон Палмердің жесірі болған. Олардың үш ұлы мен үш қызы болды:

Эдвард Бистон, Джон Томлинсонның қызы Мэриге үйленді.
Джейн Кэтрин (1825 ж. қайтыс болды), Стэндлинчтен Генри Докинстің ұлы Ричард Докинспен үйленді.
Шарлотта, 1791 жылы 1-ші баронет, М.П. Сэр Джордж Пококқа үйленді.
Элизабет, 1801 жылы Генри Молинье Ховард, М.П.қа үйленді.

Төртінші баласы дүниеге келгеннен кейін, 1769 жылы отбасы Англияға оралды. Эдвард Лонг күйеу баласы Генридің Арундел Паркінде, Сассекс округінде қайтыс болды.