Жон Смит: Құлдыққа қарсы күрескен миссионер және "Демеррар шейіті"
John Smith (missionary)
Жон Смит – ағылшын миссионері, құлдыққа қарсы күрескен. "Демерра шейіті" ретінде танылды, оның қайғысы құлдықты жоюға үлкен серпіліс берді. (158 characters)
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джон Смит (1790 жылдың 27 маусымы – 1824 жылдың 6 ақпаны) – ағылшын миссионері және құлдыққа қарсы күрескер. Оның Британдық Батыс Үндістандағы тәжірибесі құлдыққа қарсы белсенді Уильям Уилберфорстың назарын аударды. Смиттың іс-қимылдары, әскери соттағы сот процесі және түрмеде қайтыс болуы оған "Демерара шейіті" деген атты әкелді. Оның ісі және көтерілістің зор ауқымы мен африкалықтардың көптеп қаза болуы туралы жаңалықтар Англияда үлкен қозғалыс тудырып, 1838 жылы бүкіл әлемдегі британдық территорияларда сәттілікке жеткен құлдыққа қарсы күресті күшейтті.
English missionary
John Smith (27 June 1790 – 6 February 1824) was an English missionary and abolitionist whose experiences in the British West Indies attracted the attention of the anti slavery campaigner William Wilberforce. As a result of his actions, trial by court martial and subsequent death whilst under imprisonment, Smith became known as the "Demerara Martyr". His case, and news of the enormous size of the uprising and the brutal loss of African life, caused a great awakening in England, strengthening the abolitionist cause which eventually succeeded in British territories worldwide in 1838.
Өмірбаян
Смит 1790 жылы 27 маусымда Нортгемптонширде жетім болып дүниеге келді. Ол алғашқы білімін тек жексенбілік мектепте алды, нан пісіруші болып оқыды, содан кейін миссионер болуға өтініш берді. Ол Джейн Годденге үйленді. 1816 жылы 12 желтоқсанда Тонбридж шіркеуінде дін қызметкері ретінде тағайындалды. Смит 1817 жылы 23 ақпанда Лондон миссионерлік қоғамының қолдауымен Демерараға келді. Джон Смит 13 қазанда подполковник Гудман алдындағы әскери сотта айыпталушы ретінде отырды. Смиттың соты бір айдан кейін, 24 қарашада аяқталды; Смит негізгі айыптаулар бойынша кінәлі деп танылды және өлім жазасына кесілді; ол Колония үйінен түрмеге ауыстырылды. Брайант Смит 1824 жылғы 6 ақпанда, патшалық кешірімі келмес бұрын, бұрыннан барған аурудан қайтыс болғанын айтты; ол Смит біраз уақыт бойы ауырған, бірақ оның жатқан жері кең және жарық болғанын, оған "барлық назармен және мейіріммен" қарағандарын мәлімдеді. Дегенмен, Якобсен (1972) және Краттон (1982) сияқты басқалар Смит ылғалды түрмеде туберкулезден көз жұмғанын айтады. Құлдардың наразылығын тудырудан қорқып, отаршылар оны таңғы сағат төртте, қабірін белгілемей жерледі. Оның өлімі құлдықты жою науқанында маңызды қадам болды. Оның өлімі туралы хабар британдық газеттерде жарияланып, үлкен ашу-ыза тудырды және Парламентке 200 петиция жиналды.
Smith was born an orphan on 27 June 1790 in Northamptonshire. He received his early education only at Sunday school, and trained to be a baker, after which he applied to be a missionary. He married Jane Godden. On 12 December 1816 he was ordained at Tonbridge Chapel. Smith arrived in Demerara under the auspices of the London Missionary Society on 23 February 1817. John Smith was arraigned in a court martial before Lt. Col. Goodman on 13 October. Smith's trial concluded one month later, on 24 November; Smith was found guilty of the principal charges, and was given the death sentence; he was transferred from Colony House to prison. Bryant suggested that a pre existing illness was the cause of Smith's demise on 6 February 1824, before the intended Royal reprieve arrived; he asserted that Smith had been ill for some time, but that his accommodation was airy and spacious and that had been looked after with "utmost attention and kindness". Others, namely Jakobssen (1972) Craton (1982), however, state that Smith died in a damp prison of consumption. Out of fear of stirring up slave sentiment, the colonists interred him at four a. m., without marking his grave. His death was a major step forward in the campaign to abolish slavery. News of his death was published in British newspapers, provoked enormous outrage and garnered 200 petitions to Parliament.