Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық заңгер және саясаткер
British lawyer and politician
Джеймс Стивен (30 маусым 1758 – 10 қазан 1832) – құлдықты жою қозғалысымен байланысты болған негізгі ағылшын заңгері. Стивен Дорсеттегі Пул қаласында дүниеге келді, ал отбасылық үйі кейін Стоук Ньюингтонға көшірілді. Ол екі рет үйленді және сэр Джеймс Стивеннің әкесі, сэр Джеймс Фитцджеймс Стивен мен сэр Лесли Стивеннің атасы, ал Вирджиния Вульф пен Ванесса Беллдің шөбересі болды.
James Stephen (30 June 1758 – 10 October 1832) was the principal English lawyer associated with the movement for the abolition of slavery. Stephen was born in Poole, Dorset; the family home later being removed to Stoke Newington. He married twice and was the father of Sir James Stephen, grandfather of Sir James Fitzjames Stephen and Sir Leslie Stephen, and great grandfather of Virginia Woolf and Vanessa Bell.
Ерте өмір
Джеймс Стивен Джеймс Стивен мен Сибелла Стивеннің (құрметті әкесі Милнер) ұлы ретінде дүниеге келді. 1782 жылы ол адвокаттық құқық алды. Оның әкесі бұрын Орта ғибадатхананың мүшесі болған, бірақ адвокаттыққа қабылданбастан бұрын шығарылған. Джеймс екі жыл бойы Абердиндегі Маришал колледжінде заң оқыды, алайда қаржы тапшылығына байланысты оқуын аяқтамады. Келесі жылы ол отбасымен бірге Батыс Үндістанға теңіз жолымен сапар шекті, және олар келесі 11 жылды сол жерде өткізді. Стивен сол жерде заңгерлік тәжірибесін бастады, сол кездегі британдық колониясы Сент-Китстің бас солициторы болды. Барбадосқа сапар барысында ол төрт қара нәсілді құлдың кісі өлтіру қылмысы үшін сотталуын көрді. Көптеген адамдар бұл сот процесін ауыр әділетсіздік деп санады. Сотталғандар өртеу арқылы өлім жазасына кесілді, ал Стивеннің сот процесіне және үкімге деген наразылығы оны ешқашан құл ұстамауға және құлдықты жою қозғалысына қосылуға итерді. Стивен 1797 жылы Тринидад аралды ағылшыздарға беру кезінде құл еңбегін пайдалану арқылы ашуға қарсы болды, орнына патшалық жерлерді тек еркін африкалықтардың көшіп келуін қолдайтын иеліктерге беруді ұсынды. Ол құлдықтан азат етуді қолдайтын діни аргументтерден басқа, британдық Батыс Үнді аралдарында құлдардың жағдайын жақсарту арқылы, әсіресе француз мүдделерінен ішкі қауіпсіздікті қамтамасыз етуге болатынын есептеді. Стивен – Ұлыбританияның сыртқы саудасын реттейтін заңдарға маманданған білікті заңгер. Ол меркантилистік үкімет жүйесін, лицензияланған бақыланатын сауданы қорғады. 1805 жылдың қазан айында – лорд Нельсон басқарған британдық флот француздық флотты жеңген айдың өзінде – оның «Жасырылған соғыс» немесе «Бейтарап елдердің алаяқтығы» атты кітабы жарық көрді. Ол бейтарап елдердің, атап айтқанда Американың Францияның Кариб аралдары мен Еуропа, соның ішінде Ұлыбритания арасындағы тасымалдау саудасын тоқтатуды талап етті. Стивеннің екі жылдан кейінгі аргументтері Ұлыбританияның Кеңестегі жарлықтарының негізіне айналды, ол американдық кемелерге шектеулер қойды. Бұл заңды британдық әскери кемелердің орындауы 1812 жылғы соғысқа әкелді, тіпті жарлықтар Америка Конгресі білмейтін Америка соғыс жариялаған айда күшін жойды.
James Stephen was born to James Stephen and Sibella Stephen (née Milner). and was called to the bar there in 1782. His father had earlier been a member of the Middle Temple but was expelled before being called to the bar. James also read law at Marischal College, Aberdeen, for two years but ended his studies due to a lack of money. The following year he sailed with his family to the West Indies, where they would live for the next 11 years. Stephen set up in practice as a lawyer there, becoming solicitor general of St. Kitts, at that time a British colony. During a visit to Barbados, he witnessed the trial of four black slaves for murder. The trial, which found the men guilty as charged, was considered by many to be a grave miscarriage of justice. The men were sentenced to death by burning, and Stephens' revulsion at both the trial and the verdict led him to vow never to keep slaves himself, and to ally himself with the abolitionist movement. Stephen opposed the opening up of Trinidad through the use of slave labour when the island was ceded to the British in 1797, recommending instead that Crown land should only be granted for estates that supported the immigration of free Africans. He considered that, besides the evangelical arguments in support of freedom from slavery, internal security, particularly from potential French interests, could be obtained in the British West Indian islands by improving the conditions of slaves. Stephen was a skilled lawyer whose speciality was the laws governing Great Britain's foreign trade. He was a defender of the mercantilist system of government licensed controlled trade. In October 1805 – the same month that the British fleet under Lord Nelson defeated the French fleet – his book appeared: War in Disguise; or, the Frauds of the Neutral Flags. It called for the abolition of neutral nations' carrying trade, meaning America's carrying trade, between France's Caribbean islands and Europe, including Great Britain. Stephen's arguments two years later became the basis of Great Britain's Orders in Council, which placed restrictions on American vessels. The enforcement of this law by British warships eventually led to the War of 1812, even though the Orders were repealed in the same month that America declared war, unbeknown to the American Congress.
Аболиционизм
Стивен 1800 жылы Уильям Уилберфорстың қарындасы Сараға екінші рет үйленді. Осы байланыс арқылы ол құлдыққа қарсы қозғалыстың көптеген қайраткерлерімен танысып, жиі кездесетін болды. 1797 жылы Слоан скверінен көшіп келген Клэфэмде (Клэфэм тобының ортасы) ол көптеген құлдыраушылармен достық қарым-қатынас орнатты. Лондоннан солтүстікке қарай бірнеше шақырым жердегі Стоук-Ньюингтон ауылында да байланыстар жасалды, онда Стивеннің әкесі 1774 жылдан бастап Саммерхаус деп аталатын отбасылық үйді жалға алды. Бұл үй Флитвуд Хаусы мен Абни Хаусының іргесінде, Абни паркінде орналасқан және қазіргі Саммерхаус көшесінің орнында тұрды. Жақын жерде үш белгілі квакер азаттық қорғаушысының үйлері болды: Уильям Аллен (1770–1843), Джозеф Вудс-ұлы және Сэмюэл Хоэр кіші (1751–1825). Соңғы екеуі құл саудасын жою комитетінің алдыңғы ұйымының негізін қалаушы мүшелері еді. Уильям Уилберфорсқа арналған хат (1791) авторы Анна Летиция Барбольд та 1802 жылы Стоук-Ньюингтонға көшіп келді. Әрине, Уилберфорс та жиі Стоук-Ньюингтонға барып, Уильям Алленмен және оның квакерлік айнасымен кездесулерін әпкесі Сара мен күйеуі Джеймске барумен үйлестірді. Стивен 1807 жылғы құл саудасы заңының бас архитектор ретінде танылды, ол Уилберфорске оның жобасын дайындау үшін қажетті заңгерлік білімін ұсынды. Кейбір сыншылар көрсеткен олқылықтарды жою үшін ол Африкадағы құлдарды тіркеу институтының директоры болды, арқылы ол британ үкіметі басқаратын орталық тіркелімді ұсынды, ол барлық құлдардың тууы, өлімі және сатылуы туралы нақты статистиканы ұсынатын еді, сондықтан "тіркелмеген әр қара адам еркін деп есептелер еді". Ол құлдықтан азат ету ісіне заңдық тұрғыдан қолдау беру үшін көптеген сәтті идеяларды ұсынса да, ол "британ отаршыларының африкалық құлдарды заңсыз импорттауына жол бермеудің жалғыз тиімді құралы" деп сенген бұл механизм ешқашан қолданылмады. Оның соңғы қоғамдық іс-шарасы 1832 жылы Эксетер залында өткен құлдыққа қарсы қоғамның мәжілісінде сөз сөйлеу болды.
Stephen's second marriage was to Sarah, sister of William Wilberforce, in 1800, and through this connection he became frequently acquainted with many of the figures in the anti slavery movement. Several of his friendships among the abolitionists were made in Clapham (home to the Clapham Sect) where he had moved from Sloane Square in 1797. Other connections were formed also in the village of Stoke Newington a few miles north of London, where Stephen's father leased a family home from 1774 onwards called Summerhouse. The property adjoined Fleetwood House and Abney House at Abney Park and stood where Summerhouse Road is built today. Close by were the residences of three prominent Quaker abolitionists: William Allen (1770–1843), Joseph Woods the elder, and Samuel Hoare Jr (1751–1825). The latter two were founder members of the predecessor body to the Committee for the Abolition of the Slave Trade. Anna Letitia Barbauld, author of An Epistle to William Wilberforce (1791), also came to live in Stoke Newington in 1802. Inevitably, Wilberforce also became a frequent visitor to Stoke Newington, combining meetings with William Allen and his Quaker circle with visits to his sister Sarah and brother in law James. Stephen came to be regarded as the chief architect of the Slave Trade Act 1807, providing Wilberforce with the legal mastermind he needed for its drafting. To close off loopholes pointed out by some critics, he became a Director of the Africa Institution for the Registration of Slaves through which he advocated a centralised registry, administered by the British government, which would furnish precise statistics on all slave births, deaths, and sale, so that "any unregistered black would be presumed free". Though he introduced many successful ideas to strengthen the legal success of the abolitionist cause, this mechanism which he believed to be "the only effective means to prevent British colonists from illicitly importing African slaves" was never taken up. His last public engagement was a speaking engagement at a meeting of the Anti Slavery Society at Exeter Hall in 1832.
Парламент мүшесі
1808 жылдан 1815 жылға дейін Джеймс Стивен алдымен Трали, сосын Шығыс Гринстед округінен парламент депутаты болды, ал 1811 жылы Канцелярияның магистрі тағайындалды. Оның білімі жетіспеуі және шарпыған мінезі оның табиғи шешендік қабілетін толыққанды пайдалануына кедергі келтірді. 1826 жылы ол Англия халқына және сайлаушыларына үндеу жасады, онда сөздерін қайталап, "Батыс Үндістан мүдделерінің құралы" болмайтын парламент мүшелерін сайлауға шақырып, үлкен жетістікке қол жеткізді. Бұл 1833 жылы қабылданған екінші Жою заңының қабылдануына жол ашты.
From 1808 to 1815 James Stephen became an MP, firstly for Tralee and afterwards for East Grinstead and in 1811 Master in Chancery. His want of education and his fiery temper prevented him from doing justice to considerable natural powers of eloquence. In 1826 he issued An Address to the People and Electors of England, in which, echoing his speeches, he had some success in urging the election of members of parliament who would not be "tools of the West India interest", paving the way for the second Abolition Bill which succeeded in 1833.
Отбасы
Стивеннің 1783 жылы Шордичтегі Сент-Леонардта Анна Стентке жасаған алғашқы некесінен туған үш ұлы одан кейін өмір сүрді және заң, құлдықтан азат ету және мемлекеттік қызмет салаларында көзге түсті: сэр Джеймс Стивен (1789–1859), Генри Джон Стивен (1787–1864) және сэр Джордж Стивен (1794–1879). Стивеннің екінші әйелі – Сара Уилберфорс (шамамен 1757–1816), Уильям Уилберфорстың (1759–1833) үлкен қарындасы; Барбара Уилберфорс (1799–1821) – оның немере қызы және Уильямның қызы болды. 1832 жылы Стивен қайтыс болды, ал үшеуі де Стивеннің бірінші әйелі, анасы мен әкесі және екі кішкентай қызымен бірге Лондонның Стоук-Ньюингтон қаласындағы Сент-Мэри шіркеуінің қорымдығына жерленді. Стивендер сол атпен белгілі австралиялық заңгерлер әулетімен байланысты болды.
Three sons from Stephen's first marriage, to Anna Stent at St Leonard's, Shoreditch in 1783, survived him, and achieved prominence in law, abolition and the civil service: Sir James Stephen (1789–1859), Henry John Stephen (1787–1864), and Sir George Stephen (1794–1879). Stephen's second wife was Sarah Wilberforce (c. 1757–1816), eldest sister of William Wilberforce (1759–1833); Barbara Wilberforce (1799–1821) was her niece and daughter of William. In 1832 Stephen died, and all three were buried at St Mary's churchyard, Stoke Newington, London, along with Stephen's first wife, his mother and father and two of his infant daughters. The Stephens were connected to the Australian legal dynasty of that name.