Британдық Blackburn B 101 Beverley көлігі: тарихы, құрылысы, мақсаты. 1950 жылғы әскери және азаматтық авиацияға арналған көлік ұшағы туралы толық ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ауыр көлік ұшағы, 1950 жыл
British heavy transport aircraft, 1950
Блэкберн B 101 Беверли – британдық ұшақ құрастырушы компаниясы Blackburn Aircraft өндірген ауыр көлік ұшағы. Бұл, Blackburn компаниясы жасаған жалғыз құрлықтағы көлік ұшағы болды, ал компанияның өзге ұшақтары теңіз күштері үшін шайқас ұшақтарын жасаумен айналысты. Беверли бастапқыда General Aircraft компаниясымен GAL.60 Универсалды жүк тасымалдаушысы ретінде жобаланған, бұл оның әскери және азаматтық операторлар үшін қолданылуына бағытталғанын көрсетеді. Жобалау процесі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде басталды және General Aircraft Hamilcar планерінен үлгі алды. 1945 жылы Әуе министрлігі C.3/46 спецификациясын жариялауға дейін кең ауқымды жобалау зерттеулері жүргізілді. Компанияның ұсынысы қабылданды және Әуе министрлігі бір прототипке тапсырыс берді. 1940 жылдардың соңында General Aircraft компаниясы Blackburn компаниясымен біріктірілді, ол жобаны жалғастырды. 1950 жылдың 20 маусымында компанияның Брау зауытынан алғашқы прототип бірінші рейсін жасады; ол рейске шыққан кезде Ұлыбританияның екінші ірі ұшағы болды. Жеткізу министрлігі ұшу сынақтары барысында техникалық талаптарды өзгертуді талап етті, соның салдарынан екінші прототиптің құрылысы қажет болды, ол жаңа жобаға сәйкес жасалды. 1952 жылдың 1 қазанында Корольдік әуе күштері (RAF) атынан 20 ұшаққа алғашқы тапсырыс берілді. 1956 жылдың 12 наурызында бірінші өндірістік Beverley C.1, Абингдон әуежайында орналасқан 47-эскадрильяға тапсырылды. 1956 жылдан 1967 жылға дейін Беверли Корольдік әуе күштерінің көліктік командасының алты эскадрильясымен пайдаланылды. RAF қатарында Беверли әлемнің әртүрлі аймандарына, соның ішінде Кения, Бахрейн және Вьетнамға жөнелтілді. Осы типтегі ұшақтарға коммерциялық клиенттерді тартуға ниет білдіргенімен, Blackburn RAF-тан түскен тапсырыстардан басқа тапсырыстар ала алмады. Соңғы операциялық Беверли 1967 жылдың тамызында RAF қызметінен алынып тасталды.
The Blackburn B 101 Beverley is a heavy transport aircraft produced by the British aircraft manufacturer Blackburn Aircraft. It was notably the only land based transport airplane built by Blackburn, a company that otherwise specialised in producing naval fighter aircraft. The Beverley was originally designed by General Aircraft as the GAL.60 Universal Freighter, reflecting its intended use by both military and civil operators. The design process had started during the Second World War, and drew upon the General Aircraft Hamilcar glider. A major design study was conducted in 1945, ahead of Specification C.3/46 being released by the Air Ministry. The company's proposal was accepted and the Air Ministry placed an order for one prototype. General Aircraft was absorbed by Blackburn during the late 1940s, who continued the project. On 20 June 1950, the first prototype conducted its maiden flight from the company's Brough facility; it was Britain's second largest landplane at the time of the flight. The Ministry of Supply mandated specification changes during the flight test programme, which necessitated a second prototype be constructed to a modified design. On 1 October 1952, an initial order for 20 aircraft was placed on behalf of the Royal Air Force (RAF). On 12 March 1956, the first production Beverley C.1 was delivered to No. 47 Squadron, stationed at RAF Abingdon. Between 1956 and 1967, the Beverley would be flown by six squadrons of the Royal Air Force Transport Command. With the RAF, the Beverley would be deployed to various corners of the globe, including Kenya, Bahrain, and Vietnam. Despite ambitions to secure commercial customers for the type, Blackburn were unable to garner orders beyond those placed by the RAF. The final operational Beverley was withdrawn from RAF service during August 1967.
Өмірбаян
Беверли ұшағының тарихы британдық General Aircraft авиациялық компаниясына дейін жетеді; олардың бас дизайнері Ф. Ф. Крокомб бұл тұжырымдаманы 1939 жылдан бастап әзірлеген. Екінші дүниежүзілік соғыстың қатал талаптарын ескере отырып, үлкен көлемді жүктерді тасымалдауға арналған ірі ұшақтар әскери жоспарлаушылар үшін дереу қызығушылық тудыратыны күтілген. Сонымен қатар, мұндай ұшақтың азаматтық авиацияда да болашағы бар деген пікір болған.
The origins of the Beverley can be traced back to the British aviation company General Aircraft; their chief designer F. F. Crocombe worked on the concept as early as 1939. It had been envisioned that, in light of the intense demands of the Second World War, large aircraft designed specifically for transporting bulky payloads would be immediately attractive to military planners. Furthermore, it was reasoned that such an aircraft would also have a future on the civilian market.
Ұшуға
Бірінші прототиптің құрылысы General Aircraft компаниясының Фелтемдегі (Мидлсекс) зауытында басталды. Компанияның Blackburn Aircraft компаниясымен бірігуінен кейін, құрылыстың Фелтемде жалғасатыны туралы келісімге келді, бірақ іргелес Hanworth әуежайының қолайсыздығына байланысты, ол бөлшектелді және қара жолмен Блэкберннің Браудағы (Йоркшир) зауытына тасымалданды, онда қайта құрастырылды. 1950 жылғы 20 маусымда бірінші прототип бас сынақ ұшқышы Харольд Тим Вуд басқаруымен алғашқы ұшуын жасады; ұшу ақаусыз болды деп хабарланды. Ұшу кезінде ол Ұлыбританиядағы екінші ірі құрлықтағы ұшақ болды (ең ірісі – Bristol Brabazon прототипі). Алғашқы ұшудан кейін төрт апта ішінде бірінші прототип 21 рет ұшып, алдын ала басқару, өнімділік және жүктеме сынақтарының барлығын аяқтады. 1953 жылғы 14 маусымда екінші прототип алғашқы ұшуын жүзеге асырды.
Construction of the first prototype was undertaken at General Aircraft's Feltham, Middlesex factory. Following the company's merger into Blackburn Aircraft, it was agreed that construction would continue at Feltham, but that, due to the unsuitability of the adjacent Hanworth Aerodrome, it would be disassembled and transported by road to Blackburn's facility in Brough, Yorkshire, where it was reassembled. On 20 June 1950, the first prototype conducted its maiden flight, piloted by chief test pilot Harold Tim Wood; the flight was reportedly trouble free. At the time of the flight, it was Britain's second largest landplane (the largest being the prototype Bristol Brabazon). Within four weeks of first flying, the first prototype had flown 21 flight and completed all preliminary handling, performance, and load tests. On 14 June 1953, the second prototype performed its first flight.
Өндіріске енгізу
1952 жылғы 1 қазанда Корольдік Әуе күштері (RAF) атынан 20 ұшаққа алғашқы тапсырыс берілді, ол Беверли С.1 (Беверли, Карго Марк 1) деп белгіленді. 1952 жылғы желтоқсанда ұшаққа ресми түрде Беверли деген ат қойылды. Өндірісті үдету мақсатында, Блэкберн компаниясы ұшақтың бірнеше құрамдас бөліктерін, соның ішінде қосымша жабдықтарын, шасси жүйелерін және қанатты есіктерін (clamshell doors) Думбартон зауытында жасатуға тапсырыс берді. Блэкберн компаниясы кейіннен қосымша тапсырыстар алды, оның ішінде 1954 жылғы 30 шілдеде тоғыз ұшақ, 1956 жылғы 2 қаңтарда тағы сегіз, ал 1956 жылғы 24 қыркүйекте тағы он ұшаққа тапсырыс берілді, барлығы 47 ұшаққа тапсырыс жасалды. Барлық Беверли ұшақтары Блэкберннің Броу зауытында құрастырылатын болды. Бірнеше өндірістік ұшақ бағалау және сынақ бағдарламаларына қатысты. Олардың арасында 1955 жылғы жазда Солтүстік Африкада өткен тропикалық сынақтар және 1955 жылдың соңы мен 1956 жылдың басында Канадада өткен қысқы сынақтар болды. 1956 жылғы желтоқсанда алғашқы өндірістік Беверли ұшағы қысқа ұшу сынақтары барысында ракеталық көмекпен ұшып көтерілді (RATOG). 1953 жылғы 23 сәуірде Беверли әуеге лайықтылық туралы сертификатын алды. Барлығы 49 ұшақ өндірілді, соңғы Беверли 1958 жылы аяқталды. Блэкберн компаниясы ұшақтың жетілдірілген немесе қайта жабдықталған түрлеріне қатысты әртүрлі ұсыныстарды қарастырды, бірақ Беверли үшін басқа клиенттер табылмады. Блэкберн азаматтық секторда іздеген клиенттерінің бірі Silver City Airways болды, ұшақтың Ла-Манш арқылы автокөлік паром ретінде пайдаланылуы көзделді, ол бір мезгілде 6 автомобиль мен 5 мотоциклді, сондай-ақ 42 жолаушыны тасымалдауға қабілетті болды.
On 1 October 1952, an initial order for 20 aircraft was placed on behalf of the Royal Air Force (RAF), which designated it as the Beverley C.1 (Beverley, Cargo Mark 1). The name Beverley was officially given to the aircraft in December 1952. To accelerate production, Blackburn had several of the aircraft's subassemblies, including the accessory bays, undercarriage systems, and the clamshell doors, manufactured at the works in Dumbarton. Further orders were subsequently received by Blackburn, including for nine aircraft on 30 July 1954, eight more on 2 January 1956, and another ten aircraft were ordered on 24 September 1956, for a total order of 47 aircraft. All of the production Beverleys would be constructed at Blackburn's Brough facility. Several production aircraft participated in evaluations and test programmes. Amongst these were its tropical trials, conducted in North Africa in the summer of 1955, and its winter trials, conducted in Canada during late 1955 and early 1956. In December 1956, the first production Beverley performed a rocket assisted take off (RATOG) during short take off trials. On 23 April 1953, the Beverley received its certificate of airworthiness. A total of 49 aircraft were produced, with the last Beverly being completed during 1958. Various proposals were studied by Blackburn for refined or reconfigured variants of the aircraft, but no other customers were ever secured for the Beverly. One specific customer that Blackburn had pursued in the civil sector was Silver City Airways, it was envisioned that the aircraft would be operated as a cross Channel car ferry, capable of carrying up to six cars and five motorcycles along with 42 passengers.
Дизайн
Блэкберн Беверли – ірі көліктік ұшақ, ауыр және көлемді жүктерді тасымалдауға, сондай-ақ қиын немесе нашар жағдайдағы ұшу-қону жолақтарына, топырақ жолдарға қонуға арналған. Негізгі конструкциясы бойынша ол жоғары орналасқан қанатты, тұрақты шассилі моноплан болды. Қозғалтқыштар мен оларға қосымша жабдықтар қанаттың төменгі бетіндегі оңай алмастырылатын бөлікшелерге орнатылған. Екі спарлы қанаттар екі бөлек бөлімнен тұрды, олар фюзеляжға бұрандаланып бекітілді. Ыңғайлылық және техникалық қызмет көрсету оның дизайнының басты назар аударатын тұсы болды, сондықтан Беверлиде пневматика немесе кабинаны қысыммен ұстау жүйесі болған жоқ. Құрылғының артқы бөлігіне кіруге мүмкіндік беретін, ашылып-жабылатын есіктер арқылы кіруге болатын. Ауыр жүк тиелген кезде ұшақтың артқа қарай аударылып кетпеуі үшін, жүк тиеуге арналған есіктердің алдындағы фюзеляждың орталық бөлігіне «Пілдің аяғы» деп аталатын құрылғы орнатылуы мүмкін. Ұшу кабинасы салыстырмалы түрде жоғары орналасқан және жүк бөлімінің алдыңғы жағындағы баспақыш арқылы қол жетімді болды. Жеңіл қорытпадан жасалған еден толқынды және шаршы футына 325 фунт жүктемеге төзуге арналған. Әртүрлі жүктерді тасымалдауға болады, оның ішінде көптеген көліктерді де. Бір конфигурацияда ең көп тоғыз «Jeep» стиліндегі автомобильдерді тасымалдауға болады, сондай-ақ бір толық отынмен толтырылған бульдозерді де тасымалдауға болады. Қызметке енген кезде ол RAF-тың ең үлкен ұшағы болды. Ол «сырт келбеті ұнамсыз, бірақ өте тиімді» деп есептелді және әуе маршалы сэр Роберт Фрир оны «Нұхтың кемесінен шыққандай, бірақ ол тамаша жабдық жеткізуші» деп сипаттады. 1957 жылдың басында RAF Абингдон базасында да орналасқан 53-ші эскадрилья алғашқы Беверли ұшақтарын алды; ол 1963 жылдың маусым айында 47-ші эскадрильяға қосылды. Оның енгізілуі Хэндли Пейдж Хейстингстің қызметтен шығарылуына мүмкіндік берді. 1966 жылдың ақпан айында 30-шы эскадрилья Данангқа гуманитарлық көмек және басқа да жабдықтарды жеткізу үшін ең алысқа сапар жасады. Ол 1967 жылдың қазан айына дейін Беверлиді пайдалануды жалғастырды, содан кейін эскадрилья таратылды. 1957 жылдың сәуірінде 30-шы эскадрилья алғашқыда RAF Дишфорт базасында орналасқан Беверли ұшақтарын алды. 1958 жылдың маусым айында ол Иракқа әуе көлігі операцияларына қатысты. Эскадрилья мен оның Беверли ұшақтары кейіннен Кенияның Истли және Бахрейннің Мухаррак әуежайларына орналастырылды. Бұрынғы жұмыста ол Мау Мау көтерілісіне қарсы күреске және «Вантаж» операциясына қолдау көрсетуге көмектесті. Осы уақыт ішінде 34-ші эскадрилья Оңтүстік Вьетнамды су тасқынынан зардап шеккендерге көмек көрсетті. Бұған дейін, 1959 жылдың маусым-шілде айларында, Қиыр Шығысқа барған алғашқы төрт Беверли ұшағы 48-ші эскадрильяның Беверли рейсін құрады, ол Чанги әуежайында орналасқан. 1958 жылы 84-ші эскадрилья Беверлиді ұшқан алтыншы эскадрилья болды. RAF Хормаксарда орналасқан, Аденде, ол Аден төтенше жағдайы кезінде белсенді болды, аймақта орналасқан британдық және Сауд Арабиясының күштеріне әуе көлігі және жабдық жеткізіп тұрды.
The Blackburn Beverley was a large transport aircraft, designed for carrying large and bulky payloads and landing on rough or imperfect runways, or dirt strips. In terms of its basic configuration, it was a high wing cantilever monoplane with a fixed undercarriage. The engines and associated accessories were installed in easily interchangeable bays on the lower surface of the wing. The twin spar wings comprised two separate sections that were bolted onto the fuselage. Simplicity and maintainability were key focus points of its design, thus the Beverley deliberately lacked both pneumatics or cabin pressurisation. The tailboom permitted access to the rear of the fuselage through removable clamshell doors. A device called an Elephant's Foot could be fitted under the centre of the fuselage just forward of the clamshell doors when loading heavy items to prevent the aircraft from tipping back. The flight deck was positioned relatively high, and was accessed via a ladder in the forward portion of the hold. The floor, composed of light alloy, was corrugated and stressed to take distributed loads of 325lb per square foot. Various payloads could be carried, including numerous vehicles. In one configuration, a maximum of nine Jeep style road vehicles could be carried, a single fully fuelled bulldozer could also be transported. Upon its entry to service, it was the largest aircraft operated by the RAF. It became commonly regarded as being "ungainly but highly effective" and was described by Air Chief Marshal Sir Robert Freer as "like something out of the Ark, but it was a superb supply dropper." During early 1957, No. 53 Squadron, which was also based at RAF Abingdon, received its first Beverleys; it was absorbed into No. 47 Squadron in June 1963. Its introduction allowed for the retirement of the Handley Page Hastings. During February 1966, No. 30 Squadron started performing its most distant assignment to use the type, delivering humanitarian aid and other supplies to Da Nang, Vietnam. The squadron continued operating the Beverley until October 1967, at which point the squadron disbanded. During April 1957, No. 30 Squadron received its Beverleys, being initially based at RAF Dishforth. In June 1958, it participated in airlift operations to Iraq in response to a coup d'état. The squadron and its Beverleys would be subsequently deployed to RAF Eastleigh, Kenya and RAF Muharraq, Bahrain. In the former deployment, it assisted in efforts to combat the Mau Mau rebellion and to support Operation Vantage. During this time, No. 34 Squadron carried out flood relief work in South Vietnam. Prior to this, from June/July 1959, the first four Beverleys to go to the Far East formed the Beverley Flight, No. 48 Squadron, based at RAF Changi. During 1958, No. 84 Squadron became the sixth squadron to fly the Beverley. Based at RAF Khormaksar, Aden, the type was active during the Aden Emergency, providing airlifts and supply drops to British and Saudi Arabian forces stationed in the region.
Апаттар мен оқиғалар
RAF қызметінде тоғыз ұшақ жоғалды, оның ішінде Саттон-Вик әуе апатында бір ұшақ. Екі ұшақ жарылғыш құрылғылардың салдарынан (бір мина, бір бомба) жарамсыз деп жазылды.
Nine aircraft were lost in service with the RAF, including one in the Sutton Wick air crash. Two were written off after being damaged by explosive devices (one landmine, one bomb).