Ипсуич әйелдер семинариясы – Массачусетс штабындағы қыздарға арналған алғашқы оқу орны. 88 түлек мұғалім болып жұмыс істеген. Тарихы мен қызметі туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ипсуич әйелдер семинариясы – Массачусетс штатының Ипсуич қаласындағы американдық әйелдер семинариясы. Бұл мекеме жас әйелдерге орта және жоғары білім беруді қамтамасыз еткен алғашқы мектептердің бірі болды. Орташа есеппен 116 студент оқыды. Академияның тізіліміне сәйкес, мектепті бітірген 88 түлек АҚШ-тың батыс және оңтүстік аймақтарында білім беру миссионерлері болып жұмыс істеді. Оның осы жоспардағы жетістігі, Ипсуич семинариясынан оның ықпалын кері тартып алуы және Гранттың денсаулығының нашарлауы салдарынан, ол 1839 жылы лауазымынан кетіп, семинарияны сенімгерлерге тапсырды. Сенімгерлер түрлі мұғалімдерді жұмысқа алып, 1844 жылға дейін шағын мектепті ашық ұстады. 1844 жылы Ипсуич семинариясының түлегі Юнис Колдуэлл Каулз және оның күйеуі, пастор Джон П. Каулз оны қайта ашты. 1848 жылы мектеп "Әйелдер семинариясы" деп атала бастады. Каулстардың күтімі мен оқытуы және тиімді әрі тәжірибелі көмекшілердің қолдауымен семинария 1876 жылдың күзіне дейін әртүрлі деңгейде дамып, жұмысын жалғастырды. Бұл семинарияның жабылуына мемлекеттік мектептердің санының артуы себеп болды, ол осы типтегі білім беру мекемелеріне деген қажеттілікті азайтты.
Ipswich Female Seminary was an American female seminary in Ipswich, Massachusetts. The institution was an early school for the secondary and tertiary education of young women. Enrollment averaged 116 students. According to Academy records, 88 of the school's graduates went on to teach as educational missionaries in the western and southern United States. Her success in this plan, the withdrawal of her influence from the Ipswich Seminary, and the failure of Grant's health, induced the latter, in 1839, to resign her position, and leave the Seminary in the hands of the trustees, who engaged various teachers and kept up a small school until 1844. In 1844, it was reopened by Eunice Caldwell Cowles, an Ipswich graduate, and her husband John P. Cowles, a minister. The school was renamed "Female Seminary" in 1848. Under the care and instruction of the Cowles, and with the aid of efficient and accomplished assistants, the Seminary continued with varying prosperity until it was suspended in the fall of 1876,
due to the increasing availability of public schools, which had reduced the need for educational institutions of this type.
Оқу бағдарламасы
Оқушылар емтихан қорытындысы бойынша емес, жасқа сай келсе, өтініш бергеннен кейін қабылданатын, содан кейін олардың қабілеттері мен жетістіктері, сондай-ақ олардың және олардың ата-аналарының пікірлері, болашақ өмір жолы ескеріліп жіктелетін. Мектептің басты мақсаты – қыздарды мұғалімдер мен миссионерлер мансабына дайындау болды. Ол "қатаң оқу бағдарламасын" ұсынды. Дайындық барысында студенттер мұғалімнің жетекшілігімен тәжірибелік сабақтар өткізді. Белгіленген, кең көлемді оқу курсын аяқтағаннан кейін студенттер дипломдармен және қоғамдық шаралармен бітіріп шықты. Грант Дерриде жас әйелдерге толыққанды және белгіленген оқу курсын бітіргенде диплом табындау дәстүрін енгізіп, оны Ипсвичке әкелді. Біраз жыл бойы, оның мектебі – жас қыздарға диплом табындауды қабылдаған жалғыз оқу орны болды. Мектепте атқарылған жұмыстың толық көрінісін басылған оқу жоспары мен каталогтағы тізім бермеді. Көбінесе, жоғары деңгейдегі студенттер талаптарды осырап, каталогта көрсетілгеннен де жоғары нәтижелерге жетті.
Pupils were not accepted based on examination, but, if of suitable age, upon application, and then classed according to their abilities and attainments, their own and their parents’ views, and their probable future course of life. The school's focus was on preparing girls for careers as teachers and missionaries. It offered a "rigorous curriculum", As part of their preparation, students did practice teaching with guidance from a teacher. Upon the completion of the established and liberal course of study, students were graduated with public exercises and a diploma. The custom of giving diplomas to young women on their completing a regular and prescribed course of study, was introduced by Grant at Derry, and brought by her to Ipswich. For years, hers was the only school for young women in which this practice was adopted. Neither the printed course of study nor the record of the catalogue ever fully exhibited the work done in the school. Students of a high grade often exceeded the requirements and distanced the report of the catalogue.
Қолдау құралдары
Институт оқу ақысы есебінен қаржыландырылды, басқа көздерден түскен көмек өте шала болды. Еңбек еткен студенттерге арналған арнайы жәрдемдер жиі кездесетін, бірақ институттың инвестициялық қорында бір доллар да болған емес. Тамақтану мен барлық факультеттердегі оқу ақысы біркелкі орташа деңгейде болды. Киім-кешек, әдеп-ғұрып және мінез-құлықтағы қарапайымдық қатаң сақталып, сәтті дамытылды. Оқытушылар мектептің мүмкіндіктерін байлыққа емес, еңбек етуге бейім жас қыздардың қол жеткізуіне бағытталды.
The institution was supported by tuition, with very little aid from other sources. Special benefactions for deserving scholars were a frequent occurrence; but of invested funds, the institution never had a dollar. The charges for board, and for tuition in all departments, were uniformly moderate. Simplicity in dress, in manners, and in character, was assiduously and successfully cultivated. The teachers thus aimed to bring the advantages of the school within the reach of young women born, not to affluence, but to exertion.
Ұшу
Оқушылар жеке пансионаттарда орналастырылды, әдетте бір отбасында төртеуден он екіге дейін болды. Оқушылардың денсаулығы ерекше жақсы еді. Коулздардың басқару кезеңінде, 32 жыл ішінде, мектепте оқып жүрген екі оқушы ғана қайтыс болды, және олардың бірі өлімге алып келетін ауруды сырттан әкелді. Бұл нәтиже ғимараттың күнге толы әрі желдетілетін орналасуына, әр пансионаттағы оқушылардың шектеулі санына, оқушылардың күнделікті ашық ауада жаттығу жасауына және олардың үнемі оқуға дағдылануына байланысты деп саналды.
The pupils were accommodated in private boarding houses, from four to twelve ordinarily in one family. The health of the students was remarkably good. During the Cowles' administration, a period of 32 years, only two pupils died while they were members of the school, and one of those brought the fatal disease with her. This result was believed to be due to the sunny and airy exposure of the building, to the limited number of pupils in each boarding house, to the daily exercise of the pupils in the open air, and to their habits of regular study.