Елизавета, ханшайым (1770-1840) – Ұлыбритания королі Георг III-тің қызы, Гессен-Гомбург ландграфинясы. Өмірі, отбасы және Германиядағы тұрғын үйі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Елизавета (22 мамыр 1770 – 10 қаңтар 1840), Елиза атымен танымал, король Георг III және королева Шарлоттаның жетінші баласы және үшінші қызы. Гессен-Гомбург ландгравының әйелі болғаннан кейін, ол Германияда ландгравиня ретінде тұрақты түрде қоныстанды.
Landgravine consort of Hesse Homburg
Princess Elizabeth (22 May 1770 – 10 January 1840), called Eliza, was the seventh child and third daughter of King George III and Queen Charlotte. After marrying the Landgrave of Hesse Homburg, Frederick VI, she took permanent residence in Germany as landgravine.
Ерте өмір
Елизавета 22 мамыр 1770 жылы Лондондағы Букингем үйінде дүниеге келді. Оның әкесі – британ монархы Георг III, Уэльс принці Фредерик пен Саксен-Готхалық Аугустаның үлкен ұлы. Оның анасы – королева Шарлотта (туғандағы аты – Мекленбург-Стрелиц принцессасы Шарлотта). 1770 жылғы 17 маусымда Кентербери архиепископы Фредерик Корнуоллис оны Сент-Джеймс сарайындағы Ұлы Кеңес палатасында крещение рәсімінен өткізді. Оның тәрбиешілері Гессен-Кассельдің мұрагерлік принці (әкесінің жағынан бірінші туысы, оның орнына Гертфорд графы, Лорд-чемберлен өкілдік етті), Нассау-Вейльбург принцессасы (әкесінің жағынан бірінші туысы, оның орнына Еффингемнің жесір графесі, бұрынғы патшайымның төсек бөлмесі ханымы өкілдік етті) және Швецияның мұрагерлік ханшайымы (тағы бір әкесінің жағынан бірінші туысы, оның орнына Холдернесс графесі, патшайымның төсек бөлмесі ханымы өкілдік етті) болды. Принцессаның тәрбиесі өте қорғалған жағдайда өтті және ол уақытының көп бөлігін ата-анасымен және әпкелерімен өткізді. Георг патша мен Шарлотта патшайым балаларын, әсіресе қыздарын қорғауға тырысты. Алайда 1812 жылы Елизавета Беркширдегі Олд-Виндзордағы Приориді жеке резиденциясы ретінде сатып алды.
The Princess Elizabeth was born at Buckingham House, London on 22 May 1770. Her father was the reigning British monarch, George III, the eldest son of Frederick, Prince of Wales and Augusta of Saxe Gotha. Her mother was Queen Charlotte (née Princess Charlotte of Mecklenburg Strelitz). She was christened in the Great Council Chamber at St. James's Palace, on 17 June 1770 by Frederick Cornwallis, the Archbishop of Canterbury. Her godparents were The Hereditary Prince of Hesse Cassel (her paternal first cousin once removed, for whom The Earl of Hertford, Lord Chamberlain, stood proxy), The Princess of Nassau Weilburg (her paternal first cousin once removed, for whom The Dowager Countess of Effingham, former Lady of the Bedchamber to The Queen, stood proxy) and The Crown Princess of Sweden (another paternal first cousin once removed, for whom The Countess of Holderness, Lady of the Bedchamber to The Queen, stood proxy). The Princess' upbringing was very sheltered and she spent most of her time with her parents and sisters. King George and Queen Charlotte were keen to shelter their children, particularly the girls. However, in 1812, Princess Elizabeth purchased The Priory at Old Windsor in Berkshire as her private residence.
Тұлғасы мен қызығушылықтары
Елизавета өзінің шектеулі өміріне қарамастан, табанды түрде оптимистік көзқарасымен танымал болды. Ол үйленуге және өз отбасын құруға ұмтылса да, өмірін қызықтыру үшін түрлі қызығушылықтары мен хоббилерін зерттеуге бел буған. Елизавета талантты суретші болды, түрлі қайырымдылық ұйымдарына көмектесу үшін өзі салған суреттерінен бірнеше кітап шығарды. Ол сурет салған, баспа техникасын, силуэт кесуді, жиһаз маталарын және перделерді суреттеуді, кестелеуді, архитектура мен бағбандалық принциптерін үйренген. Ол сондай-ақ Бенджамин Вест, Томас Гейнсборо және Уильям Бичи сияқты сарай суретшілерімен, сондай-ақ Франческо Бартолоцци граверімен тығыз байланыста болды. Джордж III-нің балаларының ішінде ауыл шаруашылығына қызығушылық танытқан жалғыз ол болды, Олд-Виндзордағы жалға алынған коттеджде өзінің үлгі фермасын басқарды. Ол бақшадан алған өнімдерінен, сондай-ақ малдан алған жұмыртқаларынан, сүтінен және майынан қатты ләззат алды. Елизаветаның туыстары оның дәмді тағамдар мен сусындарды жақсы көретіні үшін оны әзілдеген. Ол өзінің салмағына қатысты сынға өте сезімтал болды. Елизавета жақсы дамыған юмор сезімімен де танымал болды және әзілдер мен өткір сөздердің үлкен жинағын сақтады. Ол ашық және тікелей мінезді болды, және артық "әдептілікті" ұнатпады. Ол ағалары Августа мен Кембридж герцогы Адольфусқа ең жақын болды, сондай-ақ әпкелерінің арасында Кент және Стратхерн герцогы Эдуардқа ерекше жақын болды. Елизавета анасына ең жақын қызы болғандықтан, Шарлоттаның оған үйленуге келіспеуіне себеп болды.
Elizabeth was known for her insistently optimistic attitude in spite of her stilted existence. Although she longed for marriage and a family of her own, Elizabeth was determined to enjoy her life by exploring and developing her varied interests and hobbies. Elizabeth was a talented artist, producing several books of her own engravings to benefit various charities. She painted, learned printing techniques, silhouette cutting, painting upholstery and curtains, embroidery, and principles of architecture and gardening. She was also in close contact with court painters such as Benjamin West, Thomas Gainsborough and William Beechey, as well as the engraver Francesco Bartolozzi. She was the only one of George III's children to share his interests in agriculture, running her own model farm at a rented cottage in Old Windsor. She took great delight in the products of her garden, as well as the eggs, milk, and butter from her livestock. Elizabeth's family teased her for her fondness of rich food and drink. She was very sensitive to criticism of her weight. Elizabeth was also known for her well developed sense of humour and maintained a large collection of jokes and witticisms. She had an open and plainspoken nature, and disliked excessive "politeness". She was closest to her siblings Augusta and Adolphus, Duke of Cambridge and — uniquely among her sisters — Edward, Duke of Kent and Strathearn. Elizabeth was also the closest daughter to their mother, which contributed to Charlotte's reluctance to let her marry.
Мүмкін романтикалық қарым-қатынастар
Принцесса Елизавета Джордж Рамуспен (1747–1808) неке қиюға тырысқан, және 1788 жылы одан қызын дүниеге әкелді. Джордж Рамус – Николас Рамустың ұлы, ол Елизаветаның әкесі, король Джордждың жеке беткейі болған. Мұндай неке 1772 жылғы Корольдік некелер туралы заң бойынша жарамсыз деп есептелер еді, бірақ Елизаветаның бірнеше бауырлары кейін неміс ханшайымдарына үйленер алдында, қарапайым адамдармен ұқсас одақтар құрған. Элиза Рамус (1788–1869) оның інісі, Шығыс Үндістан компаниясының қызметкері Генри Рамус (1755–1822) тарапынан асыралып алынып, тәрбиеленген. Ол Джеймс Мэниге (1770–1833), сондай-ақ Шығыс Үндістан компаниясының қызметкеріне тұрмысқа шықты, ал олардың қызы Мариан Марта (1806–1869) Бенгалия судьясы Джордж Уайнард Баттиге (1805–1888) үйленді. Жесір қалған Элиза Рамус Лондонның 28 Честер-скверінде тұрды, онда ол Батти немерелерін оқытып, олардың барлығы – он офицер армияға қадам басқан, және олар Индиядан ауру немесе жазылып келгенде күтім жасады. Корольдік қанға ие ер адамдарға үйлену мүмкіндігінен айырылған Елизаветаның бірнеше әпкелері сарайдағы атбастармен және басқа да жоғары лауазымды адамдармен романтикалық қарым-қатынасқа түсті. Елизаветаның өзі де дипломат, 1-ші Сент-Хеленс бароны Аллейн Фицгербертпен мұндай қарым-қатынаста болған болуы мүмкін. Сент-Хеленс Джордж III-тің үлкен құрметіне ие болды, ол оны 1804 жылы Бедчэмбердің Лорды етіп тағайындады. Елизаветадан он жеті жас үлкен Сент-Хеленс – ашық, практикалық және өткір ойлы, сарай өмірін ұнатпайтын, Елизаветамен ортақ қасиеттері бар адам болған. Ол оны "құрметті және бағалы қасиетті" деп атады, ал оның серігі, Леди Харкортқа жазған хатында: "Мен одан артық жақсы көретін адам жоқ, және оның маған деген мейірімі ешқашан өзгерген емес, мен оны ешқашан ұмытпаймын" деді. Кейіннен Елизавета Сент-Хеленстің суретін белгілі эмаль суретшісі Генри Пирс Боуннан жасауға тапсырыс берді, оның оған деген үлкен бір жақтылығының куәсі. Сент-Хеленс өз кезегінде де Боун салған Элизаветаның эмаль миниатюрасын сақтап қалды.
It is alleged that Princess Elizabeth went through a form of marriage with George Ramus (1747–1808) and bore him a daughter, Eliza, in 1788. George Ramus was the son of Nicholas Ramus, who had been Page to Elizabeth's father King George. Any such marriage would have been null and void under the Royal Marriages Act 1772, but several of Elizabeth's brothers contracted similar alliances with commoners before marrying German princesses later in life. Eliza Ramus (1788–1869) was allegedly adopted and brought up by her uncle, Henry Ramus (1755–1822) of the East India Company. She married James Money (1770–1833), also of the East India Company, and her daughter Marian Martha (1806–1869) married George Wynyard Battye (1805–1888), a Bengal Judge. In widowhood, Eliza Ramus lived at 28 Chester Square in London, where she educated her Battye grandsons, all ten of whom became army officers, and cared for them when they were on sick or convalescent leave from India. Largely denied opportunities to marry men of royal blood, several of Elizabeth's sisters embarked on romantic relationships with equerries and other high ranking men at court. Elizabeth herself may have had such a relationship with diplomat Alleyne Fitzherbert, 1st Baron St. Helens. St. Helens was much respected by George III, who created him a Lord of the Bedchamber in 1804. Seventeen years older than Elizabeth, St. Helens was a frank, practical, and sharp witted character known to dislike court life, qualities which Elizabeth shared. She referred to him as, "a dear and valuable saint," and said of him in a letter to her companion Lady Harcourt, "There is no man I love so well, and his tenderness to me has never varied, and that is a thing I never forget." Elizabeth later wrote that she pined for St. Helens, eager to see him, "at all times, hours, minutes, days, nights, etc." Elizabeth later commissioned a portrait of St. Helens from noted enamelist Henry Pierce Bone, evidence of her great attachment to him. St. Helens in turn kept an enamel miniature of Elizabeth, also painted by Bone.
Неке
Елизаветаға қатаң сарай әдептері қызығушылық тудырмады, ол жанжарлы және бекем мінезді болды және өз үйін аңсады. 1808 жылы Елизавета католиктік діні мен анасының қарсылығына байланысты, қуғынға ұшыраған Орлеан герцогының (кейіннен француз королі Людовик Филипп I) ұсынысын өкінішпен қабылдамады. 1814 жылы британдық король сарайындағы бір кеште Елизавета Гессен-Гомбургтің неміс ханзадасы Фредерикпен танысты, ол Гессен-Гомбург тағының мұрагері болды, ол неміс конфедерациясының ең кішкентай мемлекеттерінің бірі еді. Австриялық офицердің әсем гусарлық киімін көргенде, ол: "Егер ол бос болса, мен оған үйленемін!" деген екен. Төрт жылдан кейін Елизавета Фредериктің оған үйленуге ұсыныс жасағанын хабарлайтын хат алды. Фредерик көп жылдар бойы әкесі мен Гессен-Гомбург парламентінің қалауына қарамастан, үйленуден түбегейлі бас тартты. Бірақ Вена конгресінде Кент герцогы мен Гессен-Гомбургтің федералдық өкілі Иоганн Исаак фон Гернинг олардың арасын жасатты. 48 жастағы Елизавета бірден қызығушылық танытты, ал оның қалған әпкелері де оны қолдады. Фредериктің семіз болуы және сүйікті меерсфум түтінінен әрдайым темекі иісі шығуына қарамастан, Елизавета өзін билеуші анасынан босату және "елдің анасы" лауазымын алып, өз рөлін табу үшін оған үйленуді жалғастырды. Королева Шарлотта Елизаветаның Германияға көшуінен қорқып, бірнеше апта бойы одаққа рұқсат бермеді, бірақ қызы мойынсұнбағандықтан, ақырында келісті. Барлық қарсылықтарға қарамастан, үйлену 1818 жылдың 7 сәуірінде Вестминстердегі Бэкингем сарайындағы жеке капеллада өтті. Елизавета күміс матадан және Брюссельдің тігісінен жасалған көйлек киді, ал шашын өрмелеуші құстың қауырсындарымен безендірді. Оны құрбандық алтаріна екінші ағасы, Йорк герцогы алып келді. Оның үлкен ағасы, регент ханзадасы және әкесі тойға қатыспады, олардың денсаулығына байланысты сырқатқа шалдыққандықтан және ауыр психикалық ауруға ұшырағандықтан. Жаңа жұп регент ханзадасының Брайтон қаласындағы Корольдік павильонында бал айын өткізді. Бұл өзара түсіністік пен құрметке қарамастан, шынайы "махаббат одағы" емес еді; шындығында, екеуі де қанағаттанған келісім болды. Елизавета күйеуімен бірге Германияға көшіп, үйіндегі шектеулі ортадан құтылды, ал Фредерик британдық король отбасымен одақтасып, көптеген артықшылықтарға ие болды. Алайда, Фредерик бал айы кезінде Елизаветаның жанында бақытты және қанағаттанған екенін мойындады; Елизавета өзінің жаңа күйеуін ақылды, жомарт және мейірімді деп тапты. Неке он жылдан сәл ғана асып, Фредериктің 1829 жылы күрт қайтыс болуымен аяқталды және өте бақытты деп сипатталды.
Elizabeth had little interest in stiff court etiquette, she was spirited and resolute and longed for a household of her own. In 1808 Elizabeth was reluctantly obliged to decline a proposal from the exiled Duke of Orléans (later King of the French as Louis Philippe I) due to his Catholicism and her mother's opposition. During a ball in the British royal court in 1814 Elizabeth got to know the German Prince Frederick of Hesse Homburg, the heir to the throne of Hesse Homburg, one of the smallest states in the German Confederation. When Elizabeth saw the Austrian officer in his elegant Hussar's uniform, she is supposed to have said, "If he is single, I will marry him!" Four years later, Elizabeth received a letter indicating that Frederick was asking for her hand in marriage. For many years, Frederick had categorically refused to enter into marriage, against the urging of his father and the parliament of Hesse Homburg. But during the Congress of Vienna, the Duke of Kent and Hesse Homburg's federal envoy, Johann Isaak von Gerning, arranged the connection. The already 48 year old Elizabeth was immediately interested, and her surviving sisters were supportive. Although Frederick was said to be overweight and smell constantly of tobacco from his beloved meerschaum pipes, Elizabeth persevered in her goal of marrying him in order to free herself from her domineering mother and find her own role by assuming the position of a Landesmutter ("mother of the country"). Queen Charlotte refused to permit the union for weeks fearing Elizabeth's unavoidable move to Germany, but finally acquiesced when her daughter refused to back down. Against all resistance, the wedding took place on 7 April 1818 in the private chapel in Buckingham Palace in Westminster. Elizabeth wore a dress made of silver tissue and Brussels lace with ostrich feathers adorning her hair. She was led to the altar by her second eldest brother, the Duke of York. Neither her eldest brother the Prince Regent nor her father attended the wedding, kept away by gout and severe mental illness respectively. The new couple honeymooned at the Prince Regent's Royal Pavilion in Brighton. It was not a real "love match", in spite of the mutual understanding and respect; in fact it was an agreement with which both were satisfied. Elizabeth was able to escape the constrictive environment of her home by moving to Germany with her husband, and Frederick gained many advantages by becoming allied with the British royal family. However, Frederick remarked during his honeymoon that he was surprised to be happy and content in Elizabeth's presence; Elizabeth found her new husband to be intelligent, generous, and affectionate. The marriage lasted just a little over ten years, until Frederick's sudden death in 1829, and was described as very happy.
Кейінгі өмірі
1820 жылғы 20 қаңтарда Фредерик әкесінен кейін Гессен-Гомбург ландгравы болып тағайындалды. Елизаветаның құдайы мен жылдық жәрдемақысының арқасында ол Гомбургтегі сарайды қайта жаңартуға қол жеткізді. Өз кезегінде, Ландгравиня Елизавета Англияда ұнатпаған қатаң сарай әдептерімен қоштаса алды. Ол жаңа қаласына жолдар салдырды, сарай аумағында Готикалық үй салдырды, сарайдың ағылшын қанатын, сондай-ақ Мейзенхайм қамалын (Герцог Вольфганг қанаты) қалпына келтіруге және қайта жаңартуға қатысты, кедейлерге көмектесті. Ол Англиядан тұқымдар мен көшеттер әкеліп, Ландгравия бақтарында олардың өнімділігін қадағалады. Оның үлкен кітапханасы және қымбат порцелин коллекциясы болды. Ол өнермен айналысуын да жалғастырды. Лондоннан алған үлкен қаражатына қарамастан, ландграфтың қарызы оның амбициялық жобаларының нәтижесінде 1820 жылы 250 000 гульденнен тоғыз жыл өткен соң 1 175 000 гульденге дейін өсті. 1829 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін ол кішкентай сарайымен Гомбургте, Франкфурттағы үйінде және сүйікті ағасы, Кембридж герцогы, Принц Адольфтың Ганновердегі (Лайнешлос және Херренхаузен сарайы) сарайында кезекпен тұрды. Ол сондай-ақ Лондонға жиі сапар шекті. Елизавета Ганноверде жұмыс істейтін аналардың балалары үшін күтім орталығы мен мектеп ашты. Өзі бала туу жасына жетпесе де, Елизавета мектепке қатысатын балалармен жұмыс істеуден қуаныш алды. Ол немере қызы Викторияның Ұлыбритания тағына отыруын және 1837 жылы ағасы Эрнест Августың Ханновер Корольдігінде таққа отыруын көрді. Ол 1840 жылғы 10 қаңтарда 69 жасында Германияның Гессен штатындағы Франкфурт қаласында қайтыс болды және Гомбург қамалының мазарда жерленді. Оның немересі, Грейц ханзадасы Генрих XX-нің әйелі, Принцесса Каролина, оның өнер және коллекциялық мүлкін мұраға алды, ол шамамен 1848 жылы Грейцке келді.
On 20 January 1820, Frederick succeeded his father as the Landgrave of Hesse Homburg. Thanks to Elizabeth's dowry and annual allowance, he was able to remodel the palace in Homburg. For her part, Landgravine Elizabeth could bid farewell to the rigid court etiquette she had disliked in England. She had roads built in her new home town and had the Gothic House in the palace's grounds built, took care of the restoration and conversion of the English Wing of the palace as well as of Meisenheim Castle (Duke Wolfgang Wing) and was involved in caring for the poor. She sourced seeds and seedlings from England and oversaw their yields in the Landgravial Gardens. She owned a large library and an important collection of porcelain. She also continued her artistic activities. Despite her large appanage from London, the landgrave's debt increased as a result of her ambitious projects from 250,000 guilders in 1820 to 1,175,000 guilders nine years later. After her husband died in 1829, she lived with her small court alternately in Homburg, in her house in Frankfurt, and at the court of her favorite brother Prince Adolphus, Duke of Cambridge, in Hanover (Leineschloss and Herrenhausen Palace). She also traveled regularly to London. Elizabeth founded a care center and school in Hanover for children of working mothers. While she was past childbearing age herself, Elizabeth found fulfillment in working with the children attending the school. She lived to see the accession of her niece Queen Victoria in the United Kingdom and of her brother Ernest Augustus in the Kingdom of Hanover in 1837. She died on 10 January 1840 at age 69 in Frankfurt, Hesse, Germany and is buried in the crypt of Homburg Castle. Her niece, Princess Caroline, the wife of Henry XX, Prince Reuss of Greiz, inherited her artistic and collected estate, which came to Greiz around 1848.
Қарулар
1789 жылдан бастап, Елизавета ханшайым, мемлекеттік елтаңбаны, күміс түсті үш ұшты белгімен ерекшелендіріп қолдануға құқылы болды. Ортаңғы ұшында қызыл крест, ал сыртқы ұштарында әрқайсысында қызыл гүл бейнеленген.
As of 1789, as a daughter of the sovereign, Elizabeth had use of the arms of the kingdom, differenced by a label argent of three points, the centre point bearing a cross gules, the outer points each bearing a rose gules.