Америка Азамат Соғысы кезіндегі Флоренция тұтқын лагері

Кіріспе

Флоренция түрмесі, сондай-ақ «Түрме» немесе Флоренциядағы Конфедеративтік Штаттар Әскери Түрмесі деп белгілі, Америка Азаматтық соғысы кезінде Оңтүстік Каролина штатының Флоренция қаласының шетінде орналасқан конфедерациялық әскери тұтқын лагері болды. Ол 1864 жылдың қыркүйегінен 1865 жылдың ақпанына дейін қызмет етті; осы кезеңде он сегіз мыңға дейін одақтық әскерлер онда тұтқынға алынды, олардың шамамен екі мың сегіз жүзі қайтыс болды.

Тарих

Флоренциялық "Стокэд" 1864 жылдың қыркүйегінде салынды және іске қосылды, соғыстың соңғы күзі мен қысында жұмыс істеді. Бас қолбасшы – 5-ші Джорджия жұмыскерлік полкінің подполковнигі Джон Айверсон, бірақ "Стокэдтің" басшысы (Андерсонвилл түрмесіндегі Генри Вирц лауазымымен салыстыратын қызмет) – де 5-ші Джорджиядан лейтенант Джеймс Барретт болды. Ол жұмыс істеген кезеңде он бес мыңнан он сегіз мыңға дейін тұтқын сақталды. 1864 жылдың 1 қыркүйегінде генерал Шерман Атлантаны басып алғаннан кейін қосымша түрмелерге мұқтаждық туды. Оңтүстік Джорджиядағы Андерсонвилл түрмесі Шерманның жолында деп есептелді, ал Конфедерация түрмелерінің басшылығы сол кезде Андерсонвиллдегі тридцать мыңға жуық Одақ тұтқындарын көшіруге шешім қабылдады. Флоренцияда үш теміржол болғандықтан және қауіпті мекен деп саналғандықтан, ол жаңа түрме құруға лайықты орын ретінде таңдалды. Одақ әскерлерін көшіру кезінде тәртіпті сақтау үшін оларға шартты түрде босатылатындары айтылды. Жүре алмайтын немесе сапарға шығуға денсаулығы нашар адамдардың көпшілігі Андерсонвиллде қалды. Флоренцияға алғаш келген тұтқындардың көпшілігі Чарльстонға жеткізіліп, содан кейін Флоренцияға дейін 150 шақырымдық қашықтықты жүріп өтті. Флоренциядағы "Стокэд" әлі салынып жатқанда, алғашқы мыңдаған тұтқындар келді. Флоренция "Стокэді" кең аумақты алып жатты, тұтқындардың қашуын болдырмау үшін сыртында ор қазылды. Шамамен бір ай жұмыс істегеннен кейін он екі мың тұтқын болды, ал тәулігіне жиырмадан отыз адам қайтыс болды. Тұтқындар мен күзетшілердің екеуі де азық-түлік тапшылығына тап болды. Әскерлер жалаңаш дерлік және жамылғысыз ұйықтады. 1879 жылы жарық көрген "Андерсонвилл: бүлікші әскери түрмелерінің тарихы" атты кітабында екеуінде де қамалған Джон МакЭлрой былай деді: "Менің ойымша, екі орында да қамалғандар Флоренцияның жалпы алғанда, нашаррақ және өмірге қауіптірек орын екенін мойындайды". Оның сөзіне қарағанда, үкіметтік деректерде әрбір үшінші тұтқынның біреуі қайтыс болған. Бұл себебі, түрмеге келгендердің денсаулығы нашарлаған, олар Андерсонвилл түрмесінде ұзақ уақыт отырған. МакЭлрой, 16-шы Коннектикут еріктілерінің сержанты Роберт Х. Келлог және 21-ші Иллинойс штатының сержанты С.С. Боггс Барреттің қатыгездігі, адамдық емес мінез-құлқы және тұтқындарды өлтіру туралы ұқсас оқиғаларды жазды. Қазан айының ортасында АҚШ-тың санитарлық комиссиясы азық-түлік жеткізіп берді. Флоренция "Стокэдінен" өткен барлық тұтқындардың арасында 2802 Одақ әскері қайтыс болды, олардың көпшілігі соғыстан кейін Флоренция ұлттық зираты болып құрылған белгісіз орларда жерленді. 1980 жылы "Стокэд" тарихи орындардың ұлттық тізіміне енгізілді. Сайтта сайт тарихы туралы тұрақты көрмесі бар ақпараттық беседка да бар.

The Florence Stockade was built and became operational in September 1864, and was in operation during the final fall and winter of the war. Overall in command was Lt. Col. John Iverson, of the 5th Georgia Infantry but the officer in charge of the stockade (a position comparable to that of Henry Wirz at Andersonville Prison) was Lt. James Barrett, also of the 5th Georgia. During its time of operation, anywhere from 15,000 to 18,000 captives were held there. The need for additional prisons became imperative after General Sherman captured Atlanta on September 1, 1864. Andersonville prison in south Georgia was thought to be in the path of Sherman and the Confederate prison authorities determined to relocate the approximately 30,000 Union prisoners then at Andersonville. Because Florence had three railroads, and was thought to be secure, it was chosen as a site for a newly constructed prison. To keep the Union soldiers in order during relocation, they were told that they were to be paroled. Many of those who were unable to walk or not stable enough to travel were left behind in Andersonville. Most of the prisoners who initially came to Florence were first transported to Charleston before making their way 90 miles inland to Florence. The Florence Stockade was still under construction when the first several thousand prisoners arrived. The Florence Stockade covered of land with a trench dug out around the outside to prevent prisoners from tunnelling out. After about a month of operation, there were about 12,000 prisoners and a death rate of 20 to 30 per day. Supplies were scarce for both the prisoners and the guards. Men were sleeping almost naked and with no blankets. In his 1879 book Andersonville: a Story of Rebel Military Prisons, John McElroy, who was imprisoned in both, states, "I think also that all who experienced confinement in the two places are united in pronouncing Florence to be, on the whole, much the worse place and more fatal to life." He states that government records suggest that about one man in each three imprisoned there died. Part of the reason for this is that its prisoners had already been weakened by their stay in the infamous Andersonville Prison. McElroy, Sgt. Robert H. Kellogg of the 16th Connecticut Volunteers, and Sgt. S. S. Boggs of the 21st Illinois have written similar accounts of Barrett's cruel, inhumane behavior and murders of prisoners. In mid October, the United States Sanitary Commission delivered supplies. Of the total number of prisoners that passed through the Florence Stockade, 2,802 Union soldiers died there and most were buried in unmarked trenches in what would become the Florence National Cemetery after the war. The Stockade was listed on the National Register of Historic Places in 1980. There is also an informational gazebo on site containing a permanent display detailing the history of the site.