Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гарри Брейверман (1920–1976) – американдық марксист, жұмысшы, саяси экономист және революционер. Нью-Йорк қаласында жұмысшы отбасында туған Брейверман, Гров Пресс баспасында редактор болар алдында түрлі металл өңдеу салаларында жұмыс істеді, кейін Monthly Review Press баспасында қызмет етті. 55 жасында Пенсильвания штатының Хонсдейл қаласында қайтыс болды. Брейверман ең белгілісі 1974 жылы жарық көрген «Еңбек және монополиялық капитал: ХХ ғасырдағы еңбектің деградациясы» кітабымен танымал. Бұл кітап «еңбек процесін зерттеудің пайда болған саласын нақты қалыптастырған мәтін» және өз кезегінде «тарих, социология, экономика, саяси ғылым және адам географиясы сияқты салаларда еңбек процесін зерттеуді қайта жандандырып, интеллектуалдық ой-өрісті серпілтті».
Harry Braverman (1920–1976) was an American Marxist, worker, political economist and revolutionary. Born in New York City to a working class family, Braverman worked in a variety of metal smithing industries before becoming an editor at Grove Press, and later Monthly Review Press, where he worked until his death at the age of 55 in Honesdale, Pennsylvania. Braverman is most widely known for his 1974 book Labor and Monopoly Capital: The Degradation of Work in the Twentieth Century, "a text that literally christened the emerging field of labor process studies" and which in turn "reinvigorated intellectual sensibilities and revived the study of the work process in fields such as history, sociology, economics, political science, and human geography."
Саяси күрес және даму
Брейверман Ұлы депрессия оқиғаларынан радикалданған мыңдаған өнеркәсіп жұмысшыларының бірі болды. Ол алғаш рет Жастар социалистік лигасының (YPSL) мүшесі болып саяси белсенділікке қатысты, оның мүшелері "Йипсельдер" деп аталды. Олардың көп бөлігі студенттер мен жас радикалдардан тұрғанмен, Йипсельдер орнықты коммунистік топтардың пікірлеріне қарсы шығып, социалистік интернационализм қажеттілігін (әсіресе Испания Азамат соғысымен байланысты), жұмысшылардың көтерілісін және Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінің (CIO) құрылуын ынтамен қолдады, сондай-ақ сталиндік саясат пен оның бұрмалауларын толығымен қабылдамады.
Braverman was one of the many thousands of industrial workers who became radicalized by the events of the Great Depression. He first became politically active in the Young People's Socialist League (YPSL), whose members were known as "Yipsels." Despite being largely composed of students and young radicals, the Yipsels openly dissented from the positions of the established communist groups, taking a firm stance on the need for socialist internationalism (in connection with the Spanish Civil War), providing enthusiastic support for worker uprisings and the formation of the CIO (Congress of Industrial Organizations), and roundly rejecting Stalinist politics and distortions.
Қызыл үрей кезінде агитация
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде кеме жасау саласында қызмет еткеннен кейін, Брейверман революциялық күреске деген бейілділігін арттырып, АҚШ-тағы алғашқы троцкишіл партияға – Социалистік жұмысшылар партиясына (СЖП) қосылды. Оның саяси қатысуы социалистер мен коммунистерге қарсы саяси репрессия толқынымен – «Қызыл үреймен» бірге жүрді. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталмас бұрын, 18 СЖП жетекшісі түрмеге қамалды, олар «Маркс, Энгельс, Ленин және Троцкийдің идеяларын жариялауды мемлекетке қарсы қылмыс деп қарастырған, жаман атқа ие Смит заңының алғашқы құрбандары болды». Брейверманның өзі ФБР қолданған «қызыл сүреу» тактикасы салдарынан Republic Steel компаниясындағы жұмысынан босатылды. Осы қудалауларға қарамастан, Брейверман саяси қызметін жалғастырды, бірақ «Гарри Франкель» псевдонімімен жазды. Осы жазбаларында Брейверман еңбек, еңбек процесі, машиналар және кластық сана туралы ойларын нақтылай бастады – бұл бір он жылдан кейін «Еңбек және монополиялық капитал» еңбегінің негізгі тақырыптарына айналды.
After serving in the shipbuilding industry during World War II, Braverman began to deepen his commitment to revolutionary struggle, joining the first Trotskyist party in the United States: the Socialist Workers Party (SWP). His political engagement coincided the wave of political repression against socialists and communists known as the Red Scare. Even before the end of World War II, 18 SWP leaders were imprisoned, becoming "the first victims of the notorious Smith Act, which made it a crime of treason to publish and proclaim the ideas of Marx, Engels, Lenin, and Trotsky." Braverman himself was fired from his job at Republic Steel as a result of red baiting tactics used by the FBI. Undeterred by the witch hunts, Braverman continued his political work but disguised his activities by writing under the pseudonym "Harry Frankel". It was in these pages that Braverman first began to think more concretely about labor, the labor process, machinery and class consciousness—what would become the key themes of Labor and Monopoly Capital just over a decade later.
Металл өңдеушіден редакторға дейін
1960 жылдардың басында Гарри Брейверман "Гроув Пресс" баспасында редактор болып жұмыс істеді, онда ол Малькольм Х-тің автобиографиясын жариялауға зор үлес қосты. 1967 жылы Брейверман Monthly Review Press баспасының басқарушы директоры болды және өмірінің соңына дейін осы қызметін атқарды. Monthly Review редакторы болған Пол Баран мен Пол Суизи, әсіресе олардың "Монополиялық капитал" кітабы, Брейверманның 20 ғасыр капитализмінің еңбек процесін талдауын қалыптастыру кезеңінде маңызды ықпал етті.
During the early 1960s, Harry Braverman worked as an editor for Grove Press, where he was instrumental in publishing The Autobiography of Malcolm X. In 1967 Braverman became managing director of Monthly Review Press, a position which he continued for the rest of his life. The editors of Monthly Review, Paul Baran and Paul Sweezy, and particularly their book Monopoly Capital, had a significant influence on Braverman as he was developing his analysis of the labor process of twentieth century capitalism.
Еңбек пен монополиялық капитал
Брейверманның монополиялық капитализмнің еңбек процесін сынауы еңбек және еңбек қатынастары социологиясына ұзақ мерзімді әсер етті. Маркс өзінің "Еңбек және монополиялық капитал" кітабында машиналардың пайда болуын және жұмысшылардың дағдылары машиналарды басқаруға бағытталғандықтан еңбек процесін бақылауының артуын байқады. Бұл капитал иелерінің күшеюіне алып келді, себебі олар зауытты басқару, машиналарды іске қосу және жұмыс күшін пайдалану үшін қажетті білім мен дағдыларды меңгерді. Брейверман бұл пікірді одан әрі дамытып, мұндай жұмыс күші капиталға қатысты әлсіз позицияда екенін айтты. Жұмыс бұрынғы дағды мен тәжірибені қолданудан гөрі, санасыз, машинаға тәуелді және әлсіз әрекетке айналды. Ол Фредерик Тейлордың ғылыми басқару принциптерін былай қорытындылады: 1. еңбек процесін жұмысшылардың білімінен бөлу, 2. жоспарлауды орындаудан ажырату, 3. еңбек процесінің әр қадамын және оның орындалу жолын бақылау үшін білімге монополиялық билік қолдану. Брейверман Тейлордың жұмыс ортасы үшін ұсынған талаптарының "капиталистік өндіріс тәсілінің тікелей айғағынан артық емес" екенін дәлелдеді.
Braverman's criticism of the labor process of monopoly capitalism has had a lasting impact on the sociology of work and labor relations. In his book Labour and Monopoly Capital, Marx saw that the emergence of machinery and the increasing workers' control over the labor process since workers' skills shifted into tending the machines. This was seen as strengthening the owners of capital since they controlled the knowledge and skills needed to operate the factory, run the machines, and employ the workforce. This argument was furthered by Braverman who contended that such a labor force was defined by a weakened position relative to capital. Work became transformed from being a utilization of skills and experience into a mindless, machine based, and powerless activity. He summarized the tenets of scientific management developed by Frederick Taylor as 1. disassociation of the labor process from the skills of workers, 2. separation of conception from execution, 3. use of monopoly power over knowledge to control each step of the labor process and its mode of execution. Braverman argued that Taylor's prescriptions for the workplace were "nothing less than the explicit verbalization of the capitalist mode of production".