Моцарттың «Тәж кию мессасы» (K. 317) – 1779 ж. жазылған, ең танымал шығармаларының бірі. Қысқа немесе толық месса ретінде жіктеледі. Сальцбургте аяқталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Krönungsmesse (немісше "Коронация мессасы") (C мажор, К. 317, No. 15; кейде Mass No. 16), 1779 жылы жазылған, Вольфганг Амадей Моцарттың қазірге дейін сақталған 17 массасының ішіндегі ең танымалдарының бірі. Ол Missa brevis (қысқа масса) немесе Missa solemnis (толық масса) ретінде жіктелуі мүмкін, себебі ол массаның ординарлық бөлімінің барлық бөлімдерін қамтиды, бірақ салыстырмалы түрде қысқа.
The Krönungsmesse (German for Coronation Mass) (Mass No. 15 in C major, K. 317; sometimes Mass No. 16), composed in 1779, is one of the most popular of Wolfgang Amadeus Mozart's 17 extant settings of the Ordinary of the Mass. It can be classified as either a Missa brevis (short Mass) or a Missa solemnis (fuller Mass) because although it includes all the sections of the Ordinary, it is relatively short.
Тарих
С мажордағы месса 1779 жылғы 23 наурызда Зальцбургте аяқталды. Моцарт 18 ай Париж мен Мангеймде нәтижесіз жұмыс іздегеннен кейін қалаға оралды, ал оның әкесі Леопольд оны Зальцбург соборында сарай органисті және композиторы қызметіне орналастырды. Бұл мессаның тұңғыш қойылымы, әдетте, 1779 жылғы 4 сәуірдегі Пасха жексенбісінде сол жерде болды. Алғашқы құжатталған орындалуы 1792 жылы Франциск II-нің қасиетті Рим императоры болып таққа отыру салтанатында болды. Кейіннен ол патшалық және императорлық таққа отырулармен, сондай-ақ алғыс айту қызметтерінде жиі орындалатын музыкаға айналды. Бұл атау 1862 жылы Моцарттың шығармаларының Кёхель каталогының бірінші басылымында пайда болды.
The mass in C major was completed on March 23, 1779, in Salzburg. Mozart had just returned to the city after 18 months of fruitless job hunting in Paris and Mannheim, and his father Leopold promptly got him a job as court organist and composer at Salzburg Cathedral. The mass was almost certainly premiered there on Easter Sunday, 4 April 1779. The first documented performance was at the coronation of Francis II as Holy Roman Emperor in 1792. after becoming the preferred music for royal and imperial coronations as well as services of thanksgiving. The nickname was included in the first edition of the Köchel catalogue of Mozart's works in 1862.
1985 жылғы Ватикандық қойылым
Бұл әлеуметтік шара 1985 жылғы 29 маусымда Ватикан қаласындағы Киелі Петр базиликасында діни рәсім ретінде өткізілді. Папа Иоанн Павел II басшылық етті, ал Герберт фон Караян Coro della Cappella Musicale Pontificia (Сикстин капелласының хоры), Wiener Singverein және Вена филармония оркестріне дирижерлік жасады.
The mass was performed in a liturgical context in St. Peter's Basilica in the Vatican on 29 June 1985, with Pope John Paul II officiating and Herbert von Karajan conducting the Coro della Cappella Musicale Pontificia (the Sistine Chapel Choir), the Wiener Singverein, and the Vienna Philharmonic.
Нәрселеу
Бұл шығарма SATB солистері мен хор, 2 скрипка, "Bassi", 2 гобой, 2 мүйіз, 2 труба, тимпан, 3 тромбон (алто, тенор және бас хор бөлімдерін күшейтеді) және орган үшін жазылған. Көптеген қазіргі орындалымдарда оркестрлік партиялардың кейбіреулеріне бірнеше музыканттар тартылады. Ерекшелігі – Зальцбург үшін жазылған музыкаға тән виолалардың жоқтығы және орган, фагот (тек "Кредо" бөлімінде көрсетілген), виолончель және контрабаспен ортақ ставадағы "бас" деген бұрыс атау. Бастапқы партиялардың арасында "виолоне" деп аталатын партия бар, бұл термин кейде 16 футтық бас дыбысын білдірсе, кейде 8 футтық бас скрипкасын білдіреді. Соло вокалдық партиялар бастапқыда хор мүшелерімен орындалған, және Моцарттың қолжазбасында хорлық партиялармен бірге жазылған.
The work is scored for SATB soloists and chorus, 2 violins, "Bassi", 2 oboes, 2 horns, 2 trumpets, timpani, 3 trombones (which reinforce the alto, tenor and bass choral parts) and organ. In most modern performances several players are used for some of the orchestral parts. Notable is the lack of violas, typical of music written for Salzburg, and the vague name "basses" for the stave shared by organ, bassoon (specified only in the Credo), cello and double bass. Among the original parts is one for "violone", a slippery term sometimes implying a sixteen foot bass but also used for the eight foot bass violin. The solo vocal parts would originally have been sung by members of the choir, and are notated on the same staves as the choral parts in Mozart's autograph score.