Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1874 жылғы жерлеу әуеніне арналған музыкалық қойылым
1874 musical setting of the funeral mass
Месса да Реквием (кейде Манцони Реквиемі деп те аталады) – Джузеппе Вердидің төрт жеке орындаушы, екі хор және оркестр үшін жазған католик шіркеуінде оқылатын жерлеу рәсіміне (Реквием) арналған музыкалық қойылымы. Ол Вердидің өте құрмет тұтқан Алессандро Манцонидің естелігіне арналған. Алғашқы қойылым 1874 жылғы 22 мамырда Милан қаласындағы Сан-Марко шіркеуінде Манцонидің қайтыс болған күнінің бір жылдығына орай өтті. Құдайға сыйынбауға арналған опералық туынды ретінде қарастырылатын бұл шығарма көбінесе 90 минуттық концерттік түрінде орындалады. Музыка зерттеушісі Дэвид Розен оны «Моцарттың Реквием жинағынан бері жазылған ең көп орындалатын маңызды хорлық туынды» деп атайды.
The Messa da Requiem (at one time referred to as the Manzoni Requiem) is a musical setting of the Catholic funeral mass (Requiem) for four soloists, double choir and orchestra by Giuseppe Verdi. It was composed in memory of Alessandro Manzoni, whom Verdi admired. The first performance, at the San Marco church in Milan on 22 May 1874, marked the first anniversary of Manzoni's death. Considered too operatic to be performed in a liturgical setting, it is usually given in concert form of around 90 minutes in length. Musicologist David Rosen calls it "probably the most frequently performed major choral work composed since the compilation of Mozart's Requiem".
Құрастыру тарихы
Джоахино Россини 1868 жылы қайтыс болғаннан кейін Верди бірнеше итальян композиторларының Россинидің құрметіне реквием жазуға бірлесіп жұмыс істеуін ұсынды. Ол "Libera me" атты соңғы бөлімін ұсынумен бастады. Келесі жылы Верди және сол кездегі танымал он екі итальян композиторы Россиниге арналған мессаны (Messa per Rossini) құрастырды. Премьера Россинидің қайтыс болған күнінің бір жылдығына орай 1869 жылғы 13 қарашаға жоспарланды. Бірақ 4 қарашада, премьераға тоғыз күн қалғанда, ұйымдастыру комитеті одан бас тартты. Верди бұл жағдайды жоспарланған дирижер Анджело Марианиге байланыстырды. Ол Марианидің жобаға деген ынтасының жетіспеуін айтты, бірақ шындығында дирижер ұйымдастыру комитетінің мүшесі болған және Вердиге қолдау көрсетуге бар күшін салған. Бұл оқиға олардың достығының аяқталуының бастауы болды. Композиция 1988 жылға дейін орындалмады, ол кезде Хельмут Риллинг Германияның Штутгарт қаласында Россиниге арналған толық мессаны тұсаукесер етті. Осы уақыт аралығында Верди өзінің "Libera me" шығармасын қайта-қайта өңдеп, Россинидің өмірін еске алуға арналған бірлескен шараның өзінің өмірінде орындалмауына ренжіді. 1873 жылғы 22 мамырда Верди өмірі бойы құрмет тұтқан итальян жазушысы және гуманисті Алессандро Манцони қайтыс болды, онымен 1868 жылы танысқан болатын. Манцонидің қайтысы туралы естігеннен кейін Верди Манцониге арналған реквиемді – бұл жолы толығымен өзінің шығармаларынан – аяқтауға бел буды. Верди маусым айында Парижге сапар шегіп, бүгінгі таңда белгілі болған түрінде реквиемді жазуға кірісті. Ол бастапқыда Россини үшін жазылған "Libera me" шығармасының жаңа өңделген нұсқасын қосты.
After Gioachino Rossini's death in 1868, Verdi suggested that a number of Italian composers collaborate on a Requiem in Rossini's honor. He began the effort by submitting the concluding movement, the "Libera me". During the next year a Messa per Rossini was compiled by Verdi and twelve other famous Italian composers of the time. The premiere was scheduled for 13 November 1869, the first anniversary of Rossini's death. However, on 4 November, nine days before the premiere, the organising committee abandoned it. Verdi blamed this on the scheduled conductor, Angelo Mariani. He pointed to Mariani's lack of enthusiasm for the project, although in fact the conductor had been a part of the organising committee and did his best to support Verdi, this episode marked the beginning of the end of their friendship. The composition remained unperformed until 1988, when Helmuth Rilling premiered the complete Messa per Rossini in Stuttgart, Germany. In the meantime, Verdi kept toying with his "Libera me", frustrated that the combined commemoration of Rossini's life would not be performed in his lifetime. On 22 May 1873, the Italian writer and humanist Alessandro Manzoni, whom Verdi had admired all his adult life and met in 1868, died. Upon hearing of his death, Verdi resolved to complete a Requiem—this time entirely of his own writing—for Manzoni. Verdi traveled to Paris in June, where he commenced work on the Requiem, giving it the form we know today. It included a revised version of the "Libera me" originally composed for Rossini.
19 ғасыр
"Реквием" алғаш рет 1874 жылғы 22 мамырда, Манцонидің қайтыс болған күнінің бір жылдығында Милан қаласындағы Сан-Марко шіркеуінде орындалды. Верди өзі дирижерлік етті, төрт солист – Тереза Стольц (сопрано), Мария Вальдман (меццо-сопрано), Джузеппе Каппони (тенор) және бас. Стольц, Вальдман және Майни 1872 жылы «Аиданың» еуропалық тұсаукесерінде Аида, Амнерис және Рамфис рөлдерін орындаған еді, ал Каппони да сол тұсаукесерде Радамес рөлін ойнауға ниеттенген, бірақ ауруға байланысты басқа актермен алмастырылды. Тереза Стольц үлкен мансапқа ие болды, Вальдман 1875 жылы өте ерте зейнетке шықты, ал ер адамдардың солистері көзге түспей қалды. Сондай-ақ, Тереза Стольц 1869 жылы Анджело Марианиға күйеуге шықты, бірақ кейін оны тастап кетті. "Реквием" үш күннен кейін, 25 мамырда, сол солистердің қатысуымен және Вердинің дирижерлігімен қайта орындалды. Ол бірден үлкен сәттілікке ие болды, бірақ барлық жерде емес. Париждегі «Опера-Комик» театрында жеті рет қойылды, бірақ Лондонның жаңа Корольдік Альберт залы мұндай католиктік шараға толы алмады. Венецияда осы қойылымға арнап әсем Византиялық шіркеу безендірілді. АҚШ-тағы тұңғыш қойылымы 1878 жылы Бостонда, әлі де өркендеп келе жатқан Гендель және Хайдн қоғамының күшімен өтті. Кейін ол стандартты хор репертуарынан жоғалып, бірақ 1930 жылдары қайта пайда болды және қазір тұрақты түрде орындалады, көптеген хор ұйымдарының репертуарының маңызды бөлігіне айналды. 1990 жылдан бері АҚШ және Еуропадағы еске алу шараларына Терезиндегі қойылымдардың құрметіне "Реквиемнің" еске алу концерттері енгізілді. Мюрри Сидлин бұрынғы Терезин ескерткішінде өткен қойылымдардан кейін 2006 жылы Терезинде "Реквиемді" орындады және хорды сол жердегі, түпкілікті тұтқындар репетиция жасаған жертөледе дайындады. Прага көктемі фестивалінің аясында аман қалғандардың екі баласы хорда ән шырқады, ал олардың ата-аналары көрермендер қатарында отырды. "Реквием" соңғы жылдары түрлі сахналық қойылымдарда бірнеше рет қойылды. Ахим Фрейер 2006 жылы Берлиндегі Deutsche Oper үшін қойылым жасады, ол 2007, 2011 және 2013 жылдары қайта жаңғыртылды. Фрейердің сахналауында «Ақ періште», «Өлім – әйел», «Жалғыздық» және «Жүк тасушы» атты төрт вокалдық рөлге хореографиялық аллегориялық кейіпкерлер қосылды. 2011 жылы Oper Köln опера театры Клеменс Бектелдің толық сахналық қойылымын көрсетті, онда төрт басты кейіпкер әртүрлі өмір мен өлім жағдайларында бейнеленді: Фукусимадағы ядролық апат, түрмедегі түрік жазушысы, булимиямен ауыратын жас әйел және Африкадағы көмекші жұмыскер. 2021 жылы Нью-Йорк Метрополитен Операсы 11 қыркүйек шабуылының 20 жылдығына арналған "Реквиемді" орындады.
The Requiem was first performed in the church of San Marco in Milan on 22 May 1874, the first anniversary of Manzoni's death. Verdi himself conducted, and the four soloists were Teresa Stolz (soprano), Maria Waldmann (mezzo soprano), Giuseppe Capponi (tenor) and it (bass). As Aida, Amneris and Ramfis respectively, Stolz, Waldmann, and Maini had all sung in the European premiere of Aida in 1872, and Capponi was also intended to sing the role of Radames at that premiere but was replaced due to illness. Teresa Stolz went on to a brilliant career, Waldmann retired very young in 1875, but the male singers appear to have faded into obscurity. Also, Teresa Stolz was engaged to Angelo Mariani in 1869, but she later left him. The Requiem was repeated at La Scala three days later on 25 May with the same soloists and Verdi again conducting. It won immediate contemporary success, although not everywhere. It received seven performances at the Opéra Comique in Paris, but the new Royal Albert Hall in London could not be filled for such a Catholic occasion. In Venice, impressive Byzantine ecclesiastical decor was designed for the occasion of the performance. Its debut performance in the United States was in Boston in 1878, by the still thriving, Handel and Haydn Society. It later disappeared from the standard choral repertoire, but made a reappearance in the 1930s and is now regularly performed and a staple of many choral societies. Since the 1990s, commemorations in the US and Europe have included memorial performances of the Requiem in honor of the Terezín performances. On the heels of previous performances held at the Terezín Memorial, Murry Sidlin performed the Requiem in Terezin in 2006 and rehearsed the choir in the same basement where the original inmates reportedly rehearsed. Part of the Prague Spring Festival, two children of survivors sang in the choir with their parents sitting in the audience. The Requiem has been staged in a variety of ways several times in recent years. Achim Freyer created a production for the Deutsche Oper Berlin in 2006 that was revived in 2007, 2011 and 2013. In Freyer's staging, the four sung roles, "Der Weiße Engel" (The White Angel), "Der Tod ist die Frau" (Death is the Woman), "Einsam" (Solitude), and "Der Beladene" (The Load Bearer) are complemented by choreographed allegorical characters. In 2011, Oper Köln premiered a full staging by Clemens Bechtel where the four main characters were shown in different life and death situations: the Fukushima nuclear disaster, a Turkish writer in prison, a young woman with bulimia, and an aid worker in Africa. In 2021, the New York Metropolitan Opera performed the Requiem for the 20th anniversary of the September 11 attacks.
Версиялар мен баптаулар
Париж сахнасындағы қойылым үшін Верди "Liber scriptus" бөлімін қайта жөндеп, Мария Вальдманға келешектегі қойылымдарда қосымша жеке орындау мүмкіндігін берді. Бұрынғыда бұл бөлім классикалық барокко стиліндегі хор фугасы үшін жазылған еді. 1875 жылдың мамыр айында Корольдік Альберт-холлдағы тұңғыш қойылымынан кейін, бұл түзету ең көп орындалатын түпкілікті нұсқаға айналды, алайда түпнұсқа нұсқасы Bärenreiter және Чикаго университетінің баспаларынан шыққан шығарманың ғылыми басылымдарында сақталған. Төрт фортепианомен немесе мыс оркестрінің сүйемелдеуімен орындалған нұсқалар да болды. Франц Лист "Agnus Dei" шығармасын жеке фортепианоға арнап жазды (S. 437). Оны Лесли Хауард жазды.
For a Paris performance, Verdi revised the "Liber scriptus" to allow Maria Waldmann a further solo for future performances. Previously, the movement had been set for a choral fugue in a classical Baroque style. With its premiere at the Royal Albert Hall performance in May 1875, this revision became the definitive edition that has been most performed since, although the original version is included in critical editions of the work published by Bärenreiter and University of Chicago Press. Versions accompanied by four pianos or brass band were also performed. Franz Liszt transcribed the Agnus Dei for solo piano (S. 437). It has been recorded by Leslie Howard.