Lotus 43: Формула-1 тарихындағы сәтсіздік пен жетістіктер
Lotus 43
Lotus 43 – 1966 жылғы Формула-1 жарыс машинасы. Colin Chapman жобалаған, бірақ BRM қозғалтқышының салдарынан тек АҚШ Гран-приінде жеңіске жетті. Техникалық ерекшеліктері туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Lotus 43 – Колин Чапманның 1966 жылғы маусым үшін жасаған Формула-1 жарыс машинасы. Ауыр және сенімсіз BRM қозғалтқышының салдарынан, ол тек бір жарысқа – 1966 жылғы АҚШ Гран-приіне – жеңіс тудырды.
The Lotus 43 was a Formula One racing car designed by Colin Chapman for the 1966 season. Hampered by its heavy and unreliable BRM engine, it won only one race, the 1966 United States Grand Prix.
Тұжырымдама
Lotus 43 ішінара Lotus 38 Indycar-ға негізделген, себебі Чэпменнің Indy-дегі тәжірибесі үлкен қозғалтқыш қуатымен және дөңгелек/аспа орнатумен байланысты болды. Автомобиль 1966 жылы күшіне енген жаңа ережелерге жауап ретінде осылай жобаланды, бұл қозғалтқыштың көлемін 3 литрге дейін арттырды. Үлкен қозғалтқыштардың қуатын жақсырақ көтере алатын жаңа, кеңейтілген дөңгелектермен қатар, мықты конструкцияның қажеттілігі айқын болды. Cosworth Lotus үшін 1967 жылғы Formula One маусымына енгізілетін жаңа қозғалтқыш DFV-ді әзірледі, ал Чэпмен осы уақытта BRM P75 H16 қозғалтқышын пайдалану туралы келісім жасады. P75 қағаз бойынша техникалық тұрғыдан жетілген және қуатты болды, және Чэпмен оның машиналарына тағы бір сәтті маусым әкеледі деп үміттенді. Алғашқы қиындық H16 қозғалтқышы Team Lotus зауытына, Норфолк графтығындағы Хетлге келгенде туды, оны жүк көлігінен түсіру үшін төрт адам қажет болды. Қозғалтқыш тым ауыр, сенімсіз және уәделенген қуатты бере алмады. Қозғалтқыш проблемаларын ескермегенде, 43 шасси тамаша дизайн болды және оның элементтері 1967 жылғы, әлдеқайда сәтті Lotus 49-да қолданылды, соның ішінде қозғалтқышты салмақты көтеретін және артқы аспаны бекітетін конструкциялық мүше ретінде пайдалану.
The Lotus 43 was partially based on the Lotus 38 Indycar, due to Chapman's experience at Indy with larger engine capacity and tyre/suspension setup. The car was designed in this way in response to new regulations which came into force in 1966, which increased the engine capacity to 3 litres. Along with newer, wider tyres better able to handle the power of the larger engines, the need for a more robust design was obvious. Cosworth were developing a new engine for Lotus, the DFV, to be introduced for the 1967 Formula One season, and in the meantime Chapman made a deal for use of the BRM P75 H16 engine. The P75 on paper was technically advanced and powerful, and Chapman had hopes that it would power his cars to another successful season. The first sign of trouble was when the H16 engine arrived at the Team Lotus factory in Hethel, Norfolk and it required four men to lift it from the truck. The engine proved to be overweight, unreliable and was unable to produce the promised power. Engine problems aside, the 43 chassis was an excellent design and elements of it were used in its 1967 successor, the far more successful Lotus 49, including the use of the engine as a stressed structural member which bore weight and to which the rear suspension was attached.
1966 жыл
Автомобиль 1966 жылы Питер Арунделл басқарып, Монако Гран-приінде дебют жасауы тиіс болған, бірақ ол қолжетімді болмады. Келесі Бельгия Гран-приіндегі алғашқы шығуы жаттығу кезінде қозғалтқыш бұзылып аяқталды. 43-ші модель Италия Гран-приінде қайта пайда болды, бірақ беріліс қорабының істен шығуынан жарыстан шығарылды. Кларк содан кейін Уоткинс-Глендегі АҚШ Гран-приінде жеңіске жетті, бұл P75 қозғалтқышының жалғыз жарыс жеңісі болды, ол үшін BRM командасы берген қосалқы қозғалтқыш пайдаланылды. Дегенмен, беріліс қорабының қайта істен шығуы 43-ші машинаның маусымның соңғы жарысы – Мексика Гран-приінен шығуына себеп болды.
The car was supposed to debut at the 1966 Monaco Grand Prix, driven by Peter Arundell, but it was unavailable. Its first outing at the following Belgian Grand Prix ended during practice, when the engine gave out. The 43 reappeared at the Italian Grand Prix but retired with gearbox failure. Clark then won the United States Grand Prix at Watkins Glen, the only race win for the P75 engine, using a spare engine loaned by the BRM team. However, gearbox failure again led to the 43's retirement from the final race of the season, the Mexican Grand Prix.
1967 жыл
1967 жылы 43-ші модель Оңтүстік Африка Гран-присінде, Kyalami трассасында соңғы рет көзге түсті, онда Кларк және жаңа командаласы Грэм Хилл екеуі де жарыстан шықты. Барлығы екі машина ғана жасалды, кейін Роберт Лэмплоу мен Джок Расселге сатылды. Олар машиналарды 4,7 литрлік Ford V8 қозғалтқыштарымен жабдықтап, Формула 5000 жарыстарына қатысты.
In 1967 the 43 made its final appearance at the South African Grand Prix at the Kyalami circuit, where Clark and new team mate Graham Hill both retired their cars. Only two cars were built and were later sold to Robert Lamplough and Jock Russell, who fitted them with 4.7 litre Ford V8 engines and competed in Formula 5000 events.
ПК-мен симуляция
Lotus 43-тің (көлік физикасымен үйлесетін) жүргізілетін, толыққанды қайта жасалған нұсқасы 2007 жылы PC негізіндегі жарыс симуляторы Grand Prix Legends үшін тегін қолжетімді '66 Mod' толықтыруында пайда болды.
A driveable, detailed reconstruction of the Lotus 43 (with matching car physics) appeared in 2007 in the freely available '66 Mod' for the PC based racing simulation Grand Prix Legends.