Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тайваньда 1991 жылғы заң бойынша проституция қылмыс деп есептелді. 2011 жылы Тайваньның жергілікті басқару органдарына проституцияға рұқсат етілген "арнайы аймақтар" құруға мүмкіндік беретін заң енгізілді. Осы аймақтардың шегінен тыс жерде проституция заңсыз. 2017 жылға қарай ешқандай "арнайы аймақ" ашылмады.
none
Prostitution in Taiwan was made illegal under a 1991 law. Legislation was introduced in 2011 to allow local governments in Taiwan to set up "special zones" where prostitution is permitted. Outside these zones prostitution is illegal. As of 2017 no "special zones" had been opened.
Жапон билігі (1895-1945 жж.)
Жапон үкімшілігі кезінде (1895–1945 жж.) Тайваньның белгілі бір аудандарында гейша үйлері мен жынысқорлық үйлері жұмыс істеуге рұқсат берілген. Кейін гейшалар "үй иесі" (хостесса) ретінде дамыды. 1950 жылдарға дейін көптеген қыздар қаржылық себептермен ата-аналарының қарызына түсіп, жынысқорлыққа келісім берді, олардың осы әрекеті ұл-қыздық парыздың орындалуымен байланысты болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жапондықтар әйелдерді жалдап немесе мәжбүрлеп, "қылық әйелдері" (comfort women) қызметіне тартты. Осы кезеңде корей әйелдері Тайваньда жапондықтар үшін жынысқорлықпен айналысты немесе сексуалдық құлдыққа түсті.
During the period of Japanese rule (1895–1945), geisha houses and brothels were authorized to operate in certain districts of Taiwan. Later geishas evolved into "hostesses". As late as the 1950s, many girls who were indentured by their parents into prostitution for financial reasons consented out of filial piety. During World War II, the Japanese recruited or coerced women into serving as comfort women. During this period, Korean women came to work as prostitutes for the Japanese in Taiwan or were coerced into sexual slavery.
Соғыстан кейінгі ұлтшыл үкімет (1945)
1945 жылы Қытай Республикасы билікті алғанда, Қытайдың ұлттық үкіметі бастапқыда көптеген қонақүйлер мен жезөкшелерді тыйым салды, жезөкшелікті жапондықтар тарапынан қолдау алған әдепсіздік деп атады. Бірақ, сол кезде Қорғаныс министрлігі 1949 жылы Қытайдан келген көптеген жалғыз әскерилерге сексуалдық қызмет көрсету үшін шеткі аралдарда ресми жезөкшеханалар ашты. 1956 жылы үкімет Тайвань провинциясының жезөкшелерді басқару ережелері арқылы жезөкшелерді тіркеу және лицензиялау саясатын қайта жаңғыртты. 1960 жылдардағы қарқынды индустриализация қалаларға жастардың көптеп келуіне әкеп соқты, нәтижесінде кофехана мәдениеті пайда болды, онда әйелдер жас ерлер жұмысшыларына қызмет көрсетті. Сонымен қатар, АҚШ-тың екі әскери базасының ашылуы американдық әскерилерге арналған барлар мен би залдарының пайда болуына себеп болды. Тайваньдағы АҚШ әскерлеріне қызмет көрсеткен бар қыздарының көпшілігі Тайваньның аборигендері болды. Осы кезеңде Тайваньдағы Бейтоу ыстық суларында шетелдіктерге қызмет көрсеткен жезөкшелер Тайвань аборигендерінің әйелдері ("таудан келген жас тайпалық қыздар") болды, олардың клиенттері арасында жапон бизнесмендері де болды. Кейіннен 1972 жылы Жапония Тайваньмен ресми дипломатиялық қатынастарын тоқтатқаннан кейін олар Оңтүстік Корея әйелдеріне сексуалдық туризмге көшті. Үкіметтің әдепсіздікке қатысты алаңдаушылығы полицияның көпшілік орындағы, кейде жеке өмірдегі жақындыққа бақылауын күшейтті. Секс-сауда көбірек дау тудырды; 1974 жылы үкімет жаңа жезөкшеханаларға лицензия беруді тоқтатты, ал 1980 жылдары Тайвань абориген қыздарын жезөкшелікке мәжбүрлеуге қарсы науқан Тайвань бойынша жезөкшелікті толық тыйым салуға қол жеткізген жезөкшелікке қарсы қозғалысқа айналды. Соңғы рет 1997 жылы Тайбэй қаласының мэрі Чэн Шуй Бьян басшылығымен жезөкшелік заңсыз деп жарияланды.
When the Republic of China took control in 1945, the Chinese Nationalist government initially banned most hostesses and prostitutes, labeling prostitution an immoral practice encouraged by the Japanese. At the same time, however, the Ministry of Defense maintained official brothels on outer islands to provide sexual services to the many single military men who arrived from China in 1949. In 1956, the government revived the policy of registering and licensing prostitutes under the Measures for the Administration of Taiwan Province of Prostitutes. Rapid industrialization in the 1960s brought an influx of young people into the cities, giving rise to a coffee house subculture, where female hostesses catered to young male workers. At roughly the same time, the opening of two U. S. army bases spawned bars and dance halls to cater to the American military population. The majority of bar girls servicing US troops in Taiwan were Taiwan Aboriginal women. The prostitutes patronised by foreigners at Beitou hot springs in Taiwan during this period were Taiwan Aboriginal women ("young tribal girls from the mountains") whose client included Japanese businessmen who later switched to sex tourism of South Korean women in 1972 after Japan ended formal diplomatic relations with Taiwan. Government concern over immorality led to increased police attention directed at intimacy in public, and sometimes in private. The sex trade became increasingly controversial; in 1974 the government stopped licensing new brothels, and in the 1980s, a campaign aimed at rescuing Taiwanese aborigine girls forced into prostitution grew into an anti prostitution movement that successfully lobbied for outright banning of prostitution across Taiwan. The last jurisdiction to outlaw prostitution was the city of Taipei, in 1997, under mayor Chen Shui bian.
Конституциялық шешім (2009)
Осыдан кейін Конституциялық сот қолданыстағы заңнаманы конституциялық емес деп жариялады және оның 2 жыл ішінде күшін жоюды бұйырды. Үкімет өкілдері секс-жұмысты қылмыстан босату жоспарлары бар екенін мәлімдеді. Бұл Ішкі істер министрлігінің осы мәселе бойынша жасаған алғашқы мәлімдемесі болды, бірақ Тайбэй қаласының мэрі Хау Лун бин жергілікті «қызыл шамдар» аймақтарына рұқсат беру жоспарына қарсылық білдірді. Дегенмен, 2010 жылы үкімет бұл мәселені талқылауын жалғастырды. 2010 жылдың қазан айында үкімет заңдар енді күшіне енбей жатқанда, кішкентай жезөкшеханаларға жұмыс істеуге рұқсат беруді жоспарлап отырғанын хабарлады. 2011 жылдың мамыр айында үкімет заң жобасының жақын арада дайындалатынын мәлімдеді.
Subsequent to this, the Constitutional Court declared the existing legislation unconstitutional, and ordered that it cease to be in effect within 2 years. Again government officials stated there were plans to decriminalize sex work. This was the first pronouncement by the Ministry of the Interior on the subject, but plans to allow local red light districts were opposed by Taipei's Mayor Hau Lung bin. However, in 2010 the government was still debating the subject. In October 2010, the government announced it was planning to allow small brothels to operate, while meanwhile the laws were no longer being enforced. In May 2011, the government announced that a draft bill was imminent.
Жауап
Тайваньның тәсілі Қытайда көбірек либералды саясатты қолдайтындарға жаңа үміт сыйлады. Тайваньда халық бұл бастаманы шамалы ғана қолдады, бірақ "Үміт бағы" қоры сияқты кейбір әйелдер ұйымдары оған қарсы шықты.
Taiwan's approach created renewed hope for those advocating for more liberal policies in China. In Taiwan the public narrowly supported the initiative but it was opposed by some women's groups such as The Garden of Hope Foundation.
Құқықтық мәртебе
Тайваньда арнайы аймақтардан басқа жерде проституция заңсыз, бірақ ешқандай "ерекше аймақтар" ашылмаған. Полиция ұстаған шетелдік проституткалар "шетелдік азаматтың заңсыз жұмысы" емес, проституция жасағаны үшін айыпталады, бұл олардың заңсыз екенін көрсетеді. 2015 жылы Тайвань халықаралық эскорт-проституция желісін жойды.
Prostitution in Taiwan is illegal except in special zones, but no "special zones" have been opened. Foreign prostitutes caught by police are charged with prostitution rather than "illegal work by foreign national", which implies illegality. In 2015, Taiwan busted a global escort prostitution ring.
Жыныстық қатынас
Тайвань – жыныстық құлдыққа түскен әйелдер үшін бағыт. Аз дәрежеде Тайвань әйелдер мен балаларды жыныстық құлдыққа тарту ошағы болып табылады. Тайваньдық әйелдер мен балалар ішкі жыныстық құлдыққа түседі, оның ішінде саудагерлер тайваньдық және шетелдік құрбандарды есірткіге тәуелді ету арқылы алдап, олардан пайда көреді. Жыныстық құлдықтың көптеген құрбандары Тайваньның экономикалық тұрғыдан қиын жағдайдағы аймақтарынан шыққан. Қытай мен Оңтүстік-Шығыс Азия елдерінен келген әйелдер жыныстық құлдық мақсатында алаяқтық некелер мен жалған жұмыс ұсыныстары арқылы Тайваньға әкелінеді. Тайваньдағы адам саудагерлері смартфон қосымшалары мен интернетті олардың қызметін жүргізу және құқық қорғау органдарынан өздерін жасыру үшін көбірек пайдаланады. АҚШ Мемлекеттік департаментінің Адам саудасына қарсы күрес жөніндегі кеңсесі Тайванды "1-ші деңгейлі" ел ретінде бағалайды.
Taiwan is a destination for women subjected to sex trafficking. To a lesser extent, Taiwan is a source of women and children subjected to sex trafficking. Taiwanese women and children are subjected to domestic sex trafficking, including as part of an increasing trend in which traffickers induce and take advantage of Taiwanese and foreign victims’ drug addictions. Many child sex trafficking victims are from economically disadvantaged areas in Taiwan. Women from China and Southeast Asian countries are lured to Taiwan through fraudulent marriages and deceptive employment offers for purposes of sex trafficking. Traffickers in Taiwan are also increasingly utilizing smartphone apps and the internet to conduct their recruitment activity and to mask their identities from law enforcement. The United States Department of State Office to Monitor and Combat Trafficking in Persons ranks Taiwan as a 'Tier 1' country.