Эд Гарднер: Америкалық актер және «Даффис Таверна» авторы
Ed Gardner
Эд Гарднер (1901-1963) – американдық актер, жазушы, режиссер. "Duffy's Tavern" радио комедиясының авторы және жұлдызы ретінде танымал. Биографиясы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актер (1901–1963)
American actor (1901–1963)
Эд Гарднер (шын аты Эдвард Поггенберг; 29 маусым 1901 – 17 тамыз 1963) – американдық комедиялық актер, сценарист және режиссер. Ол ең көп радионың танымал «Даффидің тавернасы» комедиялық сериясын жасағандығымен және оның басты рөлде ойнағандығымен есте қалады.
Ed Gardner (born Edward Poggenberg; June 29, 1901 – August 17, 1963) was an American comic actor, writer and director, best remembered as the creator and star of the radio's popular Duffy's Tavern comedy series.
Алғашқы жылдар
Гарднер Нью-Йорктің Астория қаласында Эдвард Поггенберг болып дүниеге келді. Оның әкесі әшекейлеп жасайтын маман, сонымен қатар жартылай кәсіби бейсбол ойнаған. Гарднер 4-ші мемлекеттік мектепте және Асториядағы Уильям Каллен Брайант орта мектебінде оқыды. 14 жасында мектепті тастап, аудандық салонның бірінде фортепианода ойнауға кірісті. Көңіл көтеру саласында мансап бастамас бұрын Гарднер стенограф, теміржол кеңсесінің қызметкері және сатушы болып жұмыс істеді. Продюсер Кросби Гейдж үшін жарнамамен айналысқанда театрға қызығушылық танытты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Гарднер Нью-Йорктен 7-ші полкте қызмет етті. Шоу-бизнеске кірмес бұрын Гарднер J. Уолтер Томпсон жарнама агенттігінің өкілі болды. 1930 жылдардың басында сахналық қойылымдарды шығара бастады. Ол Бродвейде "Coastwise" драмалық пьесасын (1931) қойды, сондай-ақ "After Such Pleasures" (1934) Бродвей комедиясын жазып, режиссерлік етті.
Gardner was born Edward Poggenberg in Astoria, New York. His father was an ornamental plasterer who also played semiprofessional baseball. Gardner attended Public School 4 and William Cullen Bryant High School in Astoria. He dropped out of school when he was 14 in order to play the piano at a neighborhood saloon. Before going into entertainment as a career, Gardner worked as a stenographer, a clerk for a railroad, and a salesman. He became interested in the theater when he worked with publicity for producer Crosby Gaige. During World War I, Gardner served in the 7th Regiment from New York. Gardner was a representative for the J. Walter Thompson advertising agency before going into show business. He began producing for the stage in the early 1930s. He produced the drama play Coastwise on Broadway (1931) and wrote and directed the Broadway comedy After Such Pleasures (1934).
Радио
1940-жылдардың басында Гарднер радио бағдарламаларының режиссері, сценарийшісі және продюсері болып жұмыс істеді. 1941 жылы ол өзі дайындап отырған "Бұл Нью-Йорк" бағдарламасы үшін кейіпкер жасады. Гарднер ойнаған бұл кейіпкер Даффидің тавернасының Арчиі болды. "Даффидің тавернасы" арқылы ол радиода танымал атанды, ақылды, сөздерін дұрыс таба алмайтын бармен Арчи рөлін сомдады. Бұл сәтті радио бағдарлама 1941 жылдан 1942 жылға дейін CBS арнасында, 1942 жылдан 1944 жылға дейін NBC Blue Network арнасында және 1944 жылдан 1951 жылға дейін NBC арнасында эфирге шықты. Нью-Йорк акцентімен сөйлеп, өзінің жаратушысы білген барлық қарапайым Нью-Йорктіктерге ұқсаған Гарднер Арчи рөлінде әр апталық бағдарламаны телефонға жауап берумен бастайтын: "Даффидің тавернасы, элитаның тамақтануға жиналатын орны, менеджер Арчи сөйлеп тұрмын, Даффи қазір жоқ—о, сәлем, Даффи!". Тавернаның иесі Даффи ешқашан көрінбеді, бірақ Арчи көрінді, Гарднер рөлге лайықты актер таба алмағаннан кейін өзі ойнады. Тавернаның тұрақты клиенттерінің ішінде Даффидің ойсыз, жігіттерге құмар қызы, әзілқой официант Эдди, мас Финнеган және полицей Клэнси болды. Қыздың рөлін бірнеше актриса сомдады, бірақ ол Гарднердің бірінші әйелі Ширли Буттан басталды, олар 1942 жылы ажырасқаннан кейін де достықтарын сақтады. Гарднер "Даффидің тавернасына" радио режиссері ретінде тәжірибесін әкелді. Ол бұрын "Руди Валли және Джон Бэрримор" радиошоуының авторы болды және Джордж Бернс пен Грейси Аллен, Бинг Кросби, "Риплидің сенуге болатын және бола бермейтін дүниелері", Ал Джолсон мен Фанни Брайс үшін бағдарламалар режиссерлік етті. Сонымен қатар, Гарднер бағдарламаның сценарийшілерінің бірі және, құндылығы бойынша, сценарий редакторы болды, оның штатында Абе Барроуз, Сол Сакс, Парк Леви, Ларри Райн, Ларри Гелбарт және Дик Мартин болды. Ол әзілді сөйлейтін кез келген адамды сценарийші ретінде жұмысқа алумен белгілі болды, бірақ Гарднер әр бағдарламаның сценарийіне соңғы шешімді өзі қабылдады. 1949 жылы Гарднер Пуэрто-Риконың болашақ медиа жобалары үшін табыс салығынан босатылған мәртебесін пайдалана аламын деп үміттене отырып, радиошоуын сол жерге көшірді, бірақ ол Голливудтан шыққан кездегідей сәтті болмады. Көптеген қонақтар бағдарламаға қатысудан бас тартты және ол 1951 жылы эфирден тоқтатылды. Гарднер радиодағы "Полковник Стопнагл" атымен танымал болған юморист Ф. Чейз Тейлорды сценарий жазуға және Пуэрто-Рико кезеңінде бағдарламаға қатысуға шақырды.
In the early 1940s, Gardner worked as a director, writer, and producer for radio programs. In 1941, he created a character for This Is New York, a program that he was producing. The character, which Gardner played, became Archie of Duffy's Tavern. He found fame on radio with Duffy's Tavern, portraying the wisecracking, malaprop prone barkeeper Archie. The successful radio program aired on CBS from 1941 to 1942, on the NBC Blue Network from 1942 to 1944, and on NBC from 1944 to 1951. Speaking in a nasal New York accent, and sounding like just about every working class New Yorker his creator had ever known, Gardner as Archie invariably began each week's show by answering the telephone and saying, "Duffy's Tavern, where the elite meet to eat, Archie the manager speaking, Duffy ain't here—oh, hello, Duffy." Duffy the owner never appeared, but Archie did, with Gardner assuming the role himself after he could not find the right actor to play the role. Regulars in the tavern included Duffy's airheaded, man crazy daughter, droll waiter Eddie, barfly Finnegan and Clancy the cop. The daughter was played by several actresses but began with Shirley Booth, Gardner's first wife, with whom he remained friends even after their 1942 divorce. Gardner also brought radio directing experience to Duffy's Tavern. He had previously originated the Rudy Vallee John Barrymore radio show and directed shows for George Burns and Gracie Allen, Bing Crosby, Ripley's Believe It or Not, Al Jolson and Fanny Brice. In addition, Gardner was one of the show's writers and its script editor in all but name, though he had a staff that included Abe Burrows, Sol Saks, Parke Levy, Larry Rhine, Larry Gelbart, and Dick Martin. He was notorious for hiring as a writer anyone who sounded funny to him in passing, but Gardner ultimately had the final say on each show's script. In 1949, hoping to be able to take advantage of Puerto Rico's income tax free status for future media ventures, Gardner moved his radio show there, but it was not as successful as it was when it originated from Hollywood, California. Many guest personalities declined to make the journey to appear on the show and it eventually went off the air in 1951. Gardner invited humorist F. Chase Taylor, radio's "Col. Stoopnagle," to write scripts and make appearances on the show during its Puerto Rico period.
Кино және теледидар
Гарднер өзінің Арчи рөлін Paramount студиясында түсірілген "Дэффидің тавернасы" (1945) фильміне қайта ойнады. Гарднерден басқа, фильмде Paramount Pictures-тің ондаған жұлдыздары қатысты. Гарднер өзінің жеке компаниясы – Эдвард Ф. Гарднер Продакшнс үшін "Менің бетім бар адам" (1951) криминалды триллерінің продюсері болды. Фильм United Artists арқылы шығарылды, бірақ кассада сәтсіз болды. Гарднер 1954 жылы "Дэффидің тавернасын" теледидарға көшіруге тырысты, онда өзі комиктер Джимми Конлин мен Алан Ридпен бірге түсті. Өндірістің жоғары сапалы болуына қарамастан (Голливудтағы Хэл Роуч студиясында түсірілді) және таныс актерлердің қатысуына қарамастан, сериал тек бір жыл бойы 38 жарты сағаттық бөлімнен тұрды. Радио тарихшысы Джеральд Нахман ("Радиода өстім") жазушы Ларри Райнды цитата келтірді: фильм мен теледидардағы сәтсіздіктердің басты себебі Гарднердің камера бұрыштарына бейімделе алмауы болды. "Ол теледидарда жұмыс істей аламын деп ойлап, радиодан кетіп қалды", - деді Райн Нахманға. "Ол жаман актер еді, және ол мұны білді."
Gardner recreated his role as Archie for the motion picture version, Duffy's Tavern (1945), at Paramount. Besides Gardner, the movie featured dozens of Paramount Pictures stars. Gardner was the producer of the film noir crime/thriller The Man with My Face (1951) for his own company, Edward F. Gardner Productions. It was released by United Artists but was a boxoffice disappointment. Gardner also tried bringing Duffy's Tavern to television in 1954, starring himself alongside comedians Jimmy Conlin and Alan Reed. Despite solid production values (with filming at the Hal Roach studio in Hollywood) and the presence of familiar character actors, the series ran for only one year, yielding 38 half hour episodes. Radio historian Gerald Nachman (Raised on Radio) quoted writer Larry Rhine as saying the film and television failures were in large part due to Gardner's inability to adapt to camera angles. "He thought he could do TV, so he left radio," Rhine told Nachman. "He was a bad actor, and he knew it."
Жеке өмір
Гарднер мен Бут 13 жыл үйленген, 1942 жылы ажырасып кетті. Гарднердің екінші некесі 1943 жылы Симон Хегеманмен болды және ол өмірінің соңына дейін жалғасты, нәтижесінде екі ұлы дүниеге келді: Эдвард кіші (1944 жылы туған) және Стивен (1948 жылы туған). 1958 жылға қарай, бойы ұзын, денесі жіңішке комедия актерi жартылай зейнетке шығып, әйелі мен ұлдарымен Беверли-Хиллсте тұрып, кейде ғана қонақ ретінде түскен, мысалы, 1961 және 1962 жылдары «Альфред Хичкок ұсынады» бағдарламасында бірнеше рет қатысты.
Gardner and Booth were married for 13 years, divorcing in 1942. Gardner's second marriage, to Simone Hegemann in 1943, endured until his death and produced two sons, Edward, Jr. (b. 1944) and Stephen (b. 1948). By 1958, the tall, gangling comedian was semi retired, living with his wife and sons in Beverly Hills and making only occasional guest appearances, such as a few turns on Alfred Hitchcock Presents in 1961 and 1962.
Өлім
1963 жылдың 17 тамызында Гарднер 62 жасында Лос-Анджелестегі Good Samaritan ауруханасында бауыр ауруынан көз жұмды. Ол Голливудтағы Hollywood Forever зираттарындағы Chapel of the Pines бейітіне жерленді.
On August 17, 1963, Gardner died at age 62 of a liver ailment at Good Samaritan Hospital in Los Angeles. He was interred in Chapel of the Pines at Hollywood Forever Cemetery, Hollywood.