Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық футбол клубы. The Northern Bullants – Виктория футбол лигасында (VFL) ойнайтын жартылай кәсіби австралиялық футбол клубы. Престон қаласында орналасқан «Буллантс» клубы өз үй ойындарын Престон Сити Овал стадионында өткізеді. Клуб 1882 жылы «Престон футбол клубы» ретінде құрылды, және ол әлі де заңды түрде осы атаумен тіркелген. Клуб 1903-1911 жылдар аралығында Виктория футбол қауымдастығына (VFA) қатысты, содан кейін 1926 жылдан бастап қайтадан қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін клуб «Буллантс» деп аталды және ақ монограммасы бар қарапайым қызыл жейде киді. Кейін клуб «Солтүстік Булантс» болып өзгерді. 2003 жылдан 2020 жылға дейін Австралия футбол лигасының (AFL) «Карлтон Блюз» клубымен серіктес болды; және 2012 жылдан 2020 жылға дейін клуб AFL серіктесінің түстерін және лақап атын қабылдап, «Солтүстік Блюз» клубы аталды. 2020 жылы COVID-19 пандемиясының салдарынан серіктестік тоқтатылды; және 2021 жылдан бастап клуб қайтадан «Солтүстік Булантс» атауымен тәуелсіз VFL клубы ретінде жұмыс істеп келеді. Клуб төрт рет 1-дивизионда және екі рет 2-дивизионда жеңіске жетті, барлығы 1960-шы жылдардан 1980-шы жылдарға дейінгі ең табысты кезеңінде.
Australian rules football club
The Northern Bullants are a semi professional Australian rules football club that plays in the Victorian Football League (VFL). Based in Preston, the Bullants play their home games at the Preston City Oval. The club was established in 1882 as the Preston Football Club, the name which the club is still legally registered under. The club participated in the Victorian Football Association (VFA) between 1903 and 1911, and then since 1926. After World War II, the club was known as the Bullants, and wore a plain red guernsey with a white monogram. The club later became the Northern Bullants. It was affiliated with the Carlton Blues in the Australian Football League (AFL) from 2003 to 2020; and, from 2012 until 2020, the club adopted the colours and nickname of its AFL affiliate to become the Northern Blues. The alignment was terminated in 2020 due to the COVID 19 pandemic; and, from 2021, the club again operated as a stand alone VFL club under the Northern Bullants name. The club has won four Division 1 premierships and two Division 2 premierships, all during its most successful period from the 1960s to the 1980s.
Тарих
Клуб 1882 жылы құрылған, бірақ 1885 жылдың қыркүйегінде Jika Jika округі Престон деп аталғанға дейінгі алғашқы үш жылы туралы көп мәлімет жоқ. Содан кейін Престон және тағы бір жергілікті клуб, Говервилл бірігіп, Виктория жасөсперімдер футбол қауымдастығының (VJFA) төменгі лигаларында өнер көрсетті. Кеңеспен күрестен кейін клубқа 1887 жылы Престон паркінде ойнауға рұқсат берілді, алаңды кеңейту үшін бір жыл Кобургте ойнағанды қоспағанда, клуб сол жерде қалып келді.
The club was formed in 1882 but little is known of its first three years before the Shire of Jika Jika changed its name in September 1885 to Preston. Preston and another local club, Gowerville, then merged and competed at lower levels of the Victorian Junior Football Association (VJFA). After a battle with the council, the club was finally granted permission in 1887 to play on Preston Park, where it has remained with the exception of one year when it played at Coburg to allow the ground to be widened.
Викторияның жастар футбол ассоциациясы
1890 жылдан бастап клуб VJFA бірінші дивизионында ойнады және басқа клубтарға қарағанда қашықта орналасқандығына қарамастан, бес маусым қатарынан соңғы немесе соңғы екінші орынды алғанына қарамастан, 1890 жылғы 28 команданың ішінде он жылдықтан өткен жалғыз команда болды. 1890 жылдардың соңында аймақ өсе бастады және қиындыққа тап болған клуб өз қатарын және күшін жинады. 1900 жылы Брансуик-стрит-Овалда 5000 көрерменнің алдында Коллингвуд-Жуниорс (фактически Лига командасының екінші құрамы) командасын жеңіп, үш жыл қатарынан біріншіліктерді жеңіп алды. 1901 және 1902 жылдары да біріншіліктер сақталды, бірақ финалдық ойындар өткізілмеді, себебі Престон ең жақын қарсыластарынан екі ойынмен озып, титулға ие болды.
From 1890, the club played in the First Rate Division of the VJFA and despite its remote location compared with other clubs, was the only one of the 28 teams of 1890 to survive the decade, despite finishing last or second last in five consecutive seasons. By the late 1890s, the district was starting to grow and the struggling club gathered depth and strength. It took out the first of three consecutive First Rate premierships in 1900, defeating Collingwood Juniors (effectively the League team's Seconds) before 5,000 people at the Brunswick Street Oval. Further premierships followed in 1901 and 1902, with no finals being played as Preston finished the requisite two games clear of its nearest rivals to claim the title.
VFA
VFA кеңейуге ұмтылғандықтан, Престон 1903 жылы басқару органына қосылу үшін табиғи таңдау болды. Форма көк түсті сары белбеулі жемшіктен (ол Уильямстаунмен үйлеспейтін еді) қарапайым қоңыр жемшік пен теңіз көк түсті шорталарға өзгертілді. Алты ойын жеңген лайықты маусым болғанына қарамастан, клуб ойыншы табуда қиындыққа тап болды және 1904 жылы 27 ойын қатары жеңіліске ұшыраған кезеңнің ортасында соңғы орынға түсті. 1909 жылы бұрынғы Коллингвуд чемпионы Чарли Паннам басшылығымен қысқа мерзімге қайта жандану болды, бірақ бірнеше маңызды ойыншыларды Лига клубтарына жоғалтқаннан кейін Престон қайтадан құлдырап, 1910 және 1911 жылдары бір ғана ойын жеңді.
With the VFA keen to expand, Preston was a logical choice to join the senior body in 1903. The uniform changed from a blue jumper with yellow sash (which would have clashed with Williamstown) to a plain maroon jumper with navy blue knicks. Despite a reasonable opening season where it won six games, the club struggled to find players and finished last in 1904 in the middle of what was to be a 27 game losing streak. Several other bottom of the list results came before a brief resurgence in 1909 under former Collingwood champion Charlie Pannam, but with the loss of several key players to League clubs, Preston again went on a downward spiral and won just one game through 1910 and 1911.
Жас спортшыларға қайта оралу
1908 жылы Норткотт Ассоциацияға қосылғаннан кейін, екі көршілес клубты біріктіру үшін қысым көрсетілді және VFA 1912 жылдың басында мәселені шешуге мәжбүр болды. Престонның басшылары өз ойыншыларын басқа клубтарға өтуге ынталандырды, бірақ клубтың барлық кубоктары мен мүлікті оның екінші командасы болған Престон округінің кіші клубына аударды. Норткотт келесі бірнеше жыл бойы Норткотт және Престон футбол клубы ретінде танылды, бірақ ойындарын Норткотта өткізді, Норткотттың түстерін сақтап, VFA-дағы командасы Норткотт деп аталды. Біріккен клуб Норткотт футбол клубының жалғасы саналады.
With Northcote joining the Association in 1908, pressure was applied for the two neighbouring clubs to merge and the VFA forced the issue early in 1912. Preston officials encouraged their players to move, but diverted all the club's trophies and assets to the junior Preston Districts club that had acted as its Seconds. Northcote became known as the Northcote and Preston Football Club for the next few years, but it played its games in Northcote, retained Northcote's colours, and its team in the VFA continued to be known as Northcote. The merged entity is considered a continuation of the Northcote Football Club
Престон өз уақытынан бұрын ғана жоғары дивизионға көтерілді: 1912 жылға қарай округте 8800 акрға 4800 адам таралып (орташа есеппен акрға 0,6 адамнан), VFA-дағы басқа қала маңындағы клубтардың арасында ең кішісі Брайтон болды, онда 11 000 адам тұрды. Престонның VFA-ның алғашқы күндеріндегі жетекші ойыншысы – Сид Холл, ол бәсекедегі ең жақсы жоғары допты ұстаушы деп саналатын орталық жартылай қорғаушы болды. Сәттілікке жетпесе де, Престон Перси Огден (Эссендон), Хедли Томкинс және Билл Хендри (Мельбурн), Хью Джеймс (Ричмонд), Джо Принс (Сент-Килда, Оңтүстік Мельбурн және Карлтон), Джордж Доулл (Джилонг) және Эрик Вудс (Университет) сияқты біраз талантты ойыншыларды жоғары лигаға жіберді. Престонның орнын екі жыл бойы бірде-бір ойын жеңбеген Мельбурн Сити клубы басты. Престон клубының ядросы Виктория жас футбол ассоциациясының бірінші дивизионына оралды. Огден 1916 және 1917 жылдары клубтың ойыншы-жаттықтырушысы болып қайта оралды, ал Эссендон Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жабылды. 1919 жылға қарай Престон жасөспірімдер футболындағы үздік командалардың бірі ретінде қайта құрылды. Жас Джордж Гофты Фицрой клубы ровер ретінде шақырды. Престон Уильям "Булл" Адамстың жаттықтырушылығымен 1921 және 1923 жылдары чемпиондыққа ие болды. Оның Батыс Австралия клубы Фитцройға рұқсат бермегендіктен, соңғы минутта бір ойыншысы кем болғанына қарамастан, Престон Яравиллді жеңіп шықты.
Preston was simply promoted before its time: by 1912, the district numbered just 4,800 people spread over 8,800 acres (an average of 0.6 persons per acre). Of the other suburbs represented in the VFA, the next smallest was Brighton with 11,000. Preston's leading player during the early VFA days was Sid Hall, a centre half back regarded as the best high mark in the competition. Despite the lack of success, Preston managed to supply some fine players to League ranks in Percy Ogden (Essendon), Hedley Tomkins and Bill Hendrie (Melbourne), Hugh James (Richmond), Joe Prince (St Kilda, South Melbourne and Carlton), George Doull (Geelong) and Eric Woods (University). Preston's place was taken by Melbourne City which didn't win a game in the two years before it folded. The nucleus of the Preston club returned to the First Rate Division of the Victorian Junior Football Association. Ogden returned to captain coach the club in 1916 and 1917 while Essendon was in recess for the First World War and by 1919 Preston had re established itself as one of the top teams in junior football. Young George Gough was recruited by Fitzroy as a rover. Premierships came in 1921 and again in 1923 with Preston, under the coaching of William "Bull" Adams, who had been refused a clearance to Fitzroy by his West Australian club, overrunning Yarraville in the final term despite playing one man short.
VFA-ға қайта қосылу
1925 жылы Солтүстік Мельбурн, Футскрей және Хоторн Лигаға өткеннен кейін Ассоциация Престонды (жақында қала мәртебесі алған) және Камбервеллді 1926 жылғы маусымға қабылдады. Команда кіші жастағы кезеңде киген формасын сақтап қалды: көкірек пен арқаның бойымен кең қызыл жолақ, ақ түсті жақтары мен жеңдері. Бұл жолы клуб жоғары деңгейдегі бәсекеге дайын болды, алғашқы маусымда 18 ойынның тоғызын жеңіп, бірнеше көзді жоғары көтерді. Уильям "Блуи" Саммерс Рекорд кубогының иегері атанды. Келесі жылы финалға қатысты. Престонның алғашқы финалы Брайтонмен тең аяқталды, екі аптадан кейін Брайтон қайырымды матчта жеңіске жетті. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін клуб Ассоциациядағы орташа көрсеткіштерді сақтап тұрды. 1931 жылы Рой Казали команданың жартысын жұмыстан босатып, жас ойыншыларды алға жылжытты. Финалға қатысу үшін қатарынан 12 ойын жеңу қажет болған Престон 11 жеңіске жетіп, бір ойынды тең аяқтады, бірақ бірнеше жарақат (соның ішінде Казалидің жарақаты) алдын ала финалдағы мүмкіндікті жоғалтты. Финалдағы көрсеткіштері шамалы болғанымен (жартылай финалдағы жеңіс Престонның жалғыз финалдық жеңісі болды), клуб 1934 және 1936 жылдары Дэнни Уорр мен Берт Хайдқа Рекорд кубогын табыстады. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жетекші ойыншылар Саммерс, Уорр, "Берт" Смит, Фрэнки "Дики" Даулинг және Билл "Сокс" Маслен болды. Соңғы екеуі клубтың рекордтық көрсеткіштеріне ие болды. Престонмен ешқашан жұлдыз болмағанымен, 17 жасар Берт Дикон 1940 жылы алғашқы матчын ойнады, кейіннен 1947 жылы Карлтонның алғашқы Браунлоу медалін жеңіп алды. 1938 жылы Лига мен Ассоциация арасындағы келісімдер жойылғаннан кейін Престон 1939-40 жылдары Альби Моррисонды бас бапкер етіп тағайындады (Моррисон рұқсат алғаннан кейін), ал 1941 жылы жас Гиллонг рукмені Джек Линчті алды. Ол маусымның басында толық шабуылшыға ауыстырылып, 133 голмен аяқтады. Өкінішке орай, Линч соғыс кезінде қаза тапқан жалғыз ойыншы. "Булланттар" лақап аты алғаш рет 1938 жылы Herald газетінде Ассоциация клубтарының жаңа лақап аттарын қабылдауы туралы мақалада айтылды: "Престон "Булланттар" деп аталады, өйткені олар шағуға қабілетті". 1930 жылдардағы радио комментаторы Уоллес "Джамбо" Шарланд өзінің жарқын формадағы Престон командасын "жұмысқа бел буған бұқалар үйіріне ұқсайды" деп сипаттады. Соғыстан кейін форма қарапайым қызыл түске, PFC мотивімен өзгертілді, бірақ финалға қатысулар сирек болды және көбінесе сәтті аяқталмады. Клуб қайтадан жаңа Листон кубогында көш бастады, 1949 және 1953 жылдары Джек Блэкман мен Тед Хенриске жеңіс сыйлады. Хенри, бұрынғы жылдары Брансвикпен орташа пайдалы ойыншы болған, 26 жасында Престонға ауысты және екінші матчында толық қорғаушыға ауысты, онда ол позицияны өздігінен иеленді, Листон кубогына үш рет клубтың үздік ойыншысы сыйлығын қосып, All Australian командасына енген алғашқы Ассоциация ойыншыларының бірі болды. Дикон 1952 жылы капитан-бапкер ретінде қайтып келді, ал 1950-ші жылдардағы басқа да жетекші ойыншылар орталық жартылай шабуылшы Пэт Фоули, Кевин Притчард, ровер Джордж Брэдфорд, артқы қалта Боб "Могги" Маклачлан және Чард ағайындылары Кевин мен Фред болды, соңғысы үш рет гол соққысы бойынша көшбасшы болды. Жақсы құрама құрғанына қарамастан, бірнеше тәжірибелі ойыншыларды жоғалту клубты 1960 жылы он бесінші орынға түсірді және VFA екі деңгейге өтті кезде Екінші дивизионға түсірді. Клуб 1961 және 1962 жылдары екінші дивизионның финалдарында ойнады, бірақ екі рет те жеңілді. 1963 жылы Престонның VFA финалдарындағы көрсеткіші 18 ойында бір жеңіс және бір тең ойын, ал 13 ойында жеңіліс болды. Тағы да премьер-лига үміті күңкірегендей болды, өйткені "Булланттар" екінші жартылай финалда "Уэверлиге" есе жіберді, бірақ Престон "Праранды" алдын ала финалда жеңіп, кейін "Уэверлиді" жеңіп, көптен күткен премьер-лигаға ие болды және 1-ші дивизионға көтерілді. Престон 1964 жылдың соңында 2-ші дивизионға түсті. 1963 жылы бірінші орынды иеленген "Уэверли" 1-ші дивизионға көтерілді, Мураббиннің орнын басты, ол Ассоциациядан "s" овалды басып алуға қатысқандығы үшін дисквалификацияланды. 2-ші дивизионға оралу бір жыл ғана созылды, кішігірім премьерлік және Мордиаллокқа қарсы үлкен финалдағы жеңіс оларды қайтадан жоғары деңгейге көтерді. Айтарлықтай тереңдігі мен жақсы рекрутингпен Престон 1966 жылы 1-ші дивизионда үшінші орынды иеленді. Берт Хайд, Престонның 1936 жылғы Рекорд кубогының жеңімпазы, ойыншы күндерінен бастап осы аймақта тұрды және 1960 жылдары шөл даладағы жылдардан бастап 1960 жылдардың күшті жағына айналған Хоторнның белсенді мүшесі болды. Бұл Хайдтың ықпалынан...
With the loss of North Melbourne, Footscray and Hawthorn to the League in 1925, the Association accepted Preston (just proclaimed a city) and Camberwell into its ranks for the 1926 season. The team used the uniform from its junior days, a broad red stripe down the chest and back with white sides and sleeves. This time the club was ready for senior ranks, raising a few eyebrows when it won nine of the 18 games in its first season as well as supplying the Recorder Cup winner, William "Bluey" Summers. A finals appearance came the following year. Preston's first ever senior final finished in a draw with Brighton, which won the replay a fortnight later. The club remained in the middle ranking of the Association up until the cessation of play during World War I, the highlight being a remarkable 1931 season under the legendary Roy Cazaly who sacked half the side mid season and promoted youngsters. Needing to win 12 games straight to ensure a finals spot, Preston managed to sneak in with 11 wins and a draw, but was bundled out in the preliminary final due to several injuries (including Cazaly). Despite its modest finals record (the semi final win was the only finals match Preston won), the club provided the 1934 and 1936 Recorder Cup winners in Danny Warr and Bert Hyde respectively. Leading players up to World War 2 included Summers, Warr, "Bert" Smith, Frankie "Dickie" Dowling and Bill "Socks" Maslen, the latter pair being the club's record holders for number of senior games played. Although he was never a star with Preston, 17 year old Bert Deacon played his first match in 1940, later becoming Carlton's first Brownlow Medallist in 1947. With the abolition of clearance agreements between the League and Association in 1938, Preston snared Footscray champion Alby Morrison as captain coach for 1939–40 (although Morrison did obtain a clearance), and in 1941 a young Geelong ruckman, Jack Lynch who was switched to full forward early in the season and finished with 133 goals. Lynch, sadly, is the only known player to have been killed during the War. The "Bullants" nickname was first mentioned in the Herald newspaper in 1938, with an article on Association clubs adopting new nicknames, noting that "Preston will be known as the 'Bullants', because they can sting". 1930s radio commentator Wallace "Jumbo" Sharland referred to the small Preston team in its bright uniforms as "like a swarm of busy bullants". Post war, the uniform was changed to plain red with a PFC monogram, but finals appearances remained few and usually with little success. The club again was to the fore in the new Liston Trophy, providing the 1949 and 1953 winners in Jack Blackman and Ted Henrys. Henrys, a moderate utility player with Brunswick in previous years, switched to Preston at age 26 and moved to full back in just his second match where he made the position his own, adding three consecutive club best and fairest awards to his Liston and becoming one of the first two Association players to be named in the All Australian team. Deacon returned as captain coach in 1952 and other leading players through the 1950s including centre half forward Pat Foley, Kevin Pritchard, rover George Bradford, back pocket Bob "Moggie" McLachlan, and the Chard brothers, Kevin and Fred, the latter leading the goal kicking on three occasions. Despite building a solid combination, the loss of several experienced players saw the club plummet to fifteenth in 1960 and forced into Second Division when the VFA opted for two levels. The club played second division finals in 1961 and 1962, but were beaten both times. By 1963, Preston's all time VFA finals record stood at just one win and one draw from 18 attempts, with 13 losses in succession. Again their premiership hopes looked doomed when the Bullants went down to Waverley in the second semi final, but fate finally smiled when Preston beat Prahran comfortably in the Preliminary Final and then downed Waverley to take out a long awaited premiership, and earn promotion to Division 1. Preston was relegated back to Division 2 at the end of 1964, and ironically it was 1963 runners up Waverley – who had been promoted to Division 1 only to replace Moorabbin after it was disqualified from the Association for being complicit in 's takeover of Moorabbin Oval – who defeated Preston in the final round to ensure their relegation. The return to Division 2 lasted only one year, with a minor premiership and Grand Final victory against Mordialloc seeing them promoted again. With substantially more depth and keen recruiting, Preston finishing third in Division 1 in 1966. Bert Hyde, Preston's 1936 Recorder Cup winner, had lived in the area since his playing days and was an active official at Hawthorn, which was then rapidly emerging from years in the wilderness to become the power side of the 1960s. It was probably Hyde's influence that saw two Hawthorn players that were to become the cornerstone of Preston's success move to Association ranks – John McArthur, captain coach of the 1965 premiership side was transferred to Western Australia on business and replaced by Alan Joyce, later to coach two AFL premiership sides. Joyce (with McArthur returning as a player) led Preston to back to back premierships in 1968 and 1969. Preston players won four out of six Liston Trophies between 1968 and 1971, with the award collected in 1968 by Dick Telford, in 1969 and 1971 by Laurie Hill, and in 1973 by Ray Shaw, who was then the youngest winner of the award. Preston was beaten by Dandenong in the 1971 VFA Grand Final, which remains one of the most controversial in football history. Field umpire Jim McMaster awarded Dandenong full forward Jim 'Frosty' Miller a free kick before the opening bounce, resulting in a goal; Dandenong ultimately won by six points. Preston protested, and despite several opinions from leading lawmakers that McMaster had no right to award the free kick because he had not officially started the game, Preston's protest proved to be of no avail. Preston's fortunes slumped in the early 1970s, and the club narrowly avoided relegation at Coburg's expense in 1973, after defeating the Lions 171–154 in a famous high scoring final round match. It wasn't until 1976 that Preston again played a major role in the finals, finishing second on the ladder, then crashing out after losses in the second semi and preliminary finals. The club enjoyed a resurgence under Harold Martin in 1978, reaching the Grand Final where a crowd of nearly 30,000 packed the Junction Oval for what is still rated by many as one of the greatest ever Grand Finals. After a tense opening, the crowd erupted late in the second term when Martin and another of football's legendary hard men, Sam Kekovich, went head to head in a wild brawl. Unfortunately for the Bullants, Prahran settled down much better in the second half and ran out comfortable winners.
1980 жылдар
Клуб 1980-ші жылдары VFA-ның ең күшті клубтарының бірі болды және 1981 жылдан 1984 жылға дейін қатарынан төрт рет Гранд Финалға өтті. Команда 1981 жылғы шешуші матчта күйреп, Порт-Мельбурнмен теңесе алмады, ол «Буллантс» клубына рекордтық есебімен Гранд Финалда жеңіліс сыйлады (есеп және жеңіс айырмасы бойынша). «Боро» екінші таймда 23 гол соғып, 6 гол жіберіп, «Буллантс» клубына қарсы тарихында алғаш рет 200 ұпайдан асты. Келесі маусымда 1982 жылы «Коллингвуд» клубының капитаны Рей Шоу оралды, бірақ клуб ішіндегі ащы жанжалдар оны көңілсіздікке түсірді. Шоудың ықпалы және бірқатар жоғары бағаланған жаңа ойыншылардың келуі көптеген адамдарды Престонның сәтті жылдарына жеткеніне сендірді, бірақ Порт-Мельбурн тағы да Гранд Финалда 7 ұпаймен жеңіске жетті. Одан әрі күшті трансферлер қауымдастырылған клубтағы ең терең ойыншылар құрамын қалыптастырды. Престон 1983 жылы 1-ші дивизиондағы бір маусымда Аға, Екінші және Үшінші лигаларда жеңіске жеткен алғашқы клуб болып, рекордтар кітабын жаңартты және 1984 жылы бұл жетістікті қайталады. Престон сол кезеңде Екінші лигада үстемдік құрды, 1978 жылдан 1987 жылға дейінгі аралықта өткен он Гранд Финалдың сегізіне қатысып, олардың бесеуінде жеңіске жетті. Клуб 1950 жылдан бері Үшінші лигада тұрақты күш болып келді, 1953 жылдан 1989 жылға дейінгі 37 маусымдық кезеңде Гранд Финалға қатысудан тек тоғыз рет қана қалып қойды және VFA тарихында рекордтық 13 рет (бірінші дивизионда он бір, екінші дивизионда екі) жеңіске жетті; 1980-ші жылдардағы көрсеткіштері ерекше жақсы болды, 1978 жылдан 1989 жылға дейінгі аралықта тек бір Гранд Финалға қатыспады. Нейл Жордон клубтың кіші лигалардағы күшті көрсеткіштерін пайдаланып, клуб сапындағы барлық үш лигада 84 матч өткізді, содан кейін жеңіліске ұшыраған командада ойнады. 1985 жылы қатарынан сегіз жеңіс Престонның жеңіс тізбегін рекордтық 23 матчқа дейін ұзартты, бірақ Шоудың «Даймонд Вэлли» клубына өтуімен, бірнеше тәжірибелі ойыншылардың зейнеткерлікке шығуымен және бірнеше перспективті жас ойыншылардың Жоғарғы лигаға өтуімен Престонның үстемдік кезеңі аяқталды. Клуб 1985 жылдан 1990 жылға дейін тағы төрт финалдық турнирге қатысты, 1990 жылы кіші лигада жеңіске жетті, бірақ барлық төрт рет «Уильямстаун» клубы финалда жеңіліске ұшыратты. Осы кезеңде клуб Джейми «Айыршық» Шоу атты жаңа жұлдызын тапты, ол алғашқы маусымында 106 гол соғып, 1986 жылы тағы да таңғажайып 146 голмен осы көрсеткішті қайталады, бірақ «Фитцрой» клубында сәтсіз өнер көрсетті.
The club was one of the VFA's strongest in the 1980s, and it reached four Grand Finals in a row between 1981 and 1984. The team fell well short in the 1981 decider, unable to match Port Melbourne who inflicted a record Grand Final defeat (both score and winning margin) on the Bullants. The Borough kicked 23 goals to six in the second half to record its first score above 200 ever against the Bullants. The following season saw the return of Ray Shaw, captain of Collingwood in 1982 but disillusioned with bitter infighting at the club. Shaw's influence and a number of highly rated recruits had many believing that this would be Preston's year, but again Port Melbourne proved the nemesis with a seven point win in the Grand Final. Further strong recruiting brought together probably the greatest depth of players ever at an Association club. Preston rewrote the record books in 1983 by becoming the first club to win the Senior, Seconds and Thirds premierships in the same year in Division 1, and repeated the achievement in 1984. Preston was a dominant force in the Seconds over that period, reaching eight of ten Grand Finals between 1978 and 1987, winning five. The club had been a perennial force in the Thirds competition since the 1950s, missing the Grand Final only nine times over a 37 season stretch between 1953 and 1989 and winning the premiership a VFA record 13 times (eleven in Division 1 and two in Division 2); its 1980s form was particularly strong, missing only one Grand Final between 1978 and 1989. Neil Jordon capitalised on the club's strong minor grade form, playing an astonishing 84 matches with the club across all three grades before ever playing in a losing side. Eight straight wins in 1985 extended Preston's winning stretch to a record 23, but with the loss of Shaw to the Diamond Valley, retirement of a few experienced players and the movement of several promising younger players to League ranks, Preston's period of dominance was at an end. The club reached a further four finals series between 1985 and 1990, winning the minor premiership in 1990, but was eliminated from the finals by Williamstown on all four occasions. During this time, the club unearthed a new legend in Jamie "Spider" Shaw who kicked 106 in his first season and followed up with an astonishing 146 in 1986 before an unsuccessful stint at Fitzroy.
1990 жылдар: төмендеу
Престон аймағының этникалық құрамы тез өзгеретін және қазіргі Австралия футбол лигасының қанықтығына жеткен кезде, клубтың алаңнан тыс жағдайы 1990-шы жылдары нашарлап, тірі қалу үшін үздіксіз күресті. Престон қиындыққа тап болған жалғыз клуб емес еді, 1994 жылдың соңында VFA Басқармасы Виктория мемлекеттік футбол лигасымен (VSFL) бірікті (қазір 18 жасқа дейінгі элиталық жарысты басқарады, ол тиімді түрде Лига мен Ассоциацияның үшіндегі жарыстарын алмастырды), және жаңа жарысты дамыту жоспарлары біртіндеп қалыптасып, Виктория футбол лигасына айналды. Қаржылық қиындықтар күшейген Престон 1996 жылы 18 жасқа дейінгі «Солтүстік рыцарьдары» командасымен бірікті. Біріккен ұйым «Престон рыцарьдары» деп аталды және рыцарьдардың ақ және қара-көк түсті шеңберлермен киімін қабылдады. Бұл қадам алаңнан тыс қаржылық тұрақтылықты қамтамасыз етті, бірақ футболда айтарлықтай жетістікке жеткізбеді. 1997 жылдың қазан айында VSFL басшылығы «Престон рыцарьдарының» лигасымен лицензиясы алынып тасталғанын және Престон 95 жылдан кейін бәсекеден шығып қалғанын жариялады. Клуб наразылық жиналыстарын ұйымдастырды және Дон Гиллис – мемлекеттік үкімет тағайындаған әкімші, ұзақ жылдар бойы тиімсіз жұмыс істеген Престон кеңесінің орнын басты, ол Престон стадионының күші жойылып, жоғары деңгейдегі футболға қажетті талаптардан төмен деңгейге түсуіне жол берді. Гиллис VSFL басшылығымен кездесіп, стадионда дренаж және жарықтандыруды жақсартуға уәде берді және шамамен бір айлық белгісіздіктен кейін, «Траралгон» VFL-ден екі жылдық сәтсіз сынақтан кейін шыққаннан кейін рыцарьдардың лицензиясы қайта жаңартылды. 1999 жылға дейін кеңес одан әрі жалғастыруды ұсынбайтынын мәлімдегенге дейін «Солтүстік рыцарьдарымен» одақ жалғасты. Жаңа топ қазіргі VFL-ге клубты «Солтүстік Буланттар» деген атпен қайта жандандыру туралы ұсыныспен жүгінді, нарық зерттеулері клубтың қолдаушылары мен ойыншыларының көп бөлігі бұрынғы Престон аймағында емес екенін көрсетті. Жаңадан құрылған клуб дәстүрлі қызыл форманың вариациясына оралды, PFC монограммасын ақ булантпен алмастырды. Кейіннен PFC әріптері жеңнің артқы жағына, жағасының астына қосылды. Сонымен қатар, AFL резервтік жарыстан бас тартып, AFL-VFL серіктестіктері, AFL резервтік командалары және «жеке» VFL клубтарынан тұратын жаңадан құрылған VFL пайда болды. «Солтүстік Буланттар» AFL клубымен серіктесуге тырыспады. 2000 және 2001 жылдары «Буланттар» әр маусымда алты жеңіске қол жеткізді, бірақ жартылай уақыттық ойыншылар мен жаттықтырушылар штабының толық уақыттық AFL қарсыластарымен бәсекелесуінің қиындығы көптеген ойындарда байқалды, онда «Буланттар» матчтың көп бөлігінде бәсекеге қабілетті болды, бірақ ойынның соңында физикалық тұрғыдан жақсы дайындалған, ірі және күшті қарсыластардан жеңіліп қалды.
With the ethnic mix of the Preston area rapidly changing and the almost saturation coverage of the now Australian Football League, the club's off field position deteriorated in the 1990s, and it was constantly battling for survival. Preston was not the only club struggling, and at the end of 1994, the VFA Board of Management merged with the Victorian State Football League (VSFL) (now controlling the elite under 18 competition that had effectively replaced both the League and Association Thirds), and plans gradually evolved for the development of a new competition, which became the Victorian Football League. With a mounting debt, Preston entered into a merger with the Northern Knights under 18 team in 1996. The combined entity was known as the Preston Knights and adopted the Knights uniform of white with black and blue hoops. The move provided some financial stability off the field, but little success on the football front. In October 1997, the VSFL executive announced that the Preston Knights' licence with the League had been withdrawn and that Preston, after 95 years, was effectively out of the competition. A number of protest meetings were organised and the club found a willing ally in Don Gillies, an administrator appointed by the State Government to replace the long dysfunctional Preston Council, who through years of neglect had allowed the Preston Oval to degenerate to a standard well below that required for senior football. Gillies, in meeting with the VSFL, undertook to initiate significant drainage and lighting improvements at the ground and after around about a month of uncertainty, the Knights' license was reinstated when Traralgon announced its withdrawal from the VFL after an unsuccessful two year trial. The shaky alliance with the Knights continued until 1999 when the Board announced it could not recommend continuing. A new group approached the now VFL with a proposal to resurrect the club under the name of the Northern Bullants, market research having revealed that much of the club's support and player base no longer lay within the old Preston area. The revived club returned to a variation of the traditional red uniform, replacing the PFC monogram with a white bullant. The PFC initials were later added to the back of the guernsey below the collar. At the same time, the AFL abandoned its Reserves competition in favour of a restructured VFL comprising a number of AFL–VFL affiliations, AFL Reserve teams and 'stand alone' VFL clubs. The Northern Bullants opted not to pursue affiliation with an AFL club. 2000 and 2001 saw the stand alone Bullants post six wins in each season, but the difficulty of having part time players and coaching staff competing with full time AFL counterparts was obvious in many games where the Bullants were highly competitive for much of the match but outgunned by fitter, bigger and stronger opposition late in the game.
Қатысу
2002 жылғы маусымның соңына таяу, Essendon және Carlton клубтарынан серіктестік туралы ұсыныстар келіп түсті. Эссендонның жоспары клубты толыққанды басып алу, атауын Солтүстік Бомберлер деп өзгерту және әр маусымда Windy Hill стадионында бірнеше ойын өткізу болды. Ал Карлтонның ұсынысы кооперативтік ойын тобы құруға және дәстүрлі құндылықтарды сақтауға бағытталған, бұл ұсыныс Bullants кеңесі тарапынан көп өзгеріссіз қабылданды. Ұзақ жылдар бойы клубқа басшылық еткен Марк П. Уильямс жаттықтырушы қызметін жалғастырды, бірақ бірден үлкен жетістікке қол жеткізе алмады. 2003 жылы клуб 2001-02 жылдардағы нәтижесін қайталап, алты жеңіске жетті. Кейбір жеке даулар туындағаннан кейін Карлтон 2003 жылғы маусым соңында екі жылдық келісімнен бас тарту ниетін білдірді, бірақ екі клуб пен VFL арасындағы келіссөздер нәтижесінде мәселелер шешіліп, жаңа келісімге қол жеткізілді. Уильямс уақыт жетіспеуін айтып, (кейіннен Sandringham клубында жұмыс істеді) келісім шарттарына сәйкес Карлтон өзінің көмекші жаттықтырушыларының бірін, ақырында Барри Митчеллді, оның орнына тағайындау құқығын сақтады. Сол кезде Карлтон AFL лигасында жалақы шегін бұзу салдарынан National Draft таңдауларын жоғалтқандықтан қиын жағдайға түсті. Бұл 2000-жылдардың ортасында Bullants клубына тиімді болды, өйткені Карлтон басқа командалардан келген тәжірибелі AFL ойыншыларын шақырды, олар VFL командасының негізін құрады. Клуб 2005 жылы үшінші орынды алып, 2006 жылы клуб тарихындағы ең жақсы көрсеткіш – 17 жеңіспен кіші лигада жеңіске жетті, бірақ екі финалда жеңіліске ұшырап, үшінші орынды иеленді. Дэвид Тигтің басшылығымен Bullants клубы 2009 жылы үшінші орынды алып, 1984 жылғы жеңістен кейін алғаш рет Ұлы финалға өтті, бірақ Солтүстік Балларат клубына есе жіберді. Келесі маусымда Bullants тағы да Ұлы финалға жетті, алтыншы орыннан шығып, бірақ тағы да Солтүстік Баллараттан жеңілді. 2011 жылы клуб алтыншы орыннан жартылай финалға өтті. 2012 жылы клуб Карлтон клубының көптеген элементтерін қабылдады. Клубтың атауы Northern Blues деп өзгертілді, ал ойын формасының түсі теңіз көк және ақ түске ауыстырылды, Карлтон клубының CFC монограммасы қолданылды, бірақ AFL клубының формасынан сәл өзгеше болды. Үй матчтары Preston City Oval және Princes Park стадиондарында өтті. Preston стадионында қызыл және ақ түсті форма киілді, ал формалардың түсі қақтығысса, қосымша форма қолданылды. Northern Blues деген атпен клуб VFL финалдарына қатыспады. Серіктестік аяқталған кезде Northern Blues клубының өмір сүруі Карлтон футбол клубының қаржылық қолдауына байланысты деп есептелді. 2020 жылғы AFL және VFL маусымдары COVID-19 пандемиясынан кейін тоқтатылғанда, Карлтон шығындарын қысқартуға мәжбүр болды, бұл Northern клубына қаржылық қолдауды тоқтатуды және резервтік командалармен серіктестікті аяқтауды қамтыды. Northern Blues бастапқыда таратылатынын жариялады және 2020 жылғы VFL маусымының жаңа жоспарларына енгізілген жоқ. Алайда, клуб пандемия кезінде қайта құрылды және 2021 жылғы маусымда дербес клуб ретінде қайта оралуға лицензия алды. Клуб Northern Bullants деген атаумен қайтадан сауда жасады және дәстүрлі қызыл және ақ түсті форма киді. 2023 жылғы маусымда клуб бұрынғы ойыншы Броди Холландты жаттықтырушы етіп тағайындады. Клуб маусымның басында екі ойында жеңіске жетті, бірақ одан әрі жеңіске жете алмады және 20-шы орынды иеленді. 18-ші турда клуб 0.4 (4) ұпай жинады, бұл клубтың VFA/VFL тарихындағы ең төменгі көрсеткіш және 1919 жылдан бері кез келген клубтың ең төменгі көрсеткішімен тең болды. Холланд клубтың маусымның соңғы ойынынан кейін дереу жаттықтырушы лауазымынан кетті және оның орнына бұрынғы ойыншы Рохан Уэлш тағайындалды. Клубтың имиджі 2013 жылы Викториялық әуесқойлар футбол қауымдастығының жоғары лигасында өнер көрсете бастаған, ал 2016 жылдан бері Preston Bullants деп аталатын жеке әуесқойлар клубында да көрінеді.
Just before the end of the 2002 season, proposals for affiliation were received from both Essendon and Carlton. Essendon's plans were virtual domination of the club with a jumper change, renaming as the Northern Bombers and playing several games each season at Windy Hill. Carlton's, on the other hand, was for a cooperative playing group with no change to traditional values and was accepted without major modification by the Bullants board. The affiliated team continued under long serving coach Mark P. Williams, but there was to be no instant success, the club coincidentally matching the 2001–02 result with six wins in 2003. With a few personal tensions emerging, Carlton announced its intention to withdraw from the two year agreement at the end of the 2003 season, but subsequent negotiations between the two clubs and the VFL saw the problems resolved and a new arrangement established. Williams had already resigned, citing lack of time, (later accepting the role at Sandringham) and under the terms of the agreement, Carlton retained the right to nominate one of their assistant coaches, eventually Barry Mitchell, as his replacement. Carlton at the time was struggling in the AFL due to the loss of National Draft picks because of salary cap infringements. This worked in the Bullants' favour in the mid 2000s, as Carlton opted to recruit a number of experienced mid range AFL players recycled from other teams, who went on to provide a backbone of a very strong VFL team. The club surprised most by finishing third in 2005, then won the minor premiership with a club best 17–1 record in 2006, but suffered heavy losses in two finals to finish third. Under coach David Teague, the Bullants managed to finish third on the ladder in 2009, then win through to the Grand Final for the first time since the 1984 victory; but, the team was comfortably beaten by North Ballarat. The Bullants reached a second consecutive Grand Final the following season, winning through to the Grand Final from sixth on the ladder, but again lost to North Ballarat. The club reached another preliminary final from sixth place in 2011. In 2012, the club adopted many features of Carlton's identity. The club was renamed the Northern Blues, and the playing colours were changed to navy blue and white, featuring Carlton's CFC monogram but in a slightly different design to the AFL club's guernsey. Home games were split between Preston City Oval and Princes Park. The club retained a red and white guernsey for matches played in Preston, and when a clash guernsey was required. The club never made VFL finals under the Northern Blues name. By the end of their affiliation, the Northern Blues existence as a club was thought to be reliant on the Carlton Football Club's financial backing. When the start of the 2020 AFL and VFL seasons, along with all other football, were suspended due to the COVID 19 pandemic, Carlton was forced to cut its expenses, and this included withdrawing its financial support for Northern, and ending its reserves affiliation. The Northern Blues initially announced they would be wound up and dissolved, and they were not included in revised plans for the cancelled 2020 VFL season. However, the club regrouped during the pandemic, and found a way to remain viable as a stand alone senior club, earning a licence to return in that capacity for the 2021 season. The club returned to trading under the Northern Bullants name, and wearing its traditional red and white guernsey. The club appointed former player Brodie Holland as their coach for the 2023 season. The club had two wins early on in the season, but were unable to achieve anymore, finishing 20th. In round 18 they scored only 0.4 (4) against , equalling the lowest score in the club's VFA/VFL history and the lowest score by any club since 1919. Holland resigned as coach effective immediately shortly after the club's final game of the season, and was replaced by former player Rohan Welsh. The club's identity is also present in the related but separate amateur club which began contesting the Victorian Amateur Football Association seniors in 2013 as the Northern Blues, and since 2016 has been known as the Preston Bullants.