Танго: Аргентина мен Уругвайда пайда болған би және музыка стилі. Африка, Куба, Еуропа мәдениеттерінің әсерімен қалыптасқан, тарихы мен түбірлері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Танго, ерекше танго биі және сәйкес танго музыкасының музыкалық стилі, Буэнос-Айрес (Аргентина) және Монтевидео (Уругвай) қалаларының жұмысшы табының порты маңындағы аудандарында пайда болды; Рио-де-ла-Плата өзенінің екі жағасында.
none
Tango, a distinctive tango dance and the corresponding musical style of tango music, began in the working class port neighborhoods of Buenos Aires (Argentina) and Montevideo (Uruguay); on both sides of the Rio de la Plata.
Этимология
"Танго" сөзінің пайда болуы туралы көптеген теориялар бар. Соңғы жылдары кең таралған теориялардың бірі – оның Африканың Нигер-Конго тілдерінен келгендігі. Тағы бір теорияға сәйкес, бұл сөз Испанияның Андалусия аймағында музыка стилін атау үшін қолданылып, кейін Аргентина мен Уругвайдағы мүлдем басқа музыка стиліне берілген.
There are numbers of theories about the origin of the word "tango". One of the more popular in recent years has been that it came from the Niger–Congo languages of Africa. Another theory is that the word "tango", already in common use in Andalusia to describe a style of music, lent its name to a completely different style of music in Argentina and Uruguay.
Шығу тегі
Танго кубалық хабанерадан, аргентиналық милонгадан және уругвайлық кандомбеден туындаған. Оның құрамында Буэнос-Айрестегі африкалық қауымның элементтері бар, оған ежелгі африкалық ырғақтар мен Еуропа музыкасы әсер еткен. Осы африкалық ырғақтардың кандомбеден келгені есептеледі, ол күшті, "ұсақ-түйексіз" қозғалыстарымен ерекшеленетін. Керісінше, милонга – испандық кубалық хабанера мен импортталған еуропалық польканың қосындысы болды. Куба мен Испанияда танго билері туралы ертерек жазбалар бар, сондай-ақ фламенко тангосы бар, ол еуропалық минюэт стиліндегі бимен ортақ түбіне ие болуы мүмкін. Бастапқыда танго – жергілікті билердің бірі ғана болды, бірақ ол тез арада қоғамда кең танымал болды, себебі театрлар мен көшедегі аспаптар оны қала шеттерінен жұмысшы табының төменгі қабаттарына жеткізді, онда жүздеген мың еуропалық иммигранттар тұрды. Тангоның дамуына түрлі этностардың қосылған мәдениеттерінің әсері тиді. Сондықтан танго көбінесе Аргентинаға көшіп келгендердің музыкасы деп аталады. Иммигранттарды тарту үшін Аргентина үкіметі тегін жер беру, қаржылық жеңілдіктер ұсыну және Еуропада иммиграциялық агенттіктер құру сияқты шаралар қабылдады. Осы аймақтарда әртүрлі шеттетілген топтар би арқылы өзін-өзі көрсету үшін жиналды. Олар жиі "танго" деп аталатын жерлерде кездесіп, ақ және түрлі терілі адамдар бірге музыка ойнап, би биледі. Афроаргентиналықтар мен басқа жұмысшы табының өкілдері, әсіресе, милонга, кандомбе, паяда сияқты түрлі ықпалдарды біріктіре отырып, тангоның қалыптасуына үлкен үлес қосты.
The Tango derives from the Cuban habanera, the Argentine milonga and Uruguayan candombe, and is said to contain elements from the African community in Buenos Aires, influenced both by ancient African rhythms and the music from Europe. These African rhythms are thought to come from the candombe, which was characterized by energetic, "jerky" movements. Conversely, the milonga was a fusion of the Spanish Cuban habanera and the imported European polka. there are earlier written records of Tango dances in Cuba and Spain, while there is a flamenco Tangos dance that may share a common ancestor in a minuet style European dance. Initially tango was just one of the many dances practiced locally, but it soon became popular throughout society, as theatres and street barrel organs spread it from the suburbs to the working class slums, which were packed with hundreds of thousands of European immigrants. The development of Tango had influences from the cultures of several peoples that came together in these melting pots of ethnicities. For this reason Tango is often referred to as the music of the immigrants to Argentina. To attract immigrants, the Argentine government implemented various measures, such as offering free land, providing financial incentives, and establishing immigration agencies in Europe. It was in these arrabales that different marginalized groups converged while expressing themselves in dances. They frequently met in “tangos” where whites and people of color played music and danced together. Afro Argentines and the other working class populations were especially crucial in shaping the emergence of tango by combining the different influences, including the milonga, the condombe, payada.
Ұлттық нышанға айналу
Тарихының басында аргентиналық элиталар тангоға бірнеше себептермен теріс қарады. Біріншіден, тангоның маргиналды топтармен, әсіресе иммигранттармен және африкалық текті адамдармен байланысы, олар төменгі тапты және өркениетсіз деп есептелді, танго биін жарамсыз, әдепсіз және өнегесіз деп санады, сондықтан ол құрметті қоғамға лайық емес деп танылды. Элиталар сондай-ақ композиторлар мен лириктерді вальс сияқты дәстүрлі музыкалық формаларды пайдаланып, ашық емес танго музыкасын жасауға ынталандырды. 1917 жылы халық әншісі Карлос Гардель өзінің алғашқы танго әнін – Mi Noche Triste жазды, осымен танго лирикадағыдай қайғылы махаббат сезімімен мәңгілікке байланысты болды. 20 ғасырдың басында танго деген атпен бірнеше әндер жазылды, бірақ олар үлкен танымалдыққа ие болмады. Алайда, 1921 жылы «El Sonido de la Milonga» тангоның дамуына көмектесіп, оны халыққа лайықты түрде таныстырды. Классикалық білім алған музыканттар 1920 жылы скрипкашы Хулио Де Каро оркестр құрғанға дейін танго музыкасымен байланысты болған жоқ. Ол тангоны көбірек сәнді, күрделі және жетілдірілген етіп жасады, сондай-ақ көптеген туындылардың өлшемін 2/4-тен 4/4-ке өзгертті. Педро Лоуренц бандонеонда ойнаған Де Каро оркестрі он жылдан астам уақыт бойы танымал болды. ), және бұл практика қоғамдық жиналыстарға тыйым салуға ұшырады. Соның салдарынан рок-н-ролл кеңінен таралды, себебі ол ер адамдардың жиналуын қажет етпеді. Би 1980 жылдары Парижде «Tango Argentino» шоуының, Бродвей мюзиклі «Forever Tango» және Еуропада «Tango Pasión» ашылуынан кейін қайта жанданды, ал Аргентинада бұл жаңарудың бастамашысы Освальдо Передо болды.
At the beginning of its history, tango was looked down upon by the Argentine elites for a number of reasons. First of all, tango's associations with marginalized groups, especially the immigrants and people of African descent, who were considered lower class and uncivilized, made tango the dance form seem vulgar and immoral, thus unsuitable for respectable society. The elites also enoucraged the composers and lyricists to create less explicit tango music by adopting more traditional musical forms such as waltz. In 1917, folk singer Carlos Gardel recorded his first tango song Mi Noche Triste, forever associating tango with the feeling of tragic love as revealed in the lyric. During the first decade of the 20th century, some songs under the name of tango were recorded, but these recordings did not achieve great popularity. However, in 1921, 'El Sonido de la Milonga' helped bring about the rise of tango, and introduced it properly as a form to the people. Classically trained musicians weren't associated with tango music until Julio De Caro, violinist, formed an orchestra in 1920 and made the tango more elegant, complex and refined, as well as changing the time signature of most pieces from 2/4 to 4/4. With Pedro Laurenz on bandoneon, De Caro's orchestra was famous for over a decade. ), and that practice fell under the prohibition of public gatherings. One of the results was that rock and roll became more popular because it did not require males' gatherings. The dance lived on in smaller venues until its revival in the 1980s following the opening in Paris of the show Tango Argentino, The Broadway musical Forever Tango, and in Europe Tango Pasión. In Argentina this resurgence was largely fostered by Osvaldo Peredo.