Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы британдық темір жолының жұмыс істейтін аймағы
Former British railways operating region
Шығыс аймағы 1948 жылдан бастап Британдық темір жолының аймағы болды. Оның жұмыс істейтін аймағы станциялар мен басқа темір жол ғимараттарын әшекейлеген қара көк түсті белгілер мен түс схемалары арқылы анықталды. Солтүстік-Шығыс аймағымен бірге (1967 жылы қосылып алынған), ол Шотландиядан басқа бұрынғы Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолының көп бөлігін қамтыды. 1988 жылға қарай Шығыс аймағы тағы да Шығыс аймағы мен жаңа Англия аймағына бөлінді, шекаралық нүктелер Питерборо мен Уитлси, сондай-ақ Ройстон мен Мелдрет арасында орналасты. Аймақ 1980-ші жылдары дербес жұмыс істейтін бірлік ретінде тоқтатылып, 1992 жылдың соңында таратылды.
The Eastern Region was a region of British Railways from 1948, whose operating area could be identified from the dark blue signs and colour schemes that adorned its station and other railway buildings. Together with the North Eastern Region (which it absorbed in 1967), it covered most lines of the former London and North Eastern Railway, except in Scotland. By 1988 the Eastern Region had been divided again into the Eastern Region and the new Anglia Region, with the boundary points being between Peterborough and Whittlesea, and between Royston and Meldreth. The region ceased to be an operating unit in its own right in the 1980s and was wound up at the end of 1992.
Тарих
Өңір 1948 жылы ұлттандыру кезінде құрылды, негізінен бұрынғы Ұлы Солтүстік, Ұлы Шығыс және Ұлы Орталық желілері 1923 жылы LNER-ге біріктірілді. Ұлттандыруға дейінгі "үлкен төрт" теміржол компанияларының ішінде LNER-ге ең көп инвестиция қажет болды. Соғыстан кейінгі кезеңде Лондондағы және көлемді Шығыс жағалау магистральдық желісі мен бұрынғы Ұлы Орталық темір жолы бойындағы қираған стансаларды қайта жаңарту қажеттілігі туды. Сонымен қатар, LNER қала маңындағы электрлендіру бағдарламасын бастады, оны Британдық көлік комиссиясы жалғастыруға міндеттенді. Осы себепті Англиядағы бұрынғы LNER инвестицияны шоғырландыру үшін Шығыс және Солтүстік-Шығыс өңірлеріне бөлінді, ал басқа ағылшын және Уэльс өңірлері бұрынғы компаниялардың желілерін толығымен қабылдады. 1967 жылы бұл саясат қайта қаралып, Солтүстік-Шығыс өңірі Шығыс өңірімен біріктірілді. Жылдар өте келе, өңір ұлттандыруға дейінгі меншік құқығына емес, географиялық принципке сәйкес қайта құрылды. 1949 жылы Шығыс өңірі Лондон Мидленд өңірінен Лондон, Тилбери және Саутхенд желілерін алды. 1958 жылы ірі ұлттық шекара өзгерісінде бұрынғы Ұлы Орталық желісі, Йоркшир мен Линкольнширдегі желілерді қоспағанда, Лондон Мидленд өңіріне берілді; ал Шығыс өңірі Линкольнширдегі бұрынғы LMS желілерін және қазіргі Оңтүстік Йоркширді алды. 1960 жылдары Шығыс өңірі Бичингтің кесуінен ең көп зардап шеккен өңірлердің бірі болды, қызмет көрсететін әр округте маршруттың шақырымдары қысқартылып, бұрын маңызды (бірақ "қосымша") желілер, мысалы, Харрогейттен Рипон арқылы Нортхеллертонға дейінгі желі жабылды.
The region was formed in at nationalisation in 1948, mostly out of the former Great Northern, Great Eastern and Great Central lines that were merged into the LNER in 1923. Of all the "Big Four" pre nationalisation railway companies, the LNER was most in need of significant investment. In the immediate post war period there was a need to rebuild the destroyed stations in London and along the busy East Coast Main Line and former Great Central Railway. Additionally, the LNER had begun a suburban electrification programme which the British Transport Commission was pledged to continue. It was partially for this reason that the former LNER in England was divided into Eastern and North Eastern regions to focus investment, unlike the other English and Welsh regions that wholly took over their respective former companies' lines. In 1967 this policy was reversed and North Eastern was merged with the Eastern region. Over the years the region was recast to be geographical rather than being based upon pre nationalisation ownership. In 1949 the Eastern Region gained the London, Tilbury and Southend lines from the London Midland Region. In a major national boundary change in 1958 the former Great Central network except those lines in Yorkshire and Lincolnshire transferred to the London Midland Region; in return the Eastern gained the former LMS lines in Lincolnshire and the present day South Yorkshire. In the 1960s the Eastern became one of the regions most affected by the Beeching Axe, losing route miles in every county served and seeing the closure of previously important (but "duplicate") lines such as Harrogate to Northallerton via Ripon.
Электрмен жабдықтау
Өңір LNER-дің электрлендіру бағдарламасын жалғастырды, сол кездегі стандартты 1500 В жоғары кернеулі тұрақты ток жүйесін қолдана отырып, Лондон маңындағы аймақтарда, Эссекс округінен 1950 жылдардың ортасына дейін бу локомотивтерін алып тастауға және Манчестер мен Шеффилд арасындағы қарбалас Вудхед бағытында электрлендіруге мүмкіндік берді. Алғашқы жоспар бойынша LNER-дің көп бөлігін электрлендіру көзделген, ал Шығыс аймағы 1955 жылғы Модернизация жоспары аясында осы саясатты жалғастыруға тырысты. Бірақ, Британдық Көлік Комиссиясы Шығыс аймағының көптеген бағыттарына бұл тиімді болмайды деп санды. Шындығында, электрлендіруге ұсынылған көптеген ауылдық теміржол желілері Доктор Бичинг кезінде толығымен жабылды. Оның орнына, Шығыс аймағы дизель-электр қуатын ерте қабылдаумен қанағаттанды, мүмкіндігінше ертерек бу локомотивтерін алмастырды. Басты Шығыс жағалау магистралі 1980 жылдардың соңына дейін толығымен электрлендірілмеді, сол кезде Шығыс аймағы секторландырудың нәтижесінде таратылды.
The Region continued the LNER's programme of electrification, using the then standard 1500 V overhead DC system, in the London suburbs, allowing for the removal of steam services from Essex by the mid 1950s, and on the busy Woodhead route between Manchester and Sheffield. The original plan had called for the eventual electrification of most of the LNER, and the Eastern Region sought to continue this policy as part of the 1955 Modernisation Plan. However, the British Transport Commission felt that many Eastern Region routes would not benefit from this; indeed, many of the rural lines proposed for electrification were in fact closed entirely by Dr Beeching. Instead, the Eastern Region had to content itself with being an early adopter of diesel electric power, replacing steam at the earliest opportunity. The premier East Coast Main Line was not electrified throughout until the late 1980s, by which time the Eastern Region had been abolished with the coming of sectorisation.