Кіріспе
Миоэ (明恵) (21 ақпан 1173 – 11 ақпан 1232) – Камакура дәуірінде өмір сүрген жапондық буддалық монах, Кобен (高弁, қытайша: 高辨, Gāo Biàn) деген есіммен де белгілі болған. Ол Жокей мен Хоненнің құрдасы болды.
Өмірбаян
Миоэ қазіргі Вакаяма префектурасының Аридагава қаласында дүниеге келген. Оның анасы – жергілікті билік иесі Юаса Мунесигедің төртінші қызы, ол Тайра но Шигекуниден таратынын және содан император Такакураның ұрпағы екенін мәлімдеген. Бала кезінде оның аты Якуши Мару болған. Тоғыз жасында жетім қалған ол Киотодан солтүстікке қарай орналасқан Цинго-дзиде Монгаку шәкіртімен білім алып, 1188 жылы Тодай-дзиде монахқа бекітілген. Ол Кегон және Куша мектептерін оқыған, сондай-ақ Нинада Шингонды үйренген. Кейіннен 20 жасында Эйсайдан дзен буддизмін оқыды. Ортағасырлық Жапонияда бірнеше секталық дәстүрде монахтарға бекітілуі сирек емес еді, Миоэ өзінің мансабының көп бөлігінде түрлі мектептердің монахы ретінде трактаттары мен хаттарына қол қойды. Алайда 21 жасында буддизмнің әртүрлі мектептері туралы ұлттық пікірталасқа қатысудан бас тартты, ал 23 жасында зайырлы қоғаммен барлық байланыстарын үзді және Кии провинциясының Арида ауданының тауларында оңашалық іздеді, буддизмнің әртүрлі мектептерінің саясатына деген жеккөрінісін білдіретін вака өлеңін қалдырды. Осы кезде ол оң құлағын қырғышпен кесіп тастады. 26 жасында Ямаширо провинциясына көшіп барды, бірақ қысқа уақыттан кейін Кии провинциясына оралды, онда келесі сегіз жылды көшпенді өмір сүрді. Миоэ Дхарманың құлдырауы кезінде нағыз буддизм деп санайтын ілімді зерттеу үшін 1203 және 1205 жылдары екі рет Үндістанға баруға тырысты, бірақ екі жағдайда да Касуга тайшасының камисі оны оракул арқылы Жапонияда қалуға шақырды. 1206 жылы Киото маңындағы Кегон мектебінің ғибадатханасы Козан-дзидің (高山寺) аббаты болып тағайындалды, онда ол Аватамака сутрасының айналасында буддизмнің әртүрлі мектептерінің ілімдерін біріктіруге тырысты. Миоэ ең әйгілісі – Шингон буддизмімен байланысты, бірақ басқа будда секталарында кеңінен қолданылатын Жарық мантрасының практикасын және таралуын дамытуға қосқан үлесі. Миоэ 40 жылдан астам уақыт бойы арманын күнделікке жазып келгенімен, ол буддистер мен буддистік ғалымдар зерттеуін жалғастыруда, сондай-ақ Жокеймен бірге монастырь тәртібін қайта жаңғыртуға күш салғандығымен де танымал. Миоэ сондай-ақ эзотерикалық буддизмнің ілімдерін қарапайым адамдарға түсінікті етудің жолдарын табуға тырысты, алайда өмірінде ол замандасы Хонэн мен жаңа Таза жер буддистік қозғалысын қатты сынады. Эксклюзивті нембуцу практикасының танымалдылығының артуына жауап ретінде Миоэ екі трактат жазды: «Ершіліктің шеңберін бұзу» (摧邪輪; Zaijarin) және «Ершіліктің шеңберін бұзу – Толықтыру» (摧邪輪荘厳記; Zaijarin Shōgonki), олар Сенчакушуда баяндалған Хоненнің ілімдерін жоққа шығаруға бағытталған. Өмірінің соңғы жылдары Миоэ Жарық мантрасының мағынасы мен қолданылуы туралы көп жазды. Миоэдің Жарық мантрасын түсіндіруі біршама ерекше болды, өйткені ол мантраны Кукай және басқалар үйреткендей, осы өмірде ағартушылыққа жету үшін тәжірибе жасаудың орнына, Амитабханың таза жері Сухаватиде қайта туу құралы ретінде насихаттады. Миоэ Дхарманың құлдырауы туралы түсінікке берік сенді және Жарық мантрасын аралық құрал ретінде насихаттауға тырысты. Миоэ буддистік мекемелердің тәртіпсіздігі мен жемқорлығына сын көзбен қарады және өзін мүмкіндігінше Киотодан алыстатты. Бірде Будда жолын ұстануға деген шешімін көрсету үшін Миоэ Козан-дзидегі Будданың мүсіні алдында тізе бүгіп, құлағын кесіп алды. Деректерге сүйенсек, осы қан іздері әлі күнге дейін ғибадатханада көрінеді. Миоэ билігі кезінде Козан-дзидегі монахтардың күнделікті тәжірибелерінде зазен медитациясы, сутраларды оқу және Жарық мантрасын айту болғандығы туралы жазбалар бар. Осы жазбалардан тіпті дәретхананы үнемі тазалау сияқты ең қарапайым істердің де үнемі орындалатыны көрінеді. «Қолайлы болса солай» деп аталатын ағаш тақташа (阿留辺畿夜宇和; Arubekiyōwa) әлі күнге дейін Козан-дзидегі Секисуиин залының солтүстік-шығыс бұрышында әртүрлі ережелерді егжей-тегжейлі сипаттап тұр. Сонымен қатар, Миоэ прагматикалық болды және пайдалы болса, басқа буддалық секталардың, әсіресе дзеннің практикаларын қабылдады. Миоэ упайяның маңыздылығына берік сенді және монахтар мен жай адамдар үшін әртүрлі тәжірибелер жинағын ұсынуға тырысты. Ол сондай-ақ тек жапон каллиграфиясы мен санскрит тіліндегі Сиддхам жазуын пайдаланған мандалалардың жаңа түрлерін жасады. Осыған ұқсас стильдерді Шинран мен Ничирен де қолданған. Ол ойлап тапқан мандаланың ерекше стилі және оны қоршаған құлшылық рәсімдері оның 1215 жылы жазылған «Күндіз үш рет құлшылық ету» трактатында жазылған. 1231 жылы Юаса кланы оны Ки провинциясындағы туған қаласында Семуи-дзи ғибадатханасын ашуға шақырды. Ол 1232 жылдың 19 қаңтарында 58 жасында қайтыс болды.
Миоэ Кишу cenotaphs
Миоэ Кишю кесенесі (明恵紀州遺跡率都婆) – Миоэ қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай оның шәкірті Кикай орнатқан ескерткіш тастар тобы. Барлығы жеті кесененің біреуі Миоэ туған жерінде, ал қалған алтауы оның жаттыққан Кии провинциясының әртүрлі жерлерінде салынған. Алғашқыда тастан жасалған, олар 1345 жылы құмтасқа ауыстырылды. Әрқайсысы құмтастан жасалған, биіктігі 1,5-1,7 метр және үстіне қаптал тас қойылған. Олардың төртеуі Аридагава қаласында, екеуі Юаса қаласында, ал біреуі Арида қаласында орналасқан. 1931 жылы жеті кесененің алтауы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Алғашқы жетінші кесененің (Аридагавада орналасқан) орны жойылды және 1802 жылы жаңасымен ауыстырылды, сондай-ақ ол тізімнен шығарылды.