Қуат тепе-тұйығының жұмсақ нысаны: Әскери емес тепе-теңдік стратегиясы
Soft balancing
Теңгерімдік күш теориясы: Софт-баланс стратегиясы, әскери емес теңгерім, Бразилия, Үндістан, Оңтүстік Африка сияқты елдердегі қолданысы. Саясаттану терминдері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жұмсақ тепе-теңдік – суық соғыстың аяқталуынан бері байқалатын, әсіресе 2003 жылғы Ирак соғысы кезінде және одан кейін күш тепе-теңдігі теориясындағы әскери емес тепе-теңдік нысандарын сипаттау үшін пайдаланылатын жаңа ұғым. Бұл стратегияны Роберт Пейп пен Т. В. Пол зерттеген. Стивен Брукс, Уильям Вулфорт және Аугусто Далл'Агноль оны сынға алды. Жұмсақ тепе-теңдік Бразилия, Үндістан және Оңтүстік Африка сияқты көптеген дамып келе жатқан елдерде қолданылған. Көптеген елдердің ортақ ерекшелігі – зор әскери күштің болмауы, сондықтан олар агрессивті күш емес, ішкі күштерді пайдаланады. Жұмсақ тепе-теңдік әлсіз мемлекеттер күшті мемлекеттің үстемдігі мен ықпалын қабылдауға болмайтынына, бірақ күшті мемлекеттің әскери артықшылығы соншалықты зор болғандықтан дәстүрлі тепе-теңдік мүмкін емес немесе тіпті қиын екеніне шешім келгенде пайда болады. Әскери басымдыққа қоса, ғалымдар демократиялық бейбітшілік теориясы демократиялық елдерде жұмсақ тепе-теңдікке, қатты тепе-теңдікке қарағанда, көбірек бейімділік танытатынын көрсетеді. Дәстүрлі тепе-теңдіктен айырмашылығы, жұмсақ тепе-теңдік күш тепе-теңдігін физикалық түрде өзгерту үшін емес, күшті мемлекеттің бір жақты әрекеттерінің құнын арттыру, бәсеңдету және оған кедергі келтіру үшін қолданылады. Жұмсақ тепе-теңдік әскери күш емес, экономикалық, дипломатиялық және институционалдық әдістердің жиынтығы арқылы жүзеге асырылады. Басқаша айтқанда, жұмсақ тепе-теңдік "әскери емес құралдарды АҚШ-тың агрессивті бір жақты әскери саясатын кешіктіру, бәсеңдету және әлсірету үшін" пайдаланады. Әскери емес құралдарды қолданғандықтан, Томас Моул мен Дэвид Сакко жұмсақ тепе-теңдікті тиімсіз деп санайды, олар бұл "мүлдем тепе-теңдік құрмайтын тепе-теңдік" екенін айтады. Жұмсақ тепе-теңдік қатты тепе-теңдік пен бірігіп тепе-теңдікке қарсы қойылады.
Soft balancing is a recent addition to balance of power theory used to describe non military forms of balancing evident since the end of the Cold War, particularly during and after the 2003 Iraq War. Soft balancing as a strategy can be attributed to the work of Robert Pape and T. V. Paul. It was criticized by Stephen Brooks, William Wohlforth and Augusto Dall'Agnol. Soft balancing has been practiced in many developing countries, such as Brazil, India and South Africa. Most countries share the common denominator of not having a strong military force, thus they utilize internal force rather than aggressive force. Soft balancing occurs when weaker states decide that the dominance and influence of a stronger state is unacceptable, but that the military advantage of the stronger state is so overwhelming that traditional balancing is infeasible or even impossible. In addition to overwhelming military superiority, scholars also suggest that democratic peace theory suggests a preference toward soft, rather than hard, balancing among democracies. As opposed to traditional balancing, soft balancing is undertaken not to physically shift the balance of power but to undermine, frustrate, and increase the cost of unilateral action for the stronger state. Soft balancing is not undertaken via military effort, but via a combination of economic, diplomatic and institutional methods. In other words, soft balancing uses "non military tools to delay, frustrate and undermine aggressive unilateral U. S. military policies". Since it uses non military means, soft balancing is regarded as ineffective by Thomas Mowle and David Sacko, who write that soft balancing is “balancing that does not balance at all.”
Soft balancing is contrasted with hard balancing and bandwagoning.