Француз адмиралы Луи Эдуар Буэ Вийомез

Кіріспе

Француз адмиралы (1808–1871)

Луи Эдуард Бует Вилломез (24 сәуір 1808 – 9 қыркүйек 1871) – француз адмиралы.

Өмірбаян

Ол Парижге жақын Maisons Laffitte қаласында бизнесменнің (және Ламбезельек қаласының мэрі) ұлы Луи Эдуард Буэ болып дүниеге келді. Француз теңіз флотына қосылғаннан кейін, 1824 жылы ол бес жылдық сапарға шықты, бастапқыда Жерорта теңізінде (1827 жылы Наварино шайқасында қатысты), содан кейін Үнді мұхитында. 1829 жылы ол кеме энсиніне көтеріліп, Морея экспедициясында қызмет етті. 1830 жылы ол Алжирді блокадалауға және басып алуға қатысты, одан кейін Антверпенді блокадалауға қатысты. 1834 жылы лейтенант атағын алып, Ла-Платадағы теңіз бекетіне бекітілді, содан кейін Сенегалға жіберілді. 1836 жылы ол "Африка" бу кемесінің командасын қабылдады, оның көмегімен 200 миль ішке, Жоғарғы Сенегалдағы Фелю шарлауына (les Chutes de Félou) дейін саяхаттады. Ол батыстан тірі оралған жалғыз адам болды, ал қалғандары аурудан көз жұмды. 1838 жылы Буэ Африка жағалауындағы сауда жолын картаға түсірген "Ла Малуин" бригінің командасын қабылдады. Саяхаты барысында ол үш сауда кемесін тонаған жергілікті тайпаны жазалады және 1839 жылы Габон патшасымен сауда шартына қол қойды. 1840 жылдың шілде айында ол Могадор шығанағын барлап, шабуыл жоспарын жасады. 1840 жылы "Ле Мисус" кемесінде лейтенант-командир болып тағайындалды, 1841-1842 жылдары Африканың сыртқы дивизиясын басқарды, содан кейін Сенегалдың уақытша губернаторы болып тағайындалды. 1843 жылы Буэ Сен-Луи портын басып алып, қала әкімшілігін жеке сауда компанияларына (көбінесе Бордодан) жүктеді, сондай-ақ Бамбукке жаңа миссия жіберіп, Бунду билеушісімен сауда шартына қол қойды. 1844 жылдың 15 тамызында ол Буэ жинаған ақпаратты пайдалана отырып, Могадорды басып алған принц де Жуанвильдің басқаруымен өткізілген экспедицияға қосылды. Оның сыйлығы Францияға жеңіс трофейлерін алып оралу және капитандыққа көтерілу болды. 1845 жылы оны өзінің ағасы, вице-адмирал Вилломез қабылдап, оның тегін алды және адмирал Леморанттың қызына үйленді – бұл оған көптеген мүмкіндіктер ашты. Сол жылы Буэ Вилломез Адмирал Монтагняк де Рокке флаг-капитаны ретінде Лориендегі "Le Caraïbe" бу кемесінің командасын қабылдады және Африканың батыс жағалаулары әскери дивизиясының қолбасшысы болды. Ол 26 крейсерден тұратын эскадрилья штабының бастығы болып қызмет етті. 1848 жылы ол "Пенелопа" фрегатындағы Африка жағалауы теңіз дивизиясының қолбасшысы болды (3-дәрежелі фрегат, 30 фунттық зеңбіректерді тасымалдайтын, 1830 жылы салынды және 1840 жылы суға түсірілді, 1864 жылы тізімнен шығарылды). Осы кезеңде ол Гвинеядағы француз билігін қалпына келтірді және бүлікші тайпаларға қарсы шайқаста көрсеткен батылдығы үшін Легион-д'Онер орденінің командирі атанды. Ол Англиямен сауданы тоқтату туралы келіссөздер жүргізу үшін дипломатиялық миссияға қатысты. 1853 жылы контр-адмирал болып тағайындалып, Адмирал Хамелиннің басшылығымен Жерорта теңізі эскадрильясының штаб бастығы болды. Қырым соғысы кезінде Одессаны бомбалауға және Севастопольға шабуылға қатысты. Соғыс кезінде көрсеткен қызметі үшін британ үкіметі оны Бат орденінің командирі етті. 1859 жылы Екінші итальяндық тәуелсіздік соғысы кезінде Буэ Вилломез Адриатикадағы француз эскадрильясына қолбасшылық етті. Осы операциялардан кейін ол жағалау қорғау комитетіне мүше болып тағайындалды және соғыс аяқталғаннан кейін Францияның құрамына енген Ницца және Вильфранш-сюр-Мер порттарындағы жұмыстарды қадағалады. 1860 жылы вице-адмирал болып тағайындалды, ол Шербургтың теңіз префекті, ал 1861 жылы Тулонның теңіз префекті болып қызмет етті. 1864 жылы Француз Жерорта теңіз флотына қолбасшылық етті, ал 1865 жылы Франция Сенатына мүше болып сайланды. 1870 жылғы Франко-прусс соғысы кезінде ол солтүстік Германия жағалауларына шабуыл жасауды көздеген эскадрильяға қолбасшылық етуге тағайындалды, бірақ француздардың құрлықтағы жеңілістері бұл жоспарларды тоқтатты. Ол 1871 жылы қайтыс болды.

He was born Louis Édouard Bouët, the son of a businessman (and mayor of Lambézellec) in Maisons Laffitte, near Paris. Having joined the French Navy, in 1824 he embarked on a five year voyage, first in the Mediterranean (where he saw action at the Battle of Navarino in 1827) and then in the Indian Ocean. In 1829 he was promoted to ship's ensign, and served in the Morea expedition. In 1830 he was part of the blockade and capture of Algiers, followed by the blockade of Antwerp. Made Lieutenant in 1834, he was attached to the naval post at La Plata, from where he was sent to Senegal. In 1836 took command of the steamship L'Africain, with which he traveled 200 miles inland, up to the Félou Falls (les Chutes de Félou) in upper Senegal. He was the only Westerner to return alive, the others having succumbed to disease. In 1838 Bouët took command of the brig La Malouine, which charted a trade route along the African coast. Along the way he punished a native tribe that had plundered three trading ships, and signed a commercial treaty with the king of Gabon in 1839. In July 1840 he carried out a reconnaissance of the bay of Mogador and established a plan of attack. Promoted to lieutenant commander in 1840, on Le Misus, he took command of the Foreign Division of Africa from 1841 to 1842, when he was named provisional governor of Senegal. In 1843, Bouët began a period of expansion when he captured the port of Saint Louis and allowed privately owned trading companies (mainly from Bordeaux) to handle the administration of the town; he also sent a new mission to Bambuk, and signed a commercial treaty with the ruler of Bundu. On 15 August 1844 he was attached to the expedition commanded by the Prince de Joinville, which took Mogador using the information that had been collected by Bouët. His reward was to take the trophies back to France, together with a promotion to captain. In 1845 he was adopted by his uncle, Vice Admiral Willaumez, whose name he took, and married the daughter of Admiral Lemorant — two events that opened a number of doors for him. In that same year, Bouët Willaumez took command of the steamship Le Caraïbe at Lorient as Flag captain to Admiral Montagniac de Rocque, and served as Commander of the Naval Division of the Western Coasts of Africa. He served as chief of staff of a squadron of twenty six cruisers. In 1848 he became commander of the Naval Division of the African Coast, on the frigate Pénélope (a frigate of the 3rd rank carrying 30 pounder cannons, it was laid down in 1830 and launched in 1840 and struck from lists in 1864). During this period he restored French sovereignty over Guinea, and was named Commander of the Légion d'honneur for courage shown during a bayonet charge on land against rebellious tribes. He also took part in a diplomatic mission to negotiate the end of trade with England. In 1853, promoted to rear admiral, he was named chief of staff of the Mediterranean squadron, under Admiral Hamelin. During the Crimean War he took part in the bombardment of Odessa and attacks on Sebastopol. He was made a commander of the Order of the Bath by the British government for his services during the war. In 1859, during the Second Italian War of Independence, Bouët Willaumez commanded the French squadron in the Adriatic. After these operations, he was appointed to the committee responsible for coast defences, and oversaw works at the ports of Nice and Villefranche sur Mer which became part of France at the end of the war. Promoted to vice admiral in 1860, he served as Maritime Prefect of Cherbourg, and in 1861 as Maritime Prefect at Toulon. He commanded the French Mediterranean Fleet in 1864, and was appointed to the Senate of France in 1865. During the Franco Prussian War of 1870, he was named to command a squadron intended to attack the north German coasts, but French defeats on land put an end to these plans. He died in 1871.

Жазбалар

Африканың батыс жағалауындағы құл саудасы және сауда. Париж 1848)
Африканың батыс жағалауындағы әскери науқандар. Париж (1850)
Франция флоты және колониялары 1852 жылы. Париж (1855)
Құрлық және теңіз шайқастары. Париж (1855)
Зымырандық кемелерді пайдалануға арналған қосымша тактика. Париж (1864)