Кіріспе

Италиялық актер Энрико Виарисио (3 желтоқсан 1897 – 1 қараша 1967) – итальяндық театр және кино актері.

Өмірбаян

Виарисионың нәзік және сәнді юморы болды, оны актриса Паола Пеццалья ашты және 19 жасында оны өзінің жеке театр компаниясында "бриллиант" рөліне шақырды. Оның мансабы Карини Джентили Бетроне театр труппасында "аморозо" немесе ер адам рөлімен жалғасты, содан кейін Талли Мелато Бетроне, Антонио Гандусио, Дын Галли және Нино Безоцци, сондай-ақ Мерлини Чьяленте Багни компаниясында өнер көрсетті. Компанияның шағын табысын арттыру үшін Виарисио репертуарлық комедия актері болды. Буржуазиялық көрермендер Виарисионың "бриллианттылығын" – бай коммуникацияны, көтеріңкі мінезді және олардың жайлылығына сай келетін нәрсені – көңілді, жеңіл комедияларда бағалады. 1930 жылдардағы сезімтал комедиялар мен "ақ телефон" киносында Виарисио тұрақты тұлға болды, оның мұрты мен қара, жылтыр шашы артқа таралған. Ол сахнадан бейімделген түрлі жағымды оқиғаларды, мысалы Нунцио Маласомманың "Non ti conosco più" (1936), Марио Маттолидің "L'uomo che sorride" (1936) және "Questi ragazzi" (1937) фильмдерін көркемдік тұрғыдан шебер түсірді. Ол көбінесе жанр шегінде болды, бірақ кейбір жағдайларда өнер көрсетуінде тамаша шығармашылық танытып, оларды жаңа және есте қаларлық етіп сақтады. Бұл Марио Камеринидің "Il cappello a tre punte" (1934), Гофредо Алессандринидің "Cavalleria" (1936) және Альлесандро Бласеттидің "Quattro passi fra le nuvole" (1942) сияқты фильмдерде жақсы көрінеді. Соғыстан кейінгі кезеңде ол негізінен ревюге берілді, Ванда Озириспен ("Domani è sempre domenica", 1946–47; "Si stava meglio domani", 1947–48; "Il diavolo custode", 1950–51) және Иса Барзиццамен ("Valentina", 1955) бірге ойнады. 1950-60 жылдары ол өзінің сұңғыла стилін және ирония сезімін теледидарға да сыйлады. Оның "Кароселло" бағдарламасында "ALEMAGNA" таңбасымен (1957-1965 жылдары көрсетілген) қатысуы әлі де есте қалады. Ол өзінің "Ullalà è una cuccagna!" деген сөз тіркесімен танымал.