Кіріспе
Родольфо Пьетро Филиберто Рафаэло Гульельми ди Валентина д'Антоньюэлла (6 мамыр 1895 – 23 тамыз 1926), кәсіби тұрғыда Рудольф Валентино деп танылған және "Латын ғашығы" атымен белгілі болған, – Америка Құрама Штаттарында тұратын итальяндық актер. Ол "Апокалипсис төрт салт аттылары", "Шейх", "Қан мен құм", "Бүркіт" және "Шейхтің ұлы" сияқты бірнеше танымал нұсқасыз фильмдерде ойнады. Валентино 1920-жылдардың секс-символы болды, Голливудта "Латын ғашығы" (Голливудтың ірі тұлғалары оған тағайындаған атау), "Ұлы ғашық" немесе жай ғана Валентино деп аталды. Оның 31 жасында ерте қайтыс болуы оның жанкүйерлерінің арасында үлкен қыжылдау тудырып, оның ерте кино тарихындағы мәдени беделді кино иконы ретіндегі орнын нығайтты.
Rodolfo Pietro Filiberto Raffaello Guglielmi di Valentina d'Antonguella (May 6, 1895 – August 23, 1926), known professionally as Rudolph Valentino and nicknamed The Latin Lover, was an Italian actor based in the United States who starred in several well known silent films including The Four Horsemen of the Apocalypse, The Sheik, Blood and Sand, The Eagle,
and The Son of the Sheik. Valentino was a sex symbol of the 1920s, known in Hollywood as the "Latin Lover" (a title invented for him by Hollywood moguls), the "Great Lover", or simply Valentino. His early death at the age of 31 caused mass hysteria among his fans, further cementing his place in early cinematic history as a cultural film icon.
Балалық шағы мен көшіп кету
Валентино Италияның Апулия аймағындағы Кастелланета қаласында дүниеге келді және оның толық есімі Родольфо Пьетро Филиберто Рафаэло Гульельми ди Валентина д'Антоньюэлла болды. Оның әкесі Джованни Антонио Джузеппе Феделе Гульельми ди Валентина д'Антоньюэлла Мартина-Франка, Апулиядан шыққан итальяндық еді; ол итальян армиясының кавалерия капитаны, кейін мал дәрігері болды және Валентино 11 жасында безгекке шалдығып қайтыс болды. Оның анасы Мари Берта Габриэль Барбин (1856–1918) француздық тегін мұра еткен, Туриндегі ата-бабалары бар (алғашқы отбасы аты Барбини, кейін галлизацияланып Барбин болып өзгертілді), ол Франш-Контедегі Лур қаласында дүниеге келді. Ол жергілікті маркиздің күйеуінің әйелі болды. Валентиноның ағасы Альберто (1892–1981), кіші қарындасы Мария және нәресте кезінде қайтыс болған үлкен әпкесі Беатрис болды. Бала кезінде Валентиноның ерекше келбеті мен ойнақы мінезіне байланысты оған көп көңіл бөлінді. Анасы оны қамқорлыққа алса, әкесі оның іс-әрекетіне қарсы болды. Ол мектепте нашар оқыды және ақырында Генуядағы ауыл шаруашылығы мектебіне түсіп, диплом алды. 1912 жылы Парижде тұрғаннан кейін ол көп ұзамай Италияға оралды. Жұмыс таба алмағандықтан, 1913 жылы Америка Құрама Штаттарына аттанды. Ол 1913 жылғы 23 желтоқсанда 18 жасында Эллис аралында тіркелді. Валентино ешқашан американдық азаматтыққа үміткер болған жоқ және итальяндық азаматтығын сақтап қалды.
Нью-Йорк
Нью-Йорк қаласына келгеннен кейін ол тамақханаларда үстел жинап, бау-бақша жұмыстары істеу арқылы күнкөрісін қамтамасыз етті. Соңында ол "Максим" мейрамханасының "Кабаресінде" такси бишісі болып жұмысқа орналасты. "Максимдегі" басқа бишілердің арасында Еуропа ақсүйектерінің тағдырынан айырылған бірнеше өкілдері болды, оларға үлкен сұраныс болды. Валентино ақырында бизнесмен Джон де Саулске үйленген, бақытсыз некеде болған чилилік мұрагер Бланка де Саулспен танысты, олардың бір ұлы болды. Бланка мен Валентиноның арасында романтикалық қарым-қатынас болды ма, жоқ па белгісіз, бірақ де Сауллдар ажырасқанда Валентино Бланка де Саулстың күйеуінің адалсыздығы туралы айғақтарын қолдады. Ажырасқаннан кейін Джон де Саулс өзінің саяси байланыстарын пайдаланып, Валентиноны және танымал әйел сатушы әйелмен бірге тұтқындады, оларға қатысты нақты айыптар қойылған жоқ. Дәлелдер өте нашар болды, бірнеше күн түрмеде отырғаннан кейін Валентиноның кепілдік сомасы 10 000 доллардан 1 500 долларға дейін төмендетілді. Соттан кейін көп ұзамай Бланка де Саулс ұлының қамқорлығы үшін туған күйеуін атып өлтірді. Өзінің көпшілікке жария болған сот процесінен және одан кейін болған кісі өлтіруге байланысты даудан кейін Валентино жұмыс таба алмады. Тағы бір сенсациялық сотқа куә ретінде шақырылуы мүмкін деген қорқынышпен Валентино қаладан кетіп, батыс жағалауға саяхаттап жүрген музыкалық топқа қосылды.
Даңққа жетуден бұрын
1917 жылы Валентино Ютаға саяхат жасаған оперетта труппасына қосылды, бірақ ол таратылды. Содан кейін ол Аль Джолсонның «Робинзон Крузо, кіші» өндірісіне қатысты, ол Лос-Анджелеске жол тартқан болатын. Күзде ол Сан-Францискода «Ешкім үйінде жоқ» атты театрлық қойылымда маловаты рөлде ойнады. Қалада жүргенде Валентино актер Норман Керримен танысты, ол оны сол кезде дамып келе жатқан кино өнерінде мансап жасауға көндірді. Валентино мен Керри Лос-Анджелеске оралып, Александрия қонақүйінде бірге тұрды. Ол билеуді және би үйретуді жалғастырды, сондай-ақ оған сәнді автокөліктерін беретін ересек әйелдерден тұратын тұрақты клиенттерді жинады. Бір кезде АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, Керри де, Валентино да Францияда ұшқыш болып соғысу үшін Канада Әуе күштеріне қабылдануға тырысты. Бидегі жетістіктерінің арқасында Валентино Сансет бульварында жеке бөлме тауып, экрандық рөлдерді іздеуді бастады. Оның алғашқы рөлі «Алимония» фильміндегі эпизодтық роль болды, содан кейін бірнеше фильмде ұсақ рөлдерді ойнады. Бар күшін салса да, ол көбінесе «жаман жігіт» (құтпайтын кейіпкер) немесе гангстер рөлінде ойнады. Соңында ол Голливудтың ең танымал «экзотикалық» еркек түріндегі актер Сесу Хаякаваны ығыстырды. 1919 жылға қарай ол эпизодтық рөлдерде мансап жасады. Клара Кимболл Янгтың «Жастық көздері» драмасындағы «кабаре паразиті» рөлі сценарист Джун Мэтистің назарын аударды, ол оның келесі фильміне өте лайықты болады деп ойлады. Кейін Янг оны Льюис Селзникпен бірге ашқандарын және Валентино Metro ұсынған жомарт ұсынысты қабылдағанына көңілі қалғанын айтты. Ол 1919 жылғы «The Delicious Little Devil» фильмінде Ме Мюрреймен бірге екінші рөлде ойнады. 1919 жылы Валентино актриса Жан Акерге импульсивті түрде үйленді. Олардың некесінің толыққанды болмағаны айтылады.
Актерлік өнер
"Ауыр" рөлдерге риза болмаған Валентино қысқа ғана уақытқа Нью-Йоркке қайта оралуды ойлады. 1917 жылы ол Гринвич-Виллидждегі достарымен болып, соңында Куинстің Бейсайд қаласына қоныстанды. Сол жерде ол өзінің мансабына зор көмек көрсететін Пол Иваномен танысты. Ол саудалық басылымдардың бірінен Metro компаниясы фильм құқықтарын сатып алғанын білді. Нью-Йоркте ол Metro кеңсесін іздеді, бірақ Джун Матис оны іздеп жүргенін анықтады. Ол оны Хулио Деснойерс рөліне шақырды. Матис режиссер ретінде Рекс Инграмды таңдады, онымен Валентино тіл табыса алмады, нәтижесінде Матис екеуінің арасындағы келісімді сақтауға мәжбүр болды. Metro Pictures өзінің жұлдызын жариялауға құлшынбағандай көрінді. Рекс Инграмның Валентиноға сенімсіздігіне байланысты студия оған "Төрт атты" үшін аптасына 350 доллардан астам жалақы бермейтін болды. Келесі фильмінде олар оны "Б" класты "Белгісіз теңіздер" фильміндегі маловаты рөлге итермеледі. Осы фильмде Валентино екінші әйелі Наташа Рамбовамен танысты. Сол жылы Валентиноның заңды әйелі Жан Акер ажырасуға талап етті. Рамбова, Матис, Ивано және Валентино Алла Назимованың "Камилла" фильмін түсіруге кірісті. Валентино Назимованың сүйіктісі Арман рөлін ойнады. Фильмді көбінесе Рамбова мен Назимова бақылап, сыншылар мен жұртшылық оны авангардты деп санады. Бірақ 2002 жылы фильмді Нидерланд кино мұражайы тапты. Жаңартылған нұсқасы 2006 жылы DVD форматында жарық көрді. 1922 жылдың ақпан айында "Life" журналында "Famous Players" баспасөз қызметінің мәлімдемесіне сәйкес, Валентино енді "Рудольф" емес, "Родольф" деп аталатын болады. 1922 жылы Валентино Матистің тағы бір сценарийі бойынша түсірілген "Қан мен құм" фильмінде жұмыс істей бастады. Ол басты рөлді – бикеш Хуан Галлардоны сомдады, ал оның серіктері Лайла Ли мен Нита Нальди болды. Бастапқыда фильм Испанияда түсірілетініне сенген Валентино студия Голливудта декорациялар салуды жоспарлап отырғанын білгенде ашуланды. Ол өндірістегі өзгерістерге, соның ішінде өзі ұнатпаған режиссерге де наразылық білдірді. Фильмді аяқтағаннан кейін Валентино Рамбоваға үйленді, бұл бигамиялық сотқа әкелді, өйткені ол Калифорния заңдарына сәйкес, бірінші әйелі Жан Аккерден бір жыл толық ажырасқан жоқ еді. Сот процесі сенсация тудырды және жұп олардың некелерін жойды және бір жылға бөлек тұруға мәжбүр болды. Сотқа қарамастан фильм сәтті болды, сыншылар оны "Сынған гүлдер" және "Төрт атты" фильмдерімен теңестіретін шедевр деп атады. "Қан мен құм" 1922 жылғы ең табысты төрт фильмнің біріне айналып, көрермендер рекордын бұзып, Риволи театрында ғана 37 400 доллар табыс тапты. Валентино осы фильмін өзінің ең жақсы туындыларының бірі деп есептеді. Рэмбовадан мәжбүрлі үзіліс кезінде екеуі Матистің "Жас раджа" сценарийі бойынша жеке жұмыс істей бастады. 2005 жылы табылған осы фильмнің тек фрагменттері ғана сақталған. Ол сондай-ақ Испанияда "Қан мен құм" фильмін түсіру туралы берілген уәдені орындамағанына және келесі фильмді Испанияда немесе кем дегенде Нью-Йоркте түсірмегеніне ренжіді. Валентино Еуропада түсірілім кезінде 10 жылдан бері көрмеген отбасын көруді үміттенеді. 1922 жылдың қыркүйегінде ол дау шешілгенге дейін "Famous Players" компаниясынан жалақы алудан бас тартты, өйткені ол Жан Аккерге төлеу үшін ақша жұмсаған еді. Ашуланған "Famous Players" компаниясы оған қарсы сотқа шағымданып, талап қойды. Гастрольдік тур үлкен жетістікке ие болды, Валентино мен Рамбова АҚШ және Канаданың 88 қаласында өнер көрсетті. Гастрольдік турдан басқа, Валентино Mineralava сұлулық өнімдерін де демеушілік етті және Mineralava демеушілік сұлулық сайыстарында төреші болды. Бір сұлулық сайысын жас Дэвид О. Селзник түсіріп, оны "Рудольф Валентино және оның 88 сұлуы" деп атады.
Фильмдерге оралу
Валентино Риц Карлтон Пикчерстің (Famous Players арқылы жұмыс істейтін) ұсынысына жауап ретінде АҚШ-қа оралды, ол аптасына 7500 доллар, шығармашылық бақылау және Нью-Йоркте түсірілім мүмкіндіктерін қамтыды. Рэмбова Famous Players компаниясымен екі фильмге, ал Ritz Carlton компаниясымен төрт фильмге келісім жасады. Ол Италияда Quo Vadis итальяндық өндірісін түсіру ұсынысынан бас тартты. Рэмбованың бақылауындағы фильмнің сәтсіздігі оның үстемдік танытуының дәлелі ретінде жиі қарастырылды және кейіннен оны Валентиноның түсірілім алаңдарына кіргізбеуге себеп болды. Матис мұны өте қорлау деп қабылдады және шамамен екі жыл бойы Валентиномен сөйлеспеді. Рэмбова костюмдерді жобалаумен және «Фалькон» сценарийін қайта жазумен айналысқанда, Валентино Нита Нальдимен «Кобра» фильмін түсіруге көндірілді. Ол фильм «Күміс соқыр» көрсетілгенге дейін шығарылмау шартымен келісті. «Кобра» түсірілгеннен кейін «Күміс соқыр» актерлері костюмдерді кию үшін Францияға сапарлады. Үш айдан кейін олар АҚШ-қа оралды, онда Валентиноның фильмге өсірген сақалы сенсация тудырды. «Мен бірде газетті ашып, ондағы жазғанды айтайын: басына шашты байлаған Рудольф Валентино. Менің жүрегім тоқтап, есімнен шығып, құлап қалдым, және сот күніне дейін ешқашан қайта тірілгім келмейді», - деп жазды ол Photoplay журналында. Актерлер мен түсірілім тобы фильмге дайындықтарды бастау үшін Голливудқа кетті, бірақ бюджеттің көп бөлігі алдын ала өндіріс кезінде жұмсалды. Валентинолардың костюмдер мен декорацияларға шамадан тыс шығындалған ақшасының нәтижесінде Ritz Carlton олармен жасасқан келісімді бұзды, бұл Валентиноның олармен жасаған келісімшартын күштен шығарды.
Басқа кәсіпорындар
1923 жылы Валентино «Күнгі армандар» атты поэзия кітабын жариялады. Кейіннен ол оқиғаларын түрлі журналдарда сериялы түрде басып шығарды. 1923 жылы «Либерти» журналында «Қалай дене күшін сақтауға болады» деген мақалалар сериясын жазды. Валентино кино жасаудың барлық қырына қызығушылық танытты. Мэй Мюррейдің фильмін түсіру кезінде ол режиссердің жоспарларын зерттеуге уақыт арнады. Жазбалар Валентиноның өлімінен кейін ғана Celebrity Recording Company компаниясы арқылы жарық көрді; Brunswick оларды шығармады, себебі Валентиноның ағылшын/испан тіліндегі айтылуы жеткіліксіз болды. Валентино Голливудта фильмдердегі көркемдік жетістіктері үшін марапаттауды ұсынған алғашқылардың бірі болды; кейіннен «Оскар» сыйлықтары да оның үлгісін қабылдады. 1925 жылы ол «Бо Браммель» фильміндегі рөлі үшін Джон Бэрриморға жалғыз медалін табыс етті. «Рудольф Валентино медалі» деп аталған бұл марапатты беру үшін Валентиноның, екі төрешінің және 75 сыншының келісімі қажет болды. Валентинодан басқа кез келген адамға ие болуға болады. 1919 жылы – оның мансабының шарықталу алдында – Валентино актриса Жан Акерге ойсырап үйленді, ол актриса Грейс Дармонд пен Алла Назимовамен қарым-қатынаста болған. Акер Валентиномен лесбияндық махаббат үшбұрышынан шығу үшін оған жақындады, бірақ тез арада некеге өкініп, үйлену түнінде Валентиноны бөлмеден құлыптап тастады. Жұбайлар көп ұзамай ажырасып, некелері толыққанды болған жоқ. Олар 1922 жылдың 13 мамырында Мексиканың Мехикали қаласында қайтадан үйленді, нәтижесінде Валентино бигамия жасады деген айыппен тұтқындалды, себебі ол Калифорния заңына сәйкес, толық бір жыл ажыраспаған еді. Бірнеше күн өткен соң, оның сол кездегі студиясы Famous Players–Lasky кепілдік беруден бас тартты. Ақырында, бірнеше досы ақшалай кепілдік төлеуге қол жеткізді. Ол сондай-ақ Мэнн заңын бұзды деген күдікпен тергелді. Бір жыл күтуге немесе тағы да тұтқындалу қаупіне тап болуға мәжбүр болғандықтан, Рамбова мен Валентино Нью-Йоркте жеке-жеке пәтерлерде, әрқайсысы өздерінің бөлмедестерімен бірге тұрды. 1923 жылдың 14 наурызында олар Индиана штатының Краун-Пойнт қаласындағы Лейк округінің сотында заңды түрде қайтадан үйленді. Валентиноның достарының көпшілігі Рамбованы ұнатпады және оны үстем деп санады. Кем дегенде төрт кітап, соның ішінде жала жабушылығымен танымал «Голливуд Вавилоны», оның Рамбовамен некеде болғанына қарамастан, гомосексуал болуы мүмкін екенін айтты. Кейбір адамдар үшін Акер мен Рамбоваға үйленуі, сондай-ақ Пола Негримен қарым-қатынасы Валентиноның гомосексуалдығын күшейте түсті және бұл «лаванды некелер» болды. Кейбіреулер Валентиноның Рамон Новарромен қарым-қатынасы болғанын мәлімдеді, бірақ Новарро олардың бір-бірін жақсы білмейтінін айтты. Алайда Ивано бұл шындық емес екенін және өзі де, Валентино да гетеросексуал екенін мәлімдеді. Валентиноның гомосексуалдығына тағы бір дәлел болды: марқұм жазушы Сэмюэл Стюардтың мүлігіндегі құжаттар Валентино мен Стюардтың жыныстық серіктестер болғанын көрсетті. Алайда Стюардтың мәлімдемесінде табылған дәлелдер кейіннен жалған екені анықталды, себебі Стюард жыныстық қатынас болды деп мәлімдеген күні Валентино Нью-Йоркте болған. Өлер алдында Валентино «Ziegfeld Follies» шоуының актрисасы Марион Уилсон Бендамен кездесіп, сонымен қатар актриса Пола Негримен қарым-қатынаста болды. Валентино қайтыс болғаннан кейін Негри оның жерлеу рәсімінде көрініс жасап, олардың никелері туралы мәлімдеді, бірақ Валентино бұл туралы ешкімге айтпаған. Алайда 21 тамызда оның жағдайы нашарлады. Ол өте ауыр плевритке шалдықты, ол оның әлсіреген жағдайынан сол өкпесінде жылдам дамыды.
Жерлеу рәсімі
Оның жерлеу рәсіміне шамамен 100 мың адам жиналды, оған құрмет көрсету үшін көшелерді толтырды. Көңілі құрысқан жанкүйерлердің өз-өзіне қол жұмсауы туралы хабарлар тарады. 24 тамызда жанкүйерлер ішке кіруге тырысқанда терезелер сындырылып, күні бойы тәртіпсіздік болды. Тәртіпті қалпына келтіру үшін 100-ден астам атты офицерлер мен Нью-Йорк полициясының қосымша күштері жұмылдырылды. Офицерлер тобы қалған уақыт бойына көшелерді күзетті. Валентиноның никелі болғанын мәлімдеген поляк актрисасы Пола Негри, табыттың үстінде тұрып, гистерияға ұшырап құлады, ал Кэмпбелл Бенито Муссолини жібергендей көрсетілген фашистік қара көйлекті сақшылардың рөлін сомдау үшін төрт актерді жалдады. Басты залға қойылған дене Валентино емес, тек жалған екені туралы БАҚ хабарларын Кэмпбелл үнемі жоққа шығарды. Валентиноның Манхэттендегі жерлеу рәсімі 30 тамызда, дүйсенбі күні, көбінесе «Актерлер шіркеуі» деп аталатын Сент-Малахи Рим-католик шіркеуінде өтті, себебі ол Бродвей театр ауданындағы Батыс 49-шы көшеде орналасқан және көңілдесу өнерімен байланысты тұлғалардың көптеген тарихы бар. Валентиноның денесі пойызбен Нью-Йорктен Калифорнияға жеткізілгеннен кейін, екінші жерлеу рәсімі Батыс жағалауда, Беверли-Хиллстегі Жақсы Көмекшінің католик шіркеуінде өтті. Айырықша жағдай, ол келесі жылы қайтыс болып, өзі үшін алдын ала сатып алған көршілес криптке жерленді; Валентино ешқашан басқа жерге көшірілмеді және ол Матистің жанындағы криптада қалды. Екеуі де әлі күнге дейін Голливудтағы Голливуд мәңгілік зиратында (бұрын Голливуд ескеру паркі зираты) қатар жерленген.
Мүліктік
Валентино өзінің мүлкін ағасы, апасы және Рамбованың әпкесі Тереза Вернерге қалдырды, оған бастапқыда Рамбоваға бұрын бөлінген үлес берілді. Оның Беверли-Хиллстегі Falcon Lair сарайы кейіннен мұрагер Дорис Дьюкке тиесілі болды. Дьюк 1993 жылы сол жерде қайтыс болды. Кейін сарай сатылып, толықтай жөндеуден өтті. 2006 жылы сарайдың негізгі ғимараты бұзылып, мүлік қайтадан сатуға қойылды. Фотомонтажда Валентиноның жұмаққа келіп, Энрико Карузоның күтіп алуы бейнеленген. Жылдар бойы "қара киімді әйел" қызыл гүлмен Валентиноның мазарында, әдетте оның қайтыс болған күнінің мерейтойында аза тұтып келеді. Бұл әйел туралы көптеген аңыз бар, бірақ қара киім киген алғашқы әйелдің 1928 жылы баспасөз агенті Рассел Бёрдвелл жасаған жарнамалық әрекет болғаны айтылады. Дитра Флейм есімді әйел өзін алғашқы "қара киімді әйел" деп мәлімдеді. Одан кейін көптеген адамдар оның үлгісін қайталап жасады. Бұл бастапқыда PR акциясы болғанымен, қазір дәстүрге айналды. Қазіргі "қара киімді әйел" – кинотарихшы Кари Библь. "Қара киімді әйел" туралы аңыз "Ұзын қара жамылғы" әніне шабыт берді. Валентиноның туған қаласы Кастелланета (Италия) оның құрметіне бірнеше шаралар ұйымдастырды. Родольфо Валентино мұражайы оның балалық шағындағы үйінде ашылды, ал 1961 жылы архитектор Никола Канторе жобалаған және Луиджи Геноның Валентиноның көк керамикалық мүсінімен безенілген ескерткіш ашылды. Ескерткіштің ашылуы Mondo Cane деректі фильмінде көрсетілген. Родольфо Валентиноның өмірі мен шығармашылығын насихаттау үшін Fondazione Rodolfo Valentino қоры құрылды. 2009 жылы оның туған қаласында Centro Studi Cine Club Rodolfo Valentino Castellaneta киномектебі ашылды. 1995 жылы оның туғанына 100 жыл толуына орай бірнеше іс-шаралар өткізілді. 1972 жылдан 2006 жылға дейін итальяндық актерлік сыйлық – Рудольф Валентино сыйлығы жыл сайын табысталды. Бұл сыйлықты Леонардо Ди Каприо және Элизабет Тейлор сияқты әлемнің түкпір-түкпірінен келген актерлер алды. 1994 жылы Вашингтон ұлттық операсы Колумбия округінде Доминик Аржентоның (либретто авторы Чарльз Нолт) "Валентиноның арманы" операсының премьерасын қойды. Опера 2014 жылы Миннесота операсымен қайта қойылды, сыншылардың пікірі бұрынғыдай болды. 2006 жылы Италияда Родольфо Валентино мұражайының ашылуын тойлау үшін бір реттік кинофестиваль жоспарланды. 2010 жылдың мамыр айында Америкалық қоғам Калифорния штатының Лос-Анджелесте Рудольф Валентино кинофестивалін өткізді. Валентино синдромы, оның өліміне себеп болған жедел ішкі ауру, оның есімімен аталады. Голливуд орта мектебінің талисманы – шейхтер – Валентиноның кейіпкеріне құрмет көрсету үшін таңдалған. Итальяндық сәнгер Валентино оның құрметіне аталған.
Фильмдер
Рудольф Валентиноның өмірі бірнеше рет теледидар мен үлкен экран үшін түсірілді. 1923 жылы ол "Қан мен құм" фильмінің пародиясы болған "Бұз және құм" фильмінде еске алынды, онда Стэн Лорел Рюбарб Вазелин есімді бұқашар рөлін ойнады. Валентиноның өміріне арналған 1951 жылғы толық метражды фильмде, "Валентино" атты фильмде, басты рөлді Энтони Декстер ойнады. Декстер экрандағы аңызға ерекше ұқсады. 1971 жылғы "Олар алыптар болуы мүмкін" фильмінде Оливер Кларк "Мистер Смолл" лақап атымен психиатриялық науқас ретінде эпизодтық рөлде пайда болады, ол өзін Валентино деп ойлайды және танылғанша сөйлеуден бас тартады. Оның бұл ойын басты кейіпкер тез түсінеді, ол өзін Шерлок Холмс деп санайды. 1977 жылы American Broadcasting Company Франко Нероның Валентино рөлін ойнаған "Валентино туралы аңыз" телефильмін жасады. 1977 жылы Кен Расселдің "Валентино" фильмінде Рудольф Нуреев Валентино рөлін сомдады. 1986 жылы француздық FR3 телеарнасы Фредерик Норберттің рөлін ойнаған "Рудольф Валентино" телефильмін жасады. 2013 жылы Валентино рөлін актер және режиссер Алекс Монти Канавати "Вавилонға оралу" фильмінде ойнады. 2015 жылы Валентино "Американдық қорқыныш әңгімесі" сериалының бесінші маусымында қосалқы рөлде пайда болады. Сериалда Финн Виттрок ойнаған Валентино 1926 жылы вампирге айналғаннан кейін өлімін жалғандайды. Содан кейін Валентино өзінің ойдан шығарған сүйіктісі Элизабет Джонсонды (Леди Гага) да вампирге айналдырады. Элизабет шоудың бесінші маусымының басты қарсыласы болады, ал Валентиноны ақырында Элизабеттің көптеген сүйіктілерінің бірі Донован (Мэтт Бомер) қызғаныштан өлтіреді. 2018 жылы Владислав Алекс Козлов Валентино рөлін ойнауға және Франко Неро Валентиноның рухын ойнаған "Тынық өмір" атты болашақ инди-биофильмді түсіруге дайын болды. Фильмнің сценарийін Владислав Алекс Козлов, Ксения Ярова және Наталья Дар жазды. Фильмде Терри Мур, Изабелла Росселлини, Франко Неро, Шериллин Фенн, Джефф ДюЖардин, Пол Родригес және Монте Маркхэм ойнайды.
Музыка
Валентино қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай, оның құрметіне арналған бірнеше ән, оның ішінде "Бүгін түнде аспанда жаңа жұлдыз туды" және оның бірінші әйелі Жан Акердің "Біз жол аяғында кездесеміз" атты әндері ең көп сатылған әндерге айналды.
Шығармалары
Валентино, Рудольф (1923). Күндізгі армандар. Нью-Йорк: MacFadden Publications. Валентино, Рудольф (1923). Қалай дене күшін сақтауға болады. Нью-Йорк: MacFadden Publications. Валентино, Рудольф (1929). Менің жеке күнделігім. Оккульттік баспа компаниясы.