Массимо Тройзи: Итальяндық актер, режиссер және ақынның өмірі мен шығармашылығы
Massimo Troisi
Массимо Тройзи – италияндық актер, режиссер, ақын (1953-1994). «Мен үшіншіден бастаймын» және «Почташы» фильмдерімен танымал. «Сезімдер комедияшысы» деп аталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық актер, кинорежиссер және ақын (1953–1994)
Italian actor, film director, and poet (1953–1994)
Массимо Тройзи (19 ақпан 1953 – 4 маусым 1994) – итальяндық актер, кабаре артисі, сценарист және кинорежиссер. Ол «Мен үштен бастаймын» (1981) және «Почташы» (1994) фильмдеріндегі жұмыстарымен ең жақсы танылған. Ол қайтыс болғаннан кейін екі «Оскар» сыйлығына ие болды. «Сезімтал комедияшы» деп аталған ол итальяндық театр мен киноның ең маңызды актерлерінің бірі саналады.
Massimo Troisi (; 19 February 1953 – 4 June 1994) was an Italian actor, cabaret performer, screenwriter, and film director. He is best known for his works in the films I'm Starting back from Three (1981) and Il Postino: The Postman (1994), for which he was posthumously nominated for two Oscars. Nicknamed "the comedian of feelings", he is considered one of the most important actors of Italian theater and cinema.
Ерте жылдары және тележұлдыз
Троизи Неапольдің жанындағы Сан-Джорджо-а-Кремано қаласында көпбалалы отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Альфредо пойыз инженері болған. Оның отбасылық өмірінен алынған оқиғалар кейіннен оның алғашқы фильмдерінде көрініс тапты. Орта мектепті бітірген соң Троизи өзінің сүйікті жазушысы Пьер Паоло Пазолиниден шабыттанған өлеңдер жазды және 1969 жылы балалық шағынан таныс достарымен (Лелло Арена мен Энцо Декаро ішінде) бірге шағын жергілікті театр сахнасында ойнай бастады. Анасының ерте қайтысы Троизиді қиын кезеңге жетеледі, бұл оның жасөспірім шағында ревматизм салдарынан пайда болған жүрек ауруларының күшеюіне себеп болды. (1976 жылы ол жүрек клапанына операция жасату үшін АҚШ-қа баруға мәжбүр болды, мұндай операцияның шығындарын достары көмектесіп төледі.) Троизи өнер жолын 1972 жылы кабаре артисі ретінде бастады, "I Saraceni" ("Сарациндер") және кейіннен "La Smorfia" ("неаполитандық лотерея мен томбола үшін қолданылатын сандар кітабының" атынан, сонымен қатар "бет-әлпет" мағынасында, яғни "бет пішімдерін өзгерту") деп аталатын комедиялық трионың құрамында болды. Оның серіктестері Де Каро мен Арена еді. Олар радиода ұлттық деңгейде танымал болды және 1977 жылдан бастап осы танымалдары артып, ақырында Non Stop, La sberla (1978) және Luna Park (1979) телешоулары арқылы тележұлдыздарға айналды. Троизи көп ұзамай трионың жетекшісіне айналды. Ол мимикасымен және көңілді, шатасқан сөйлеуімен ерекше көзге түсті – осылайша ол Неаполь комедиясының танымал өкілдері Тото, Эдуардо және Пеппино Де Филипподан шабыт алды.
Troisi was born into a large family in San Giorgio a Cremano, a town near Naples. His father Alfredo was a train engineer. Some of his family experiences were later told in his first films. After secondary school, Troisi wrote some poems inspired by his favourite author, Pier Paolo Pasolini, and, in 1969, started to play in a small local theatre together with some childhood friends (including Lello Arena and Enzo Decaro). The early death of his mother condemned Troisi to a harsh period of activity, which is said to have had a role in the development of his increasingly serious heart problems which were brought on during his teenage years from bouts of rheumatic fever. (In 1976 he had to visit the United States for a heart valve operation, the expenses for which were paid with the help of his friends.) Troisi started his artistic career as a cabaret showman in 1972, as a member of the comic trio called "I Saraceni" ("The Saracens") and, later, "La Smorfia" (from the name of the "book of the numbers" traditionally used in Naples for lottery and tombola, but also meaning "the face", as in "to make a face"). His mates were De Caro and Arena. They gained national fame on the radio and increased it consistently from 1977 onwards eventually becoming TV stars with the shows Non Stop, La sberla (1978) and Luna Park (1979). Troisi soon gained the status of leader of the trio. He was noted for his use of facial mimicry and of apparently confused speech—in these he drew inspiration from such famous figures of Neapolitan comedy as Totò, and Eduardo and Peppino De Filippo.
Кино
Тройси 1981 жылы өзінің алғашқы фильмін – «Рикоминцио да тре» («Мен үштен бастаймын») жазып, режиссерлік етіп, сонымен қатар басты рөлді ойнады. Ол үлкен жетістікке жетіп, сыншылардың жоғары бағасын алды, 1980-ші жылдардың ең талантты итальяндық режиссерлерінің бірі ретінде танылды. «Ricomincio da tre» фильмі, екінші туындысы сияқты, неаполитандық кейіпкердің күрделі махаббат өміріне арналған, бұл Тройсидің жастық шағынан шабыттандырылған, сонымен қатар Лелло Аренаның қатысуымен түсірілді. «Scusate il ritardo» фильмі 1983 жылы шықты, ол алдыңғы туындысына ұқсас, және Джулиана Де Сио басты рөлде ойнады. 1984 жылы Тройси Роберто Бенинимен бірге «Non ci resta che piangere» фильмінде ойнады, онда олар кездейсоқ түрде 15 ғасырға саяхаттайтын екі дос рөлін сомдайды; онда олар Леонардо да Винчимен кездеседі және қай дәуірде екендерін түсінген соң, Христофор Колумбтың Американы ашуына тосқауыл қою үшін Испанияға барады. Бірнеше шағын актерлік рөлдерден кейін, 1987 жылы Тройси «Le vie del Signore sono finite» фильмін режиссерлік етті, ол фашистік кезеңде өтеді. Фильм ең жақсы сценарий үшін «Күміс лента» сыйлығын жеңіп алды. Келесі жылдары ол Марчелло Мастрояннимен бірге Этторе Сколаның «Splendor» (1989) фильмінде, «Che ora è?» (1989, осы фильмде ол және Мастроянни ең үздік актер үшін «Вольпи кубогын» жеңіп алды) және «Il viaggio di Capitan Fracassa» (1990) фильмдерінде ойнады. Оның режиссер ретінде соңғы фильмі (сонымен қатар сценарийші және актер ретінде) – «Pensavo fosse amore, invece era un calesse» (1991) болды, ол ер адам мен әйел арасындағы (Франческа Нери сомдаған) күнделікті махаббат қиындықтарына арналған.
Troisi wrote, directed, and starred in his first film, Ricomincio da tre ("I Start Over from Three") in 1981. He achieved wide success and critical praise, establishing himself as one of the most talented new Italian directors of the 1980s. Like his second film, Ricomincio da tre is centered on the troublesome love life of a Neapolitan character, partly inspired by Troisi's youth, as well as featuring Lello Arena. Scusate il ritardo, similar to the preceding one, was released in 1983, and had Giuliana De Sio as co star. Troisi starred opposite Roberto Benigni in Non ci resta che piangere (1984), in which they play two friends who are accidentally transported back in time to the 15th century; there they meet Leonardo da Vinci and, upon realising which age they are in, travel to Spain to try to stop Christopher Columbus from discovering the Americas. After some small acting roles, in 1987 Troisi directed Le vie del Signore sono finite, set during the Fascist era. The film won a Silver Ribbon for best screenplay. In the following years, he starred alongside Marcello Mastroianni, in Ettore Scola's Splendor (1989), Che ora è? (1989, who earned him and Mastroianni the Volpi Cup for Best Actor) and Il viaggio di Capitan Fracassa (1990). His last film as director (also as screenwriter and actor) was Pensavo fosse amore, invece era un calesse (1991), again centering on the everyday difficulties of love between a man and a woman (portrayed by Francesca Neri).
Il Postino және өлім
Тройси «Il Postino: The Postman» фильмі арқылы, Майкл Радфордтың режиссерлігімен, халықаралық деңгейде танымал болды. Жүрек ауруымен күресіп жүрген Тройси 1994 жылы Римдегі Инфернеттодағы қарындасының үйінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Бұл оқиға «Il Postino» фильмінің түсірілімі аяқталғаннан кейін 12 сағаттан соң болды. Ол фильмді аяқтау үшін операцияны кейінге шеккені хабарланды. Тройсидің жасы 41 болған. Ол қайтыс болғаннан кейін «Il Postino» үшін «Оскар» сыйлығына «Ең үздік актер» және «Ең жақсы сценарий» номинацияларына ұсынылды, сондай-ақ «Оскар» сыйлығына қайтыс болғаннан кейін ұсынылған алтыншы адам атанды. (Бұрын қайтыс болғаннан кейін ұсынылғандар: Жанна Иглс, Джеймс Дин [екі рет], Спенсер Трейси, Питер Финч [жеңіске жетті] және сэр Ральф Ричардсон.) Пино Даниэле оның көптеген фильмдерінің саундтректерінде жұмыс істеді. Луиджи Пиранделломен бірге ХХ ғасырдың ең көрнекті итальян драматургі Эдуардо Де Филиппо оны «өткенге тамырланған болашақ комедиясы» деп сипаттады.
Troisi came to international fame through the success of Il Postino: The Postman, directed by Michael Radford. While working though heart condition, Troisi died in 1994 of a heart attack in his sister's house at Infernetto, Rome, 12 hours after the camera stopped working and main filming on Il Postino had finished. It was reported that he postponed surgery to complete the film. Troisi was just 41. He was posthumously nominated for Academy Awards for Best Actor and Best Writing for Il Postino, and was the sixth person to be posthumously nominated for an acting Academy Award. (Earlier posthumous nominations were Jeanne Eagels, James Dean [twice], Spencer Tracy, Peter Finch [won] and Sir Ralph Richardson.) Pino Daniele worked on the soundtracks of most of his films. Eduardo De Filippo, the most prominent Italian dramatist of the 20th century with Luigi Pirandello, said he was "a comedian of the future, rooted in the past".
Танымал мәдениетте
2023 жылы Марио Мартоне режиссерлік еткен «Массимо Тройси: Біреу сені жақсы көреді» деген деректі фильм түсірілді. Фильмнің премьерасы 2023 жылдың 17 ақпанында 73-ші Берлин халықаралық кинофестивалінде өтті.
In 2023, a documentary film on Troisi, titled as Massimo Troisi: Somebody Down There Likes Me was made directed by Mario Martone. The film had its premiere at 73rd Berlin International Film Festival on 17 February 2023.