Фрэнсис Уиллис (1718-1807) – британдық дәрігер, дін қызметкері. Георг III және Мария I патшаларын емдеуімен танымал. Биографиясы, тұқымдық байланыстары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық дәрігер (1718–1807)
British physician (1718–1807)
Фрэнсис Уиллис (17 тамыз 1718 – 5 желтоқсан 1807) – Линкольнширдегі дәрігер және дін қызметкері, Джордж III және Мария I-ге жасаған емдерімен әйгілі болды.
Francis Willis (17 August 1718 – 5 December 1807) was a Lincolnshire physician and clergyman, famous for his treatment of George III and Maria I
Ерте мансап
Уиллис Линкольн қаласындағы Джон Уиллис пастордың үшінші ұлы болды. Ол өзінің Уорвикширдегі Фенни Комптон отбасының Уиллис әулетінен таратынын, Коннектикут және Жаңа Англияның губернаторы болған Джордж Уиллистің туысы екенін, сондай-ақ Кембриджширдегі Фен Дитоннан шыққан Уиллис барондықтарынан екенін мәлімдеді. Оксфордтағы Линкольн колледжінде және Сент-Албан залында бакалаврлық білімін аяқтағаннан кейін, 1740 жылы Оксфордтың Брассенос колледжінің мүшесі болып сайланды және дін қызметкеріне бекітілді. Уиллис 1748–1750 жылдары Ваппинг колледжінің ректоры қызметін атқарды. 1750 жылы үйленгендіктен, міндетті түрде серіктестіктен бас тартты, әйелімен бірге Линкольнширдегі Данстон қаласына көшіп, сэр Фрэнсис Дашвудтың жергілікті мүдделерін қорғады, сонымен қатар медицинамен айналысқан сияқты көрінді. 1755 жылы ол Лондон газетінде «Линкольн маңындағы шаруаның жағдайы» деген мақаласын, ал 1760 жылы «Еуфорбиумды жұтқан әйелдің ерекше жағдайы туралы» еңбегін жариялады.
Willis was the third son of the Rev. John Willis of Lincoln. He claimed to be a descendant of the Willis family of Fenny Compton, Warwickshire, a kinsman of the George Wyllys who became Governor of Connecticut, New England, and the Willis baronets of Fen Ditton, Cambridgeshire. After an undergraduate career at Lincoln College, Oxford and St Alban Hall he was elected a Fellow of Brasenose College, Oxford in 1740 and was ordained as a priest. Willis was Rector of the college living of Wapping 1748–1750. He resigned his Fellowship in 1750, as he was required to do on his marriage, and he and his wife took up residence at Dunston, Lincolnshire, where he looked after the local interests of Sir Francis Dashwood whilst apparently practising medicine. In 1755 he published 'The Case of a Shepherd near Lincoln' in the London Gazette, and in 1760 'An account of an extraordinary Case of a Lady who Swallowed Euphorbium'.
Дәрігер Уиллис
Уиллис әкесінің тілегімен дін қызметкері болып тағайындалса да, оның басты қызығушылығы медицинаға еді және ол 1759 жылы Оксфордтан медицина бакалавры және докторы дәрежесін алды. Ол Линкольндегі аурухана дәрігері болып жұмыс істегеннен кейін, сол кезде «дұрыс емес бас» деп белгілі болған психикалық аурулармен алғашқы табыстары оны осындай науқастарды өз үйінде емдеуге итерді. Айтуынша, көрнекті доктор Уиллистің үлкен жетістігінің бастауы Линкольн саудагерінің емделуімен байланысты, ол ақылдан безгеннен кейін Данстонға жеткізілді, онда оның ауруына жасалған емнің нәтижесінде ол қысқа мерзімде қалаға оралып, жұмысын жалғастыра алды. 1776 жылы Уиллис Линкольнширдегі Борн қаласына жақын Грейтфорд Холлға көшіп, оны жеке ауылдық санаторий ретінде дамытты. Емдеудің бір бөлігі ретінде пациенттері Грейтфорд иелігінің мал төбелері мен егістіктерінде қолмен жұмыс істеуге ынталандырылды, таза ауа мен жаттығулар олардың жазылуына көмектесетін болды. 1796 жылы Фредерик Рейнольдс осы иелікке келгенде былай деп жазды:
Although Willis was ordained in accordance with his father's wishes, his chief interest was in medicine and he received the degrees of Bachelor and Doctor of Medicine from Oxford in 1759 before serving as a hospital physician in Lincoln, where his early successes with the mentally ill, or "wrongheads" as they were commonly known at the time, led to him treating such patients in his own home:It is said that the great success that attended the eminent Dr Willis had its origin in an experiment tried upon a tradesman of Lincoln, who on becoming insane was taken to Dunston, where the treatment of his malady was such that in a short time he was enabled to return to this city and resume his duties behind the counter. In 1776, Willis moved to Greatford Hall, near Bourne, Lincolnshire, which he developed as a private rural sanitorium. As part of the treatments his patients were encouraged to perform manual work in and around the stables and fields of the Greatford estate, the fresh air and exercise likely contributing to their recovery. On visiting the estate in 1796, Frederick Reynolds recorded:
«Дайындықсыз саяхатшы қалаға жақындағанда, айналасындағы барлық егіншілердің, бағбандардың, шөп шабушылардың, сабан тоқушылардың және басқа жұмысшылардың қара пальто, ақ жилет, қара жібек шалбар мен шұлық кигенін көріп таң қалды, ал әрқайсысының басы «жақсы ұнтақталған, таза және реттелген». Бұл дәрігердің пациенттері болды, киімдері, тазалығы және жаттығулары оның тамаша емдеу жүйесінің маңызды бөлігі болды, онда денсаулық пен көңіл көтеріңкілік осы құнды ауруханаға байланысты әрбір адамның жазылуына көмектесті».
As the unprepared traveller approached the town, he was astonished to find almost all the surrounding ploughmen, gardeners, threshers, thatchers and other labourers attired in black coats, white waistcoats, black silk breaches and stockings, and the head of each "bewigged, well powdered, neat and arranged. These were the doctor's patients with dress, neatness of person, and exercise being a principle feature of his admirable treatment system where health and cheerfulness conjoined to aid recovery of every person attached to that most valuable asylum.
Отбасы
Доктор Уиллис Мэри Куртуасқа үйленді, және олардың балаларының арасында контр-адмирал Ричард Уиллис болды.
Dr Willis married Mary Curtois and their children included Rear Admiral Richard Willis.
Патшаға қарау
Георг III-нің алғашқы ақыл-есі жоғалту шабуылдары, мүмкін, порфириямен байланысты болды, бұл шараптың көп мөлшерде ішілуінен туындауы мүмкін, немесе одан да ықтимал, грузин дәуірінде кең таралған әсем әшекейлі бас киімдердегі сынаптың әсерінен болуы мүмкін (бірақ бұл диагноз күмәндалғанмен, екіполярлық бұзылу сияқты басқа да себептер ұсынылды). Сарай дәрігерлері симптомдарға қыңырсып, патшаны сәтті емдеуге қол жеткізе алмады. 1788 жылы Уиллис, анасы Уиллис сәтті емдеген эсквайрдың әйелі арқылы, үнемі алаңдап жүрген патшайымға ұсынылды. Уиллис патшаны Кьюдегі Ақ үйde емдеген кезде, сол заманғы стандартты әдістердің көптеген түрлерін қолданды, соның ішінде мәжбүрлеу, қысымшыл көйлекке бұру және теріге күйдіру, бірақ пациентке сол кездегіге қарағанда көбірек мейірімділік пен қамқорлық көрсетілді. 1789 жылдың 26 ақпанында Уиллистің хабарламасында патшаның ауруының толыққанды тоқтағаны туралы айтылғанда, ол британдық даңққа ие болды және сол кездегі ең танымал суретшілердің бірі Джон Расселдің бес портреті арқылы танылды. Уиллис өзінің жетістіктерін еске алу үшін арнайы медаль жасады. Құрметті доктор Фрэнсис Уиллис патшадан 21 жыл бойы жылына 1500 фунт стерлинг, ал оның көмекшісі және ұлы доктор Джон Уиллис өмірінің соңына дейін жылына 650 фунт стерлинг алды. Патшаның жазылуы Уиллистің ұлттық беделін арттырды және ол көмекке жүгінген науқастардың санын қабылдау үшін жақын жердегі Шиллингторп Холлда (Брейсбороу приходінде) екінші мекеме ашуға мәжбүр болды. Шиллингторп Холл 1949 жылы бұзылды. Он екі жыл өткен соң, 1801 жылы король Георг қайтадан ауырып, бұрынғы симптомдары қайтадан пайда болды. Екінші рет оны Фрэнсистің екі ұлы, дәрігерлер Джон Уиллис және оның кіші інісі Роберт Дарлинг Уиллис емдеді. Патша 1810 жылы үшінші рет ауырды, ол емделмейтін болып шықты және 1820 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасқан ауру мен ақылсыздыққа ұшырады.
George III had his first attack of madness, possibly attributable to porphyria, which could have been triggered by an excess of rich wines, or more likely an over exposure to the arsenic related to the elaborate hats commonly worn in the Georgian period (though this diagnosis has been challenged, with various other causes being put forward, such as bipolar disorder). The court physicians were baffled by the symptoms and failed to treat the King successfully. In 1788 Willis was recommended to the increasingly concerned Queen Consort by an equerry's wife, whose mother Willis had treated successfully. Willis's treatment of the King at The White House, Kew, included many of the standard methods of the period, including coercion, restraint in a strait jacket and blistering of the skin, but there was also more kindness and consideration for the patient than was then the norm. When on 26 February 1789 Willis's bulletin described the "entire cessation of his Majesty's illness" he became a British celebrity and was soon recognised through five portraits by John Russell, one of the most renowned portrait painters of the day. Willis commissioned a special medal to commemorate his own achievements. The Reverend Doctor Francis Willis was rewarded by the King with £1,500 a year for 21 years and assistant and son Dr John Willis with £650 a year for the rest of his life. The King's recovery made Willis's national reputation and he had to open a second establishment at nearby Shillingthorpe Hall (in the parish of Braceborough) to accommodate the numbers of patients seeking his help. Shillingthorpe Hall was demolished in 1949. Twelve years later in 1801 King George suffered a relapse and his symptoms returned. On the second occasion he was treated by two of Francis's sons, also physicians, John Willis and his younger brother, Robert Darling Willis. The King had a final relapse in 1810 that proved incurable and he lapsed into an illness and madness that lasted until his death in 1820.
Португалияның королевасы Мария І-ді емдеу
Уиллистің атақ-даңқы 1792 жылы ақыл-есінен айнылған Португалия королевасы Мария I-ге көмектесуге себеп болды. Оның міндеті кеңес берумен шектелді және король Георг III жағдайындағыдай табысқа жетпеді. Ол дәрі-дәрмектердің орнына психотерапия мен дұрыс тамақтануды ұсынды.
Willis' fame would lead him to help Queen Maria I of Portugal in 1792 who suffered from episodes of madness. His role was advisory and did not see success as in the case of King George III. His recommendations included psychotherapy and proper nutrition as opposed to medication.
Әдебиеттегі сілтемелер
Уиллистің беделі Алан Беннетттің "Джордж III-нің ақымақтығы" пьесасымен және кейіннен "Джордж патшаның ақымақтығы" фильмінде актер Ян Холмның оған деген көңіл жарықсыған бейнесі арқасында қайта жанданды. Сюзанна Кларктың "Джонатан Стрэндж және Мистер Норрелл" романында Уиллистер Виндзор сарайының қатыгез күзетшілері ретінде бейнеленеді, олар келушілердің, жаттығулардың немесе басқа да көңіл көтерулердің король Георг III-те гистерияны тудырады деп ойлайды. Ол сондай-ақ Патрик О’Брайанның "Онүш оқ салюты" романында Стивен Матуриннің айтуында кездеседі.
Willis's reputation was revived by Alan Bennett's play The Madness of George III, and its later film adaptation, The Madness of King George with a sympathetic portrayal by actor Ian Holm. The Willises are portrayed as the callous jailers of Windsor Castle in Susanna Clarke's novel Jonathan Strange & Mr Norrell, under the impression that visitors, exercise, or other distractions would provoke hysteria in King George III. He is also referenced by Stephen Maturin in Patrick O’Brian’s novel The Thirteen Gun Salute.