Уильям Маккей: Канад полковнигі және 1812 жылғы соғыстың батыры
William McKay
Уильям Маккей (1772-1832) – канадалық лейтенант-полковник, 1812 ж. соғысындағы Prairie du Chien қамалында жеңіске жеткізген. Саудагер, Үндістер ісі жөніндегі басқарушы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық подполковник (1772–1832)
Canadian lieutenant colonel (1772 1832)
Лт. Полковник Уильям Маккей (1772 – 18 тамыз 1832) 1812 жылғы соғыс кезінде Прайри-ду-Шиен қоршауындағы жеңіске қанадалық әскерлерін жетектегені үшін есте қалады. Соғыстан кейін ол сол кездегі Үстіңгі Канададағы Драммонд аралында Үндістер ісі жөніндегі бастық болып тағайындалды. Соғысқа дейін Маккей Канадада кеңінен саяхаттаған белгілі тері саудагері болды. Ол Солтүстік-Батыс компаниясының серіктесі және Монреальдегі Бобер клубының мүшесі болды. Ол 1793 жылы сер Александр Маккензиге Тынық мұхитына дейін еріп барған Александр Маккейдің бауыры болды.
Lt. Colonel William McKay (1772 – 18 August 1832) is remembered for leading the Canadian Forces to victory at the Siege of Prairie du Chien during the War of 1812. After the war, he was appointed Superintendent of Indian Affairs at Drummond Island in what was then Upper Canada. Previous to the war, McKay was a noted fur trader who had travelled widely in Canada. He was a partner of the North West Company and a member of the Beaver Club at Montreal, Quebec. He was a brother of Alexander McKay, who accompanied Sir Alexander Mackenzie to the Pacific Ocean in 1793.
Лоялистік негіз
Мохок өзенінің аңғарында дүниеге келген ол, 78-ші Фрейзер Хайлендерлер әскери бөлімінің бұрынғы сарбазы Дональд Маккей мен оның әйелі Эльспет Кеннедидің ұлы болды. Оның әкесі Голспи, Сазерлендтің тумасы, Квебек шайқасында күрескен. Жеті жылдық соғыс аяқталғаннан кейін әкесі британдық армиядан босатылып, Мохок өзені маңына қоныстанды. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Дональд Маккей Нью-Йорк корольдік полкінде қызмет етті, содан кейін Жоғарғы Канаданың Гленгарри округіне қоныс аударған Біріккен Империяның лоялистерінің алғашқыларының бірі болды.
Born at Mohawk River Valley, he was the son of Donald McKay, a former soldier with the 78th Fraser Highlanders, and his wife Elspeth Kennedy. His father, a native of Golspie, Sutherland, fought at the Battle of Quebec. At the end of the Seven Years' War, his father was discharged from the British Army and settled at Mohawk River. During the American War of Independence, Donald McKay served with the King's Royal Regiment of New York and was afterwards one of the original United Empire Loyalists who settled at Glengarry County, Upper Canada.
Қалпы сауда
1790 жылы Уильям ағасы Александр Маккеймен шамамен бір уақытта Солтүстік-Батыс компаниясына қосылды. Ол Ұлы көлдердің солтүстігі мен батысындағы аймақтарда кеңінен саяхаттап, Меномини өзені бойында және кейін Портж-ла-Прейриде сауда жасады. 1796 жылы компанияның серіктесі болды және 1807 жылы зейнетке шықты, сондай-ақ сол жылы Монреальдегі Бобр клубының мүшесі аталды.
In about 1790, William joined the North West Company, at about the same time as his brother Alexander McKay. He travelled widely in the regions north and west of the Great Lakes and traded along the Menominee River and afterwards at Portage la Prairie. He became a partner of the company in 1796 and retired in 1807, in which year he was also made a member of the Beaver Club at Montreal.
1812 жылғы соғыс
Америка Құрама Штаттарымен соғыс басталғанда, Маккей дер кезінде британдық армияға қызмет етуді ұсынды. Оның алғашқы маңызды үлесі – Монреальден Йорк провинциясының астанасы арқылы Хьюрон көліндегі Сент-Жозеф аралындағы британдық әскери бекетке каноэмен сегіз күнде 805 шақырым (500 миль) сапар жасау болды. Ол жеткізген соғыс жариялау туралы хабар және Жоғарғы Канададағы қолбасшы генерал-майор Исаак Броктың бұйрықтары британдық жасаққа Форт-Маккинактан американдық жасақты күтпеген шабуылмен ұстауға мүмкіндік берді. Бұл жеңіс көптеген үндістерді британдықтардың жағына көшіруге ықпал етті, нәтижесінде келесі жылы батыста британдықтардың тағы да жеңістері тіркелді. 1812 жылдың күзі мен қысында Маккей Монреальге оралып, Жоғарғы Канадаға жабдықтар тасымалдайтын Канадалық саяхатшылар корпусын құруға көмектесті. Бұл корпус Комиссариатқа өткеннен кейін Маккей таңдамалы жасақ ополченнясының офицері болды. 1813 жылы Маккей майор шеніне көтеріліп, Солтүстік-Батыста жиналған жергілікті жартылай әскери бөлімше – Мичиган Fencibles құрамасына қолбасшылық етті. 1814 жылдың басында американдықтар Prairie du Chien бекетін басып алды. Бұл үндістердің рухын және адалдығын қауіпке тілді. Форт-Маккинакқа жаңа тағайындалған командир, подполковник Роберт Макдуоллдың қолдауымен Маккей (қазіргі жергілікті подполковник шенімен) Fencibles, саяхатшылар мен үндістерден құралған жедел әскерлік экспедиция ұйымдастырды, ол Prairie du Chien қоршауында бекетті қайтарып алды. Кейіннен Маккей Макинақтағы Үндістер департаментінің басшысы болып тағайындалды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол (және Макдуолл) Макинак пен Prairie du Chien бекеттерін американдықтарға қайтаруға қарсы болды, себебі бұл көптеген үндістерді олардың ырысымына қалдырады, бірақ олардың пікірі ескерілмеді.
When war broke out with the United States of America, McKay almost immediately offered his services to the British army. His first major contribution was to make a journey of 500 mile (805 km) by canoe from Montreal to the British military post on St. Joseph Island on Lake Huron via York, the provincial capital, in only eight days. The news of the declaration of war he carried, along with orders from Major General Isaac Brock, the Commander in Upper Canada, allowed the British detachment to take the American detachment at Fort Mackinac by surprise. This victory encouraged many Native Americans to side with the British, resulting in further British victories in the west during the following year. Later during the autumn and winter of 1812, McKay returned to Montreal to help raise the Corps of Canadian Voyageurs, a corps which transported supplies to Upper Canada. When this corps was transferred to the Commissariat, McKay became an officer in the Select Embodied Militia. During 1813, McKay was promoted to Major and given command of the Michigan Fencibles, a local quasi regular unit recruited in the North West. Early in 1814, the Americans had captured the isolated post of Prairie du Chien. This threatened the morale and allegiance of the Indians. Supported by the newly appointed Commander at Fort Mackinac, Lieutenant Colonel Robert McDouall, McKay (who now held the local rank of Lieutenant Colonel) mounted a scratch expedition of Fencibles, voyageurs and Indians which recaptured the post at the Siege of Prairie du Chien. McKay was later appointed to head the Indian Department at Mackinac. When the war ended, he (and McDouall) opposed returning Mackinac and Prairie du Chien to the Americans, as it would place many Indians at their mercy, but was overruled.
Отбасы
Солтүстік-батыста Маккей Жозет Латурды, елден шыққан әйелге алды. 1808 жылы Монреальде судья Артур Дэвидсонның (1743-1807) қызы Элиза Дэвидсонға үйленді, ал оның бірінші әйелі – Александр Фрейзердің (1729-1799) қызы Джейн. Александр Фрейзер 78-ші Фрейзер Хайленд полкінде офицер болған және кейін Ла Мартиниер, Витре және Сент-Жилль иелігінің сеньоры атанған. Маккей 1832 жылы холерадан қайтыс болды, одан бір ұлы қалды.
In the North West, McKay took a country wife, Josette Latour. In 1808, at Montreal, he married Eliza Davidson, daughter of Judge Arthur Davidson (1743 1807) and his first wife, Jane, daughter of Alexander Fraser (1729 1799), former officer in the 78th Fraser Highlanders and afterwards Seigneur of La Martinière, Vitré and Saint Gilles. McKay died of cholera in 1832, and was survived by one son,
Роберт Маккей Монреальде заңгер болды. Ол анасының ағасы Уолтер Дэвидсоннан (1790-1835) Сен-Жилль де Бориваж иелігін мұраға алды, бірақ кейін оны ағасы Дэвид Росқа сатты.
Robert McKay, was a lawyer at Montreal. He inherited the Seigneury of Saint Gilles de Beaurivage, from his maternal uncle Walter Davidson (1790 1835), later selling it to his uncle, David Ross.